Τις Κυριακές κάνω φασίνα. Μέσα έξω. Μαζεύω το σπίτι. Μαζεύω και τα κομμάτια όλης της βδομάδας από τις γωνίες του μυαλού μου στις οποίες περιφέρονται άσκοπα και τα τακτοποιώ όμορφα στα κουτάκια τους. Τελοσπάντων, αυτό προσπαθώ να κάνω. Γιατί κατά κανόνα δεν προλαβαίνω. Το σύνδρομο «Κυριακή βράδυ» κάνει πάντα την εμφάνισή του. Θεαματικά συνήθως.
Και τότε γίνομαι ξανά μικρό κοριτσάκι και την άλλη μέρα έχω σχολείο, κι εκεί, κατά τις 6 το απόγευμα, στο κεφαλάκι μου αρχίζει να στριφογυρίζει το πρόγραμμα της άλλης μέρας και προσπαθώ να θυμηθώ αν τα έχω διαβάσει όλα, γιατί δεν πρέπει να διαβάσω με το φως της λάμπας, και μετά μεγαλώνω και διαβάζω με το φως της λάμπας γιατί αλλιώς δεν προλαβαίνω, αλλά την Κυριακή έχω πάντα ένα κόμπο στο στομάχι μήπως κάτι δεν έχω διαβάσει και μήπως γράψουμε την άλλη μέρα και, σα να μη φτάνουν όλα αυτά, ανησυχώ και για το αν θα μου μιλήσει ο S. – καλά, γι’ αυτό ανησυχούσα κάθε μέρα όχι μόνο τις Κυριακές – και πιο μετά μεγαλώνω κι άλλο κι όταν τελείωνω το διάβασμα, ψάχνω να βρω τι θα φορέσω στο φροντιστήριο τη Δευτέρα το απόγευμα γιατί θα με δει ο Μ. – άλλος Μ. είναι αυτός, στο ‘χω πει ότι η ζωή μου είναι μια ατελείωτη σειρά από Μ. – και μετά ξανασκέφτομαι τα μαθήματα και μετά πάλι το Μ. και μετά πάλι τα μαθήματα και δε μπορώ να πάρω ανάσα και ουφ, δε θέλω να πάω σχολείο αύριο...
Θεαματικά πάει να κάνει την εμφάνισή του και σήμερα, αλλά θα βάλω σκούπα – μέσα – για να το προλάβω και θα τακτοποιήσω και τα κομμάτια της βδομάδας...
Τρίτη + Πέμπτη
«Τι δουλειά έχει μια μπαλαρίνα στο εργοτάξιο???» Sis C. στο τηλέφωνο την Τρίτη το πρωί. Έλα μου ντε. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Αυτή τη βδομάδα το εργοτάξιο μου έφαγε τη ζωή... Κι ο καιρός έχει πια χαλάσει, οπότε έπρεπε να οργανωθώ. Πήγα λοιπόν, μια και δυο, και αγόρασα παπούτσια πεζοπορίας, αδιάβροχα και ζεστά, καταπληκτικό μοντελάκι, νομίζω ήμουν μισή ώρα μπροστά στο ράφι προσπαθώντας να βρω με ποιο ζευγάρι θα άντεχα να με δω να κυκλοφορώ. Όπου «κυκλοφορώ» εννοούμε στο εργοτάξιο, εκτός φοράω κανονικά παπούτσια, ολόκληρη πριγκήπισσα, και τα αλλάζω στην cabane de chantier (ακούγεται πιο chic από το κοντέινερ, καταλαβαίνεις :p). Επίσης αγόρασα και ένα αδιάβροχο. Κόκκινο. Είπαμε, καλό το εργοτάξιο, αλλά εγώ με νιτσεράδα (sic) χρώματος καφέ-χωματί (ξανά-sic) δεν εμφανίζομαι!
Σάββατο
Κάποια μέρα η fnac θα μου στήσει ένα μεγααααάλο άγαλμα κι εσύ θα το βλέπεις και θα λες «Α, αυτήν την ξέρω, διάβαζα τις ασυναρτησίες της στο net»... Πήγα για να σκοτώσω την ώρα μου και σκότωσα λίγη ακόμα από την – ήδη λιγοστή– περιουσία μου. Πήρα όμως ένα τόμο του Jamie και σήμερα θα μαγειρέψω, χεχ! Τι πάει να πει ποιανού Jamie???
Κυριακή
Η μελαγχολία μου χτυπάει την πόρτα, αλλά εγώ κάνω ότι δεν ακούω, το έσωσε, μάλλον, την τελευταία στιγμή η sis A. Γύρισε από το νησί για το τετραήμερο και με πήρε τηλέφωνο και κάναμε bonding – η έκφραση που χρησιμοποιούμε με περισσή ειρωνεία με τις αδερφές μου για να δηλώσουμε ότι περάσαμε ατελειώτες ώρες στο τηλέφωνο ή από κοντά λέγοντας τα νέα μας – και λέγαμε για τα μαθήματα :p Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βοηθάει και ο Jamie και το φαγητό που μοσχοβολάει... Το οποίο μου θυμίζει ότι χρωστάω μια συνταγή στον k, δεν το έχω ξεχάσει, το οποίο με τη σειρά του μου θυμίζει ότι έχω και κάτι αλήθειες να ανεβάσω. Επειδή όμως είμαι καλό κορίτσι και I play by the rules (σε άκουσα εσένα που μίλησες και ξέρω ποιος είσαι! Σουτ είπα!), οι κανόνες έλεγαν 7 αλήθειες και όχι 77 που έχω εγώ στο κεφάλι μου, οπότε θέλω λίγο ακόμα χρόνο για τη διαλογή, ναι? xD
dancing gal
Parc, soleil, films, livres, aikido, danse, rires, pieds, mains, regards, sourires, mer, vélo, gosses, n’importe quoi, inspiration, gnion-gnion, orange, scanneur, matin, sommeil, vrai, marrant, animation, bouts de papier, loupé, toujours des rires, des regards, des sourires, toi, moi, j’ai oublié un “et”, non ? Dis-moi que j’ai oublié un “et”…
*Όταν ήμουν μικρή ξυπνούσα καμιά φορά ανάποδα τελείως. Ειδικά τις Δευτέρες. Και μου έφταιγαν όλα. Ή μπορεί και να ξυπνούσα ίσια, αλλά στην πορεία να στράβωνε κάτι τόσο δα μικρό κι εμένα πάλι μου έφταιγαν όλα. Και όλοι. Τότε ο μπαμπάς Π. για να ησυχάσει την πριγκήπισσά του, άνοιγε το πικ-απ, ψαχούλευε τους 1000+ δίσκους του, έβρισκε αυτόν που ήθελε και έβαζε να παίξει αυτό το τραγούδι. Κι η πριγκήπισσα γελούσε μέσα από τα δάκρυά της και ως δια μαγείας αισθανόταν ικανή να βγάλει πέρα και αυτή τη μέρα που είχε ξεκινήσει θεόστραβα. Από τότε το ακούει καμιά φορά την Κυριακή το βράδυ, όταν οι ισορροπίες της είναι εύθραυστες και δεν ξέρει αν θα χαμογελάσει ή αν θα μελαγχολήσει – παράξενο, μόλις παρατήρησα ότι οι δύο λέξεις είναι σχεδόν αναγραμματισμός η μία της άλλης, όταν τις ισορροπίες της τις κρατάνε ένα τηλεφώνημα στα ελληνικά και ένα υστερόγραφο στα γαλλικά...
Cat Stevens – Sad Lisa
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου