Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sous-le-ciel-de-paris. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sous-le-ciel-de-paris. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

...Where you keep your Rolling Stones records...*

ή αλλιώς "Athens - Paris and the days in between"

lundi 1er septembre 2008

Η πλαγιαστή μου ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές... Καλά καλά δεν είχα προλάβει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο, θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν στην Αθήνα.

Φλασάκι

Μ’ αρέσει να επιστρέφω στην Αθήνα. Μ’ αρέσει να είναι το σημείο αναφοράς μου. Διακοπές, διακοπές part II (μην ξεγελιέστε, το part II είναι πάντα το ίδιο), χωριό, Kay’s town και τώρα Παρίσι. Αφετηρίες. Κι η Αθήνα πάντα το τέρμα. Το είχα πει κάποτε στο Μ., σε απάντηση στο mail που μου αποκάλυπτε τις πρώτες σκέψεις του για τον ιδιότυπο αυτό γύρο του κόσμου σε μια ζωή – τη δική του ζωή. Του είχα πει ότι, σε αντίθεση με εκείνον που έχει ανάγκη να φεύγει για να φεύγει, εγώ έχω πάντα ανάγκη να φεύγω για να γυρίζω. Κι αυτή η επιστροφή στο μυαλό μου έχει πάντα την εικόνα της Αθήνας. Ακόμα κι αν χρονικά είναι μετατοπισμένη στον αόριστο χρόνο.

Τέλος φλασακίου

Πώς να χωνέψω ότι ξαφνικά βρίσκομαι ξανά στο Παρίσι??? Την πρώτη μέρα που έφτασα περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού και σκεφτόμουν ότι είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που «έσκαβα» αυτόν τον ίδιο διάδρομο, περπατώντας πάνω κάτω, ετοιμάζοντας την παρουσίασή μου. Κι ακριβώς το λεπτό που το σκέφτηκα αυτό, το μυαλό μου βομβαρδίστηκε από όλες τις καλοκαιρινές στιγμές που έλεγα πριν... Crash! Boom! Bang! Όχι σαν τραγούδι των Roxette , σα βομβαρδισμός λέμε! Crash! Η Kay κι εγώ στην παραλία, να χτυπάμε 8ωρο φορώντας μαγιώ και γυαλιά ηλίου, ανάμεσα σε αντιηλιακά, iPod, βιβλία με άμμο στις σελίδες τους και ατελείωτες ανούσιες-ή-και-ουσιώδεις συζητήσεις. Boom! Άδεια, καλοκαιρινή Αθήνα, εκεί, προς τα τέλη Ιουλίου, κι εγώ χαμένη σε χαμόγελα και αγκαλιές. Bang! Sis C. και sis A. Και τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει περάσει μία, αλλά πολλές μέρες, σταύρωσα τα χέρια μου και έσφιξα τα δόντια... Θυμίστε μου, τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ πέρα???...

Ξαναγυρίζω. Αυτό κάνω. Στην πόλη που με κέρδισε τόσο ώστε να αποφασίσω να μείνω κι άλλο. Δεν ξέρω πόσο. Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο. Δεν ξέρω τίποτα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπαθώ να τα βγάλω πέρα έτσι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και όσο κι αν είναι δύσκολη ακόμα η προσαρμογή ξέρω ότι θέλω να μείνω εδώ γι’ αυτήν τη χρονιά. Για την επόμενη δεν ξέρω και δε θα με απασχολήσει ακόμα. Είναι η καινούρια μου υπέροχη τακτική, να με απασχολούν τα προβλήματα όταν έρθει η ώρα τους, όχι νωρίτερα.

Ανυπομονώ να βρω καινούριες αντίστροφες μετρήσεις και να τις μηδενίσω. Ανυπομονώ να κάνω βόλτα και να ξαπλώσω στα αγαπημένα μου πάρκα. Να δω τον Πύργο και να τσιρίξω ξανά όπως την πρώτη φορά, σαν άλλη Carrie Bradshaw (εκεί, γύρω στο 1:08 του video). Ανυπομονώ να χαθώ στα στενά του Marais σα να μην τα ξέρω. Να περπατήσω ξανά ξυπόλυτη δίπλα στο ποτάμι, με τα 12ποντα στο χέρι. Να γεμίσω εικόνες, ήχους και λέξεις που θα με αφήσουν émerveillée. Ανυπομονώ να θυμηθώ γιατί αποφάσισα να γυρίσω.

Καλή Χρονιά!!! (Πυροτεχνήματα, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια!!!)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε! Οι χρονιές μου εμένα αρχίζουν με τα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία!! xD

*Peter Sarstedt – Where do you go to my lovely

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Saudade...*

Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές, χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα... Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me suivre…” ♪Danca sol e mar guardarei no olhar...♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο... Saudade… Aποχαιρετιστήριο bbq μιας τάξης που δεν ήταν η δικιά μου. Αλλά ήταν σα να είναι η δικιά μου. Τους είδα έτοιμους να βγάλουν ομαδική φωτογραφία, έτρεξα και πήρα τη μηχανή από τα χέρια του παιδιού που την κρατούσε και του έκανα νόημα να μπει κι εκείνος στη φωτογραφία. Σα να έπεσε σύρμα, όλοι όσοι δεν ήταν ήδη εκεί, άρχισαν να τρέχουν για να προλάβουν να μπουν στη φωτογραφία. Για να προλάβουν να φυλακίσουν τις αναμνήσεις τους. Για να προλάβουν να τις χωρέσουν σε μια φωτογραφία. Όμορφα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Όμορφοι, χαρούμενοι άνθρωποι. Saudade… ♪Don’t ever let life pass you by...♪ Saudade… Porto, Αθήνα, Barcelona, Sao Paolo, Firenze, Budapest, Istanbul, Madrid κι άλλες που σίγουρα ξέχασα ή δεν ήξερα και τέλος Paris… Saudade… Lambada και συρτάκι και macarena και boy-band-routines… Saudade… Porto (“in order of appearance”) και muscat που τα τσάκισα, caipirinha που ήπια λίγη, ένα σφηνάκι vodka που το έκανα άσπρο πάτο για χάρη του Α. και palinka που δε δοκίμασα για να μη με μαζεύουνε... Saudade… Τόσες φωτογραφίες στο κεφάλι που δεν ξέρω πώς κατάφερα να τις χωρέσω. Τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα, τόσες μουσικές, τόσοι άνθρωποι. Saudade…

dancing gal

ps: το Σάββατο το βράδυ, ο Α. που είναι Πορτογάλος και ο A. που είναι Bραζιλιάνος μου έμαθαν την αγαπημένη τους λέξη στα πορτογαλικά. Saudade. Και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν ακριβώς τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Saudade είναι σα νοσταλγία αλλά όχι ακριβώς, σα να σου λείπει κάτι και να το λαχταράς αλλά ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια και των δύο έλαμπαν όταν μου εξηγούσαν. Και σκοτείνιαζαν μαζί… Saudade είναι να θέλεις να κρατήσεις για πάντα μέσα σου τις στιγμές που ξέρεις ότι τελειώνουν τώρα μπροστά στα μάτια σου. Saudade είναι να αποζητάς όσα για τόσους μήνες ήταν όλη σου η ζωή. Saudade είναι να σου λείπουν οι άνθρωποι που τους αγάπησες ενώ ήξερες από την πρώτη μέρα ότι θα φύγουν. Saudade είναι να επιθυμείς να τα αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, ξέροντας από την αρχή ότι έχεις χάσει.

*«The famous saudade of the Portuguese is a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present, a turning towards the past or towards the future; not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.» In Portugal, A.F.G. Bell, 1912.

Césaria Evora – Sodade