view master

(ηχητικό εφέ για το ποστ, το video είναι άσχετο, ο ήχος σχετικότατος :p)

Mια κάρτα, ένα δώρο γενεθλίων, δύο χαμόγελα, το δικό σου έκπληκτο, το δικό μου απλά δικό σου... ‘… Mais surtout, t’es très fort pour me faire rire. Et quand je peux rire, je suis « chez moi »…’

081109

Τηγανίτες. Λιβάνι. Μυρτώ λεμόνι. Δε μ’αρέσει να μεγαλώνω. Θέλω να μένω μικρή και να με κρατάς αγκαλιά. Γιατί στην αγκαλιά σου δε χρειάζεται να κάνω τη μεγάλη, μπορώ να είμαι μικρή και να με προσέχεις εσύ...

201109

Χιονίζει... Και δεν είναι το ίδιο με το περσινό χιόνι, και δε με κάνει να χαμογελάω, αλλά μετά σκέφτομαι πως ακόμα χορεύω και πως ακόμα χωράω και τελικά ίσως και να μπορώ να χαμογελάσω ξανά...

171209

Μοιρασμένες στιγμές. Υπέροχες μικροσκοπικές μοιρασμένες στιγμές. Δικές σου. Και δικές μου. En même temps.

191209

I looked all around and saw the sun shining down,
Took off my worried shoes, my worried shoes*

Γιατί γκρέμισες τους τοίχους μου, σκότωσες τους δράκους κι ύστερα με ξύπνησες από το λήθαργό μου και μου έβγαλες τα παπούτσια. Και τώρα περπατάω ξυπόλητη, προσπαθώντας να ισορροπήσω στα χαλάσματα των τοίχων κι ακούω τους δράκους να ξυπνάνε...

Είπα να τελειώσω το puzzle μου καθώς σε περίμενα. Κι όταν ήρθες, κάθισες δίπλα μου και περίμενες να βάλω και το τελευταίο κομμάτι, και μετά μου είπες “bravo” (με τον τόνο στο «ο» :p) σα να ήμουν μικρή, κι εγώ γελούσα, κι η σκέψη μου ήταν γεμάτη στιγμές pink ribbon scars/stars... Και ασυναίσθητα έψαξα με το χέρι μου την πεταλούδα στο λαιμό μου...

“Le fait que je pleure aux spectacles de dance, que je croyais à l’histoire du casse-noisette quand j’étais petite, c’est justement pour tout ça qu’il faut m’aimer. Sinon, ça vaut pas la peine…”

201209

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: η ζωή μου. Μια η εδώ, μια η εκεί. Οι αναχωρήσεις και οι επιστροφές είναι πάντα βαριές, τόσο στο «πήγαινε» όσο και στο «έλα». Αυτή τη φορά η αναχώρηση μου φαίνεται ασήκωτη, περισσότερο από ποτέ. Και ξέρω πως έτσι θα είναι και η επιστροφή...

211209

Σήμερα έκανε γκρι και έβρεχε όλη τη μέρα. Δε βγήκα από το σπίτι. Έκανα ménage, μαγείρεψα, είδα ένα επεισόδιο, χτύπησε το τηλέφωνο, έκανα puzzle, μίλησα με τη sis A. στο msn. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν. Ήθελα να ήσουν εδώ, να γκρινιάζεις που έγινες μούσκεμα στο δρόμο από το métro στο σπίτι κι εγώ να γελάω και να τινάζω τις σταγόνες της βροχής από τα ρούχα σου. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν αλλά δε μελαγχολούσα. Χαμογελούσα. Kαι να μην είχε χτυπήσει το τηλέφωνο πάλι θα χαμογελούσα. Γιατί στο υποσχέθηκα... κι είναι ωραίο κάποιος να μη σε αφήνει να στεναχωριέσαι χωρίς λόγο, ακριβώς επειδή δεν έχεις λόγο να στεναχωριέσαι...

160110

dancing gal

ps: Καλή χρονιά να έχουμε :) 29472 φορές καλύτερη από την προηγούμενη, 39472 φορές καλύτερη απ’ό,τι τη φανταζόμαστε και 73623 φορές καλύτερη απ’ό,τι την ονειρευόμαστε :)

*Karen O and the kids – Worried shoes

Γιατί είναι γλυκό και υπέροχο και γιατί είναι από το soundtrack της ταινίας Where the wild things are που στα γαλλικά έχει τον πιο τέλειο τίτλο στον κόσμο!!!

Το παζλ στον αέρα **

Με το μυαλό μου μουδιασμένο, να αρνείται να σκεφτεί κατά παραγγελία, με τις άμυνές μου υψωμένες όσο λίγες φορές και παράλληλα τα τείχη μου γκρεμισμένα*, δε μπορώ να γράψω. Ή μάλλον μπορώ. Ασυνάρτητες σκέψεις χωρίς καμία συνοχή. Λέξεις απ’αυτές που συνήθως κρατάω μπλεγμένες μέσα στο κεφάλι μου, ήσυχες – μερικές φορές νομίζω ότι οι λέξεις μου φέρονται σα μικρά απροσάρμοστα παιδάκια: «I live in my own little world, but that's ok. They know me here.». Κι όταν αποφασίζω να τις βγάλω από το κεφάλι μου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να τις ξεμπλέξω. Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Στην τελική, είναι μεγαλύτερες από μένα...

 

Ερώτημα της ημέρας/της εβδομάδας/του μήνα: Όταν η ζωή αποφασίζει να μοιάσει επιτέλους λίγο στις ταινίες, γιατί διαλέγει τις λάθος σκηνές?

 

Γεμίζω τις μέρες μου για να μη μου μένει χρόνος για τις νύχτες μου. Γιατί στις νύχτες μου υπάρχεις μόνο εσύ...

 

Έχω αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να μου το δώσεις πίσω. Ή δε θέλησες, δεν ξέρω. Κι είναι ακόμα εκεί και με κοιτάζει. Κοιτάζει κι εσένα. Ψάχνει να βρει το δικό σου βλέμμα. Και μπερδεύεται όταν το βρίσκει καρφωμένο πάνω μου...

 

Και θέλω να σκοτώνεις για μένα τις τεράστιες αράχνες, όπως σκότωσες για μένα όλους τους τεράστιους δράκους που ζούσαν μέσα μου και γύρω μου, πριν με ξυπνήσεις από το λήθαργό μου. Και τώρα τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί τους ακούω έναν έναν να ζωντανεύουν...

 

Οι μέρες μου είναι παραδόξως γεμάτες από εκείνη τη μυρωδιά. Που αν την εισπνεύσεις σε ικανοποιητικές δόσεις και από την κατάλληλη απόσταση και θέση – η κατάλληλη απόσταση είναι η μηδενική. Η θέση πάλι, oh well, είναι η θέση σου – τότε μπορεί και να σε κάνει ξανά να χαμογελάσεις. Στ’αλήθεια. Να ξεχάσεις για λίγο αυτούς τους τελευταίους μήνες που θες να τους γυρίσεις πίσω και να πάρεις άλλους στη θέση τους. Να ξεχάσεις ότι πονάς. Και να ησυχάσεις. Σ’εκείνη την αγκαλιά που κλεισμένη μέσα της αισθάνεσαι όπως όταν ξύπνησες από εκείνο το όνειρο. Το πιο ήρεμο όνειρο που είδες ποτέ. Γιατί είναι κι εκείνος στο όνειρο. Κι η αγκαλιά είναι η δική του. Στο όνειρο. Στ’αλήθεια. 

 

Και θέλω να σου πω ότι φτάνει αυτό το αστείο, παρατράβηξε, και να γυρίσεις πίσω...

 

 

dancing gal

 

*«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες κι όποιος ζητά μοναξιά τη βρίσκει. Όποιος όμως σηκώνει τοίχους απλά περιμένει κάποιον για να τους γκρεμίσει.» by razzmatazz (ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ). Ελπίζω να μην την πειράζει το c/p, απλά είναι μία από τις λίγες φορές που κάποιος που δεν ξέρω σκέφτεται δυομιση γραμμές που μέσα τους χωράει όλη μου η ζωή. Όλες μου οι στιγμές. Στιγμές μικροσκοπικές και λεπτομέρειες ασήμαντες. Σαν αυτές που χωράνε τις πιο μεγάλες μου επιθυμίες και τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...

 

Armand Amar – Les larmes d’Elisabeth parts 1 et 2

**Θα ‘θελα να ‘μουν πάνω σου και όλα να μ’αρέσουν

Να μου ψιθυρίζεις πως αυτές οι μέρες θα περάσουν

Γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα

που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα...
 

Στέρεο Νόβα – Το παζλ στον αέρα

This is all I want, It's all I need...*

Κι εκεί που εγώ είχα ξεμείνει από λέξεις, η Δ. μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που την τράβηξε σε ένα στενό του Cambridge. Και μου την έστειλε γιατί, λέει, με σκέφτηκε. Γιατί, λέει, ξέρω τι σημαίνει...

dancing gal

*R.E.M. – Beat a Drum

Now all that she wants, is three little wishes... *

Τα χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι δικές μου. Είναι δανεικές, τραγουδιστές και ξένες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εγώ είμαι παράφωνη :p Όποιος διάβασε σωστά τον τίτλο, ξέρει τι ακολουθεί...

Stade de France, 27 Ιουνίου 2009, αντίστροφη μέτρηση μηδενισμένη. Έχω περάσει δυο μέρες ακούγοντας μόνο

– μ’αρέσει τρομερά το καινούριο logo λέμε! – και το χαμόγελο στα χείλη μου είναι μόνιμο. Ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – με κοροϊδεύει, αλλά αυτός χάνει. Μ!

Παίρνουμε με την Κ. το τραίνο, στη διαδρομή μας κοιτάζουν περίεργα καθώς η Κ. τρώει φλασιές και φωνάζει “Depeche Moooode! Depeche Moooooode!” κι εγώ γελάω. Φτάνουμε στο στάδιο σχετικά νωρίς, είναι τεράστιο και έχει ήδη αρκετό κόσμο. Καθόμαστε κάτω και περιμένουμε. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαμόγελα ίδια με το δικό μου. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό, αφού είναι αλλιώς να φτάνει επιτέλους η συναυλία που όχι μόνο περίμενες τόσον καιρό αλλά επιπλέον φοβόσουν και μήπως δε γίνει τελικά. Επίσης διαπιστώνω ότι ρίχνουμε το μέσο όρο ηλικίας, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο πια, αλλά μ’αρέσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι πού είναι τα γαλλάκια και τι στο καλό ακούνε αν όχι dm. Όχι, άσε, δε θέλω να ξέρω.

19h30 ακριβώς βγαίνουν στη σκηνή οι Μ83. Αμυδρά θυμάμαι να τους έχω πετύχει στο podcast του space – καλά θυμόμουν, το επιβεβαίωσα σήμερα :p. Ωραία έπαιξαν, ειδικά ένα δύο κομμάτια μου άρεσαν πολύ και θα τα ψάξω, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού... Μας χαιρέτισαν κατά τις 20h20 και τότε ήταν που άρχισα να κοιτάω το ρολόι μου ανά δύο λεπτά. Χαμογελάω βλέποντας δίπλα μας κάτι πιτσιρικάδες γύρω στα 12 με 15 με τη μαμά τους και το μπαμπά τους. Note to self: να πηγαίνω κι εγώ τα παιδιά μου (τα οποία κατά τα άλλα θα ακούνε Sepultura και Λιλιπούπολη – don’t ask, inside joke ;) ) στους dm!

Κατά τις 21h05 ανάβει η σφαίρα του σκηνικού και αρχίζουν να βγαίνουν λευκοί καπνοί από τη σκηνή... Χαμογελάω... Habemus dm…

The way you move, has got me yearning... Μόνο όταν ακούω τη φωνή του στους πρώτους στίχους του In chains συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί. I was born with the wrong sign, In the wrong house, With the wrong ascendancy... Φωνάζω, η φωνή μου θα κλείσει, αλλά δε με νοιάζει... We are here, we can love, We share something... Μας καλησπερίζει μας ευχαριστεί, εμείς ευχαριστούμε...

But before you come to any conclusions, Try walking in my shoes, Try walking in my shoes, You’ll stumble in my footsteps... Χορεύει, μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, τραγουδάει μαζί μας. Gonna take my time, I have all the time in the world, To make you mine, It is written in the stars above... Don't say you're happy, Out there without me, I know you can't be, 'Cause it's no good... Στριφογυρίζει με το μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα πέσει, δεν πέφτει. Precious and fragile things, Need special handling... Στα video-walls στο πίσω μέρος και στα πλάγια της σκηνής, η ταινία μιας γραφομηχανής στην οποία πληκτρολογείται γράμμα γράμμα αυτό το ποίημα του Πέρση ποιητή Hafez (μην κοιτάτε που κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ τον ήξερα, έβγαλα φωτογραφία το video-wall και το έψαξα στο google :ppp). Death is everywhere, There are flies on the windscreen... Νομίζω σ’αυτό ήταν που έμεινε μόνο ο Martin Gore στη σκηνή, με την ασημένια ολόσωμη φόρμα του. My little soul, will leave a footprint... Και μας είπε κι αυτό και μετά γύρισαν και οι άλλοι. And I thank you for bringing me here, For showing me home, For singing these tears, Finally Ive found that I belong here... Χαμογελάω γιατί είμαι μικρή, και χωράω, και ανήκω... Come back, come back to me, I've been waiting here patiently... και μετά Peace will come to me... με σκηνές από διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και τον Dave να μας ζητάει να τραγουδήσουμε δυνατά. Και πιο δυνατά. Κι ακόμα πιο δυνατά... In your room, Where time stands still... κι εγώ σκέφτομαι ότι κι αυτή ακριβώς είναι μια στιγμή ικανή να σταματήσει το χρόνο... I feel you, Your sun it shines... τραγουδάμε. Όλοι. Its just time to pay the price, For not listening to advice, And deciding in your youth, On the policy of truth... κι ο Dave γελάει καθώς μας ακούει. Και μετά ... All I ever wanted, All I ever needed, Is here in my arms... Χαμογελάω. Βουρκώνω. Σκέφτομαι το μήνυμα που δε θα στείλω. Ακριβώς για να μη σπάσω τη σιωπή. Κάνω βιαστικά αέρα με τα χέρια μου δίπλα στα μάτια μου για να εμποδίσω τα δάκρυα να κυλήσουν και τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Και ξέρω ότι κάπως, με κάποιο τρόπο, οι λέξεις θα φτάσουν σ’εκείνον, σε τρεις στίχους όσα δεν τολμάω να πω... I'm taking a ride, With my best friend... Αυτό είναι για το Μ. που είναι στην Κολομβία, δηλαδή μακριά, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε ποτέ να take a ride μαζί... Κι εδώ κάπου οι dm μας καληνυχτίζουν...

Τα φώτα όμως δεν ανάβουν, οπότε all good ρε! Ξαναβγαίνουν: Take my hand, Come back to the land, Lets get away, Just for one day, Let me see you, Stripped down to the bone... και μετά There’s a new game... We call it master and servant... Ο Dave έχει πάρει το μικρόφωνο και στριφογυρίζει στη σκηνή με το μαύρο – ασημί γιλέκο του. And I’ll make it all worthwhile, I’ll make your heart smile, Strangelove... κι εμείς απλά παρακαλάμε να μην τελειώσει. Αλλά μας καληνυχτίζουν ξανά...

«Ας μην ανάψουν τα φώτα. Ας μην ανάψουν τα φώτα...» Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να φύγω. Δε νομίζω να είμαι και ποτέ αλλά εκείνη τη στιγμή μου κάνουν τη χάρη και ξαναβγαίνουν... Your own personal jesus... Reach out and touch faith... Στριγγλίζουμε, ο Dave μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, χαμογελάει. Φαίνεται κι εκείνος ευτυχισμένος, νομίζω, μάλλον, δεν ξέρω, μπορεί απλά να αντανακλώ τη δική μου ευτυχία στο χαμόγελό του... Πηγαίνει και παίρνει τον Martin και έρχονται μπροστά για να μας χαρίσουν μια τελευταία ανάμνηση. I'm waiting for the night to fall, I know that it will save us all... Η νύχτα έχει πέσει ακόμα και σ’αυτήν την πόλη που το καλοκαίρι δε νυχτώνει. Και ξέρω ότι τα φώτα θα ανάψουν. Αλλά μου φτάνει η τελευταία τους εικόνα: στέκονται όλοι μαζί μπροστά μπροστά στη σκηνή, ο Dave μας παρουσιάζει τα υπόλοιπα μέλη ένα ένα, τα χέρια μου έχουν κοκκινίσει, η φωνή μου έχει κλείσει...

Σε όλο το δρόμο για το τραίνο, με την Κ. μάλλον σκεφτόμαστε ότι θέλουμε κι άλλο, γιατί μουρμουρίζουμε το ρυθμό της εισαγωγής του Just can’t get enough, παρασέρνοντας όποιον περπατάει δίπλα μας. Η διάθεσή μου συνοψίζεται στα ασορτί μπλουζάκια που φοράει ένα ζευγάρι δίπλα μας, που γράφουν στην πλάτη “In the right place, at the right time”...

Τελευταία σκηνή. Στο μετρό για το σπίτι. Με τ’ακουστικά στ’αυτιά, κάθομαι στην αγαπημένη μου γωνιακή θέση και μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Στο iPod παίζει στο repeat το μόνο τραγούδι που μου έλειψε...

Now all that she wants

Is three little wishes
She wants to see with your eyes
She wants to smile with your smile
She wants a nice surprise
Every once in a while

Χαμογελάω γιατί μετράω τις ευχές μου που πραγματοποιούνται... Δαγκώνω τα χείλη μου γιατί φοβάμαι μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και σταματήσουν να πραγματοποιούνται...

dancing gal

ps: Ξέρω, ήταν σεντόνι. Αλλά δεν ήθελα να αφήσω τίποτα απέξω... Καταρχάς γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα – αν και όπως πάντα, οι καλύτερες αναμνήσεις είναι οι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και κατά δεύτερον γιατί αυτή η συναυλιακή ανταπόκριση ήταν για το Μ. και τη Δ. αλλά και για τον awake?, τη maskou, τον space, τη vasia, τον k, τον rain, τον thio και για όποιον άλλο διαβάζει και δεν ήταν εκεί. Δηλαδή εκείνοι ήταν – ή έστω ήθελαν να είναι, δεν ξέρω, οι dm δεν ήταν. Hope you enjoyed it κι ελπίζω να μη με καταριέστε από μέσα σας :p...

*Little 15 – Depeche Mode

Και αμέσως μετά θα βρείτε και το Enjoy the silence, γιατί δε γινόταν να λείπει! xD

Φώτα αναμμένα.

«Άμα σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*

Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.

Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει – μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος. Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες, δεν έχει σημασία, πάντως βγαίνει.

Φώτα αναμμένα. Σου φαίνεται εύκολο ε? Δεν είναι καθόλου. Βαρύ κι ασήκωτο είναι. Να ξέρεις ότι όλοι περιμένουν από σένα να κρατήσεις τα φώτα αναμμένα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που με έχουν δει όσες φορές δεν άντεξα και τ’άφησα να σβήσουν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η αγκαλιά της sis C., το μικρό χεράκι της sis A., οι φωνές της Kay, τα μεταμεσονύκτια mail του Μ., τα τραγούδια της C. εκείνα τα μεσημέρια στο δώμα. Και κάπως έτσι έβρισκα το κουράγιο να ξανανάψω τα φώτα. Και να τα κρατήσω έτσι.

Φώτα αναμμένα.

Για μένα. Για να περνάω απέναντι στην επόμενη μέρα χωρίς να σκοντάφτω.

Φώτα αναμμένα.

Για τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί καμιά φορά σκοτεινιάζει στο σύμπαν τους και φοβάμαι μη χαθούν και πέσουν.

Φώτα αναμμένα.

Για σένα. Γιατί ταιριάζεις, γιατί χωράω, γιατί γελάς, γιατί είμαι μικρή, πολύ μικρή, γιατί λες πως –cut-, γιατί –cut-, γιατί –cut-, γιατί ησυχάζω. Γιατί έτσι.

Φώτα αναμμένα. Και χρωματιστός ουρανός. «Κόκκινος, κίτρινος, ροζ (πολύ ροζ!) και μπλε, πράσινος και μωβ με στρασάκια. ...απλώς μονότονα μπλε. Αλλά ποτέ μαύρος. Ναι;»* Ναι. :)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε. Για την έλλειψη γαλλικών υστερόγραφων και την πληθώρα ψαλιδισμένων λέξεων φταίνε o M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και τα pink ribbon stars/scars :p

*Ατάκες της Β. σκορπισμένες κάπου εδώ μέσα. Που σε ανύποπτο χρόνο έκαναν διάνα στο πώς σκέφτεται το μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις.

Play - Stop - Fast Forward - Play

Play

Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.

Stop
Fast Forward
Play

Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η «πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και με ένα λεπτό καθυστέρηση... Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι της σαν ξόρκι...

Stop
Fast Forward
Play

Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος... Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν. Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι «Όλα εδώ αρχίζουν»...

Fast Forward

Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι», εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται, φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία... Πέντε μέτρα.

Play

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό. Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της. Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε, κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί να τα χωρέσει σε λίστες.

Stop

Fast Forward

Play

Παρίσι, χειμώνας 2009.

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη πληκτρολογεί σαν τρελή...

mercredi 11 février 2009

Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα. Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.

Θέλω να -cut. Να μου χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ και να γελάς, -cut- και να μου λες “c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “μακριά σου όλα είναι λιγότερο ωραία”.

................................... η ταινία σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται ;)

dancing gal

ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα... Ίσως απλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος...

Τα Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Σουαχίλι

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο 2 ώρες. Έξω.

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο μερικά χρόνια παρά κάτι μέρες. Μέσα.

Έγραφα όσο κοιμόμουν. Πολύ. Και παραδόξως, στα ελληνικά. Και τώρα που λύθηκαν τα μάγια της σύνδεσης internet στο σπίτι, θα τα πω όλα μαζεμένα. Ή και όχι.

Αν τα παρακάτω ήταν τυπωμένα σε χαρτί θα ήταν ψαλιδισμένα, σα λογοκριμένα γράμματα...

All is quiet on New Year’s Day…

…I want to be with you

Be with you night and day…

…Oh… Maybe tonight…

I will be with you again…

play

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Με πυροτεχνήματα μάλλον. Και με μπουκάλια σαμπάνιας. Πίνω αστέρια λοιπόν, όπως έλεγε και στον Τρυποκάρυδο, και χαζεύω τα πυροτεχνήματα...

Υπέροχες διακοπές στο σπίτι. Sis C., Sis A., Kay, Α., C., Μ. – αυτός που τρώει πολύ millefeuilles, Β., Δ., X., Ε. και όλοι οι άλλοι, ξενύχτια, παιχνίδια, χαμόγελα, αγκαλιές, βλέμματα, κλάματα, εκπλήξεις, γέλια, μαγειρέματα και τραπεζώματα, και μια τούρτα έκπληξη εκεί που δεν την περίμενα για να ξανακάνω την ευχή μου κι αυτή τη φορά να είναι όλοι εκεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι, αλλά ο Μ. κι εγώ έχουμε κάνει το «εκεί» να μοιάζει τόσο με το εκεί, που καμιά φορά ξεχνιέμαι και αναρωτιέμαι πού είναι και γιατί έχει αργήσει κι αν θα προλάβει να έρθει πριν σβήσω τα κεράκια...

Διακοπές που φέτος δεν είχαν στιγμές που να χρειάζεται να μπούνε σε παρένθεση...

Τουρουρούν... Όχι ένα οποιοδήποτε τουρουρούν... Το τουρουρούν που με ξύπνησε κατά τις 11h30 το πρωί της πρωτοχρονιάς. Μόλις 4 ώρες πριν έπεφτα για ύπνο και ευχόμουν να με ξυπνήσει αυτό το ίδιο τουρουρούν... Χαμογελάω όταν ξυπνάω και βρίσκω μηνύματα στο κινητό, γιατί πάει να πει ότι κάποιος με σκεφτόταν όσο κοιμόμουν... Ο Mr S. πιθανότατα..

(080109)

I’ve watched the stars fall silent from your eyes…

…Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet…

…I want the hummingbirds, the dancing bears
Sweetest dreams of you
Look into the stars
Look into the moon…

play

Ο Μr S. ο οποίος με κρατάει από το χέρι από την αρχή αυτής της χρονιάς και κάνει να συμβούν όσα δεν έχω τολμήσει καν να ευχηθώ δυνατά. Ακούει τις άρρητες ευχές μου, τις πραγματοποιεί και με κάνει να απορώ πώς δεν το έβλεπα πιο πριν... Ψάχνω τη λογική συνέχεια ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και δεν τη βρίσκω... Φαίνεται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά όλα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά...

You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna keep you so

play

Και παντού γύρω μου έχω γεμίσει αστεράκια... Είναι τόσα πολλά που ανοίγω τα παράθυρα και τ’αφήνω να βγαίνουν στην αυλή και γελάω με τους περαστικούς που αναρωτιούνται πού βρέθηκαν τόσα αστέρια μέρα μεσημέρι να κόβουν βόλτες σε παρισινές αυλές... Υπέροχα pink ribbon scars/stars that I’ll never forget, όπως τόσο εύστοχα τα είχε πει η maskou στο post των γενεθλίων μου, parce qu’en fait ils s’agissent de toi. Et moi. Regards complices, mains insatiables, sourires secrets…

Ακούς το κλιπ-κλοπ-κλιπ-κλοπ? Είμαι εγώ που καλπάζω πανηγυρικά προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Καταστροφική καταστροφή. Υπέροχη καταστροφή. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου δε με νοιάζει...

(150109)

Κι ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει...

Ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει...

play

Νομίζω πως είμαι το κορίτσι στη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν το πρόσωπό μου είναι ωραίο έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει, ξέρω όμως ότι φοβάται όταν βροντάει... Γέλασες τη μέρα που σου είπα ότι φοβάμαι τις βροντές. -cut.

-cut-... Και νομίζω ότι όλα τα τραγούδια -cut. Κι ύστερα είναι κι εκείνα τα άλλα τραγούδια -cut- και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και με τα χέρια μου τ’ αυτιά μου και μουρμουρίζω «λαλαλα» μέχρι τα τραγούδια να σταματήσουν να ακούγονται -cut.

Why dont you just take me
Where Ive never been before
I know you want to hear me
Catch my breath…

play

Ισορροπώ ανάμεσα στο σαν να και στο δεν... Κι είναι υπέροχο αυτό το σαν να, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στο δεν και το επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω. Αλλά μετά -cut- Αχ και να ‘ξερες τι είπες τώρα. Kαι πώς το είπες...

Εγώ μαγειρεύω κι εσύ χαζεύεις το μισοτελειωμένο puzzle στο τραπέζι. Απορείς με την υπομονή μου και λες ότι θα σου είχαν σπάσει τα νεύρα, γελάω και προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι έτσι είναι τα puzzle, ή σ’ αρέσουν ή όχι, με κοροϊδεύεις για το αυτονόητο της διαπίστωσής μου κι εγώ γελάω ξανά κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας πονηρά και με ρωτάς «Άμα δεν ταιριάζει το κομμάτι μπορούμε να το πιέσουμε για να ταιριάξει?» κι εγώ σου λέω πως όχι και χαμογελάω – μέσα – μ’ αυτό που έχεις πει χωρίς να ξέρεις ότι το έχεις πει και σκέφτομαι ότι θέλω να σου πω ότι εσύ ταιριάζεις, αλλά χαμογελάω – έξω – και δε λέω τίποτα...

This won't get any easier now

…Make a mess of me…
play

-cut- Koh-Lanta -cut.

-cut.

-cut.

-cut.

(270109)

Τρέχουμε. Κάπου στο βάθος ακούγεται το “Lovers in Japan”

-Lovers, keep on the road you're on…

Tonight maybe we're gonna run
Dreaming of the Osaka sun…

But I have no doubt
One day the sun will come out… -

play

κι εμείς τρέχουμε. Δεν ξέρω που πάμε. Ούτε εσύ φαίνεται να ξέρεις. Νομίζω ότι με κρατάς από το χέρι. Δεν ξέρω γιατί, αφού είχες πει ότι δε θα το έκανες... Κι όμως, νομίζω με κρατάς από το χέρι και τρέχουμε. Χαμογελάς και με κάνεις να γελάω. Γελάς με τ’ αστεία μου. Δε με νοιάζει που δεν ξέρω που πάμε. Δε με νοιάζει που μπορεί τελικά να μη μου κρατάς το χέρι. Με νοιάζει που είσαι εδώ δίπλα μου. Τώρα.

(290109)

Χόρευα το πρωί και με αλλεπάλληλους συνειρμούς θυμήθηκα αυτό το post και το σχόλιο της Β. Και σκέφτηκα ότι πάνω από δυο μήνες μετά μπορώ επιτέλους να της απαντήσω:

Χορεύω. Χαμογελάω. Χωράω.

dancing gal

ps: «Εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μονάχα να δω όλες τις χώρες του κόσμου και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη μαζί και δίπλα και απέναντι σε ένα αγόρι. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να είναι πλούσιος – ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τα αγαπημένα μου τραγούδια και να φιλάει ωραία και να θέλει κι αυτός να δει όλο τον κόσμο...»

Σώτη Τριανταφύλλου, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης

-cut.

pps: Δεν έχει γαλλικό υστερόγραφο αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους. Έχει όμως ένα ακόμα τραγούδι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους...

The Smashing Pumpkins – Bodies

(μετά απ’ αυτό θα βρείτε και όσα από τα τραγούδια δεν είχαν link σε video! :) )

25

1. Μετράω ακόμα αντίστροφα. Θα γίνω πάλι η υπερπαραγωγή των διεθνών αεροδρομίων. Και στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις. Μεγάλη επιτυχία λέμε.
2. Μετακόμισα. Στο βασίλειο των 25 τ.μ. Μπορεί να μην έχει 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά είναι δικό μου και το αγαπώ xD
3. Κοιτάζω δίπλα από το κρεβάτι μου την κορνίζα που μου έχει χαρίσει ο Α. Με το παιδικό σκίτσο του και το σπασμένο τζάμι, αλλά πάντα στη θέση της, δίπλα μου. Την έβαλα εκεί από το πρώτο βράδυ. Για να γίνει το σπίτι «σπίτι μου».
4. Κόλλησα και τις φωτογραφίες μου στον τοίχο. Ξυπνάω το πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Να γελάνε, να ποζάρουν, να χορεύουν, να στριμώχνονται μαζί μου σε XXL t-shirt, να γελάνε ξανά...
5. Κοιτάζω από το παράθυρο την παιδική χαρά και γελάω με τα πιτσιρίκια που σκαρφαλώνουν στα παιχνίδια και κρεμιούνται στο κενό χωρίς να φοβούνται. Άγνοια κινδύνου. Υπέροχη, αναντικατάστατη, χαμένη άγνοια κινδύνου.
6. Ο Μr S. Έτσι απλά. Μπορεί να ήταν εκεί και να κατέβαινε στις πορείες κάθε μέρα, αλλά ερχόταν που και που να δει τι κάνω και αν τα βγάζω πέρα... Η αλήθεια είναι ότι δεν την πάλευα και πολύ. Λιποτάκτης... Αυτό αισθανόμουν. Σα να έχω αφήσει πίσω μου όλα όσα έχουν σημασία. Και τώρα να κινδυνεύουν. Κι εγώ να είμαι εδώ, μακριά, ήσυχη, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα... Έπιανα τον εαυτό μου να αποστρέφει τα μάτια του από τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. «Τσακισμένη χαρά»... Ο M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – ερχόταν από το δίπλα γραφείο να με δει. Με τρόμαζε με τσαλακωμένα χαρτιά, μου έλεγε αστεία, ξαφνικά γελούσα. Και το ίδιο ξαφνικά σκοτείνιαζα...
7. *
8. Τελικά οι Smashing Pumpkins θα ενώνουν πάντα κομμάτια της ζωής μου...
9. 300+ mails ανάμεσα σε 6 φίλους σε 4 διαφορετικές χώρες γεμάτα γέλια και σπόντες και φυσικά χωρίς ίχνος σοβαρότητας... Νομίζω ότι αισθανόμαστε όλοι όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, που τέτοιες μέρες πλησίαζαν οι διακοπές των Χριστουγέννων και δεν αντέχαμε άλλο και το κανιβαλίζαμε τελείως...
10. “Mais je serai toute seule le 24!...” “Arrête ! Toi, tu seras seule pour un jour, moi je serai tout seul pour 10 jours…”
11. Kinder Schokobons
12. *
    
13. How I Met Your Mother
14. Σε μια γωνιά του σπιτιού στοιβαγμένα τα δώρα... Πάλι θα κατέβω με μια βαλίτσα 800 τόνους και θα τη γυρίσω άδεια... Τέλεια. :)
15. Η διαφορά. Είχε δίκιο ο alex1910, η διαφορά είναι που μετράει. Je compte tes petites différences et je souris. Je compte les miennes aussi. Elles sont nombreuses, tu sais ? Je crois que les tiennes aussi…
16. *
    
17. Κάλεσα τους φίλους μου για φαγητό. Έχει πλάκα να το λέω αυτό χωρίς να είμαι στην Ελλάδα. Εκεί που τα τραπεζώματα των φίλων μου είναι πλέον θεσμός καθώς επίσης και μόνιμο αστείο – η sis C. μου λέει πάντα ότι κερδίζω τους φίλους μου με το φαγητό. Η μικροσκοπική μου κουζίνα είναι ένα χάος, παλεύω με το κρέας για το φαγητό και με τα μπισκότα για το γλυκό και χαμογελάω μόνη μου σαν τη χαζή...
18. Μου τραγούδησαν τα Χρόνια Πολλά σε 3 διαφορετικές γλώσσες. Τα κεράκια έλιωναν, αλλά εγώ γελούσα καθώς άκουγα το ελληνικό, το γαλλικό και το πορτογαλικό τραγουδάκι το ένα μετά το άλλο και ετοιμαζόμουν να κάνω την ευχή μου και έπαιρνα βαθειά ανάσα για να κάνω «φου»...
19. Και ξέρεις κάτι? Ήταν όλοι εκεί. Δηλαδή όχι εκεί, αλλά «εκεί». Κι αυτό είναι που μετράει...
20. Άκουγα ασταμάτητα τουρουρούν. Σαν το κινητό μου να προσπαθούσε να αναπληρώσει για όλα τα τουρουρούν που δεν ήταν εκεί... Στις 00h10 ο Α., λίγο μετά η Δ. και ο Μ. – αυτός που τρώει πολύ millesfeuilles – στις 07h00 η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π., λίγο μετά που ξύπνησα ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και μετά τα κοριτσάκια μου και μετά έχασα το λογαριασμό από τη χαρά μου και πάει...
21. *
22. Είναι ωραία να έχεις γενέθλια, να είναι Κυριακή πρωί και να κάνει κρύο αλλά να μη θες να μείνεις μέσα, γιατί έχει τέλεια μέρα... Ξυπνήσαμε με τη Χ. και πήγαμε με τα πόδια μέχρι το Champs-de-Mars και τον Πύργο. Με γάντια και κασκόλ και την ανάσα μας να παγώνει, περπατούσαμε και μιλούσαμε και γελούσαμε...
23. La princesse au petit-pois et le cascadeur…
24. *
    
25. Φτιάχνω ξανά puzzle. Πάνω στο πιο μικρό τραπέζι που έχω φτιάξει ποτέ puzzle στριμώχνονται τα κομμάτια, περιμένοντας να τα βάλω στη θέση τους. Κι εγώ τη στιγμή που βρίσκω δύο κομμάτια που ταιριάζουν, χαμογελάω καθώς σκέφτομαι το μικρό κορίτσι που όταν ήταν 21 φορούσε στο λαιμό ένα κομμάτι puzzle και χαμογελούσε αμήχανα όταν τη ρωτούσαν αν ψάχνει το άλλο της μισό και που σήμερα κλείνει τα 25 και φοράει στο λαιμό μια πεταλούδα για να μπορεί να πετάει και να ψάχνει καλύτερα...

dancing gal

* Μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Που αν τις έγραφα θα τις έγραφα στα γαλλικά, αλλά ούτε αυτό δε θα κάνω. Γιατί είναι τόσο μικροσκοπικές που άμα τις αφήσω να φύγουν μακριά μου μπορεί να τις χάσω. Γιατί είναι τόσο ασήμαντες που φαίνονται σημαντικές μόνο στο μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις. Αλλά είπαμε, εκεί χωράνε οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...

Like bugs when they break through the cocoon...**

Αύριο δε θα μπορώ να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο – με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή...*

Διαβάζω τον Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ. στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.

Χθες, αργά το απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:

dancing gal: Ρε είναι βαρετό το κείμενο... Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη περιεχομένου

Α: Κι εσύ είσαι βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε

dancing gal: Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα

1) Εσύ δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη

2) ΒΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????

Παλιορεμάλι...

Α: 1) I speak you fluently

2)΄Ντάξει, το «βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)..... το «ακαταλαβίστικη» όχι, who are you kidding???

Priceless… Γέλαγα μια ώρα. Κι είχε και δίκιο...

Ο Mr S. δεν μπορώ να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της... Ήταν εδώ κι όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω...

Η sis A. μου είπε ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά... International υπέροχα πλάσματα...

dancing gal

*Φυσικά και δε χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ – θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην απορία του μπαμπά Π.

**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές. Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD

Herman Dune – I wish that I could see you soon

Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω...*

Ψάχνω εδώ και ένα τέταρτο να βρω την πρώτη λέξη. Με παρακολουθώ να κοιτάζω την οθόνη με σφιγμένα χείλη και να προσπαθώ να βρω τρόπο να πω όλα αυτά που γυρνοβολάνε στο κεφάλι μου. Κάθομαι στον καναπέ. Σηκώνομαι και κόβω βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα χέρια σταυρωμένα. Εντάξει, τό ‘σκαψες το αυλάκι, μόνο κοίτα να θυμηθείς να προσέξεις μην πέσεις μετά, ναι? Ναι. Ξανακάθομαι, ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ, τα διπλώνω και τα αγκαλιάζω με τα χέρια μου και γίνομαι μια σταλιά. Μικρό κορίτσι με μεγάλες λέξεις... Τόσο μικρό που νομίζω πως χωράω στην παλάμη σου... Λέξεις μεγάλες και τρομακτικές που δε χωράνε πουθενά...

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κάνοντας ότι δεν ακούω τον ήχο του κινητού που δε χτυπάει. Με βάζω για ύπνο. Καμιά φορά ξυπνάω και γράφω υστερόγραφα στα γαλλικά κι ύστερα ξανακοιμάμαι. Με κοιτάζω που χαμογελάω στον ύπνο μου. Ένα χαμόγελο εύθραυστο και αβέβαιο. Κι όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη στα μάτια μου διαβάζω όσα δεν τολμάω να πω...

Πρόσθεσα ένα ακόμα τραγούδι στον κατάλογο αυτών που είναι χορογραφημένα στο κεφάλι μου. Το άκουγα και αισθανόμουν ότι χόρευα πάνω στις λέξεις. Και κάθε φορά που το άκουγα, πονούσε και λίγο περισσότερο... Συνειδητοποιώ ότι αν κάνω playlist τα τραγούδια αυτά, καλύτερα να την ονομάσω “6 degrees to depression”... Όπως λέει και η αγαπητή maskou, τα ξυράφια προσφορά του καταστήματος...

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και νομίζω ότι βρήκε ευκαιρία να κάνει τουρισμό στην Αθήνα. Ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο πάντως, έκοβε σίγουρα βόλτες πάνω από το κεφάλι του Α. Τον πήρε και τηλέφωνο. Δεμπαμεκαλά.

Ξέρεις τι είναι σήμερα? Χα! Εγώ ξέρω και εγκαινιάζω μια ακόμα αντίστροφη μέτρηση! xD

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έριξα πόρτα στον κυνισμό που μου έστειλε η sis C. για παρέα, γιατί δεν ταιριάζουμε, λέμε, πώς να το κάνουμε δηλαδή, και τα έβγαλα πέρα. Βόλτες με την Δ. και την Κ., για να θυμηθούμε τις παλιές καλές μέρες, καινούριοι άνθρωποι, η Δ. να γελάει χαμένη σε αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και να φτιάχνει καινούριες. Όπως όταν ο Ο. που είναι γάλλος και είχε να τον δει κανα χρόνο της είπε: «Σε θυμάμαι εσένα! Είσαι εσύ που γελάς συνέχεια!» Βρεγμένοι δρόμοι, γκρι Παρίσι, παγωμένα χέρια, ζεστά χαμόγελα, γάντια με κομμένα δάχτυλα, θύμησες από κομμένες ανάσες.

Κυριακή πρωί, μάθημα μπαλέτου. Στέκομαι στην αγαπημένη μου θέση στη μπάρα, δίπλα στο παράθυρο, και χαμογελάω συνειδητοποιώντας ότι σε όλες τις αίθουσες χορού πάντα έψαχνα να βρω τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ισορροπώ με το ένα πόδι στη μπάρα και το άλλο στις μύτες του ποδιού. Κοιτάζω έξω. Χιονίζει... Κατεβαίνω από την ισορροπία και βάζω το άλλο πόδι στη μπάρα και σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή με τα τρία χ. Χιονίζει. Χορεύω. Χαμογελάω.

dancing gal

ps:

*Συνήθεις Ύποπτοι - Ημερολόγιο

Tick... Tock... Tick... Tock... Tick... Tock...

Το σαββατοκύριακο μετράω το χρόνο με το τηλέφωνο που δε χτυπάει. Καμιά φορά μου συμβαίνει και τα βράδια των καθημερινών αλλά, ειδικά τα σαββατοκύριακα, ο χρόνος μετριέται με τα τουρουρούν που δεν ακούω...

Καμιά φορά μετράω το χρόνο με τις φορές που ακούω ένα τραγούδι ή ένα δίσκο. Το καλοκαίρι μετρούσα τις μέρες με ώρες ύπνου. Όταν ήμουν πιο μικρή μετρούσα το χρόνο με λάθος συναγερμούς. Υποσυνείδητα μπορεί να το κάνω ακόμα, δεν ξέρω...

Το αγαπημένο μου όμως είναι οι αντίστροφες μετρήσεις. Βάζω μπροστά μου ημερομηνίες ορόσημα και τις κυνηγώ. Μεγάλες ή μικρές, εύκολες ή δύσκολες, δεν έχει σημασία. Ο μηδενισμός των δύσκολων με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στις εύκολες, κι έτσι πορεύομαι... Η ζωή σαν ωρολογιακή βόμβα. Ο switterz το είχε πει έτσι. Και ο alex1910 με είχε ρωτήσει αν τα βράδια κάνω μηδενισμό χρονομέτρων. Και του είχα απαντήσει πως ναι. Κάθε βράδυ. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, το βράδυ μηδενίζω και την άλλη μέρα αρχίζω από την αρχή. Δεν ξεχνάω τι έχει γίνει, απλά μηδενίζω για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω...

Στο S.I. η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι το 1 second. Στο μυαλό μου μονάδες μέτρησης του χρόνου έχουν υπάρξει σχεδόν τα πάντα... Σελίδες ιστορίας, ώρες πρόβας, καλοκαιρινά μπάνια, φορές που έφαγα τα μούτρα μου πριν στρίψω για πρώτη φορά στις pointes, ασκήσεις γεωμετρίας και άλγεβρας και αργότερα ασκήσεις στατικής και εδαφομηχανικής, αφίξεις και αναχωρήσεις από την κατασκήνωση, μετακομίσεις, Πέμπτες που τις περνούσα με την ξαδέρφη μου και το νεογέννητο τότε ανηψιό μου, οχτάρια στις ασκήσεις χορού, ασκήσεις για τους προσαγωγούς και το en-dehors, «5 λεπτά ακόμη» ύπνου το πρωί, χαμόγελα, στεναχώριες, συναυλίες και παραστάσεις χορού, μέρες, μήνες και τώρα πια χρόνια που περνάνε ανάμεσα στις φορές που βλέπω το Μ. από κοντά – άτιμο BsAs, γιατί πήγες και χώθηκες στην άλλη άκρη του κόσμου?? – επιστροφές στο σπίτι, τρίμηνα στο γυμνάσιο, τετράμηνα στο λύκειο, εξάμηνα στο Πολυτεχνείο και στην Ecole, ο εικονικός χρόνος ενός παιχνιδιού που έπαιζε στο internet ο Α. και με έβαζε να τον ξυπνάω αξημέρωτα, που εγώ είχα ήδη ξυπνήσει, για να παίξει, κλεμμένες ανάσες, όνειρα, τηλέφωνα που δε χτυπούσαν ποτέ όταν τα περίμενα, τηλέφωνα που χτύπησαν όταν δεν το περίμενα καθόλου και έκαναν το χρόνο να παγώσει, στιγμές που έκαναν το χρόνο να σταματήσει*...

Είμαι στο τραμ και ακούω μουσική και αντί να συνεχίσω να γράφω μουντζουρώνω αφηρημένα το χαρτί... Υποτίθεται ότι αυτό το ποστ θα ήταν για το χρόνο, αλλά φτάνοντας στις στιγμές που είναι ικανές να σταματήσουν το χρόνο έκαψα φλάντζα και το μυαλό μου έγινε Βιτάμ-Soft και σκέφτομαι μόνο υστερόγραφα στα γαλλικά...

dancing gal

ps: Tu me laisses pas jurer en grec, je te deteste pas, tu le sais déjà, j’ai pas envie de travailler, tu me dis de ne pas faire la tête et de ne pas froncer les sourcils, je te fais sourire, tu me dis de te faire confiance, je me demande si je peux mais je dis rien, tu souris et j’oublie tout… Je t’apprends des gestes grècques que tu comprends pas et tu ris, tu me dis que c’est comme si je jète des boules de feu comme Dragonball et je ris, tu me regardes faire mes affaires et j’ai pas envie de partir sur chantier parce que tu ne seras pas là… Dans la journée je mésure le temps avec les bouts de papier. Avec tes sourires et tes regards. Avec les miens. Avec mes petits moments. Ou nos petits moments? Dis-moi qu'ils sont à toi aussi...

*Όπως λέει και σ’ αυτήν την ταινία που αγαπώ:

“They say when you meet the love of your life, time stops, and that's true. What they don't tell you is that when it starts again, it moves extra fast to catch up.”

You could have it all by knocking on my door...*

Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από το τέλος νομίζω. Και στο τέλος θα καταλήξω κιόλας. Μάλλον γιατί δεν έχω αρχή. Έχω τόσα πολλά πράγματα μες στο κεφάλι μου και δε μπορώ να βάλω δύο λέξεις στη σειρά.

Γιατί εκεί που περπατούσα χθες το πρωί και σκεφτόμουν το σουρρεαλισμό και αν τελικά θα εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή μου, συγκρούστηκα μετωπικά με την πραγματικότητα. Και πόνεσε. Πολύ.

Δάγκωσα τα χείλη μου, έβαλα τα RayBan κι ας είχε συννεφιά και συνέχισα να περπατάω. Ούτε που ήξερα πού πήγαινα. Μετά από ώρα έβγαλα από την τσάντα μου το χάρτη μπας και βρεθώ πριν φτάσω στη Βρετάνη με τα πόδια. Πήρα τηλέφωνο τα κοριτσάκια μου να τα ακούσω. Κάτι τέτοιες στιγμές ήθελα να μπορούσα να διακτινίζομαι. Να στριφογυρίζω γρήγορα γρήγορα γρήγορα γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ και να χάσω τον κόσμο από τα μάτια μου, όχι γιατί λιποθυμάω αλλά γιατί απλά διακτινίζομαι...

Σε μια παραλία που να βλέπεις θάλασσα μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι σου. Με μουσική στ’ αυτιά να κάθομαι απλά να την κοιτάζω. Ή μάλλον όχι, χωρίς μουσική, για ν’ ακούω τον ήχο του κύματος που σκάει... Να πάρω το κινητό μου στα χέρια, να ανοιγοκλείσω το πορτάκι για 4758η και τελευταία φορά και να το εκσφενδονίσω στο νερό, να το δω να κάνει μπουρμπουλήθρες και την πραγματικότητα που τόλμησε να συγκρουστεί μαζί μου μετωπικά να χάνεται στον πάτο της θάλασσας... Και μετά να περπατήσω ξυπόλυτη στην άμμο, να φτιάξω σχέδια με τα πόδια κι ο αέρας να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να στεγνώνει τα δάκρυα που κυλάνε. Κι ύστερα να νυχτώσει και να κρυώνω και να φορέσω το άσπρο φούτερ μου με τα ιρλανδέζικα πράσινα πουά και να ξαπλώσω ανάσκελα και να κοιτάζω τ’ αστέρια. Και μετά να με περιμένει κάπου ένα διπλό κρεββάτι με 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα και να κοιμηθώ για μέρες. Να πέσω σε πριγκηπικό λήθαργο. Να μη σκέφτομαι, να μην αισθάνομαι. Κι όταν ξυπνήσω να είναι εκεί τα κοριτσάκια μου...

(Funny, όλη αυτή η σκέψη λειτούργησε κάπως σαν αυτό μέσα στο κεφάλι μου)

Όταν είμαι έτσι δε με χωράει ο τόπος. Όλα μου είναι ξένα. Κοιτάζω γύρω μου σα χαμένη και προσπαθώ να βρω κάτι να μου φαίνεται οικείο. Ψάχνοντας έφτασα μέχρι το πάρκο απέναντι από το σπίτι και μπήκα να πάρω τη δόση μου από φθινόπωρο, δέντρα, πράσινο και κίτρινα φύλλα που τσακίζουν στο πέρασμά μου. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο μάθημα ζωής της ημέρας: κοριτσάκι γύρω στα 10 που μαθαίνει να κάνει rollers. Ισορροπούσε, με τα χέρια ανοιχτά, σα να ήθελε να μάθει να πετάει, κοίταζε την άλλη άκρη του δρόμου και ξεκινούσε. Μια, δυο, τρεις, έπαιρνε φόρα και πήγαινε και πήγαινε και πήγαινε και πάρτην κάτω, φαρδιά πλατιά... Και γελούσε και σηκωνόταν και ξανάρχιζε. Για να ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί. Κι η αδερφούλα της, που δε θα ‘ταν 4 χρονών, γελούσε και της άπλωνε το χέρι της για να βοηθήσει να ισορροπήσει...

Καθώς έγραφα καθισμένη στο παγκάκι, ένας κυριούλης γύρω στα 70 στάθηκε μπροστά μου και χαμογέλασε:

Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais c’est pas gentil !!!

dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!!

(Πεστακαλέμουάνθρωπεπέστατηντρέλαμουμέσακαιτοσουρρεαλισμόμουμαζί)

Αν οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες, τότε οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι χειρότεροί μου εφιάλτες κρύβονται σε μεγάλες τρομακτικές λέξεις και στην εικόνα ενός κοριτσιού με σφιγμένα χείλη και χέρια σταυρωμένα...

dancing gal

ps: αντί γαλλικού υστερόγραφου...

Where’s that day?

Time has covered it with dust

Far away, as far away as I can run

I’ll be expecting you, expecting you

to fill me with a hug

I’ll be remembering your eyes, remembering

the greatest things they swear

Hide the sun, hide the sun

Before I cry

‘Cause I don’t dare

Never dare to do the right

Whenever memories rebuilt the faith

You’ll be calling feeling in the air

And I’ll be waiting day and night

I’ll be waiting day and night

I’ll be waiting for you every day and night

I’ll be waiting every day and night

You’re in the air

Everywhere I go I need your side

Monika – To no avail

*Monika – Pretend

Το album της Monika ήταν το soundtrack του πουσουκού. Το άκουγα από την Παρασκευή, σχεδόν non-stop, το άκουγα τη στιγμή της σύγκρουσης, το άκουγα και μετά. Μέχρι που αποφάσισα να ακούσω λίγο Radiohead και έβαλα το The Bends και αφού έπαιξαν τα πρώτα 11 τραγούδια έφτασα στο 12 και μόλις τελείωσε το έβαλα να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει...

Seven degrees of truth**

Vestiaire

Τελικά δεν είμαι σίγουρη αν οι αλήθειες μου είναι 7 ή 77. Όπως δεν είμαι σίγουρη μήπως αυτές που άφησα απέξω είναι πιο σημαντικές από αυτές που «πέρασαν την τάξη». Η lonely με κάλεσε να παίξω επειδή έχω ένα θέμα με τις λίστες και το θέμα έγινε ζήτημα και μάλιστα μεσανατολικό μέχρι να αποφασίσω ποιες να γράψω... Παρόλ’ αυτά, νομίζω ότι όσες δεν είναι γραμμένες εδώ είναι κάπου κρυμμένες στις υπόλοιπες ασυναρτησίες μου, οπότε δεν ανησυχώ... Η chinoise όταν σχολίασα τις δικές της τραγουδιστές αλήθειες μου είπε ότι είναι σειρά μου να χορέψω, οπότε κι εγώ ανοίγω την πόρτα στην αίθουσα χορού και σ’ αφήνω να παρακολουθήσεις το μάθημα μπαλέτου. Γιατί μόλις περνάω αυτήν την πόρτα, έχω μόνο αλήθειες. Και τον καθρέφτη απέναντί μου για να με κοιτάζω. Εγώ. Ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού μου.

Barre à terre

Όταν χορεύω είμαι ευτυχισμένη και ολόκληρη. Όταν δε χορεύω είμαι δυστυχισμένη και μισή. Τόσο απλά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στην αίθουσα χορού. Θυμάμαι την άσκηση που κάναμε. Και ξέρω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μ’ αρέσει η δουλειά μου, θα έρχονται κάτι πρωινά σαν την προηγούμενη Τρίτη που θα αναρωτιέμαι τι κάνει μια μπαλαρίνα στο εργοτάξιο/στο γραφείο/οπουδήποτε-εκτός-από-την-αίθουσα-χορού. Γιατί στο “Breakfast at Tifanny’s” test, δηλαδή ποιο είναι για μένα αυτό το μέρος που για την Holly είναι τα Tifanny’s, απαντάω η θάλασσα και η αίθουσα χορού. Γιατί εκεί αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής. Τίποτα δεν μπορεί να μου συμβεί. Γιατί “no matter what… when you come back here, you’ll be home…”*

Barre

Όταν είμαι αγχωμένη βλέπω εφιάλτες. Τώρα που λείπω, σχεδόν όλες τις φορές οι εφιάλτες έχουν να κάνουν με τα κοριτσάκια μου. Ξυπνάω κλαίγοντας και τις παίρνω τηλέφωνο να τις ακούσω. Δε με νοιάζει τι λένε. Μου αρκεί που τις ακούω να ανασαίνουν στο ακουστικό. «Μην κλαις, είμαι καλά. Μην κλαις, δε θέλω να κλαις. Σ’ αγαπώ και θα σε πάρω τηλέφωνο αργότερα»... Δεν περνάει μέρα που να μη μου λείπουν. Που να μην αναρωτιέμαι τι να κάνουν. Που να μη σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι εκεί για να τις προσέχω, όσο κι αν έχουν μεγαλώσει και μερικές φορές με προσέχουν εκείνες πια.

Petit-allegro

Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω. Δε μου αρέσει όμως καθόλου να χάνω. Ποτέ. Και σε κανένα παιχνίδι. Είναι τα κατάλοιπα του εγωισμού της κακομαθημένης πριγκήπισσας μάλλον...

Allegro

Φοβάμαι τις βροντές. Πάρα πολύ. Παράλογα πάρα πολύ. Νομίζω ότι ο ουρανός θα σπάσει και φοβάμαι μη μου πέσει στο κεφάλι. Στην Αθήνα έτρεχα στα δωμάτια των κοριτσιών. Εδώ βάζω τη μουσική στη διαπασών και κάνω ότι δεν ακούω.

Grand-allegro

Θα μπορούσα να έχω ερωτευτεί κάποιον επειδή τον άκουγα στο ακουστικό να φυσάει τον καπνό του τσιγάρου του και για τον τρόπο που γελούσε όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο να τον ξυπνήσω.

Adage

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου, τη στιγμή που σβήνω τα κεράκια – που πάντα είναι ο σωστός αριθμός και τα σβήνω με μιαν ανάσα, αμέ – κοιτάζω γύρω μου, τα μάτια μου ψάχνουν τα δικά τους και κάνω την ίδια ακριβώς ευχή. Κάθε χρόνο.

Pirouettes

Οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες.

dancing gal

Révérence

Κι επειδή, αφού κατάφερα να τα βγάλω εγώ πέρα με τη λίστα μου, μπορεί να τα καταφέρει ο οποιοσδήποτε, περιμένω εναγωνίως τις αλήθειες των awake?, switterz, thios (again, γιατί τον ακούω που σφυρίζει αδιάφορα), pureshadow, pp1987, k (συμβιβάζομαι και με 7 αληθινά τραγούδια :p), vasia και όποιον μπορεί να έχει θέματα με τις λίστες και πρέπει να τα λύσει!! :ppp

*από το “Center Stage”

**κατά το “Six degrees of Kevin Bacon” :ppp

Her eyes like windows, tricklin' rain...*

Τις Κυριακές κάνω φασίνα. Μέσα έξω. Μαζεύω το σπίτι. Μαζεύω και τα κομμάτια όλης της βδομάδας από τις γωνίες του μυαλού μου στις οποίες περιφέρονται άσκοπα και τα τακτοποιώ όμορφα στα κουτάκια τους. Τελοσπάντων, αυτό προσπαθώ να κάνω. Γιατί κατά κανόνα δεν προλαβαίνω. Το σύνδρομο «Κυριακή βράδυ» κάνει πάντα την εμφάνισή του. Θεαματικά συνήθως.

Και τότε γίνομαι ξανά μικρό κοριτσάκι και την άλλη μέρα έχω σχολείο, κι εκεί, κατά τις 6 το απόγευμα, στο κεφαλάκι μου αρχίζει να στριφογυρίζει το πρόγραμμα της άλλης μέρας και προσπαθώ να θυμηθώ αν τα έχω διαβάσει όλα, γιατί δεν πρέπει να διαβάσω με το φως της λάμπας, και μετά μεγαλώνω και διαβάζω με το φως της λάμπας γιατί αλλιώς δεν προλαβαίνω, αλλά την Κυριακή έχω πάντα ένα κόμπο στο στομάχι μήπως κάτι δεν έχω διαβάσει και μήπως γράψουμε την άλλη μέρα και, σα να μη φτάνουν όλα αυτά, ανησυχώ και για το αν θα μου μιλήσει ο S. – καλά, γι’ αυτό ανησυχούσα κάθε μέρα όχι μόνο τις Κυριακές – και πιο μετά μεγαλώνω κι άλλο κι όταν τελείωνω το διάβασμα, ψάχνω να βρω τι θα φορέσω στο φροντιστήριο τη Δευτέρα το απόγευμα γιατί θα με δει ο Μ. – άλλος Μ. είναι αυτός, στο ‘χω πει ότι η ζωή μου είναι μια ατελείωτη σειρά από Μ. – και μετά ξανασκέφτομαι τα μαθήματα και μετά πάλι το Μ. και μετά πάλι τα μαθήματα και δε μπορώ να πάρω ανάσα και ουφ, δε θέλω να πάω σχολείο αύριο...

Θεαματικά πάει να κάνει την εμφάνισή του και σήμερα, αλλά θα βάλω σκούπα – μέσα – για να το προλάβω και θα τακτοποιήσω και τα κομμάτια της βδομάδας...

Τρίτη + Πέμπτη

«Τι δουλειά έχει μια μπαλαρίνα στο εργοτάξιο???» Sis C. στο τηλέφωνο την Τρίτη το πρωί. Έλα μου ντε. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Αυτή τη βδομάδα το εργοτάξιο μου έφαγε τη ζωή... Κι ο καιρός έχει πια χαλάσει, οπότε έπρεπε να οργανωθώ. Πήγα λοιπόν, μια και δυο, και αγόρασα παπούτσια πεζοπορίας, αδιάβροχα και ζεστά, καταπληκτικό μοντελάκι, νομίζω ήμουν μισή ώρα μπροστά στο ράφι προσπαθώντας να βρω με ποιο ζευγάρι θα άντεχα να με δω να κυκλοφορώ. Όπου «κυκλοφορώ» εννοούμε στο εργοτάξιο, εκτός φοράω κανονικά παπούτσια, ολόκληρη πριγκήπισσα, και τα αλλάζω στην cabane de chantier (ακούγεται πιο chic από το κοντέινερ, καταλαβαίνεις :p). Επίσης αγόρασα και ένα αδιάβροχο. Κόκκινο. Είπαμε, καλό το εργοτάξιο, αλλά εγώ με νιτσεράδα (sic) χρώματος καφέ-χωματί (ξανά-sic) δεν εμφανίζομαι!

Σάββατο

Κάποια μέρα η fnac θα μου στήσει ένα μεγααααάλο άγαλμα κι εσύ θα το βλέπεις και θα λες «Α, αυτήν την ξέρω, διάβαζα τις ασυναρτησίες της στο net»... Πήγα για να σκοτώσω την ώρα μου και σκότωσα λίγη ακόμα από την – ήδη λιγοστή– περιουσία μου. Πήρα όμως ένα τόμο του Jamie και σήμερα θα μαγειρέψω, χεχ! Τι πάει να πει ποιανού Jamie???

Κυριακή

Η μελαγχολία μου χτυπάει την πόρτα, αλλά εγώ κάνω ότι δεν ακούω, το έσωσε, μάλλον, την τελευταία στιγμή η sis A. Γύρισε από το νησί για το τετραήμερο και με πήρε τηλέφωνο και κάναμε bonding – η έκφραση που χρησιμοποιούμε με περισσή ειρωνεία με τις αδερφές μου για να δηλώσουμε ότι περάσαμε ατελειώτες ώρες στο τηλέφωνο ή από κοντά λέγοντας τα νέα μας – και λέγαμε για τα μαθήματα :p Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βοηθάει και ο Jamie και το φαγητό που μοσχοβολάει... Το οποίο μου θυμίζει ότι χρωστάω μια συνταγή στον k, δεν το έχω ξεχάσει, το οποίο με τη σειρά του μου θυμίζει ότι έχω και κάτι αλήθειες να ανεβάσω. Επειδή όμως είμαι καλό κορίτσι και I play by the rules (σε άκουσα εσένα που μίλησες και ξέρω ποιος είσαι! Σουτ είπα!), οι κανόνες έλεγαν 7 αλήθειες και όχι 77 που έχω εγώ στο κεφάλι μου, οπότε θέλω λίγο ακόμα χρόνο για τη διαλογή, ναι? xD

dancing gal

Robert Doisneau (1943) - Le remorqueur du Champs de Mars

ps: lundi + mercredi + vendredi
Parc, soleil, films, livres, aikido, danse, rires, pieds, mains, regards, sourires, mer, vélo, gosses, n’importe quoi, inspiration, gnion-gnion, orange, scanneur, matin, sommeil, vrai, marrant, animation, bouts de papier, loupé, toujours des rires, des regards, des sourires, toi, moi, j’ai oublié un “et”, non ? Dis-moi que j’ai oublié un “et”…

*Όταν ήμουν μικρή ξυπνούσα καμιά φορά ανάποδα τελείως. Ειδικά τις Δευτέρες. Και μου έφταιγαν όλα. Ή μπορεί και να ξυπνούσα ίσια, αλλά στην πορεία να στράβωνε κάτι τόσο δα μικρό κι εμένα πάλι μου έφταιγαν όλα. Και όλοι. Τότε ο μπαμπάς Π. για να ησυχάσει την πριγκήπισσά του, άνοιγε το πικ-απ, ψαχούλευε τους 1000+ δίσκους του, έβρισκε αυτόν που ήθελε και έβαζε να παίξει αυτό το τραγούδι. Κι η πριγκήπισσα γελούσε μέσα από τα δάκρυά της και ως δια μαγείας αισθανόταν ικανή να βγάλει πέρα και αυτή τη μέρα που είχε ξεκινήσει θεόστραβα. Από τότε το ακούει καμιά φορά την Κυριακή το βράδυ, όταν οι ισορροπίες της είναι εύθραυστες και δεν ξέρει αν θα χαμογελάσει ή αν θα μελαγχολήσει – παράξενο, μόλις παρατήρησα ότι οι δύο λέξεις είναι σχεδόν αναγραμματισμός η μία της άλλης, όταν τις ισορροπίες της τις κρατάνε ένα τηλεφώνημα στα ελληνικά και ένα υστερόγραφο στα γαλλικά...

Cat Stevens – Sad Lisa

Downtown, where all the lights are bright...**

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που καμιά φορά το Σάββατο το πρωί παίρναμε με τη μαμά Χ. το τρόλλεϋ και κατεβαίναμε στο κέντρο για ψώνια. Τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από το σπίτι μου. Τώρα πια είναι απλά προέκταση του σπιτιού μου.

When you're alone
And life is making you lonely,
You can always go downtown

Δίπλα στο ποτάμι. Με το βιβλίο μου και τη μουσική μου - το «μου» είναι σχετική έννοια, πολλές φορές οι μουσικές που με συνοδεύουν στις βόλτες μου είναι «δώρα» κάποιων φίλων. Άλλοτε περπατάω, άλλοτε κάθομαι και διαβάζω, άλλοτε κάθομαι και χαζεύω τον κόσμο που περνάει. Φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου και γελάω με το πόσο έξω μπορεί να πέφτω... Χαμογελάω στα πιτσιρίκια που παίζουν δίπλα μου. Καμιά φορά τους μιλάω κιόλας, γινόμαστε φίλοι των 5 λεπτών, με ρωτάνε πώς με λένε και πού είναι η μαμά μου εμένα ή πώς με λένε κι αν έχω παιδιά :-/. Χαζεύω την πόλη γύρω μου και κάνω ταβανοθεραπεία με ταβάνι τον ουρανό - αμα δε βρέχει, that is.

When you've got worries,
All the noise and the hurry
Seems to help, I know, downtown

Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά βοηθάει. Δεν έχει σημασία σε ποια πόλη. Κατεβαίνω στο κέντρο έχοντας κάψει φλάντζα και ξαφνικά βρίσκω τον τρόπο να τα βάλω όλα σε μια τάξη στο μυαλό μου. Ή τελοσπάντων, ακόμα κι αν δεν τα βάλω σε τάξη - πράγμα εξαιρετικά πιθανό, καθώς το «μυαλό-της-πριγκήπισσας-σε-τάξη» είναι το λιγότερο σχήμα οξύμωρο - βρίσκω ένα τρόπο να μη στεναχωριέμαι. Γυρίζω σπίτι με λιγότερες έγνοιες*.

Just listen to the music of the traffic in the city
Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty
How can you lose?
The lights are much brighter there…

Κοιτάζω τις βιτρίνες, τα φώτα, τις μαρκίζες, τα αυτοκίνητα. Στην Αθήνα αναζητάω την Ακρόπολη φωτισμένη - αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, η στιγμή που στρίβει το τραμ στην Αρδηττού και φαίνεται για πρώτη φορά ο Παρθενώνας. Εδώ αναζητάω τον Πύργο, κάθε «ακριβώς», quand il clignote – αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, είμαι πάνω στο ποδήλατο και διασχίζω το ποτάμι, μπροστά μου και πίσω μου άλλα ποδήλατα που τα καβαλάνε μερικά από τα δικά μου υπέροχα πλάσματα και ξαφνικά βλέπω τον Πύργο, τσιρίζω κι αρχίζω να φωνάζω το περίφημο πια “I’m the queen of the woooooorld!!!!!”. Είναι αυτή η χαζή βεβαιότητα ότι δε μπορεί, όλα καλά θα πάνε. Ότι τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Πως no matter what, όλα κάπως θα λυθούν. Ως δια μαγείας.

You can forget all your troubles, forget all your cares…

Book-hunting. Να πώς αλλιώς τα ξεχνάς όλα. Στην Αθήνα, ατελείωτες ώρες στην Πολιτεία, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, χαζεύοντας τα εξώφυλλα, διαβάζοντας τις περιλήψεις. Γέλια με τη μαμά Χ. όταν συναντιόμαστε μετά από μισή ώρα που περιπλανιόμαστε χωριστά για να διαπιστώσουμε ότι τα μισά από τα βιβλία που κρατάει η κάθε μία τα κρατάει και η άλλη. Χαμόγελα μπροστά από το αγαπημένο μου άγαλμα σε όλη την Αθήνα. Εδώ πάλι, ατελείωτες ώρες στο Shakespeare and Co. δίπλα στο ποτάμι για να βρω αγγλικά βιβλία, στη fnac για να στρογγυλοκαθίσω στο πάτωμα και να ξεφυλλίσω όλα τα βιβλία για το χορό μέχρι να βρω ποιο θα αγοράσω και σε όλα τα second-hand βιβλιοπωλεία για να ανακαλύψω θησαυρούς.

Don't hang around
And let your problems surround you
There are movie shows downtown

Τρεχάλα από την έξοδο του μετρό στην Κοραή μέχρι το Αττικόν για να μη χάσουμε την αρχή. Χορός στην Σταδίου σιγομουρμουρίζοντας αυτό μετά από αυτό. Καλοκαίρι, ατελείωτες κοριτσίστικες συζητήσεις έξω από τη Δεξαμενή. Γρήγορο, νευρικό περπάτημα στην Ακαδημίας μετά από αυτό. (Βιτρίνες στη Βουκουρεστίου πριν την ταινία κι εσύ να με κοροϊδεύεις που χαζεύω, κι εγώ να γελάω, κι εσύ να με φιλάς.)

Maybe you know
Some little places to go to
Where they never close downtown

Μαξιλάρια στο Σπίτι του Ανατέλλοντος Ηλίου. Σοκολάτες, καφέδες και γέλια στο Μικρό Λουλούδι. Ατελείωτος χορός σ’ εκείνο το μακρόστενο bar που χωράνε 10 άνθρωποι όλοι κι όλοι, σχεδόν. Οι φίλοι μου κι εγώ εν προκειμένω. Τρία κοριτσάκια που κουτουλάνε από τη νύστα, τρώνε πρωινό και διαβάζουν στο γνωστό και σημειώνουν σε χαρτοπετσέτες τι έχουν να πούνε η μία στην άλλη στο διάλειμμα. Funny, όταν συνέβαινε αυτό, το ένα κοριτσάκι έκανε διπλωματική, το δεύτερο έδινε πανελλήνιες και το τρίτο πήγαινε σχολείο και έμεναν στο ίδιο σπίτι. Τώρα το ένα δουλεύει, το δεύτερο σπουδάζει και το τρίτο μόλις τελείωσε το σχολείο και αρχίζει να σπουδάζει και είναι σκορπισμένα στα 3 σημεία του ορίζοντα... Αν είναι αλήθεια ότι “Home is where your heart is”, εμένα σπίτι μου είναι τα κοριτσάκια μου.

Just listen to the rhythm of a gentle bossanova
You'll be dancing with 'em too before the night is over
Happy again

Καλοκαίρι. Malibu anana σε τραπεζάκια έξω σ’ εκείνη τη μικρή πλατεία φέτος το καλοκαίρι. Malibu anana όρθια στο δρόμο με τον Μ. και το Β. πριν από χρόνια. Cosmopolitan με την Kay και την C. σε μια ταράτσα στο Γκάζι. (Χειμώνας. Βόλτες πάνω – κάτω στην Ερμού, με αγκαλιάζεις γιατί κρυώνω, με κρατάς από το χέρι και γελάς. Καλοκαίρι. Ανεβαίνουμε την Ερμού, ισορροπώ στο πεζούλι στην Καπνικαρέα και γελάς, φοράω την πράσινη φούστα και νομίζω πως μπορώ να πετάξω και πως μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι. Δε μπορώ να πετάξω και ζητάω το χέρι σου για να πηδήξω κάτω και δε μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι.)

The lights are much brighter there
You can forget all your troubles, forget all your cares and go
Downtown where all the lights are bright,
Downtown, waiting for you tonight,
Downtown, you're gonna be alright now

Downtown…

Downtown λοιπόν. Δεν ξέρω αν όλες οι λύσεις είναι εκεί. Δεν πιστεύω πια στις λύσεις. Στα θαύματα μόνο. Και στα παραμύθια. Και το δικό μου παραμύθι, αν γυριστεί ποτέ ταινία, θα έχει πολλές σκηνές που θα διαδραματίζονται downtown.

dancing gal

*Και λιγότερα λεφτά, ενίοτε, τώρα που το σκέφτομαι. Και περισσότερα ρούχα ή παπούτσια. Το λες και shopping therapy και εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στις δύσκολες περιπτώσεις. Για τις εύκολες αρκούν οι βόλτες και το window-shopping.

**Μου το έστειλε πριν από χρόνια ο Α., χωρίς να έχουμε συζητήσει τίποτα απ’όλα αυτά και σε μια στιγμή που ήμουν τόσο μα τόσο fucked up... Το άκουσα, χαμογέλασα και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο. Να τον ευχαριστήσω που καταλαβαίνει χωρίς να λέω και να του πω άμα με θέλει κάτι να με πάρει στο κινητό, γιατί πάω cinema. Στο κέντρο.

Petula Clark - Downtown