… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη μέρα
14:00
Κάθομαι στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία. Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα μηδενίσω και την επόμενη αντίστροφη μέτρηση. Και φοβάμαι να τη μηδενίσω, γιατί αυτές που ακολουθούν μετά δε θέλω ούτε να τις σκέφτομαι. Κοντράρω το άγχος μου και τις ανασφάλειές μου. Με συναυλίες, νομίζω. Όπως πάντα, σκέφτομαι τη στιγμή της παρουσίασης και γελάω. Για την ακρίβεια έχω ξεκαρδιστεί. Γιατί, πολύ απλά, η μόνη σκηνή που παίζει στο μυαλό μου στο repeat είναι να στέκομαι μπροστά στους καθηγητές και από το άγχος μου να παρουσιάζω την εργασία μου σε άπταιστα... ακαταλαβίστικα! Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου έχει ξελαρυγγιαστεί: «Τι έχουμε πει, πριγκήπισσα? One step at a time! Τελείωσε την εργασία, παράδοσε την, και συζητάμε μετά για τη διάλεκτο της παρουσίασης!» Ναι, μάλιστα, ψιθυρίζω ξέπνοα και σταματάω να γράφω σ’ αυτό το word στα ελληνικά. Πάω στο διπλανό, να γράψω στα γαλλικά, και θα επανέλθω τις μικρές ώρες μετά τη συναυλία, που θα έχει τελειώσει και αυτή η αντίστροφη μέτρηση.
***
Ψέματα. Επανήλθα νωρίτερα. Δεν μπορώ να γράψω ούτε μία πρόταση. Έμπνευση 0. Ξαναγυρίζω.
01:43
Scrapbook από τη συναυλία (γιατί νυστάζω και θα τα γράψω όπως μου ‘ρθει):
Support, κάτι πιτσιρικάδες που τραγουδούσαν γαλλική rap. Αριστερές σηκωμένες γροθιές στη λέξη Résistance, μεσαία σηκωμένα δάχτυλα στο άκουσμα του ονόματος του Sarkozy (Απορία: αφού τελικά κανείς δεν τον συμπαθεί και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, ποιος τον ψήφισε??? Σκέψη: τελικά μερικά πράγματα είναι ίδια από χώρα σε χώρα...)
Ο Manu Chao είναι το αρκουδάκι της γνωστής μπαταρίας – μην κατηγορηθώ και για διαφήμιση! :p Όχι αυτά που πέφτουν. Το άλλο που συνεχίζει. Έπαιξε 2 ώρες + 1 ώρα και κάτι στο encore – στο οποίο τα έσπασε!!!
Politik kills. (+ μία αφιέρωση του Manu στον Bush + η δήλωση ότι λυπάται που «χρειάστηκε» να γράψει αυτό το τραγούδι)
Πρέπει κάτι να γίνει με το θέμα ύψους όμως. Ας του έχουν μια υπερυψωμένη εξέδρα, κάτι τελοσπάντων. Ένα κι εξηνταδύο εγώ, ένα κι ένα μίλκο αυτός, αν δε στεκόμουν στις μύτες έβλεπα οριακά (Βέβαια, ένα κι ένα μίλκο, αλλά όλα τα λεφτά!!! :) )
Ήταν η πρώτη φορά σε συναυλία εδώ, που είδα αναμμένους αναπτήρες. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το κάνουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά όχι, ανήκει κι αυτό στην υπέροχη, αγαπημένη, διεθνή συναυλιακή γλώσσα.
Manu: Pour ceux qui n’ont plus d’espoir: Próxima Estación ?1
Κατάμεστο Palais Omnisports Paris Bercy: Esperanza !!!2
Δε σταμάτησα να χορεύω ούτε λεπτό, αύριο η φωνή μου θα έχει κλείσει, αλλά δε με νοιάζει. Πέφτω για ύπνο χαμογελαστή.
La vida es una tombola. ¡hasta luego!
dancing gal
ps: Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει η ποιήτρια με τις παραπάνω ασυναρτησίες: Πήγαινε να πάρεις εισιτήριο για τη συναυλία του στις 10 Ιουλίου στην Αθήνα!!!! Θα είναι και με την Patti Smith! – που εγώ δε θα τη δω, εδώ κερδίζετε!
pps: Post-it στον καθρέφτη: Να μάθω ισπανικά. Θα είναι ωραία να καταλαβαίνω όλους τους στίχους.
ppps: Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω videakia και το youtube δε συνεργάζεται, αλλά αυτό δε μπορούσα να μην το βάλω. Γιατί είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Για εκείνο το “Soleil!!!!” στην αρχή. Για εκείνο το καλοκαίρι που το χόρευα ξυπόλυτη τα ξημερώματα, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό μου...
1 Γι’ αυτούς που δεν ελπίζουν πια: Επόμενος σταθμός?
2 Ελπίδα!!!
*… je ne veux pas dormir, laissez-moi voir venir le jour
Manu Chao – La vie à 2 (no link, δυστυχώς :-/)
(Δώστε μου κάτι να κρατηθώ, δε θέλω να κοιμηθώ, αφήστε με να δω να έρχεται η μέρα)
