Pink ribbon scars/stars

Smashing Pumpkins - Today

Ξανά αυτό το τραγούδι. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί όλα όσα δε βρίσκω τις λέξεις να πω χωράνε σ’αυτό το τραγούδι (και σε μερικά ακόμη*). Γιατί καμιά φορά αισθάνομαι πως οι μέρες μου ολόκληρες χωράνε σ’αυτό το τραγούδι. Γιατί αυτό το τραγούδι είναι η πιο σύντομη και η πιο παράδοξη συναυλιακή ανταπόκριση που έχω κάνει ποτέ. Παράδοξη γιατί δεν το είπαν και σύντομη γιατί μόνο αυτό θα γράψω γι’αυτή τη συναυλία. Όλες οι άλλες στιγμές της είναι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και είσαι μέσα σε όλες.

dancing gal

ps: Και το μόνο που ξέρω είναι πως αυτή τη φορά δεν ξέχασα να βάλω το βασιλικό στο «Ωραίο στρογγυλό ψωμί με προσούτο, αυγά και βασιλικό», γιατί ήσουν δίπλα μου και μου το θύμισες και πως πια δε φοβάμαι όταν λίγο πριν αποκοιμηθώ ξυπνάω νομίζοντας πως πέφτω, γιατί ξέρω πως είσαι εκεί για να με πιάσεις.

*Lana Del Ray – Video games

origami*

Έκθεση με θέμα «Πώς πέρασα το Πάσχα» :ppp

310310

(Ναι, ξέρω, έχει περάσει ένας-μήνας-και, αλλά, bof, άμα δεν υπάρχει μια σεβαστή διαφορά φάσης ανάμεσα στα γεγονότα και το post πώς θα καταλάβετε ότι είναι δικό μου, ε?)

Taxi για το αεροδρόμιο, για πρώτη φορά, ας όψεται ο τραυματισμός της μέσης. Φτάνω στο CDG και σε παίρνω τηλέφωνο να σου πω πως έφτασα και πως δε με απήγαγε ο chauffeur. Γελάς, φυσικά.

Φτάνω στο σπίτι τόσο κουρασμένη. Όπως πάντα, η μέρα του ταξιδιού μου έχει φανεί τεράστια και το άλλο μου σπίτι είναι πολύ μακριά. Κι όπως πάντα, είναι τόσο παράξενο και μαζί τόσο οικείο να είμαι ξανά σπίτι. Στο κανονικό. Αυτό στο οποίο η μαμά Χ. μου φτιάχνει χαμομήλι να πιω πριν κοιμηθώ και φιλάω το μπαμπά Π. για καληνύχτα και μετά πάω να κοιμηθώ μαζί τους στο διπλό, αλλά εντάξει, δε χωράμε, κι ο μπαμπάς Π. αυτοεξορίζεται για να κοιμηθεί η μαμά Χ. με το κοριτσάκι της, αλλά δεν τον πειράζει γιατί είμαι εκεί να τον φιλήσω για καληνύχτα και, ναι, η λέξη – κλειδί είναι το «εκεί».

Κι ύστερα, την άλλη μέρα, φεύγουμε για το χωριό της Kay, κι είμαστε ξανά, μετά από δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα χρόνια, τρία κοριτσάκια στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, κι εγώ προσπαθώ να βγάλω φωτογραφίες κι οι μικρές κάνουν γκριμάτσες και βλακείες, και τραγουδάμε και παίζουμε παιχνίδια-για-το-αυτοκίνητο, και λέμε στο μπαμπά να παίρνει τις στροφές πιο ήρεμα κι εκείνος γελάει με τα υπερευαίσθητα πλάσματά του, και χαϊδεύουμε το χέρι της μαμάς Χ. χωρίς να βλέπει ποια από τις τρεις μας είναι και τη βάζουμε να μαντέψει και προσπαθούμε να τη μπερδέψουμε, να κάνει λάθος και την κοροϊδεύουμε και γελάμε. Και το χθες μου φαίνεται τόσο μα τόσο μακριά, αλλά μετά χτυπάει το τηλέφωνο και απαντάω στα γαλλικά κι εσύ απαντάς «Ela» αλλά με τον τόνο στο «a» κι εγώ γελάω όπως πάντα στο άκουσμα της μοναδικής, σχεδόν, λέξης που έχω καταφέρει να σου μάθω στα ελληνικά, και η sis C. με τη sis A. κοροϊδεύουν, παριστάνοντας πως μιλάνε γαλλικά έτσι, κι εγώ γελάω γιατί την ίδια στιγμή εσύ παριστάνεις πως μιλάς ελληνικά - εδώ δεν έχω video να παραθέσω, αλλά σας διαβεβαιώ πως ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι :p – όταν παριστάνει πως μιλάει ελληνικά είναι όλα τα λεφτά! - κι είμαι ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή μου γιατί είναι τόση δα μικρή κι όμως χωράει σχεδόν όλον τον κόσμο μου.

Και κάπως έτσι, με τα τραγούδια και τις φωτογραφίες, τα παιχνίδια και τα τηλέφωνα, φτάσαμε στο χωριό. Στο αγαπημένο μου χωριό της Kay. Το χαμένο στη μέση του πουθενά. Αυτό στο οποίο οι μέρες γεμίζουν με trivial, γέλια, παντομίμα, κι άλλα γέλια, φαγητό, βιβλία, χαζούς τσακωμούς, ύπνο κάτω από τα ζεστά παπλώματα, μια κούπα γάλα δίπλα στο τζάκι, αγκαλιές. Απ’αυτές που μπορούν να χωρέσουν όλο τον κόσμο, αλλά εκείνη τη στιγμή χωράνε μόνο εμένα. Τα βράδια βάζαμε τους μεγάλους για ύπνο και μέναμε δίπλα στο τζάκι και μιλαγαμε με τις sis και την Kay. Κι ύστερα νυστάζαμε κι εμείς και πηγαίναμε για ύπνο και κατεβαίναμε κάτω με την Kay, χωνόμαστε κάτω από τα παπλώματα, αλλά μάλλον τελικά δε νυστάζαμε και πολύ, γιατί μέναμε ξύπνιες να μιλάμε για κανα δίωρο ακόμα. Για τα μαθήματα φυσικά :p. Σα να αναπληρώνουμε σε 5 μέρες όσα δε λέμε όταν λείπω. Που δηλαδή πάλι λέμε, ποιος νομίζετε ότι χτίζει τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες, αλλά είναι αλλιώς από κοντά.

Κι ύστερα το πρωί ξυπνάω και τρέχω πάνω, να προλάβω τα κορίτσια πριν σηκωθούν, να χουζουρέψουμε κι οι τρεις μαζί στα δύο ενωμένα κρεβάτια, όπως κάναμε παλιά στις διακοπές.

Το Σάββατο το βράδυ μετά την Ανάσταση περπατάω από την εκκλησία στο σπίτι μιλώντας γαλλικά στο τηλέφωνο και σου εξηγώ ότι γυρίζουμε τώρα σπίτι και θα φάμε, προκαλώντας σου έτσι το πολιτισμικό σοκ #827 “Maintenant ??? Vous allez manger maintenant ???” κι εγώ γελάω κι εσύ απορείς και πιθανότατα μέσα στο κεφάλι σου να λες “Mais ils sont fous ces grecs !”. Αλλά αυτό το ήξερες ήδη :p

Την Κυριακή του Πάσχα χόρτασα ήλιο, και φαγητό, πιο πολύ το πρώτο, λιγότερο το δεύτερο, αν και τίμησα υπέρ του δέοντος το τσουρέκι και το γάλα – μα αλήθεια το λέω, και μόνο η lonely θα με καταλάβει νομίζω, αυτό που μου λείπει περισσότερο στη νηστεία είναι το γάλα. Καθόμουν σε μια καρέκλα στον κήπο, διάβαζα το βιβλίο μου υπό τους ήχους παραδοσιακών, γελούσα με το σουρεάλ σκηνικό του décor – don’t ask – και με τις βλακείες της sis A., έβγαζα φωτογραφίες, με έβγαζαν φωτογραφίες, κι ύστερα έβγαζα ξανά εγώ, με το κεφάλι αυτή τη φορά. Γέμιζα εικόνες, ήχους, χρώματα, λέξεις. Γέμιζα στιγμές.

Και τη Δευτέρα είχαμε όλοι τον ασήκωτο από τα κρεβάτια μας, κι έπρεπε και να ετοιμαστούμε για να φύγουμε, σνιφ κλαψ λυγμ, κι η επιστροφή ήταν όπως πάντα λιγότερο διασκεδαστική, κοιμόμαστε, λίγο, πέφτουμε σε κίνηση, πολλή, παίζουμε παιχνίδια για να περάσει η ώρα, αλλά κερδίζει μόνο ο μπαμπάς Π.

Κι όταν φτάνουμε, σα να το ήξερες, παίρνεις τηλέφωνο, κι είναι όμορφα να σ’ακούω, μου έχεις λείψει, όχι η φωνή σου, εσύ, λίγο, όχι πολύ, δηλαδή και η φωνή σου, αλλά κατάλαβες, δηλαδή δεν κατάλαβες γιατί δε θα το διαβάσεις, αλλά κατάλαβες γιατί σου έχω λείψει κι εγώ. Λίγο, όχι πολύ. “Un canard?” “Je t’ai dit, je sais pas faire de canards” “Une grenouille?” “Je me souviens plus comment on fait !” “Un papier plié en quatre?” “Bon, d’accord, je vais essayer…” “ça me suffit, ça…”

Και την Τρίτη έρχεται στην Αθήνα η Δ. – a.k.a. σούργελο, όχι που δε θα σ’έδινα! :pppp – και γυρνάμε όλη μέρα στα μαγαζιά κι ύστερα στο σπίτι, να μαγειρέψουμε, γιατί το βράδυ θα έρθουν και τα υπόλοιπα υπέροχα πλάσματά μου – fin, όχι όλα, αλλά μην τα ξαναλέμε, σ’αυτήν την παρέα το «εκεί» μπλέκεται τόσο συχνά με το εκεί, που καμιά φορά δε θυμόμαστε καν ποια είναι η αλήθεια – να φάμε. Και τρώμε και γελάμε και μιλάμε και ανταλλάσσουμε νέα στα πεταχτά, γιατί δεν έχω προλάβει να δω κανέναν τους, αλλά δεν πειράζει, δηλαδή πειράζει και μαζί δεν, οπότε all good ρε...

Και την Τετάρτη τρέχω στο φυσιοθεραπευτή κι ύστερα για καφέ και βιβλία με τη μαμά Χ. και τις sis κι ύστερα Ελ. Βενιζέλος και αεροπλάνο για το CDG. Taxi (ξανά) για το σπίτι, ο οδηγός είναι Ασιάτης και καταλαβαίνω τα μισά από αυτά που λέει, αλλά συμφωνώ, όσο η κεντρική ιδέα είναι το να με πάει σπίτι μου, κατά προτίμηση όχι μέσω Λαμίας. Τον βλέπω από τον καθρέφτη που χαμογελάει όταν με ακούει να λέω “coucou” στο τηλέφωνο.

Είμαι κουρασμένη και μου λείπει κιόλας το εκεί μου σπίτι. Πριν προλάβω να μου κάνω την ερώτηση του $ 1.000.000 «Τι κάνω εγώ εδώ?», φτάνω στο εδώ μου σπίτι και πέφτω για ύπνο. Κι ύστερα το άλλο πρωί ξυπνάω, βγαίνω από το σπίτι και μυρίζει άνοιξη παρισινή, φτάνω στη δουλειά και νομίζω πως δεν έχω αυτό που ζήτησα, κι εσύ μου λες πως δεν ξέρω να κοιτάζω, και πράγματι πάνω στο γραφείο μου με περιμένει ένα βατραχάκι από χαρτί. Και χαμογελάω γιατί, όπως είπε και η Δ., μερικές φορές το ότι δε βλέπεις κάτι δε σημαίνει πως δεν είναι εκεί.

dancing gal

*Μ’αρέσουν τα origami. Γιατί παίρνεις ένα κομμάτι χαρτί, που μοιάζει μόνο με ένα κομμάτι χαρτί, και το διπλώνεις, το τσαλακώνεις, το ξεδιπλώνεις και το ξαναδιπλώνεις μέχρι που φτιάχνεις κάτι όμορφο. Κάτι που μοιάζει με κάτι άλλο. Κι ας μην είναι. Μ’αρέσουν γιατί είναι σαν τους ανθρώπους. Γιατί στην αρχή είναι δύο άνθρωποι, που μοιάζουν μόνο με δύο ανθρώπους, κι ύστερα «διπλώνονται», «τσαλακώνονται», «ξεδιπλώνονται» και «ξαναδιπλώνονται» μέχρι που φτιάχνουν κάτι όμορφο. Και δεν έχει σημασία πώς το λένε. Άλλωστε και στα origami ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει. Αυτό που εγώ το βλέπω πάπια, εσύ το βλέπεις κύκνο. Σημασία έχει πως είναι όμορφο, μοναδικό και το έχουν φτιάξει μαζί. 

ps: Smashing Pumpkins - Today

There are short-cuts to happiness, and dancing is one of them*

Εναλλακτικός τίτλος: Το post άργησε ένα μήνα

220210

Ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι και προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Μετά θυμάμαι και χαμογελάω. Τρώω πρωινό, ντύνομαι, φτιάχνω την τσάντα μου: κορμάκια, καλσόν, cache-cœur, hansaplast και ταινία για να δέσω τα πόδια μου. Μου αρέσει αυτή η version της τσάντας μου. Έχω πάρει άδεια όλη τη βδομάδα για να κάνω σεμινάρια χορού! Πάνε 3 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάνει τα σεμινάρια αυτά στην Αθήνα και μου έχουν λείψει. Θυμάμαι μόνο πως για όσες μέρες κρατάνε είμαι χορεύτρια. Μόνο. Ζω, αναπνέω, περπατάω, κοιμάμαι και ξυπνάω, κλαίω και γελάω χορεύτρια. Και ναι, μου συμβαίνει και τον υπόλοιπο καιρό αυτό, αλλά μόνο μέσα μου. Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά. Ότι τις μέρες αυτές το μέσα νικάει το έξω. Κατά κράτος.

Μόλις μπήκε ο δάσκαλος στην αίθουσα και ξεσπάμε όλοι σε χειροκροτήματα. Χαμογελάω (ναι, πάλι). Δε μου συμβαίνει και κάθε μέρα να έχω έναν τέτοιο δάσκαλο. Ladies and gentlemen, Mr Milton Myers!

Το πρωί έχουμε μάθημα τεχνικής και το απόγευμα μαθαίνουμε τη χορογραφία, που είναι ένα “collage” από διάφορες χορογραφίες του ρεπερτορίου του Alvin Ailey American Dance Theater. Κι αυτό δεν είναι μόνο μάθημα χορού. Είναι μάθημα ζωής. “The body learns. And it never forgets. Even when you’ll be 60 years old, the body will remember the way it danced when you were 20”.

Το μάθημα είναι σαφώς πιο υψηλού επιπέδου από τα μαθήματα που κάνω όλο το χρόνο – άλλωστε οι περισσότεροι από τους μαθητές των σεμιναρίων είναι επαγγελματίες χορευτές. Εντάξει, τρώω μια ήττα, αλλά μόνο σήμερα. Σε παίρνω τηλέφωνο και γκρινιάζω – “Mais M., je te jure, elles sont toutes hyper-bien. Comment je vais faire ?” – κι εσύ γελάς και μου λες να μη στεναχωριέμαι και να μη λέω βλακείες και σου λέω ότι έχεις δίκιο γιατί ξέρω ότι από αύριο θα έχω βρει τους ρυθμούς μου και τον εαυτό μου και απλά θα χορεύω. Για μένα.

230210

Δεν έχω πιαστεί ακόμα, αλλά δε χαίρομαι, γιατί ξέρω ότι η λέξη – κλειδί είναι το ακόμα... Νομίζω πως οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψω το πώς νιώθω αυτές τις μέρες που περνάνε ολόκληρες στην αίθουσα χορού. Ανακαλύπτω ξανά τα όρια του σώματός μου, ξαναμαθαίνω το μυαλό μου να λειτουργεί σε 8άρια – ή και 10άρια και 40άρια, ανάλογα με τις διαθέσεις του Milton σχετικά με το πώς θα μετρήσει κάθε άσκηση – τσαντίζομαι άμα δεν καταφέρνω κάτι με την πρώτη και πεισμώνω και δεν παίζει να μην το βγάλω μέχρι το τέλος της άσκησης, χαμογελάω με κάθε κύτταρο του σωματός μου. Και, σα να μην έφταναν όλα αυτά για να μου φτιάξουν τη μέρα, το μεσημέρι πηγαίνουμε να φάμε μαζί. Και μου έχεις λείψει και σου έχω λείψει κι εγώ και γελάμε και σου λέω για τα σεμινάρια και γκρινιάζεις για τη δουλειά και γίνομαι το κορίτσι του γιαπωνέζικου resto και όταν σ’αφήνω στην πόρτα μου χαμογελάς και μου λες πως θα μιλήσουμε αύριο. *click*

Και γυρίζω στο μάθημα διπλά ευτυχισμένη και μαθαίνω τη χορογραφία, που, ως εκ θαύματος, μπαίνει στο κεφάλι μου πιο εύκολα από την προηγούμενη μέρα, και το σώμα μου με υπακούει κι εγώ αναρωτιέμαι πού σταματάει αυτή η ευτυχία. “You know, I see you dancing and I’m asking myself: ‘Who are these people? Where do they come from? What kind of music do they like? Are they rich? Are they poor? What are they dreaming of? Are they married? Are they single? What is their style? Are they shy? Are they sexy? Who are these people?’ This is what I want to see when I see you dancing. This is what I want you to tell me”.*click*

240210

Ξυπνάω με τη γνώριμη αίσθηση των πιασμένων μυών. Πονάω και στις πιο απλές κινήσεις, αλλά στην πραγματικότητα το χαίρομαι. Στο μάθημα οι ασκήσεις δυσκολεύουν, αισθάνομαι σα να έχουν περάσει βδομάδες, όχι απλά δυο μέρες. Στη χορογραφία το ίδιο, αλλά δε με νοιάζει. Αισθάνομαι ευτυχισμένη, τυχερή και ολόκληρη. Τα λόγια του Milton εκείνη τη μέρα με κάνουν να βουρκώνω... “Dancers. And I mean it. Dancers, this is dancing. And I thank you for making my evening. You know dancers, there’s a difference now. Your fear is gone. You trust me, and I trust you, and you’re dancing. There’s no fear. Now there’s trust. And dance”. Κι εγώ καταπίνω τα όμορφα δάκρυά μου, που λέει και η Σ., και χαμογελάω γιατί συνειδητοποιώ πως συμβαίνει ακριβώς αυτό. Δε φοβάμαι πια. :) *click*

Και το βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο, κι εγώ γελάω γιατί με πρόλαβες, κι εσύ γελάς μαζί μου που πονάω και φυσικά θα ήθελα να είσαι εδώ αλλά το αύριο είναι μόνο μια μέρα μακριά και μ’αυτή τη σκέψη πέφτω για ύπνο...

250210

Είναι η προτελευταία μέρα αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Χαίρομαι με κάθε τι μικρό που το καταφέρνω καλύτερα από την προηγούμενη μέρα. Με τη V. σκεφτόμαστε πόσο διαφορετικά θα ήταν αν μπορούσαμε να κάνουμε αυτό το μάθημα όλο το χρόνο αλλά ξέρουμε ότι δε γίνεται... Χαμογελάω και ξανακάνω την άσκηση. Και το μεσημέρι βγαίνω στη βροχή με την κόκκινη ομπρέλα μου και σε βλέπω να πλησιάζεις από μακριά *click* και χαμογελάω and I’m 13 again και χαμογελάς κι εσύ και γίνομαι το κορίτσι της irish pub *click* και σκέφτομαι πως το μόνο που μου λείπει είναι μια μπριζόλα - ακούς Β.?, και γελάω αλλά σωπαίνω. Κι ύστερα βγαίνουμε και βρέχει ακόμα και στεκόμαστε κάτω από την κόκκινη ομπρέλα και στο μυαλό μου παίζει προφανώς αυτό κι είναι ωραία για μια φορά η ζωή να διαλέγει να μοιάσει στις σωστές σκηνές απ’τις ταινίες. *click*click*click*

Έχουμε σχεδόν τελειώσει τη χορογραφία και το νιώθω στον τρόπο που χορεύω. Οι κινήσεις έχουν περάσει στο σώμα μου, αυτά που την πρώτη μέρα μου φαίνονταν αδιανόητα, τώρα μου φαίνονται piece of cake :p. Μόλις τελειώνουμε μαζεύω όλο μου το κουράγιο και πάω να μιλήσω στο Milton.

dancing gal: I may not have the chance to tell you tomorrow, so I’ll tell you now: I’m not a professional dancer, but taking your class, always makes me feel like one. So thank you. For everything.

Milton: This is a wonderful thing to hear. You made my day and I must thank you.

*click*

260210

Τελευταία μέρα και προσπαθώ να κρατήσω στο κεφάλι μου την κάθε στιγμή. Μετράμε λάθος την άσκηση και ο Milton γελάει και μας λέει “If you don’t like counting, perhaps dancing is not for you…” κι εγώ γελάω για άλλη μια φορά που η μέσα και η έξω ζωή έχουν ένα και μοναδικό σημείο τομής. Πάμε για φαγητό με τη V. το μεσημέρι και στα πρόσωπά μας καθρεφτίζεται η απόλυτη ευτυχία. Το απόγευμα τελειώνουμε τη χορογραφία και την κάνουμε ξανά και ξανά. Χορεύω χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Με κοιτάζω στον καθρέφτη για να δω αν είμαι στ’αλήθεια εκεί. Μαύρο κολάν, μαύρο κορμάκι, κάνουν αντίθεση με το δέρμα χρώματος το-λευκό-που-ξεχωρίζει, μαλλιά πιασμένα ψηλά, άπειρα τσιμπιδάκια να στερεώνουν τη φράντζα, ξυπόλητη... Είμαι εκεί, ολόκληρη, ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή μου. Παίρνω θέση για να ξεκινήσω τη χορογραφία. Ο Milton πατάει το play, η μουσική αρχίζει, χαμογελάω και χορεύω σα να είναι η τελευταία φορά... *click*

“Dancers, thank you”. Εμείς ευχαριστούμε. Χειροκροτάμε όρθιοι για δέκα λεπτά. Κλαίω και γελάω μαζί. *click* Εγώ ευχαριστώ. Για το χαμόγελο κάθε πρωί. Για τις ασκήσεις που μπόρεσα να κάνω και γι’αυτές που τους την έχω στημένη στη γωνία την επόμενη φορά. Για τα χαμόγελα, για τα δάκρυα, για τα γέλια. Για τους πιασμένους απαγωγούς, τους κοιλιακούς που πονάνε και την πλάτη που κάνει κρακ-κρακ-κρακ. Για τη μουσική, το ρυθμό και το χρόνο. Για τις μέρες που η μέσα ζωή νίκησε την έξω. Για τις στιγμές που πήγαν τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα.

dancing gal

ps: Στα αγγλικά και μέσα σε εισαγωγικά ήταν τα λόγια του Milton :)

pps:

It's just an instant gut reaction, that I got

I know I never ever felt like this before,

I don’t know what to do

But then thats nothing new,

Stuck between hell and high water

I need a cure to make it through.

Hey – dancing,  nothing left for me to do but dance

Off these bad times I'm going through, just dance…

Jamiroquai – Canned heat

*Vicky Baum

(τη φωτογραφία τη βρήκα εδώ και μπορεί να μην είμαι εγώ αλλά είχε κόκκινη-ομπρέλα+Παρίσι+βροχή και καταλαβαίνετε ;) )

view master

(ηχητικό εφέ για το ποστ, το video είναι άσχετο, ο ήχος σχετικότατος :p)

Mια κάρτα, ένα δώρο γενεθλίων, δύο χαμόγελα, το δικό σου έκπληκτο, το δικό μου απλά δικό σου... ‘… Mais surtout, t’es très fort pour me faire rire. Et quand je peux rire, je suis « chez moi »…’

081109

Τηγανίτες. Λιβάνι. Μυρτώ λεμόνι. Δε μ’αρέσει να μεγαλώνω. Θέλω να μένω μικρή και να με κρατάς αγκαλιά. Γιατί στην αγκαλιά σου δε χρειάζεται να κάνω τη μεγάλη, μπορώ να είμαι μικρή και να με προσέχεις εσύ...

201109

Χιονίζει... Και δεν είναι το ίδιο με το περσινό χιόνι, και δε με κάνει να χαμογελάω, αλλά μετά σκέφτομαι πως ακόμα χορεύω και πως ακόμα χωράω και τελικά ίσως και να μπορώ να χαμογελάσω ξανά...

171209

Μοιρασμένες στιγμές. Υπέροχες μικροσκοπικές μοιρασμένες στιγμές. Δικές σου. Και δικές μου. En même temps.

191209

I looked all around and saw the sun shining down,
Took off my worried shoes, my worried shoes*

Γιατί γκρέμισες τους τοίχους μου, σκότωσες τους δράκους κι ύστερα με ξύπνησες από το λήθαργό μου και μου έβγαλες τα παπούτσια. Και τώρα περπατάω ξυπόλητη, προσπαθώντας να ισορροπήσω στα χαλάσματα των τοίχων κι ακούω τους δράκους να ξυπνάνε...

Είπα να τελειώσω το puzzle μου καθώς σε περίμενα. Κι όταν ήρθες, κάθισες δίπλα μου και περίμενες να βάλω και το τελευταίο κομμάτι, και μετά μου είπες “bravo” (με τον τόνο στο «ο» :p) σα να ήμουν μικρή, κι εγώ γελούσα, κι η σκέψη μου ήταν γεμάτη στιγμές pink ribbon scars/stars... Και ασυναίσθητα έψαξα με το χέρι μου την πεταλούδα στο λαιμό μου...

“Le fait que je pleure aux spectacles de dance, que je croyais à l’histoire du casse-noisette quand j’étais petite, c’est justement pour tout ça qu’il faut m’aimer. Sinon, ça vaut pas la peine…”

201209

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: η ζωή μου. Μια η εδώ, μια η εκεί. Οι αναχωρήσεις και οι επιστροφές είναι πάντα βαριές, τόσο στο «πήγαινε» όσο και στο «έλα». Αυτή τη φορά η αναχώρηση μου φαίνεται ασήκωτη, περισσότερο από ποτέ. Και ξέρω πως έτσι θα είναι και η επιστροφή...

211209

Σήμερα έκανε γκρι και έβρεχε όλη τη μέρα. Δε βγήκα από το σπίτι. Έκανα ménage, μαγείρεψα, είδα ένα επεισόδιο, χτύπησε το τηλέφωνο, έκανα puzzle, μίλησα με τη sis A. στο msn. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν. Ήθελα να ήσουν εδώ, να γκρινιάζεις που έγινες μούσκεμα στο δρόμο από το métro στο σπίτι κι εγώ να γελάω και να τινάζω τις σταγόνες της βροχής από τα ρούχα σου. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν αλλά δε μελαγχολούσα. Χαμογελούσα. Kαι να μην είχε χτυπήσει το τηλέφωνο πάλι θα χαμογελούσα. Γιατί στο υποσχέθηκα... κι είναι ωραίο κάποιος να μη σε αφήνει να στεναχωριέσαι χωρίς λόγο, ακριβώς επειδή δεν έχεις λόγο να στεναχωριέσαι...

160110

dancing gal

ps: Καλή χρονιά να έχουμε :) 29472 φορές καλύτερη από την προηγούμενη, 39472 φορές καλύτερη απ’ό,τι τη φανταζόμαστε και 73623 φορές καλύτερη απ’ό,τι την ονειρευόμαστε :)

*Karen O and the kids – Worried shoes

Γιατί είναι γλυκό και υπέροχο και γιατί είναι από το soundtrack της ταινίας Where the wild things are που στα γαλλικά έχει τον πιο τέλειο τίτλο στον κόσμο!!!

Το παζλ στον αέρα **

Με το μυαλό μου μουδιασμένο, να αρνείται να σκεφτεί κατά παραγγελία, με τις άμυνές μου υψωμένες όσο λίγες φορές και παράλληλα τα τείχη μου γκρεμισμένα*, δε μπορώ να γράψω. Ή μάλλον μπορώ. Ασυνάρτητες σκέψεις χωρίς καμία συνοχή. Λέξεις απ’αυτές που συνήθως κρατάω μπλεγμένες μέσα στο κεφάλι μου, ήσυχες – μερικές φορές νομίζω ότι οι λέξεις μου φέρονται σα μικρά απροσάρμοστα παιδάκια: «I live in my own little world, but that's ok. They know me here.». Κι όταν αποφασίζω να τις βγάλω από το κεφάλι μου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να τις ξεμπλέξω. Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Στην τελική, είναι μεγαλύτερες από μένα...

 

Ερώτημα της ημέρας/της εβδομάδας/του μήνα: Όταν η ζωή αποφασίζει να μοιάσει επιτέλους λίγο στις ταινίες, γιατί διαλέγει τις λάθος σκηνές?

 

Γεμίζω τις μέρες μου για να μη μου μένει χρόνος για τις νύχτες μου. Γιατί στις νύχτες μου υπάρχεις μόνο εσύ...

 

Έχω αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να μου το δώσεις πίσω. Ή δε θέλησες, δεν ξέρω. Κι είναι ακόμα εκεί και με κοιτάζει. Κοιτάζει κι εσένα. Ψάχνει να βρει το δικό σου βλέμμα. Και μπερδεύεται όταν το βρίσκει καρφωμένο πάνω μου...

 

Και θέλω να σκοτώνεις για μένα τις τεράστιες αράχνες, όπως σκότωσες για μένα όλους τους τεράστιους δράκους που ζούσαν μέσα μου και γύρω μου, πριν με ξυπνήσεις από το λήθαργό μου. Και τώρα τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί τους ακούω έναν έναν να ζωντανεύουν...

 

Οι μέρες μου είναι παραδόξως γεμάτες από εκείνη τη μυρωδιά. Που αν την εισπνεύσεις σε ικανοποιητικές δόσεις και από την κατάλληλη απόσταση και θέση – η κατάλληλη απόσταση είναι η μηδενική. Η θέση πάλι, oh well, είναι η θέση σου – τότε μπορεί και να σε κάνει ξανά να χαμογελάσεις. Στ’αλήθεια. Να ξεχάσεις για λίγο αυτούς τους τελευταίους μήνες που θες να τους γυρίσεις πίσω και να πάρεις άλλους στη θέση τους. Να ξεχάσεις ότι πονάς. Και να ησυχάσεις. Σ’εκείνη την αγκαλιά που κλεισμένη μέσα της αισθάνεσαι όπως όταν ξύπνησες από εκείνο το όνειρο. Το πιο ήρεμο όνειρο που είδες ποτέ. Γιατί είναι κι εκείνος στο όνειρο. Κι η αγκαλιά είναι η δική του. Στο όνειρο. Στ’αλήθεια. 

 

Και θέλω να σου πω ότι φτάνει αυτό το αστείο, παρατράβηξε, και να γυρίσεις πίσω...

 

 

dancing gal

 

*«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες κι όποιος ζητά μοναξιά τη βρίσκει. Όποιος όμως σηκώνει τοίχους απλά περιμένει κάποιον για να τους γκρεμίσει.» by razzmatazz (ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ). Ελπίζω να μην την πειράζει το c/p, απλά είναι μία από τις λίγες φορές που κάποιος που δεν ξέρω σκέφτεται δυομιση γραμμές που μέσα τους χωράει όλη μου η ζωή. Όλες μου οι στιγμές. Στιγμές μικροσκοπικές και λεπτομέρειες ασήμαντες. Σαν αυτές που χωράνε τις πιο μεγάλες μου επιθυμίες και τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...

 

Armand Amar – Les larmes d’Elisabeth parts 1 et 2

**Θα ‘θελα να ‘μουν πάνω σου και όλα να μ’αρέσουν

Να μου ψιθυρίζεις πως αυτές οι μέρες θα περάσουν

Γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα

που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα...
 

Στέρεο Νόβα – Το παζλ στον αέρα

This is all I want, It's all I need...*

Κι εκεί που εγώ είχα ξεμείνει από λέξεις, η Δ. μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που την τράβηξε σε ένα στενό του Cambridge. Και μου την έστειλε γιατί, λέει, με σκέφτηκε. Γιατί, λέει, ξέρω τι σημαίνει...

dancing gal

*R.E.M. – Beat a Drum

Now all that she wants, is three little wishes... *

Τα χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι δικές μου. Είναι δανεικές, τραγουδιστές και ξένες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εγώ είμαι παράφωνη :p Όποιος διάβασε σωστά τον τίτλο, ξέρει τι ακολουθεί...

Stade de France, 27 Ιουνίου 2009, αντίστροφη μέτρηση μηδενισμένη. Έχω περάσει δυο μέρες ακούγοντας μόνο

– μ’αρέσει τρομερά το καινούριο logo λέμε! – και το χαμόγελο στα χείλη μου είναι μόνιμο. Ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – με κοροϊδεύει, αλλά αυτός χάνει. Μ!

Παίρνουμε με την Κ. το τραίνο, στη διαδρομή μας κοιτάζουν περίεργα καθώς η Κ. τρώει φλασιές και φωνάζει “Depeche Moooode! Depeche Moooooode!” κι εγώ γελάω. Φτάνουμε στο στάδιο σχετικά νωρίς, είναι τεράστιο και έχει ήδη αρκετό κόσμο. Καθόμαστε κάτω και περιμένουμε. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαμόγελα ίδια με το δικό μου. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό, αφού είναι αλλιώς να φτάνει επιτέλους η συναυλία που όχι μόνο περίμενες τόσον καιρό αλλά επιπλέον φοβόσουν και μήπως δε γίνει τελικά. Επίσης διαπιστώνω ότι ρίχνουμε το μέσο όρο ηλικίας, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο πια, αλλά μ’αρέσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι πού είναι τα γαλλάκια και τι στο καλό ακούνε αν όχι dm. Όχι, άσε, δε θέλω να ξέρω.

19h30 ακριβώς βγαίνουν στη σκηνή οι Μ83. Αμυδρά θυμάμαι να τους έχω πετύχει στο podcast του space – καλά θυμόμουν, το επιβεβαίωσα σήμερα :p. Ωραία έπαιξαν, ειδικά ένα δύο κομμάτια μου άρεσαν πολύ και θα τα ψάξω, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού... Μας χαιρέτισαν κατά τις 20h20 και τότε ήταν που άρχισα να κοιτάω το ρολόι μου ανά δύο λεπτά. Χαμογελάω βλέποντας δίπλα μας κάτι πιτσιρικάδες γύρω στα 12 με 15 με τη μαμά τους και το μπαμπά τους. Note to self: να πηγαίνω κι εγώ τα παιδιά μου (τα οποία κατά τα άλλα θα ακούνε Sepultura και Λιλιπούπολη – don’t ask, inside joke ;) ) στους dm!

Κατά τις 21h05 ανάβει η σφαίρα του σκηνικού και αρχίζουν να βγαίνουν λευκοί καπνοί από τη σκηνή... Χαμογελάω... Habemus dm…

The way you move, has got me yearning... Μόνο όταν ακούω τη φωνή του στους πρώτους στίχους του In chains συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί. I was born with the wrong sign, In the wrong house, With the wrong ascendancy... Φωνάζω, η φωνή μου θα κλείσει, αλλά δε με νοιάζει... We are here, we can love, We share something... Μας καλησπερίζει μας ευχαριστεί, εμείς ευχαριστούμε...

But before you come to any conclusions, Try walking in my shoes, Try walking in my shoes, You’ll stumble in my footsteps... Χορεύει, μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, τραγουδάει μαζί μας. Gonna take my time, I have all the time in the world, To make you mine, It is written in the stars above... Don't say you're happy, Out there without me, I know you can't be, 'Cause it's no good... Στριφογυρίζει με το μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα πέσει, δεν πέφτει. Precious and fragile things, Need special handling... Στα video-walls στο πίσω μέρος και στα πλάγια της σκηνής, η ταινία μιας γραφομηχανής στην οποία πληκτρολογείται γράμμα γράμμα αυτό το ποίημα του Πέρση ποιητή Hafez (μην κοιτάτε που κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ τον ήξερα, έβγαλα φωτογραφία το video-wall και το έψαξα στο google :ppp). Death is everywhere, There are flies on the windscreen... Νομίζω σ’αυτό ήταν που έμεινε μόνο ο Martin Gore στη σκηνή, με την ασημένια ολόσωμη φόρμα του. My little soul, will leave a footprint... Και μας είπε κι αυτό και μετά γύρισαν και οι άλλοι. And I thank you for bringing me here, For showing me home, For singing these tears, Finally Ive found that I belong here... Χαμογελάω γιατί είμαι μικρή, και χωράω, και ανήκω... Come back, come back to me, I've been waiting here patiently... και μετά Peace will come to me... με σκηνές από διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και τον Dave να μας ζητάει να τραγουδήσουμε δυνατά. Και πιο δυνατά. Κι ακόμα πιο δυνατά... In your room, Where time stands still... κι εγώ σκέφτομαι ότι κι αυτή ακριβώς είναι μια στιγμή ικανή να σταματήσει το χρόνο... I feel you, Your sun it shines... τραγουδάμε. Όλοι. Its just time to pay the price, For not listening to advice, And deciding in your youth, On the policy of truth... κι ο Dave γελάει καθώς μας ακούει. Και μετά ... All I ever wanted, All I ever needed, Is here in my arms... Χαμογελάω. Βουρκώνω. Σκέφτομαι το μήνυμα που δε θα στείλω. Ακριβώς για να μη σπάσω τη σιωπή. Κάνω βιαστικά αέρα με τα χέρια μου δίπλα στα μάτια μου για να εμποδίσω τα δάκρυα να κυλήσουν και τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Και ξέρω ότι κάπως, με κάποιο τρόπο, οι λέξεις θα φτάσουν σ’εκείνον, σε τρεις στίχους όσα δεν τολμάω να πω... I'm taking a ride, With my best friend... Αυτό είναι για το Μ. που είναι στην Κολομβία, δηλαδή μακριά, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε ποτέ να take a ride μαζί... Κι εδώ κάπου οι dm μας καληνυχτίζουν...

Τα φώτα όμως δεν ανάβουν, οπότε all good ρε! Ξαναβγαίνουν: Take my hand, Come back to the land, Lets get away, Just for one day, Let me see you, Stripped down to the bone... και μετά There’s a new game... We call it master and servant... Ο Dave έχει πάρει το μικρόφωνο και στριφογυρίζει στη σκηνή με το μαύρο – ασημί γιλέκο του. And I’ll make it all worthwhile, I’ll make your heart smile, Strangelove... κι εμείς απλά παρακαλάμε να μην τελειώσει. Αλλά μας καληνυχτίζουν ξανά...

«Ας μην ανάψουν τα φώτα. Ας μην ανάψουν τα φώτα...» Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να φύγω. Δε νομίζω να είμαι και ποτέ αλλά εκείνη τη στιγμή μου κάνουν τη χάρη και ξαναβγαίνουν... Your own personal jesus... Reach out and touch faith... Στριγγλίζουμε, ο Dave μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, χαμογελάει. Φαίνεται κι εκείνος ευτυχισμένος, νομίζω, μάλλον, δεν ξέρω, μπορεί απλά να αντανακλώ τη δική μου ευτυχία στο χαμόγελό του... Πηγαίνει και παίρνει τον Martin και έρχονται μπροστά για να μας χαρίσουν μια τελευταία ανάμνηση. I'm waiting for the night to fall, I know that it will save us all... Η νύχτα έχει πέσει ακόμα και σ’αυτήν την πόλη που το καλοκαίρι δε νυχτώνει. Και ξέρω ότι τα φώτα θα ανάψουν. Αλλά μου φτάνει η τελευταία τους εικόνα: στέκονται όλοι μαζί μπροστά μπροστά στη σκηνή, ο Dave μας παρουσιάζει τα υπόλοιπα μέλη ένα ένα, τα χέρια μου έχουν κοκκινίσει, η φωνή μου έχει κλείσει...

Σε όλο το δρόμο για το τραίνο, με την Κ. μάλλον σκεφτόμαστε ότι θέλουμε κι άλλο, γιατί μουρμουρίζουμε το ρυθμό της εισαγωγής του Just can’t get enough, παρασέρνοντας όποιον περπατάει δίπλα μας. Η διάθεσή μου συνοψίζεται στα ασορτί μπλουζάκια που φοράει ένα ζευγάρι δίπλα μας, που γράφουν στην πλάτη “In the right place, at the right time”...

Τελευταία σκηνή. Στο μετρό για το σπίτι. Με τ’ακουστικά στ’αυτιά, κάθομαι στην αγαπημένη μου γωνιακή θέση και μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Στο iPod παίζει στο repeat το μόνο τραγούδι που μου έλειψε...

Now all that she wants

Is three little wishes
She wants to see with your eyes
She wants to smile with your smile
She wants a nice surprise
Every once in a while

Χαμογελάω γιατί μετράω τις ευχές μου που πραγματοποιούνται... Δαγκώνω τα χείλη μου γιατί φοβάμαι μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και σταματήσουν να πραγματοποιούνται...

dancing gal

ps: Ξέρω, ήταν σεντόνι. Αλλά δεν ήθελα να αφήσω τίποτα απέξω... Καταρχάς γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα – αν και όπως πάντα, οι καλύτερες αναμνήσεις είναι οι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και κατά δεύτερον γιατί αυτή η συναυλιακή ανταπόκριση ήταν για το Μ. και τη Δ. αλλά και για τον awake?, τη maskou, τον space, τη vasia, τον k, τον rain, τον thio και για όποιον άλλο διαβάζει και δεν ήταν εκεί. Δηλαδή εκείνοι ήταν – ή έστω ήθελαν να είναι, δεν ξέρω, οι dm δεν ήταν. Hope you enjoyed it κι ελπίζω να μη με καταριέστε από μέσα σας :p...

*Little 15 – Depeche Mode

Και αμέσως μετά θα βρείτε και το Enjoy the silence, γιατί δε γινόταν να λείπει! xD