Ξύπνησα από κακό όνειρο. Το ήξερα ότι θα συνέβαινε, το περίμενα. Πήρα τηλέφωνο, άκουσα, ησύχασα. Δε θέλω να τα γράψω όλα αυτά εδώ. Να μην τα σκέφτομαι θέλω. Οι χαζοί, παράλογοι φόβοι που διογκώνονται με την απόσταση. Που άμα τους προσθέσεις μια αφορμή και τους πολλαπλασιάσεις με την απόσταση, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον τρομακτικό.
Σήμερα είχε από το πρωί έναν υπέροχο ήλιο. Οι σκέψεις μου μόλις ξύπνησα δε μ’ άρεσαν. Με φόβιζαν και με στεναχωρούσαν. Γι’ αυτό πήρα τα μπογαλάκια μου, βιβλίο και iPod και κατέβηκα να λιαστώ, σαν καλό σαλιγκάρι κι εγώ. Είχε πάρα πολύ κόσμο στο πάρκο. Αλλά εγώ αισθανόμουν σα να ήμουν μόνη μου στο δωμάτιό μου. Μόνο που το δωμάτιό μου είχε ψηλά δέντρα, καταπράσινο γρασίδι και μικρές μικρές μαργαρίτες. Α, κι έναν τεράστιο ήλιο κι έναν καταγάλανο, καθαρό ουρανό. Μόνη μου λοιπόν. Με καμιά εκατοστή και βάλε ανθρώπους γύρω μου. Η μαμά Χ. με κορόιδευε πάντα που μπορούσα να απομονώνομαι μέσα στον κόσμο. «Μη της μιλάτε, έχει κατεβάσει διακόπτες», έλεγε. Η sis C. εφαρμόζει πια το γνωστό τεστ: όταν μου λέει κάτι κι εγώ απαντώ αφηρημένα ναι, με ρωτάει τι είπε.... Και φυσικά ποτέ δεν έχω ακούσει τι έχει πει.
Βγήκα, έστρωσα την πετσετούλα μου, ξάπλωσα, έβαλα τα ακουστικά μου και άφησα τους ήχους του πάρκου να γίνουν μουσικό background στους Radiohead. Τι τους ήθελες, θα μου πεις κι εσύ, τους Radiohead με τα χάλια που είχες το πρωί? Είχα ανάγκη να ξεθωριάσω λίγο. Έβαλα το The Bends να παίξει - με μοναδική παρέμβαση τις δεν-μέτρησα-πόσες φορές που έπαιξε το “Fade out” - και άφησα το μυαλουδάκι μου να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να κάψει φλάντζα από τους αλυσιδωτούς συνειρμούς. Αλλά δεν έκαψε. Σα να μην ήθελε. Σα να μη μπορούσε. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Το απόλυτο κενό. Απόλυτα ήρεμη και κυρίως ήσυχη. Ασφαλής και παράλογα σίγουρη για όλα.
Το μόνο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε. Και μετά χαμογελούσα γιατί θυμόμουν ένα άλλο χαμόγελο. Ναι, αυτό που σχετίζεται με τα παραπάνω. Και που δεν έχει – ακόμα – καμία παραπάνω αξία, αλλά μόνο και μόνο που κατάφερε να μου θυμίσει τις πεταλούδες, τους ροζ ελέφαντες και τα γουρούνια που πετάνε του αξίζουν 12 points!
Είναι αστείο πως μπορεί λίγος ήλιος, λίγος καθαρός ουρανός και καθόλου διάβασμα να μου φτιάξουν μια μέρα που ξεκίνησε στραβά και στενάχωρα. Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι αν σήμερα έβρεχε, αν έκανε γκρι κι αν είχα διάβασμα αυτό το post θα ήταν τελείως μα τελείως διαφορετικό.
dancing gal
2 σχόλια:
Το μόνο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε.
Radiohead ακουγες παιδι μου, η πηρες και κανενα lsd??! :P
Εχει φαση η μοναξια.Και αμα εχεις παρεα τους Radiohead,(μοναξια με παρεα,χαζο ακουγεται) ειναι εξαισια :)
Nice weather here too :)
Έχει περάσει μισή μέρα+ από την ώρα που διάβασα το σχόλιο και ακόμα γελάω με το lsd !!!
(and the sun is still shining...)
Δημοσίευση σχολίου