There are short-cuts to happiness, and dancing is one of them*

Εναλλακτικός τίτλος: Το post άργησε ένα μήνα

220210

Ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι και προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Μετά θυμάμαι και χαμογελάω. Τρώω πρωινό, ντύνομαι, φτιάχνω την τσάντα μου: κορμάκια, καλσόν, cache-cœur, hansaplast και ταινία για να δέσω τα πόδια μου. Μου αρέσει αυτή η version της τσάντας μου. Έχω πάρει άδεια όλη τη βδομάδα για να κάνω σεμινάρια χορού! Πάνε 3 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάνει τα σεμινάρια αυτά στην Αθήνα και μου έχουν λείψει. Θυμάμαι μόνο πως για όσες μέρες κρατάνε είμαι χορεύτρια. Μόνο. Ζω, αναπνέω, περπατάω, κοιμάμαι και ξυπνάω, κλαίω και γελάω χορεύτρια. Και ναι, μου συμβαίνει και τον υπόλοιπο καιρό αυτό, αλλά μόνο μέσα μου. Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά. Ότι τις μέρες αυτές το μέσα νικάει το έξω. Κατά κράτος.

Μόλις μπήκε ο δάσκαλος στην αίθουσα και ξεσπάμε όλοι σε χειροκροτήματα. Χαμογελάω (ναι, πάλι). Δε μου συμβαίνει και κάθε μέρα να έχω έναν τέτοιο δάσκαλο. Ladies and gentlemen, Mr Milton Myers!

Το πρωί έχουμε μάθημα τεχνικής και το απόγευμα μαθαίνουμε τη χορογραφία, που είναι ένα “collage” από διάφορες χορογραφίες του ρεπερτορίου του Alvin Ailey American Dance Theater. Κι αυτό δεν είναι μόνο μάθημα χορού. Είναι μάθημα ζωής. “The body learns. And it never forgets. Even when you’ll be 60 years old, the body will remember the way it danced when you were 20”.

Το μάθημα είναι σαφώς πιο υψηλού επιπέδου από τα μαθήματα που κάνω όλο το χρόνο – άλλωστε οι περισσότεροι από τους μαθητές των σεμιναρίων είναι επαγγελματίες χορευτές. Εντάξει, τρώω μια ήττα, αλλά μόνο σήμερα. Σε παίρνω τηλέφωνο και γκρινιάζω – “Mais M., je te jure, elles sont toutes hyper-bien. Comment je vais faire ?” – κι εσύ γελάς και μου λες να μη στεναχωριέμαι και να μη λέω βλακείες και σου λέω ότι έχεις δίκιο γιατί ξέρω ότι από αύριο θα έχω βρει τους ρυθμούς μου και τον εαυτό μου και απλά θα χορεύω. Για μένα.

230210

Δεν έχω πιαστεί ακόμα, αλλά δε χαίρομαι, γιατί ξέρω ότι η λέξη – κλειδί είναι το ακόμα... Νομίζω πως οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψω το πώς νιώθω αυτές τις μέρες που περνάνε ολόκληρες στην αίθουσα χορού. Ανακαλύπτω ξανά τα όρια του σώματός μου, ξαναμαθαίνω το μυαλό μου να λειτουργεί σε 8άρια – ή και 10άρια και 40άρια, ανάλογα με τις διαθέσεις του Milton σχετικά με το πώς θα μετρήσει κάθε άσκηση – τσαντίζομαι άμα δεν καταφέρνω κάτι με την πρώτη και πεισμώνω και δεν παίζει να μην το βγάλω μέχρι το τέλος της άσκησης, χαμογελάω με κάθε κύτταρο του σωματός μου. Και, σα να μην έφταναν όλα αυτά για να μου φτιάξουν τη μέρα, το μεσημέρι πηγαίνουμε να φάμε μαζί. Και μου έχεις λείψει και σου έχω λείψει κι εγώ και γελάμε και σου λέω για τα σεμινάρια και γκρινιάζεις για τη δουλειά και γίνομαι το κορίτσι του γιαπωνέζικου resto και όταν σ’αφήνω στην πόρτα μου χαμογελάς και μου λες πως θα μιλήσουμε αύριο. *click*

Και γυρίζω στο μάθημα διπλά ευτυχισμένη και μαθαίνω τη χορογραφία, που, ως εκ θαύματος, μπαίνει στο κεφάλι μου πιο εύκολα από την προηγούμενη μέρα, και το σώμα μου με υπακούει κι εγώ αναρωτιέμαι πού σταματάει αυτή η ευτυχία. “You know, I see you dancing and I’m asking myself: ‘Who are these people? Where do they come from? What kind of music do they like? Are they rich? Are they poor? What are they dreaming of? Are they married? Are they single? What is their style? Are they shy? Are they sexy? Who are these people?’ This is what I want to see when I see you dancing. This is what I want you to tell me”.*click*

240210

Ξυπνάω με τη γνώριμη αίσθηση των πιασμένων μυών. Πονάω και στις πιο απλές κινήσεις, αλλά στην πραγματικότητα το χαίρομαι. Στο μάθημα οι ασκήσεις δυσκολεύουν, αισθάνομαι σα να έχουν περάσει βδομάδες, όχι απλά δυο μέρες. Στη χορογραφία το ίδιο, αλλά δε με νοιάζει. Αισθάνομαι ευτυχισμένη, τυχερή και ολόκληρη. Τα λόγια του Milton εκείνη τη μέρα με κάνουν να βουρκώνω... “Dancers. And I mean it. Dancers, this is dancing. And I thank you for making my evening. You know dancers, there’s a difference now. Your fear is gone. You trust me, and I trust you, and you’re dancing. There’s no fear. Now there’s trust. And dance”. Κι εγώ καταπίνω τα όμορφα δάκρυά μου, που λέει και η Σ., και χαμογελάω γιατί συνειδητοποιώ πως συμβαίνει ακριβώς αυτό. Δε φοβάμαι πια. :) *click*

Και το βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο, κι εγώ γελάω γιατί με πρόλαβες, κι εσύ γελάς μαζί μου που πονάω και φυσικά θα ήθελα να είσαι εδώ αλλά το αύριο είναι μόνο μια μέρα μακριά και μ’αυτή τη σκέψη πέφτω για ύπνο...

250210

Είναι η προτελευταία μέρα αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Χαίρομαι με κάθε τι μικρό που το καταφέρνω καλύτερα από την προηγούμενη μέρα. Με τη V. σκεφτόμαστε πόσο διαφορετικά θα ήταν αν μπορούσαμε να κάνουμε αυτό το μάθημα όλο το χρόνο αλλά ξέρουμε ότι δε γίνεται... Χαμογελάω και ξανακάνω την άσκηση. Και το μεσημέρι βγαίνω στη βροχή με την κόκκινη ομπρέλα μου και σε βλέπω να πλησιάζεις από μακριά *click* και χαμογελάω and I’m 13 again και χαμογελάς κι εσύ και γίνομαι το κορίτσι της irish pub *click* και σκέφτομαι πως το μόνο που μου λείπει είναι μια μπριζόλα - ακούς Β.?, και γελάω αλλά σωπαίνω. Κι ύστερα βγαίνουμε και βρέχει ακόμα και στεκόμαστε κάτω από την κόκκινη ομπρέλα και στο μυαλό μου παίζει προφανώς αυτό κι είναι ωραία για μια φορά η ζωή να διαλέγει να μοιάσει στις σωστές σκηνές απ’τις ταινίες. *click*click*click*

Έχουμε σχεδόν τελειώσει τη χορογραφία και το νιώθω στον τρόπο που χορεύω. Οι κινήσεις έχουν περάσει στο σώμα μου, αυτά που την πρώτη μέρα μου φαίνονταν αδιανόητα, τώρα μου φαίνονται piece of cake :p. Μόλις τελειώνουμε μαζεύω όλο μου το κουράγιο και πάω να μιλήσω στο Milton.

dancing gal: I may not have the chance to tell you tomorrow, so I’ll tell you now: I’m not a professional dancer, but taking your class, always makes me feel like one. So thank you. For everything.

Milton: This is a wonderful thing to hear. You made my day and I must thank you.

*click*

260210

Τελευταία μέρα και προσπαθώ να κρατήσω στο κεφάλι μου την κάθε στιγμή. Μετράμε λάθος την άσκηση και ο Milton γελάει και μας λέει “If you don’t like counting, perhaps dancing is not for you…” κι εγώ γελάω για άλλη μια φορά που η μέσα και η έξω ζωή έχουν ένα και μοναδικό σημείο τομής. Πάμε για φαγητό με τη V. το μεσημέρι και στα πρόσωπά μας καθρεφτίζεται η απόλυτη ευτυχία. Το απόγευμα τελειώνουμε τη χορογραφία και την κάνουμε ξανά και ξανά. Χορεύω χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Με κοιτάζω στον καθρέφτη για να δω αν είμαι στ’αλήθεια εκεί. Μαύρο κολάν, μαύρο κορμάκι, κάνουν αντίθεση με το δέρμα χρώματος το-λευκό-που-ξεχωρίζει, μαλλιά πιασμένα ψηλά, άπειρα τσιμπιδάκια να στερεώνουν τη φράντζα, ξυπόλητη... Είμαι εκεί, ολόκληρη, ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή μου. Παίρνω θέση για να ξεκινήσω τη χορογραφία. Ο Milton πατάει το play, η μουσική αρχίζει, χαμογελάω και χορεύω σα να είναι η τελευταία φορά... *click*

“Dancers, thank you”. Εμείς ευχαριστούμε. Χειροκροτάμε όρθιοι για δέκα λεπτά. Κλαίω και γελάω μαζί. *click* Εγώ ευχαριστώ. Για το χαμόγελο κάθε πρωί. Για τις ασκήσεις που μπόρεσα να κάνω και γι’αυτές που τους την έχω στημένη στη γωνία την επόμενη φορά. Για τα χαμόγελα, για τα δάκρυα, για τα γέλια. Για τους πιασμένους απαγωγούς, τους κοιλιακούς που πονάνε και την πλάτη που κάνει κρακ-κρακ-κρακ. Για τη μουσική, το ρυθμό και το χρόνο. Για τις μέρες που η μέσα ζωή νίκησε την έξω. Για τις στιγμές που πήγαν τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα.

dancing gal

ps: Στα αγγλικά και μέσα σε εισαγωγικά ήταν τα λόγια του Milton :)

pps:

It's just an instant gut reaction, that I got

I know I never ever felt like this before,

I don’t know what to do

But then thats nothing new,

Stuck between hell and high water

I need a cure to make it through.

Hey – dancing,  nothing left for me to do but dance

Off these bad times I'm going through, just dance…

Jamiroquai – Canned heat

*Vicky Baum

(τη φωτογραφία τη βρήκα εδώ και μπορεί να μην είμαι εγώ αλλά είχε κόκκινη-ομπρέλα+Παρίσι+βροχή και καταλαβαίνετε ;) )