«Άμα σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*
Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.
Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει – μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος. Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες, δεν έχει σημασία, πάντως βγαίνει.
Φώτα αναμμένα. Σου φαίνεται εύκολο ε? Δεν είναι καθόλου. Βαρύ κι ασήκωτο είναι. Να ξέρεις ότι όλοι περιμένουν από σένα να κρατήσεις τα φώτα αναμμένα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που με έχουν δει όσες φορές δεν άντεξα και τ’άφησα να σβήσουν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η αγκαλιά της sis C., το μικρό χεράκι της sis A., οι φωνές της Kay, τα μεταμεσονύκτια mail του Μ., τα τραγούδια της C. εκείνα τα μεσημέρια στο δώμα. Και κάπως έτσι έβρισκα το κουράγιο να ξανανάψω τα φώτα. Και να τα κρατήσω έτσι.
Φώτα αναμμένα.
Για μένα. Για να περνάω απέναντι στην επόμενη μέρα χωρίς να σκοντάφτω.
Φώτα αναμμένα.
Για τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί καμιά φορά σκοτεινιάζει στο σύμπαν τους και φοβάμαι μη χαθούν και πέσουν.
Φώτα αναμμένα.
Για σένα. Γιατί ταιριάζεις, γιατί χωράω, γιατί γελάς, γιατί είμαι μικρή, πολύ μικρή, γιατί λες πως –cut-, γιατί –cut-, γιατί –cut-, γιατί ησυχάζω. Γιατί έτσι.
Φώτα αναμμένα. Και χρωματιστός ουρανός. «Κόκκινος, κίτρινος, ροζ (πολύ ροζ!) και μπλε, πράσινος και μωβ με στρασάκια. ...απλώς μονότονα μπλε. Αλλά ποτέ μαύρος. Ναι;»* Ναι. :)
dancing gal
ps: Μην τα ξαναλέμε. Για την έλλειψη γαλλικών υστερόγραφων και την πληθώρα ψαλιδισμένων λέξεων φταίνε o M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και τα pink ribbon stars/scars :p
*Ατάκες της Β. σκορπισμένες κάπου εδώ μέσα. Που σε ανύποπτο χρόνο έκαναν διάνα στο πώς σκέφτεται το μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις.