Ξανά αυτό το τραγούδι. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί όλα όσα δε βρίσκω τις λέξεις να πω χωράνε σ’αυτό το τραγούδι (και σε μερικά ακόμη*). Γιατί καμιά φορά αισθάνομαι πως οι μέρες μου ολόκληρες χωράνε σ’αυτό το τραγούδι. Γιατί αυτό το τραγούδι είναι η πιο σύντομη και η πιο παράδοξη συναυλιακή ανταπόκριση που έχω κάνει ποτέ. Παράδοξη γιατί δεν το είπαν και σύντομη γιατί μόνο αυτό θα γράψω γι’αυτή τη συναυλία. Όλες οι άλλες στιγμές της είναι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και είσαι μέσα σε όλες.
dancing gal
ps: Και το μόνο που ξέρω είναι πως αυτή τη φορά δεν ξέχασα να βάλω το βασιλικό στο «Ωραίο στρογγυλό ψωμί με προσούτο, αυγά και βασιλικό», γιατί ήσουν δίπλα μου και μου το θύμισες και πως πια δε φοβάμαι όταν λίγο πριν αποκοιμηθώ ξυπνάω νομίζοντας πως πέφτω, γιατί ξέρω πως είσαι εκεί για να με πιάσεις.