Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vacances. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vacances. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 30 Αυγούστου 2008

Κομματάκια ευτυχίας...*

... I’ve still got sand in my shoes… Και στο κεφάλι μου στιγμές. Και μπροστά στα μάτια μου φωτογραφίες...

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω, ξαναματασβήνω. Αλλά δεν το έχω, καθόλου. Τελικά υπάρχουν μερικές στιγμές – που εν προκειμένω μας κάνουν ένα καλοκαίρι – που δε μπορούν να χωρέσουν σε λίγες λέξεις. Γι’ αυτο δε θα προσπαθήσω καν. Θα τις κρατήσω για μένα, και αυτές. I’ll treasure them, αυτή είναι η σωστή έκφραση...

Καλό υπόλοιπο! (Ποτέ δε λέω «Καλό χειμώνα», μισώ αυτήν την ευχή, γιατί την είχα πάντα συνδυασμένη με το σχολείο και γιατί εμένα το καλοκαίρι μου τελειώνει όταν σταματήσω να φοράω κοντομάνικα, δηλαδή γύρω στα μέσα Οκτωβρίου!!)

dancing gal

ps: Κι επειδή πάντα όταν δε βρίσκω τα λόγια να πω κάτι, όπως λέει και η αγαπητή maskou, κάποιος το έχει πει πριν από μένα καλύτερα, ακολουθούν οι στιγμές του φετινού καλοκαιριού σε τραγούδια!!

Locomondo – Γελάς πιο δυνατά (γιατί είναι τόσο γλυκό και χαρούμενο!)

Smash Mouth – Why can’t we be friends (they who know, know…)

Sakis – Και σε θέλω (ξέρω, σας τρομάζω, αλλά καλοκαίρι είναι αυτό, what to do…)

Έλενα Παπαρίζου – Πόρτα για τον ουρανό (βλ. Sakis)

Queen – One vision (…)

Muse – Space dementia (…)

Στάθης Δρογώσης – Θα περάσουν οι μέρες (…)

PJ Harvey – A place called home (…)

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Σε μιαν ανάσα (… ούτε σχόλιο δεν κατάφερα να γράψω σ’ αυτά…)

Dido – Sand in my shoes (γιατί είναι η αλήθεια!!)

* Στην αρχή με το "κομματάκια" εννοούσα τις στιγμές μου. Τώρα που το σκέφτομαι μπορώ να εννοήσω και τα τραγούδια! :)

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008

...as we reach for the sky...*

Πάλι ανάμεσα σε βαλίτσες, αυτή τη φορά για το δεύτερο part των διακοπών μου, σκέφτομαι πολλά που θα μπορούσα να γράψω. Σκέψεις που σχηματίζονταν στο κεφάλι μου όλες εκείνες τις ώρες που έκανα ταβανοθεραπεία στις διακοπές. Με δωμάτιο την παραλία και ταβάνι τον ουρανό. Αλλά δε θέλω. Είναι από αυτά που θα τα κρατήσω για μένα και θ’ ανεβάσω μόνο μια φωτογραφία. Με πολλή άμμο, απ’ αυτή που βρίσκεται ήδη στις σελίδες κάμποσων βιβλίων...

dancing gal


ps: Plutôt la vie

Έκανα βόλτα στην παραλία και θέλησα να γράψω στην άμμο, όπως έκανα όταν ήμουν μικρή. Τότε έγραφα το όνομα μου ή το όνομα της αγαπημένης μου ομάδας ή “Ε+Σ=B.F.F.E.” μαζί με την Kay. Αυτή τη φορά έγραψα εκείνη τη φράση που τριγυρνάει ακόμα στο μυαλό μου.

Αλμυρά φιλιά και καλοκαιρινές καλημέρες, θα τα πούμε όταν τα πούμε!

*Beirut – A Sunday smile

Γιατί αυτό άκουγα στο repeat στην βόλτα στην παραλία :)

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Σπίτι.

Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, το μυαλό μου πλημμύρισε από στιγμές και εικόνες. Στιγμές και εικόνες που μου είχαν λείψει τόσο πολύ...

Η θάλασσα. Βαθύ, θαλασσινό μπλε. Εκείνη απέραντη κι εγώ αχόρταγη να την κοιτάζω.

Τα κοριτσάκια μου. Το χαμόγελο της sis C. και τα γελαστά μάτια της sis A. Και οι 3 μας σε μια αγκαλιά που χωράει όλο τον κόσμο αλλά εκείνη τη στιγμή χωρούσε μόνο εμάς.

Η Κ. (προφέρεται Kay) και η C. Τι να πρωτοπώ. Όταν έχεις να δεις τις καλύτερές σου φίλες σχεδόν 4 μήνες και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα – βόλτες, ατάκες, ψώνια, γέλια – αισθάνεσαι απλά τυχερή.

Τα απλωμένα χεράκια του γιου της ξαδέρφης μου (ετών 1,5) για να τον πάρω αγκαλιά. Και το γέλιο του κάθε φορά που κρυβόμουν πίσω από το μαξιλάρι και με έβρισκε.

Έξω, με την C. τον Μ. (όχι τον Αργεντίνο, τον άλλο) και τον Α. Τους κοίταζα και μου φαινόταν σαν ψέματα. Το γέλιο του Μ., τα βλέμματα της C. που έπιανα μόνο εγώ και ήξερα τι ακριβώς ήθελε να πει, ο Α. να καπνίζει και να φυσάει τον καπνό προς τα πάνω, μ’ αυτό το χαρακτηριστικό τρόπο που τόσο μου είχε λείψει. Σαν ψέματα. Τους άγγιζα για να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί. Και χαμογελούσα ευτυχισμένη.

Malibu anana, malibu anana, malibu anana!!! Ξέρω, γίνομαι κάπως υπερβολική, αλλά είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό ποτό – ξέρω, κοριτσίστικες αηδίες, αλλά oh well, that’s just me – και μου είχε λείψει. Μη ρωτήσετε γιατί δεν το έπινα στο Παρίσι, δεν ξέρω, μάλλον γιατί εκεί δεν είναι καλοκαίρι.

Το αχνό φως όταν γύρισα το κλειδί στην εξώπορτα. Ξημέρωνε. Πόσο καιρό πριν αναπολούσα αυτή τη στιγμή?? Χαμογέλασα. Ανέβηκα πάνω και βυθίστηκα σε λήθαργο. Ούτε όνειρα δεν είδα. Τέλεια.

dancing gal

ps: φυσικά τώρα τρέχω σαν τρελή να προλάβω όλα αυτά που πρέπει να προλάβω – να βρω μαγιώ, να αγοράσω κάτι βιβλία για την παραλία γιατί αλλιώς θα είμαι αδιάβαστη και δε θα εξιλεώνομαι με τίποτα, να δω κι άλλους φίλους και διάφορα άλλα - αλλά τι να κάνεις! Κρατάω τις καλημέρες για μένα που μόλις ξύπνησα και στέλνω καλησπέρες σε σας!!! :)

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Hey, kids, rock 'n' roll, nobody tells you where to go...*

Στο πάτωμα ορθάνοιχτες δύο βαλίτσες, μία που μόλις έφερα και μία για την Ελλάδα. Στο κεφάλι μου ορθάνοιχτες οι σκέψεις για τις 5 μέρες που πέρασαν, που αδυνατώ να τις βάλω σε μια σειρά για να τις γράψω. Καταπιέζω την οργανωτική μου φύση και θα γράψω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, ελπίζοντας ότι θα βγάλω νόημα. Κι εγώ κι εσείς μαζί.... :)

Πέμπτη βράδυ, τραίνο για Λονδίνο. Τελικά δε φοβήθηκα και τόσο όση ώρα ήμαστε στην υποθαλάσσια σήραγγα, ουφ...

Παρασκευή πρωί, λονδρέζικο, ψυχρό φως.

Τραίνο ξανά, και μετά πλοίο. Δουβλίνο, ή αλλιώς Átha Cliath. Πολύ όμορφη πόλη, ωραίοι, ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι. Με εκπληκτικές αντοχές στο αλκοόλ και εντυπωσιακές επιδόσεις στη διασκέδαση. Θυμίζουν εμάς νομίζω. Κάπως, τελοσπάντων. Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι?? Δεν ξέρω. Α ναι. Και άντρες που σε κοιτάνε ευθεία μες στα μάτια. Simply amazing, irish eyes are smiling…

Oxegen ’08. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής στην Ιρλανδία. 3 stages δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσοι καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμου. Σήμα κατατεθέν, οι γαλότσες και τα αδιάβροχα. Σε όλα τα πιθανά και απίθανα σχέδια που μπορείτε να φανταστείτε. Φτάσαμε στις 14h00 και άρα είχαμε μπροστά μας ατελείωτες ώρες μουσικής. :)))))

Scouting for girls για αρχή, που είναι πολύ party και τραγουδάνε κι άλλα ωραία τραγουδάκια εκτός από αυτό που λέει ότι ο βασιλιάς ζει . Μετά βόλτα και στα άλλα stages, χαζέψαμε τους Powderfinger, και τους – κάπως τρομακτικούς, I have to confess – Mindless Self Indulgence, και γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Αλλά τίποτα δε μπορούσε να μας χαλάσει τη διάθεση. Γυρίσαμε γρήγορα στο Main Stage από το οποίο δε θα έφευγα χωρίς να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο, ίσως, συναυλιακό μου απωθημένο. Είχα μέλλον όμως ακόμα. Counting Crows, που μπορεί να μην είπαν το αγαπημένο μου Colorblind , αλλά είπαν άλλα, και γενικά ήταν πάρα πολύ καλοί. Για τη συνέχεια, η έκπληξη του φεστιβάλ – δεν κάνω πλάκα, το ίδιο πρωί ήταν πρωτοσέλιδο στις ιρλανδικές εφημερίδες: η Amy Winehouse, διαψεύδοντας τις κακές γλώσσες εμφανίστηκε στη σκηνή! Και τώρα θα είμαι ειλικρινής. Εντάξει, έχει πάρα πολύ ωραία φωνή. Και η μπάντα της είναι απλά όλα τα λεφτά. Ειδικά οι δύο Afro-something τύποι που κάνουν τα φωνητικά και χορεύουν. Και μου άρεσε που την είδα live. Αλλά, πραγματικά, πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, και ποτέ δεν έχω δει καλλιτέχνη τοοοοοοόσο λιώμα. Αφού δεν έπεσε από τα 12πόντα, πάλι καλά να λέμε. Ακολούθησαν οι Stereophonics, που μας έκαναν να χοροπηδάμε σαν τα παλαβά πάνω κάτω και ο Β. – φίλος από το σχολείο, δηλαδή εδώ και 800 χρόνια, και συνήθης παρέα στις συναυλίες – μου έλεγε ότι δεν είναι πια για μας αυτά. Αρνούμαι να συμφωνήσω. Εγώ μια χαρά αντέχω, για ‘κείνον δεν ξέρω! :p

Tick-tock-tick-tock…. Έτσι αισθανόμουν να χτυπάνε μέσα μου τα δευτερόλεπτα επί 35 λεπτά μετά τους Stereophonics. Για ευνόητους λόγους. Κι επιτέλους, βγήκαν στη σκηνή. 9 χρόνια μετά τη συναυλία στον Αγ.Κοσμά που δεν είδα, γιατί έλειπα διακοπές με τους δικούς μου και, oh well, η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π. είπαν ότι ήμουν πολύ μικρή για να μείνω μόνη μου και μετά να κάνω 12 ώρες ταξίδι με το πλοίο για να πάω να τους βρω. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες από το Living well is the best revenge, νόμιζα ή ότι θα βάλω τα κλάματα ή ότι θα τσιρίξω από τη χαρά μου. Προτίμησα το δεύτερο. Θυμάμαι σχεδόν με τρομακτική ακρίβεια την kicking playlist. Αλλά, κατά την προσφιλή μου συνήθεια θα γράψω μόνο τις αγαπημένες μου σκηνές.

Drive , και όλος ο κόσμος να μετράει τα tick-tock μαζί με τον Michael.

Και όσο και να τα έχω χιλιοακούσει πια, είναι εμπειρία να ακούς live το The one I love και το Losing my religion…

O Michael να χορεύει σαν robot, να χοροπηδάει, να ρίχνει κάτω το μικρόφωνο. Μαθήματα σκηνικής παρουσίας, απλά...

I’m gonna dj at the end of the world, που είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, οπότε ξελαρυγγιάστηκα με την ησυχία μου.

Κάποια στιγμή μας ρώτησε αν έχουμε όλοι κινητά και μας ζήτησε να τα κρατάμε στο χέρι. Για να τα σηκώσουμε ψηλά, με τις οθόνες αναμμένες, όταν μας το ζητήσει. Για να βλέπει, τραγουδώντας το Electrolite κάτι που να μοιάζει με την εικόνα που είχε από τους λόφους του Hollywood όταν έγραψε το τραγούδι. Κι αυτή ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Μαζί με την επόμενη...

Είπαν κι άλλα παλιά κι άλλα καινούρια και μετά έφυγαν και γύρισαν για να μας αφήσουν με 3 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία αυτό . And I feel fine…

Μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε οπότε χαζολογήσαμε λίγο ακούγοντας The Verve και μετά πήγαμε στο άλλο stage που είχαν μόλις βγει οι Prodigy, για να ζήσουμε μερικές σκηνές βγαλμένες από τα 90΄s. Αλλά εγώ είχα μείνει πίσω. Στην τελευταία νότα του Man on the moon , και την καληνύχτα των R.E.M.

dancing gal

ps: Ναι, το ξέρω, τα είπα όλα με μια ανάσα, και δεν είπα όσα έπρεπε και για το Δουβλίνο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το χόρτασα. Έχω όμως ήδη υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω. Αν προλάβω στην Αθήνα, μπορεί να ανεβάσω καμιά φωτογραφία. :)
*R.E.M. - Drive

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008

I scream...

For ice cream!!! Έφαγα το πρώτο παγωτό της χρονιάς – δηλαδή το πρώτο συσκευασμένο παγωτό, από τα άλλα τρώω όλο το χρόνο! Καθισμένη στο πάρκο, ακούγοντας μουσική*, crack και σπάει η λευκή σοκολάτα.... Μιαμ!

I scream...

για τα φρεσκοπλυμένα μου μάλλινα. Όλο το σπίτι μυρίζει μανούλα. Ναι, το ξέρω, 9 Ιουλίου είναι λίγο αργά για να μαζεύεις μάλλινα, αλλά εγώ δεν είμαι νοικοκυρά, πριγκήπισσα είμαι και μάλιστα με μπιζέλι, νόμιζα ότι το είχαμε ξεκαθαρίσει αυτό!

I scream…

για τις πενθήμερες εκδρομές. Είτε είσαι 17 είτε είσαι 24!!! 19hrs and counting!

I scream…

για τις μεγάλες καλοκαιρινές μέρες! 22h30 κι είναι ακόμα μέρα! Βέβαια, το πρωί ξημερώνει πολύ πολύ νωρίς, αλλά το δωμάτιο μου είναι δυτικό, οπότε κοιμάμαι με την ησυχία μου μέχρι ό,τι ώρα θέλω!

I scream…

για την παράσταση χορού που είδα σήμερα, η τελευταία για φέτος στο Παρίσι – σημ: είπαμε, οι χρονιές μετριούνται με καλοκαίρια, αρχίζουν στα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία. Μετράω τις παραστάσεις. Πολλές είναι, τόσες δεν είχα δει σ’ όλη μου τη ζωή μέχρι στιγμής! :D :D :D

I scream…

για τους ανθρώπους που μου έλειψαν πολύ και μετράω αντίστροφα τις μέρες για να τους δω. 6 και σήμερα!!!

I scream…

για τον ήλιο που έμπαινε το απόγευμα από το παράθυρό μου... Εμ βέβαια, αφού λύσσαξε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα 3 μέρες τώρα, αποφάσισε να κάνει guest εμφάνιση!!!

I scream...

για τη μυρωδιά του αντιηλιακού στα ρούχα και τη γεύση της αλμύρας στα χείλη!!!

I scream…

για το post αυτό που είναι όλο θαυμαστικά!!!

dancing gal

*Ωραίο και γεμάτο καλοκαιρινές εικόνες τραγουδάκι που μου έστειλε ένας φίλος. Σ’ ευχαριστώ. Ξέρεις.

The Decemberists – Summersong

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Plutôt la vie...*

Μόλις ξύπνησα. Πριγκηπικός λήθαργος. Πριν από σήμερα, δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έβαλα ξυπνητήρι για να ξυπνήσω... Αναπνέω. Ξανά. Κανονικά. Με ολόκληρες ανάσες. Είναι σαν ξαφνικά να γέμισε ο αέρας γύρω μου με οξυγόνο κι εγώ να μην το χορταίνω. Γύρισα προχθές σπίτι μετά την παρουσίαση και είχα αυτήν τη γνώριμη αίσθηση που ονομάζω μετά-τις-πανελλήνιες-feeling. Που νομίζεις ότι έχεις κάτι να κάνεις και είσαι στην τσίτα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Γιατί τελείωσες. Κοιτάζοντας πίσω μου, αυτά που έχουν γίνει πια παρελθόν, βλέπω κάτι που δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταπτυχιακό. Μετά από 297 μέρες – καλέ μόνο τόσες ήταν??? – τελείωσε κι αυτό. Και μαζί και το part II της φοιτητικής μου ζωής. Περίεργο είναι. Πολύ. Όπως όταν τέλειωσα το λύκειο ή το Πολυτεχνείο. Και ίσως και πιο πολύ.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου. Ο ορισμός αυτής της χρονιάς κρύβεται στις ημερομηνίες των εφημερίδων που έριξα για ανακύκλωση. Έφταναν μήνες πριν. Εικόνα: μπαίνω χώμα στο σπίτι με τη Libération στο χέρι. Την αφήνω στο γραφείο γιατί θα τη διαβάσω αργότερα. Είμαι τόσο κουρασμένη που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Αντιθέτως, έρχεται το αύριο με τη δική του εφημερίδα. You get the picture, θαρρώ.

Μηδένισα όλες τις δύσκολες αντίστροφες μετρήσεις. Και προχθές το βράδυ και μία ευχάριστη. Sylvie ξανά. Στο Bassin de Neptune στις Βερσαλλίες. Έφτασα, μπήκα μέσα, είδα τη γνώριμη σιδερένια κατασκευή των κερκίδων στα ανοιχτά θέατρα και πλησίασα προς τη θέση μου. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοκκάλωσα. Μάταια προσπαθούσε η καημένη η ταξιθέτρια να μου τραβήξει την προσοχή για να της δώσω το εισιτήριό μου να μου δείξει πού κάθομαι. Γιατί εγώ απλά κοιτούσα. Με γουρλωμένα μάτια κοιτούσα μπροστά μου. Μια λίμνη. Και μέσα της μια σκηνή. Όταν κατάφερνα να πάρω τα μάτια μου από τη Sylvie, έβλεπα την αντανάκλασή της στο νερό. Και το Bolero ήταν συγκλονιστικό. Τόσους μήνες που παρακολουθώ παραστάσεις εδώ μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Γάλλοι χειροκροτούν με τις ώρες, αλλά δε σηκώνονται από τις θέσεις τους. Προχθές μόλις η Sylvie χτύπησε το χέρι της κάτω, με το τέλος της μουσικής, όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές... Κι εγώ χειροκροτούσα και γελούσα κι έκλαιγα μαζί. Από ευτυχία και τα δύο. Απλά υπέροχο...

Χθες, η μέρα εκείνη μου φαινόταν μέρες μακριά. Σα να κοιμήθηκα το βράδυ και να ξύπνησα μετά από πολύ καιρό. Πιο ήσυχη. Με αυτή τη χαζή βεβαιότητα, ότι αφού πήγε αυτό καλά, θα πάνε και όλα τα άλλα. Και θα βρω και το ρημαδιασμένο χαμένο κομμάτι του puzzle…

dancing gal

ps: Ταβανοθεραπεία.

Πριγκηπικοί λήθαργοι.

Τουρισμός.

Βόλτες.

Ψώνια.

Ποτάμι.

Μουσεία.

Άραγμα στο γρασίδι.

Συναυλίες.

Μαθήματα χορού.

Ποτά.

Αεροπλάνο για το σπίτι.

Ήλιος.

Θάλασσα.

Διακοπές.

Μαμά Χ., μπαμπάς Π., sis C., sis A.

Φίλοι που μου έλειψαν.

Χαμόγελα.

Πολλά χαμόγελα.

Αυτά έχω να κάνω. :) Τα λες και κομματάκια ευτυχίας...



*Edouard Boubat - Plutôt la vie/Paris, Mai 1968