Ή αλλιώς, Canard sauce aigre-douce…
Αισθάνομαι σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα... Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια. Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t ask, θα σου εξηγήσω σε επόμενο post), μια χαζή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»....
“Don’t give up on the dream
Don’t give up on the wanting
Because I want you too…”
Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι...
Πάει κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα έκανε όλη μέρα γκρι... Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες, ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες... Ή και το ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο...
Και μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι μου. Τόσο απλά. :)
Μερικές φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.
Βλακείες. Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21...» (Σ’ ευχαριστώ φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)
Je vais pas t’apprendre comment prononcer mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle. Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…
Το πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού. Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω. Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν μια ζωή. Τη δική μου ζωή.
dancing gal
ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο κεφάλι μου...
*Αντίστροφα Ξόρκια
Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.
The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me
**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου