Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα dance-dance-dance. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα dance-dance-dance. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

There are short-cuts to happiness, and dancing is one of them*


Εναλλακτικός τίτλος: Το post άργησε ένα μήνα

220210
Ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι και προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Μετά θυμάμαι και χαμογελάω. Τρώω πρωινό, ντύνομαι, φτιάχνω την τσάντα μου: κορμάκια, καλσόν, cache-cœur, hansaplast και ταινία για να δέσω τα πόδια μου. Μου αρέσει αυτή η version της τσάντας μου. Έχω πάρει άδεια όλη τη βδομάδα για να κάνω σεμινάρια χορού! Πάνε 3 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάνει τα σεμινάρια αυτά στην Αθήνα και μου έχουν λείψει. Θυμάμαι μόνο πως για όσες μέρες κρατάνε είμαι χορεύτρια. Μόνο. Ζω, αναπνέω, περπατάω, κοιμάμαι και ξυπνάω, κλαίω και γελάω χορεύτρια. Και ναι, μου συμβαίνει και τον υπόλοιπο καιρό αυτό, αλλά μόνο μέσα μου. Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά. Ότι τις μέρες αυτές το μέσα νικάει το έξω. Κατά κράτος.
Μόλις μπήκε ο δάσκαλος στην αίθουσα και ξεσπάμε όλοι σε χειροκροτήματα. Χαμογελάω (ναι, πάλι). Δε μου συμβαίνει και κάθε μέρα να έχω έναν τέτοιο δάσκαλο. Ladies and gentlemen, Mr Milton Myers!
Το πρωί έχουμε μάθημα τεχνικής και το απόγευμα μαθαίνουμε τη χορογραφία, που είναι ένα “collage” από διάφορες χορογραφίες του ρεπερτορίου του Alvin Ailey American Dance Theater. Κι αυτό δεν είναι μόνο μάθημα χορού. Είναι μάθημα ζωής. “The body learns. And it never forgets. Even when you’ll be 60 years old, the body will remember the way it danced when you were 20”.
Το μάθημα είναι σαφώς πιο υψηλού επιπέδου από τα μαθήματα που κάνω όλο το χρόνο – άλλωστε οι περισσότεροι από τους μαθητές των σεμιναρίων είναι επαγγελματίες χορευτές. Εντάξει, τρώω μια ήττα, αλλά μόνο σήμερα. Σε παίρνω τηλέφωνο και γκρινιάζω – “Mais M., je te jure, elles sont toutes hyper-bien. Comment je vais faire ?” – κι εσύ γελάς και μου λες να μη στεναχωριέμαι και να μη λέω βλακείες και σου λέω ότι έχεις δίκιο γιατί ξέρω ότι από αύριο θα έχω βρει τους ρυθμούς μου και τον εαυτό μου και απλά θα χορεύω. Για μένα.

230210
Δεν έχω πιαστεί ακόμα, αλλά δε χαίρομαι, γιατί ξέρω ότι η λέξη – κλειδί είναι το ακόμα... Νομίζω πως οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψω το πώς νιώθω αυτές τις μέρες που περνάνε ολόκληρες στην αίθουσα χορού. Ανακαλύπτω ξανά τα όρια του σώματός μου, ξαναμαθαίνω το μυαλό μου να λειτουργεί σε 8άρια – ή και 10άρια και 40άρια, ανάλογα με τις διαθέσεις του Milton σχετικά με το πώς θα μετρήσει κάθε άσκηση – τσαντίζομαι άμα δεν καταφέρνω κάτι με την πρώτη και πεισμώνω και δεν παίζει να μην το βγάλω μέχρι το τέλος της άσκησης, χαμογελάω με κάθε κύτταρο του σωματός μου. Και, σα να μην έφταναν όλα αυτά για να μου φτιάξουν τη μέρα, το μεσημέρι πηγαίνουμε να φάμε μαζί. Και μου έχεις λείψει και σου έχω λείψει κι εγώ και γελάμε και σου λέω για τα σεμινάρια και γκρινιάζεις για τη δουλειά και γίνομαι το κορίτσι του γιαπωνέζικου resto και όταν σ’αφήνω στην πόρτα μου χαμογελάς και μου λες πως θα μιλήσουμε αύριο. *click*
Και γυρίζω στο μάθημα διπλά ευτυχισμένη και μαθαίνω τη χορογραφία, που, ως εκ θαύματος, μπαίνει στο κεφάλι μου πιο εύκολα από την προηγούμενη μέρα, και το σώμα μου με υπακούει κι εγώ αναρωτιέμαι πού σταματάει αυτή η ευτυχία. “You know, I see you dancing and I’m asking myself: ‘Who are these people? Where do they come from? What kind of music do they like? Are they rich? Are they poor? What are they dreaming of? Are they married? Are they single? What is their style? Are they shy? Are they sexy? Who are these people?’ This is what I want to see when I see you dancing. This is what I want you to tell me”.*click*

240210
Ξυπνάω με τη γνώριμη αίσθηση των πιασμένων μυών. Πονάω και στις πιο απλές κινήσεις, αλλά στην πραγματικότητα το χαίρομαι. Στο μάθημα οι ασκήσεις δυσκολεύουν, αισθάνομαι σα να έχουν περάσει βδομάδες, όχι απλά δυο μέρες. Στη χορογραφία το ίδιο, αλλά δε με νοιάζει. Αισθάνομαι ευτυχισμένη, τυχερή και ολόκληρη. Τα λόγια του Milton εκείνη τη μέρα με κάνουν να βουρκώνω... “Dancers. And I mean it. Dancers, this is dancing. And I thank you for making my evening. You know dancers, there’s a difference now. Your fear is gone. You trust me, and I trust you, and you’re dancing. There’s no fear. Now there’s trust. And dance”. Κι εγώ καταπίνω τα όμορφα δάκρυά μου, που λέει και η Σ., και χαμογελάω γιατί συνειδητοποιώ πως συμβαίνει ακριβώς αυτό. Δε φοβάμαι πια. :) *click*
Και το βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο, κι εγώ γελάω γιατί με πρόλαβες, κι εσύ γελάς μαζί μου που πονάω και φυσικά θα ήθελα να είσαι εδώ αλλά το αύριο είναι μόνο μια μέρα μακριά και μ’αυτή τη σκέψη πέφτω για ύπνο...

250210
Είναι η προτελευταία μέρα αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Χαίρομαι με κάθε τι μικρό που το καταφέρνω καλύτερα από την προηγούμενη μέρα. Με τη V. σκεφτόμαστε πόσο διαφορετικά θα ήταν αν μπορούσαμε να κάνουμε αυτό το μάθημα όλο το χρόνο αλλά ξέρουμε ότι δε γίνεται... Χαμογελάω και ξανακάνω την άσκηση. Και το μεσημέρι βγαίνω στη βροχή με την κόκκινη ομπρέλα μου και σε βλέπω να πλησιάζεις από μακριά *click* και χαμογελάω and I’m 13 again και χαμογελάς κι εσύ και γίνομαι το κορίτσι της irish pub *click* και σκέφτομαι πως το μόνο που μου λείπει είναι μια μπριζόλα - ακούς Β.?, και γελάω αλλά σωπαίνω. Κι ύστερα βγαίνουμε και βρέχει ακόμα και στεκόμαστε κάτω από την κόκκινη ομπρέλα και στο μυαλό μου παίζει προφανώς αυτό κι είναι ωραία για μια φορά η ζωή να διαλέγει να μοιάσει στις σωστές σκηνές απ’τις ταινίες. *click*click*click*
Έχουμε σχεδόν τελειώσει τη χορογραφία και το νιώθω στον τρόπο που χορεύω. Οι κινήσεις έχουν περάσει στο σώμα μου, αυτά που την πρώτη μέρα μου φαίνονταν αδιανόητα, τώρα μου φαίνονται piece of cake :p. Μόλις τελειώνουμε μαζεύω όλο μου το κουράγιο και πάω να μιλήσω στο Milton.
dancing gal: I may not have the chance to tell you tomorrow, so I’ll tell you now: I’m not a professional dancer, but taking your class, always makes me feel like one. So thank you. For everything.
Milton: This is a wonderful thing to hear. You made my day and I must thank you.
*click*

260210
Τελευταία μέρα και προσπαθώ να κρατήσω στο κεφάλι μου την κάθε στιγμή. Μετράμε λάθος την άσκηση και ο Milton γελάει και μας λέει “If you don’t like counting, perhaps dancing is not for you…” κι εγώ γελάω για άλλη μια φορά που η μέσα και η έξω ζωή έχουν ένα και μοναδικό σημείο τομής. Πάμε για φαγητό με τη V. το μεσημέρι και στα πρόσωπά μας καθρεφτίζεται η απόλυτη ευτυχία. Το απόγευμα τελειώνουμε τη χορογραφία και την κάνουμε ξανά και ξανά. Χορεύω χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Με κοιτάζω στον καθρέφτη για να δω αν είμαι στ’αλήθεια εκεί. Μαύρο κολάν, μαύρο κορμάκι, κάνουν αντίθεση με το δέρμα χρώματος το-λευκό-που-ξεχωρίζει, μαλλιά πιασμένα ψηλά, άπειρα τσιμπιδάκια να στερεώνουν τη φράντζα, ξυπόλητη... Είμαι εκεί, ολόκληρη, ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή μου. Παίρνω θέση για να ξεκινήσω τη χορογραφία. Ο Milton πατάει το play, η μουσική αρχίζει, χαμογελάω και χορεύω σα να είναι η τελευταία φορά... *click*
“Dancers, thank you”. Εμείς ευχαριστούμε. Χειροκροτάμε όρθιοι για δέκα λεπτά. Κλαίω και γελάω μαζί. *click* Εγώ ευχαριστώ. Για το χαμόγελο κάθε πρωί. Για τις ασκήσεις που μπόρεσα να κάνω και γι’αυτές που τους την έχω στημένη στη γωνία την επόμενη φορά. Για τα χαμόγελα, για τα δάκρυα, για τα γέλια. Για τους πιασμένους απαγωγούς, τους κοιλιακούς που πονάνε και την πλάτη που κάνει κρακ-κρακ-κρακ. Για τη μουσική, το ρυθμό και το χρόνο. Για τις μέρες που η μέσα ζωή νίκησε την έξω. Για τις στιγμές που πήγαν τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα.

dancing gal

ps: Στα αγγλικά και μέσα σε εισαγωγικά ήταν τα λόγια του Milton :)

pps:
It's just an instant gut reaction, that I got
I know I never ever felt like this before,
I don’t know what to do
But then thats nothing new,
Stuck between hell and high water
I need a cure to make it through.

Hey – dancing,  nothing left for me to do but dance
Off these bad times I'm going through, just dance…


*Vicky Baum

(τη φωτογραφία τη βρήκα εδώ και μπορεί να μην είμαι εγώ αλλά είχε κόκκινη-ομπρέλα+Παρίσι+βροχή και καταλαβαίνετε ;) )

Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Like bugs when they break through the cocoon...**

Αύριο δε θα μπορώ να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο – με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή...*

Διαβάζω τον Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ. στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.

Χθες, αργά το απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:

dancing gal: Ρε είναι βαρετό το κείμενο... Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη περιεχομένου

Α: Κι εσύ είσαι βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε

dancing gal: Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα

1) Εσύ δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη

2) ΒΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????

Παλιορεμάλι...

Α: 1) I speak you fluently

2)΄Ντάξει, το «βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)..... το «ακαταλαβίστικη» όχι, who are you kidding???

Priceless… Γέλαγα μια ώρα. Κι είχε και δίκιο...

Ο Mr S. δεν μπορώ να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της... Ήταν εδώ κι όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω...

Η sis A. μου είπε ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά... International υπέροχα πλάσματα...

dancing gal

*Φυσικά και δε χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ – θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην απορία του μπαμπά Π.

**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές. Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD

Herman Dune – I wish that I could see you soon

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008

Cooking the weekend away...

Πόσα πράγματα μπορούν να χωρέσουν μέσα σε ένα ΠΣΚ???

Μια ερώτηση.

Μια λάθος διαδρομή.

Ένα sushi (για την ακρίβεια, κάμποσα maki, μια σαλάτα και μια σούπα).

Ένα μπουκάλι λευκό κρασί to share με έναν φίλο.

Ένα παγωτό Amorino – απλά yummie, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο...

Μια χαμένη συναυλία της Patti Smith*

Ένας ουρανός που ζύγιζε κάτι τόνους, χρώματος γκρι, με ειδικά εφέ τρομερά δυνατού αέρα.

Μια γαμημένη διάθεση που βρίσκει τις βαθύτερες αιτίες της στα δύο προηγούμενα και σε κάποια ακόμα που δε χωράνε σ’ ένα ΠΣΚ.

Ένα χαμένο μάθημα χορού – don’t ask, αυτό, μαζί με την Patti, ήταν ίσως το χειρότερο απ’ όλα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι αν πήγαινα, θα τα αναποδογύριζε όλα. (σημ: αν θες να με δεις πραγματικά ευτυχισμένη, παραμόνεψε σε μια γωνία έξω από τη σχολή χορού. Να με δεις να βγαίνω μετά το μάθημα. Φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, χαμογελάω, καμιά φορά γελάω κιόλας μόνη μου, τα μάγουλά μου είναι αναψοκοκκινισμένα και τα μάτια μου λάμπουν...).

Πολλές πολλές ταινίες, αξιόλογες και μη, τις περισσότερες από τις οποίες είχα ξαναδεί, αλλά η διάθεσή μου απαιτούσε οπωσδήποτε μια répétition.

Ένα τηλεφώνημα μες στη μαύρη νύχτα στη sis C. για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Κομμάτια μου, that is.

Ατελείωτες ώρες πριγκηπικού ληθάργου.

Και τέλος, μια μακαρονάδα με πιπεριές και κρέμα γάλακτος για να ξορκίσει το κακό. Καθώς γράφω τρέχω στην κουζίνα να ρίξω κλεφτές ματιές στα μακαρόνια που βράζουν. Οι πιπεριές έχουν τσιγαριστεί, μαζί με δυο κουταλιές ντομάτα, η κρέμα γάλακτος τα έχει περιλούσει και έχει δέσει και περιμένουν να τα ρίξω όλα πάνω από τα μακαρόνια και μέσα στο pyrex, με λίγο τυρί από πάνω για να ψηθούν ένα τεταρτάκι στο φούρνο. Χμμμ... Λες τελικά να πιάσουν τα μάγια???

dancing gal

*αγαπητή maskou τώρα είναι η ώρα που θα γκρινιάξω: την τρέλα μου μέσα, κανείς δε σκέφτεται τους (σκληρά, ομολογουμένως) εργαζόμενους νέους (ούτε) σ’ αυτήν την πόλη, γιατί άμα δίνετε τα –δωρεάν- μαγικά χαρτάκια για τη συναυλία της Patti (η συναυλία ήταν χθες το βράδυ, μέσα στην Eglise Saint-Germain, 600 άτομα όλα κι όλα και η Patti τραγούδησε μαζί με τα παιδιά της, Jesse και Jackson) πού είχα μείνει πριν την παρένθεση? Α ναι. Αν λοιπόν δίνετε τα μαγικά χαρτάκια μόνο την Παρασκευή 15h00 – 17h00 είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι εγώ δουλεύω και δεν μπορώ να στηθώ 4 ώρες πριν στην ουρά για να τα προμηθευτώ, ε??? Thought so….

ps: Καθώς έγραφα, άκουγα R.E.M., kinda tribute από μακριά, καταλαβαίνεις. Αυτό που ανέβασα όμως δεν έχει καμία σχέση. Μα καμία. Μόνο, άμα είσαι κοριτσάκι, μην το ακούσεις την ώρα που μαγειρεύεις, ναι? Θα ξεχάσεις τα μισά υλικά... Been there, done that... :)

Χαΐνηδες – Συνταγές Μαγειρικής

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008

Priori Incantatem*

Ή αλλιώς, Canard sauce aigre-douce…

Αισθάνομαι σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα... Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια. Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t ask, θα σου εξηγήσω σε επόμενο post), μια χαζή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»....

“Don’t give up on the dream

Don’t give up on the wanting

Because I want you too…”

Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι...

Πάει κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα έκανε όλη μέρα γκρι... Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες, ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες... Ή και το ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο...

Και μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι μου. Τόσο απλά. :)

Μερικές φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.

Βλακείες. Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21...» (Σ’ ευχαριστώ φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)

Je vais pas t’apprendre comment prononcer mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle. Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…

Το πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού. Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω. Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν μια ζωή. Τη δική μου ζωή.

dancing gal

ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο κεφάλι μου...

*Αντίστροφα Ξόρκια

Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.

The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me

**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…

Nada Surf – Are you lightning?

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Plutôt la vie...*

Μόλις ξύπνησα. Πριγκηπικός λήθαργος. Πριν από σήμερα, δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν έβαλα ξυπνητήρι για να ξυπνήσω... Αναπνέω. Ξανά. Κανονικά. Με ολόκληρες ανάσες. Είναι σαν ξαφνικά να γέμισε ο αέρας γύρω μου με οξυγόνο κι εγώ να μην το χορταίνω. Γύρισα προχθές σπίτι μετά την παρουσίαση και είχα αυτήν τη γνώριμη αίσθηση που ονομάζω μετά-τις-πανελλήνιες-feeling. Που νομίζεις ότι έχεις κάτι να κάνεις και είσαι στην τσίτα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Γιατί τελείωσες. Κοιτάζοντας πίσω μου, αυτά που έχουν γίνει πια παρελθόν, βλέπω κάτι που δεν υπήρχε πριν. Ένα μεταπτυχιακό. Μετά από 297 μέρες – καλέ μόνο τόσες ήταν??? – τελείωσε κι αυτό. Και μαζί και το part II της φοιτητικής μου ζωής. Περίεργο είναι. Πολύ. Όπως όταν τέλειωσα το λύκειο ή το Πολυτεχνείο. Και ίσως και πιο πολύ.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου. Ο ορισμός αυτής της χρονιάς κρύβεται στις ημερομηνίες των εφημερίδων που έριξα για ανακύκλωση. Έφταναν μήνες πριν. Εικόνα: μπαίνω χώμα στο σπίτι με τη Libération στο χέρι. Την αφήνω στο γραφείο γιατί θα τη διαβάσω αργότερα. Είμαι τόσο κουρασμένη που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Αντιθέτως, έρχεται το αύριο με τη δική του εφημερίδα. You get the picture, θαρρώ.

Μηδένισα όλες τις δύσκολες αντίστροφες μετρήσεις. Και προχθές το βράδυ και μία ευχάριστη. Sylvie ξανά. Στο Bassin de Neptune στις Βερσαλλίες. Έφτασα, μπήκα μέσα, είδα τη γνώριμη σιδερένια κατασκευή των κερκίδων στα ανοιχτά θέατρα και πλησίασα προς τη θέση μου. Ανέβηκα τα σκαλιά και κοκκάλωσα. Μάταια προσπαθούσε η καημένη η ταξιθέτρια να μου τραβήξει την προσοχή για να της δώσω το εισιτήριό μου να μου δείξει πού κάθομαι. Γιατί εγώ απλά κοιτούσα. Με γουρλωμένα μάτια κοιτούσα μπροστά μου. Μια λίμνη. Και μέσα της μια σκηνή. Όταν κατάφερνα να πάρω τα μάτια μου από τη Sylvie, έβλεπα την αντανάκλασή της στο νερό. Και το Bolero ήταν συγκλονιστικό. Τόσους μήνες που παρακολουθώ παραστάσεις εδώ μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Γάλλοι χειροκροτούν με τις ώρες, αλλά δε σηκώνονται από τις θέσεις τους. Προχθές μόλις η Sylvie χτύπησε το χέρι της κάτω, με το τέλος της μουσικής, όλο το θέατρο σηκώθηκε όρθιο και ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές... Κι εγώ χειροκροτούσα και γελούσα κι έκλαιγα μαζί. Από ευτυχία και τα δύο. Απλά υπέροχο...

Χθες, η μέρα εκείνη μου φαινόταν μέρες μακριά. Σα να κοιμήθηκα το βράδυ και να ξύπνησα μετά από πολύ καιρό. Πιο ήσυχη. Με αυτή τη χαζή βεβαιότητα, ότι αφού πήγε αυτό καλά, θα πάνε και όλα τα άλλα. Και θα βρω και το ρημαδιασμένο χαμένο κομμάτι του puzzle…

dancing gal

ps: Ταβανοθεραπεία.

Πριγκηπικοί λήθαργοι.

Τουρισμός.

Βόλτες.

Ψώνια.

Ποτάμι.

Μουσεία.

Άραγμα στο γρασίδι.

Συναυλίες.

Μαθήματα χορού.

Ποτά.

Αεροπλάνο για το σπίτι.

Ήλιος.

Θάλασσα.

Διακοπές.

Μαμά Χ., μπαμπάς Π., sis C., sis A.

Φίλοι που μου έλειψαν.

Χαμόγελα.

Πολλά χαμόγελα.

Αυτά έχω να κάνω. :) Τα λες και κομματάκια ευτυχίας...



*Edouard Boubat - Plutôt la vie/Paris, Mai 1968

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008

I'm dancing in the room...** (dépression magnifique...)

Την Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video. Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια ποιος- πού- πότε- γιατί*- ποια- είμαι- από- πού- έρχομαι- πού- πάω- τι- κάνω- εδώ- εγώ- αλλού- θα- έπρεπε- να- είμαι- και- άλλα- πράγματα- να- κάνω- you- got- the- picture κρίση για να ‘ρθει να δέσει.

Σήμερα που πια έχω παραδόσει την εργασία και έχω ξαναβρεί κάπως τις ανάσες μου – μέχρι να αρχίσω να αγχώνομαι για την παρουσίαση, that is – βλέπω και ξαναβλέπω και ξαναβλέπω το video. Γιατί απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

dancing gal


ps: post powered by Trikalos :p

*Tribute στο ομώνυμο παιχνίδι γνώσεων που παίζαμε φανατικά στο σπίτι πριν σκάσουν μύτη τα Trivial. Εντάξει, εγώ ήμουν κάπως μικρή, λίγο τη γλάστρα έκανα, αλλά θυμάμαι να εντυπωσιάζομαι από το πόσα πράγματα ήξεραν ο μπαμπάς Π. και η μαμά Χ. :)

**Elisa - Dancing

Παρασκευή 25 Απριλίου 2008

Emerveillée

Όταν πριν λίγες μέρες η Sylvie Guillem και ο Akram Khan ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου για να χορέψουν τα “Sacred Monsters”, ανάμεσα στην υπέροχη χορογραφία και την απαράμιλλη τεχνική αρτιότητά τους, ανάμεσα στα σώματα που μπλέκονταν και τις ψυχές που ξέφευγαν, εκείνη του εξηγούσε ότι θέλει να είναι emerveillée, θυμίζοντάς μου αυτήν την ξεχασμένη στα μαθήματα των γαλλικών λέξη. Emerveillée, όπως ένα μικρό κοριτσάκι μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Emerveillée, όπως ένα μεγάλο κοριτσάκι μπροστά σε μια εκπληκτική παράσταση.

Αυτό θέλω κι εγώ. Να είμαι émerveillée. Να γεμίζει η ζωή μου με στιγμές, ανθρώπους, εικόνες, ήχους, μέρες, μέρη, λέξεις, νύχτες, που να με αφήνουν émerveillée.

Όπως κάθε φορά που βλέπω τον Πύργο. Πάνε πόσοι μήνες που είμαι εδώ και ακόμα να το συνηθίσω. Ακόμα να σταματήσω να θέλω να τσιρίξω κάθε φορά που εμφανίζεται ξαφνικά στο οπτικό μου πεδίο. Emerveillée, και πριν που καθόμουν σχεδόν από κάτω, με το laptopάκι στην αγκαλιά και έγραφα τις ασυναρτησίες μου, κοιτάζοντας μια τον Πύργο και μια το Πεδίον του Άρεως γύρω μου.

Εmerveillée.

Όπως κάθε φορά που αφήνω τα μάτια μου να γεμίσουν από θάλασσα. Στέκομαι μπροστά στο μπλε της και το μπερδεύω με το γαλάζιο του ουρανού. Και μετά κλείνω τα μάτια και φυλακίζω στο μυαλό μου το δεύτερο αγαπημένο μου ήχο στον κόσμο, τον ήχο του κύματος που σκάει. Για να τον θυμηθώ τα βράδια που δε θα με παίρνει ο ύπνος.

Emerveillée.

Όπως όταν διαβάζω ένα καινούριο βιβλίο και μου ανοίγει ένα καινούριο παράθυρο στον κόσμο. Όταν περπατάω δίπλα στο ποτάμι και κοιτάζω γύρω μου (όχι, ούτε αυτό το έχω συνηθίσει ακόμα). Όταν αφήνω ήχους και μουσικές να με ταξιδέψουν και με στέλνουν στην άκρη του διαστήματος – μη γελάς, εγώ συνεχίζω να πιστεύω, όπως όταν ήμουν μικρή, ότι η άκρη του διαστήματος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο, στο οποίο σίγουρα αισθάνεσαι émerveillé. Όπως όταν στο χαμόγελο και την αγκαλιά των πιτσιρικιών στην κατασκήνωση μπορούν να χωρέσουν ένα εκατομμύριο ευτυχισμένες στιγμές.

Emerveillée.

Όπως όταν περιμένω ν’ αρχίσει μια συναυλία. Περισσότερο όταν τελειώνει η συναυλία. Και κοιτάζω δίπλα μου τους φίλους μου και ξέρω ότι τα μάτια μου λάμπουν, γιατί το βλέπω στα δικά τους.

Emerveillée.

Όπως όταν ξυπνάω το πρωί – ίσια, γιατί όταν ξυπνάω στραβά ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – ανοίγω τις κουρτίνες, κοιτάζω κόντρα στον ήλιο, μισοκλείνω τα μάτια και μουρμουρίζω τον αγαπημένο στίχο “Sun is on my face, a beautiful day without you…”...

Γεμάτη από όλες αυτές τις εικόνες, τους ήχους και τα συναισθήματα που μου έφερε στο νου η παράσταση – με διαφορά φάσης βέβαια, πάντα μου παίρνει χρόνο να εμπεδώσω και να αφομοιώσω – πέφτω για ύπνο. Emerveillée.

Καληνύχτες...

dancing gal

ps: émerveillé(e): γεμάτος(η) θαυμασμό, έκπληκτος(η), κατάπληκτος(η)

Τρίτη 22 Απριλίου 2008

To dance is to be out of yourself. Larger, more beautiful, more powerful.*

Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει. Βλακείες, ως επί το πλείστον. Κάρτες σε φίλους, αφιερώσεις, ατελείωτα mail με το Μ. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω και για μένα. Κάθε φορά που το κουβάρι των ατέλειωτων συνειρμών δε χωρούσε πια στο κεφαλάκι μου, έγραφα. Προσπαθούσα να βάλω σε μια σειρά όλα όσα τριγυρνούσαν μέσα μου. Αισθανόμουν σα να άδειαζα. Κάποιες από αυτές τις απίστευτες ασυναρτησίες έχουν χαθεί (@#$% τα backup μου μέσα). Οι πιο πρόσφατες σώζονται στο laptopάκι μου (και στον εξωτερικό σκληρό, και στο φλασάκι μου, και όπου αλλού μπορούσα). Μερικές, τότε που τις έγραφα, αναρωτιόμουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου πώς θα ήταν αν τις μοιραζόμουν. The time has come λοιπόν...


Αυτές τις μέρες, που όλα γύρω μου θυμίζουν χορό, το “So you think you can dance”, τα blogs στην AthensVoice και φυσικά η δική μου μέσα ζωή, θέλω να ξαναγράψω γι’ αυτήν. Να δοκιμάσω να απαντήσω σε όλες αυτές τις ερωτήσεις που ακούω να απαντιούνται γύρω μου.

Γιατί χορεύω?

Γιατί μόνο έτσι αποκτάει νόημα η ζωή μου. Γιατί για μένα όλα είναι χορός. Όλοι οι ήχοι χορεύονται, όλα γύρω μου έχουν ρυθμό. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Γιατί αλλιώς θα είμαι δυστυχισμένη. Γιατί χρωστάω στον εαυτό μου ένα κομμάτι της στερημένης του ευτυχίας. Γιατί έτσι μόνο αισθάνομαι ολόκληρη. Διαφορετικά είμαι μισή. Χορεύω για την πρόκληση, χορεύω για να διασκεδάσω, χορεύω για να πάω τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα, χορεύω για να ξεπεράσω τα όριά μου, χορεύω για να καταργήσω τα όριά μου. Χορεύω γιατί τότε αισθάνομαι κάτι έξω από τον κόσμο αυτό και ψάχνω να βρω ένα τρόπο να το δείξω και στους άλλους. Κι ο μόνος τρόπος είναι να το χορέψω. Για να δουν όλοι ότι είμαι έξω από τον κόσμο αυτό.

Τι είναι για μένα ο χορός?

Πρόκληση, τεχνική, εξάσκηση, πόνος, χαμόγελα, ώρες ατελείωτες μόνη μου να σκέφτομαι ασκήσεις και κινήσεις, ώρες ατελείωτες στην αίθουσα. Είναι ανάσα, είναι ζωή, είναι πρόκληση ξανά, είναι ταξίδι, είναι διέξοδος, είναι λύση, είναι όνειρο. Είναι κάτι πέρα από μένα, πάνω από μένα, κι όμως τόσο δικό μου, τόσο οικείο. Πληγιασμένα δάχτυλα, πονεμένος γοφός, μελανιασμένοι ώμοι, πιασμένοι τετρακέφαλοι, αδύναμοι προσαγωγοί. Είναι γέλιο. Είναι η ικανοποίηση όταν για πρώτη φορά στρίψεις πάνω στις pointes. Είναι εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, όταν είσαι πάνω στη σκηνή, πριν αρχίσει η μουσική. Είναι το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα, όταν η μουσική τελειώσει κι αρχίσει το χειροκρότημα. Είναι ο φόβος του λάθος βήματος, η απογοήτευση της αποτυχίας, τα σκληρά λόγια του δασκάλου, το σπάνιο χαμόγελο επιδοκιμασίας, η χαρά μιας καινούριας κίνησης. Είναι πάνω και πρώτα απ’ όλα πάθος. Το ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, αυτό κάνει το χορό αυτό που είναι για μένα.

Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μη χορεύει. Και ξέρω ότι αυτό αποτελεί τρομερή αδικία για την έξω ζωή, αλλά αυτό δεν είναι θέμα αυτού του κειμένου. Γιατί η έξω ζωή μπορεί να είναι πιο ρεαλιστική, είναι όμως μισή. Γι’ αυτό θα πρέπει να προσπαθώ πάντα να τα συμβιβάσω. Την έξω ζωή, που θα με βοηθάει να πατάω γερά στη γη και τη μέσα ζωή, που θα με στέλνει πετώντας ένα βήμα παραπέρα...

dancing gal
(200307)

*Agnes De Mille