Seven degrees of truth**

Vestiaire

Τελικά δεν είμαι σίγουρη αν οι αλήθειες μου είναι 7 ή 77. Όπως δεν είμαι σίγουρη μήπως αυτές που άφησα απέξω είναι πιο σημαντικές από αυτές που «πέρασαν την τάξη». Η lonely με κάλεσε να παίξω επειδή έχω ένα θέμα με τις λίστες και το θέμα έγινε ζήτημα και μάλιστα μεσανατολικό μέχρι να αποφασίσω ποιες να γράψω... Παρόλ’ αυτά, νομίζω ότι όσες δεν είναι γραμμένες εδώ είναι κάπου κρυμμένες στις υπόλοιπες ασυναρτησίες μου, οπότε δεν ανησυχώ... Η chinoise όταν σχολίασα τις δικές της τραγουδιστές αλήθειες μου είπε ότι είναι σειρά μου να χορέψω, οπότε κι εγώ ανοίγω την πόρτα στην αίθουσα χορού και σ’ αφήνω να παρακολουθήσεις το μάθημα μπαλέτου. Γιατί μόλις περνάω αυτήν την πόρτα, έχω μόνο αλήθειες. Και τον καθρέφτη απέναντί μου για να με κοιτάζω. Εγώ. Ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού μου.

Barre à terre

Όταν χορεύω είμαι ευτυχισμένη και ολόκληρη. Όταν δε χορεύω είμαι δυστυχισμένη και μισή. Τόσο απλά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στην αίθουσα χορού. Θυμάμαι την άσκηση που κάναμε. Και ξέρω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μ’ αρέσει η δουλειά μου, θα έρχονται κάτι πρωινά σαν την προηγούμενη Τρίτη που θα αναρωτιέμαι τι κάνει μια μπαλαρίνα στο εργοτάξιο/στο γραφείο/οπουδήποτε-εκτός-από-την-αίθουσα-χορού. Γιατί στο “Breakfast at Tifanny’s” test, δηλαδή ποιο είναι για μένα αυτό το μέρος που για την Holly είναι τα Tifanny’s, απαντάω η θάλασσα και η αίθουσα χορού. Γιατί εκεί αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής. Τίποτα δεν μπορεί να μου συμβεί. Γιατί “no matter what… when you come back here, you’ll be home…”*

Barre

Όταν είμαι αγχωμένη βλέπω εφιάλτες. Τώρα που λείπω, σχεδόν όλες τις φορές οι εφιάλτες έχουν να κάνουν με τα κοριτσάκια μου. Ξυπνάω κλαίγοντας και τις παίρνω τηλέφωνο να τις ακούσω. Δε με νοιάζει τι λένε. Μου αρκεί που τις ακούω να ανασαίνουν στο ακουστικό. «Μην κλαις, είμαι καλά. Μην κλαις, δε θέλω να κλαις. Σ’ αγαπώ και θα σε πάρω τηλέφωνο αργότερα»... Δεν περνάει μέρα που να μη μου λείπουν. Που να μην αναρωτιέμαι τι να κάνουν. Που να μη σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι εκεί για να τις προσέχω, όσο κι αν έχουν μεγαλώσει και μερικές φορές με προσέχουν εκείνες πια.

Petit-allegro

Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω. Δε μου αρέσει όμως καθόλου να χάνω. Ποτέ. Και σε κανένα παιχνίδι. Είναι τα κατάλοιπα του εγωισμού της κακομαθημένης πριγκήπισσας μάλλον...

Allegro

Φοβάμαι τις βροντές. Πάρα πολύ. Παράλογα πάρα πολύ. Νομίζω ότι ο ουρανός θα σπάσει και φοβάμαι μη μου πέσει στο κεφάλι. Στην Αθήνα έτρεχα στα δωμάτια των κοριτσιών. Εδώ βάζω τη μουσική στη διαπασών και κάνω ότι δεν ακούω.

Grand-allegro

Θα μπορούσα να έχω ερωτευτεί κάποιον επειδή τον άκουγα στο ακουστικό να φυσάει τον καπνό του τσιγάρου του και για τον τρόπο που γελούσε όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο να τον ξυπνήσω.

Adage

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου, τη στιγμή που σβήνω τα κεράκια – που πάντα είναι ο σωστός αριθμός και τα σβήνω με μιαν ανάσα, αμέ – κοιτάζω γύρω μου, τα μάτια μου ψάχνουν τα δικά τους και κάνω την ίδια ακριβώς ευχή. Κάθε χρόνο.

Pirouettes

Οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες.

dancing gal

Révérence

Κι επειδή, αφού κατάφερα να τα βγάλω εγώ πέρα με τη λίστα μου, μπορεί να τα καταφέρει ο οποιοσδήποτε, περιμένω εναγωνίως τις αλήθειες των awake?, switterz, thios (again, γιατί τον ακούω που σφυρίζει αδιάφορα), pureshadow, pp1987, k (συμβιβάζομαι και με 7 αληθινά τραγούδια :p), vasia και όποιον μπορεί να έχει θέματα με τις λίστες και πρέπει να τα λύσει!! :ppp

*από το “Center Stage”

**κατά το “Six degrees of Kevin Bacon” :ppp