Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008

I'm dancing in the room...** (dépression magnifique...)

Την Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video. Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια ποιος- πού- πότε- γιατί*- ποια- είμαι- από- πού- έρχομαι- πού- πάω- τι- κάνω- εδώ- εγώ- αλλού- θα- έπρεπε- να- είμαι- και- άλλα- πράγματα- να- κάνω- you- got- the- picture κρίση για να ‘ρθει να δέσει.

Σήμερα που πια έχω παραδόσει την εργασία και έχω ξαναβρεί κάπως τις ανάσες μου – μέχρι να αρχίσω να αγχώνομαι για την παρουσίαση, that is – βλέπω και ξαναβλέπω και ξαναβλέπω το video. Γιατί απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

dancing gal


ps: post powered by Trikalos :p

*Tribute στο ομώνυμο παιχνίδι γνώσεων που παίζαμε φανατικά στο σπίτι πριν σκάσουν μύτη τα Trivial. Εντάξει, εγώ ήμουν κάπως μικρή, λίγο τη γλάστρα έκανα, αλλά θυμάμαι να εντυπωσιάζομαι από το πόσα πράγματα ήξεραν ο μπαμπάς Π. και η μαμά Χ. :)

**Elisa - Dancing

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Saudade...*

Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές, χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα... Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me suivre…” ♪Danca sol e mar guardarei no olhar...♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο... Saudade… Aποχαιρετιστήριο bbq μιας τάξης που δεν ήταν η δικιά μου. Αλλά ήταν σα να είναι η δικιά μου. Τους είδα έτοιμους να βγάλουν ομαδική φωτογραφία, έτρεξα και πήρα τη μηχανή από τα χέρια του παιδιού που την κρατούσε και του έκανα νόημα να μπει κι εκείνος στη φωτογραφία. Σα να έπεσε σύρμα, όλοι όσοι δεν ήταν ήδη εκεί, άρχισαν να τρέχουν για να προλάβουν να μπουν στη φωτογραφία. Για να προλάβουν να φυλακίσουν τις αναμνήσεις τους. Για να προλάβουν να τις χωρέσουν σε μια φωτογραφία. Όμορφα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Όμορφοι, χαρούμενοι άνθρωποι. Saudade… ♪Don’t ever let life pass you by...♪ Saudade… Porto, Αθήνα, Barcelona, Sao Paolo, Firenze, Budapest, Istanbul, Madrid κι άλλες που σίγουρα ξέχασα ή δεν ήξερα και τέλος Paris… Saudade… Lambada και συρτάκι και macarena και boy-band-routines… Saudade… Porto (“in order of appearance”) και muscat που τα τσάκισα, caipirinha που ήπια λίγη, ένα σφηνάκι vodka που το έκανα άσπρο πάτο για χάρη του Α. και palinka που δε δοκίμασα για να μη με μαζεύουνε... Saudade… Τόσες φωτογραφίες στο κεφάλι που δεν ξέρω πώς κατάφερα να τις χωρέσω. Τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα, τόσες μουσικές, τόσοι άνθρωποι. Saudade…

dancing gal

ps: το Σάββατο το βράδυ, ο Α. που είναι Πορτογάλος και ο A. που είναι Bραζιλιάνος μου έμαθαν την αγαπημένη τους λέξη στα πορτογαλικά. Saudade. Και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν ακριβώς τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Saudade είναι σα νοσταλγία αλλά όχι ακριβώς, σα να σου λείπει κάτι και να το λαχταράς αλλά ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια και των δύο έλαμπαν όταν μου εξηγούσαν. Και σκοτείνιαζαν μαζί… Saudade είναι να θέλεις να κρατήσεις για πάντα μέσα σου τις στιγμές που ξέρεις ότι τελειώνουν τώρα μπροστά στα μάτια σου. Saudade είναι να αποζητάς όσα για τόσους μήνες ήταν όλη σου η ζωή. Saudade είναι να σου λείπουν οι άνθρωποι που τους αγάπησες ενώ ήξερες από την πρώτη μέρα ότι θα φύγουν. Saudade είναι να επιθυμείς να τα αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, ξέροντας από την αρχή ότι έχεις χάσει.

*«The famous saudade of the Portuguese is a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present, a turning towards the past or towards the future; not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.» In Portugal, A.F.G. Bell, 1912.

Césaria Evora – Sodade

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Let's waste time...*

Είναι πλέον σίγουρο. Ο ήλιος δυσκολεύεται να βρει το δρόμο γι’ αυτή τη χώρα. Κρυφτό.

Γυρίζοντας από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω να νιώσω τη βροχή παρά μόνο στο πρόσωπό μου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω μια ακόμη πού-είναι-το-καλοκαίρι-οέο κρίση, μύρισε βρεγμένο χώμα. Μία από τις δύο αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο. – Η άλλη είναι τα φρεσκοπλυμένα ρούχα. Go figure. – Κι αντί να χτυπήσω την κρίση, χτύπησα ένα flashback από αγαπημένα summer showers...

Λήθαργος... Έτσι λέγεται ο ύπνος από τον οποίο μόλις ξύπνησα. Χτύπαγαν τηλέφωνα, τα σήκωνα, ξανάπεφτα... Ανάσανα. Λίγες μέρες μείναν ακόμα. Λίγες μέρες και λίγες διορθώσεις. Quelques coquilles… Des fautes pas trop graves… Ανάσανα. Και μαζί μου ανάσαναν και όλα τα άλλα. Σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, αισθήσεις, χαμόγελα, μνήμες κοιμισμένες, αγγίγματα, ανάσες. Όλα όσα μπλοκάρονται αυτόματα από τους περίφημους μηχανισμούς αυτοάμυνάς μου. Όλα όσα δεν αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στη νιρβάνα που λέγαμε. Και μετά... slaaaaaaaaap, σφαλιάρα. Γκντουπ! απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

Βρέχει. Πάλι. Πολύ.

Το πρωί είχε ήλιο. Καθόμασταν με το Δ. στο γρασίδι έξω από τη σχολή και του έλεγα ότι άμα κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη και ο αέρας μου ανακατεύει τα μαλλιά. Γέλασε.

Κοιτάζω το πιτσιρίκι απέναντί μου στο μετρό. Τρώει καραμέλες που τις κερδίζει από τη μαμά του λέγοντας το χρώμα τους. Όλες πράσινες τις έλεγε. Γελούσε η μαμά του. Γελούσα κι εγώ.

Άσχετο (δηλ. σχετικό, κάπως): δεν υπάρχει πιο γλυκό και αξιαγάπητο βλέμμα από αυτό στα μάτια ενός πιτσιρικιού που σε ακούει να μιλάς γλώσσα άλλη από τη δικιά του. Γουρλώνει τα ματάκια του, κοιτάζει βαθειά μες στα δικά σου. Του χαμογελάς και δεν αντιδρά, παρά μόνο, χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του από πάνω σου, τραβάει την μπλούζα της μαμάς του για να της ψιθυρίσει στ’ αυτί. Σε δυο λέξεις δικές σου, ένας καινούριος, άγνωστος κόσμος δικός του...

(If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me? And just forget the world?... Την ξέρω την απάντηση πια... Γι’ αυτό την κλείνω την παρένθεση. Γιατί ποτέ δε θα κυνηγήσουμε μαζί αυτοκίνητα... Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ??...)*

dancing gal

*συνειρμό στο συνειρμό, από τα σκυλιά της vasias που κυνηγούσαν αυτοκίνητα το μεσημέρι, έφτασα στους ανθρώπους που κυνηγάνε άλλους ανθρώπους και μετά μαζί τους αυτοκίνητα...

Snow Patrol – Chasing cars

Τρίτη 17 Ιουνίου 2008

Αυτή-η-μέρα-δε-θα-τελειώσει-ποτέ

Γιατί δεν ξέρω καν πόσες φορές το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για το γλυκό ήχο της κιθάρας. Για τις καλοκαιρινές αγκαλιές που μου θυμίζει. Γιατί μου φαινόταν γλυκό και υπέροχο και με έκανε να χαμογελάω από την πρώτη φορά που το άκουσα, χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους. Γιατί θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να ‘χει ξημερώσει. Γιατί ζήτησα από τον Α. που είναι Πορτογάλος να μου το μεταφράσει και το βρήκα ακόμα πιο γλυκό και υπέροχο, κι ας με κορόιδευε εκείνος ότι είναι ό,τι νά ‘ναι. Γιατί μου θυμίζει ξυπόλυτες βόλτες στην παραλία τα ξημερώματα. Γιατί μου φέρνει στο νου αγαπημένα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Για το “minha” που σημαίνει “my” και μ’ αρέσει πιο πολύ από το περιφραστικό «δικό μου» και το σκέτο «μου» που ακολουθεί και δεν προηγείται της λέξης. Γιατί έχω μάθει να ξορκίζω τους δαίμονές μου με τη μουσική και αυτές τις μέρες το τραγούδι αυτό και οι εικόνες που μου δημιουργεί και μου θυμίζει φαίνεται να τα καταφέρνουν. Για να τα βγάλω πέρα με την εργασία, με τις αντίστροφες μετρήσεις μου, για να κλείσω την παρένθεσή μου καλά και να συνεχίσω να τρέχω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Για να συνεχίσω να μηδενίζω τα χρονόμετρά μου κάθε βράδυ. Ή τελοσπάντων, κάθε σχεδόν-πρωί.

Manu Chao – Minha galera

dancing gal

ps: Special thanks to Trikalos, click και ακούς κι εσύ το τραγουδάκι και τραλαλά, σκέφτεσαι κι εσύ τα δικά σου και τραλαλά, εγώ μάλλον τα ‘χω παίξει...

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Donnez-moi de quoi tenir…*

… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη μέρα

14:00

Κάθομαι στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία. Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα μηδενίσω και την επόμενη αντίστροφη μέτρηση. Και φοβάμαι να τη μηδενίσω, γιατί αυτές που ακολουθούν μετά δε θέλω ούτε να τις σκέφτομαι. Κοντράρω το άγχος μου και τις ανασφάλειές μου. Με συναυλίες, νομίζω. Όπως πάντα, σκέφτομαι τη στιγμή της παρουσίασης και γελάω. Για την ακρίβεια έχω ξεκαρδιστεί. Γιατί, πολύ απλά, η μόνη σκηνή που παίζει στο μυαλό μου στο repeat είναι να στέκομαι μπροστά στους καθηγητές και από το άγχος μου να παρουσιάζω την εργασία μου σε άπταιστα... ακαταλαβίστικα! Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου έχει ξελαρυγγιαστεί: «Τι έχουμε πει, πριγκήπισσα? One step at a time! Τελείωσε την εργασία, παράδοσε την, και συζητάμε μετά για τη διάλεκτο της παρουσίασης!» Ναι, μάλιστα, ψιθυρίζω ξέπνοα και σταματάω να γράφω σ’ αυτό το word στα ελληνικά. Πάω στο διπλανό, να γράψω στα γαλλικά, και θα επανέλθω τις μικρές ώρες μετά τη συναυλία, που θα έχει τελειώσει και αυτή η αντίστροφη μέτρηση.

***

Ψέματα. Επανήλθα νωρίτερα. Δεν μπορώ να γράψω ούτε μία πρόταση. Έμπνευση 0. Ξαναγυρίζω.

01:43

Scrapbook από τη συναυλία (γιατί νυστάζω και θα τα γράψω όπως μου ‘ρθει):

Support, κάτι πιτσιρικάδες που τραγουδούσαν γαλλική rap. Αριστερές σηκωμένες γροθιές στη λέξη Résistance, μεσαία σηκωμένα δάχτυλα στο άκουσμα του ονόματος του Sarkozy (Απορία: αφού τελικά κανείς δεν τον συμπαθεί και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, ποιος τον ψήφισε??? Σκέψη: τελικά μερικά πράγματα είναι ίδια από χώρα σε χώρα...)

Ο Manu Chao είναι το αρκουδάκι της γνωστής μπαταρίας – μην κατηγορηθώ και για διαφήμιση! :p Όχι αυτά που πέφτουν. Το άλλο που συνεχίζει. Έπαιξε 2 ώρες + 1 ώρα και κάτι στο encore – στο οποίο τα έσπασε!!!

Politik kills. (+ μία αφιέρωση του Manu στον Bush + η δήλωση ότι λυπάται που «χρειάστηκε» να γράψει αυτό το τραγούδι)

Πρέπει κάτι να γίνει με το θέμα ύψους όμως. Ας του έχουν μια υπερυψωμένη εξέδρα, κάτι τελοσπάντων. Ένα κι εξηνταδύο εγώ, ένα κι ένα μίλκο αυτός, αν δε στεκόμουν στις μύτες έβλεπα οριακά (Βέβαια, ένα κι ένα μίλκο, αλλά όλα τα λεφτά!!! :) )

Ήταν η πρώτη φορά σε συναυλία εδώ, που είδα αναμμένους αναπτήρες. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το κάνουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά όχι, ανήκει κι αυτό στην υπέροχη, αγαπημένη, διεθνή συναυλιακή γλώσσα.

Manu: Pour ceux qui n’ont plus d’espoir: Próxima Estación ?1

Κατάμεστο Palais Omnisports Paris Bercy: Esperanza !!!2

Δε σταμάτησα να χορεύω ούτε λεπτό, αύριο η φωνή μου θα έχει κλείσει, αλλά δε με νοιάζει. Πέφτω για ύπνο χαμογελαστή.

La vida es una tombola. ¡hasta luego!

dancing gal

ps: Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει η ποιήτρια με τις παραπάνω ασυναρτησίες: Πήγαινε να πάρεις εισιτήριο για τη συναυλία του στις 10 Ιουλίου στην Αθήνα!!!! Θα είναι και με την Patti Smith! – που εγώ δε θα τη δω, εδώ κερδίζετε!

pps: Post-it στον καθρέφτη: Να μάθω ισπανικά. Θα είναι ωραία να καταλαβαίνω όλους τους στίχους.

ppps: Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω videakia και το youtube δε συνεργάζεται, αλλά αυτό δε μπορούσα να μην το βάλω. Γιατί είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Για εκείνο το “Soleil!!!!” στην αρχή. Για εκείνο το καλοκαίρι που το χόρευα ξυπόλυτη τα ξημερώματα, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό μου...

1 Γι’ αυτούς που δεν ελπίζουν πια: Επόμενος σταθμός?

2 Ελπίδα!!!

*… je ne veux pas dormir, laissez-moi voir venir le jour

Manu Chao – La vie à 2 (no link, δυστυχώς :-/)

(Δώστε μου κάτι να κρατηθώ, δε θέλω να κοιμηθώ, αφήστε με να δω να έρχεται η μέρα)

Τρίτη 10 Ιουνίου 2008

Tonight, we can shine... Shine....*

ça y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά. Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst στο Elizabethtown , σχημάτιζα με τα χέρια μου μια φωτογραφική μηχανή και έκανα κλικ κλικ σε όλες τις στιγμές που ήθελα να θυμάμαι...

Τα κρουστά στο πρώτο τραγούδι που θύμιζαν καταιγίδα και ο Nick που χοροπηδούσε και χόρευε και έριχνε κάτω το μικρόφωνό του.

Οι παρτιτούρες που πέταγε στο πάτωμα της σκηνής μετά από κάθε τραγούδι.

Τα δεξιά σηκωμένα χέρια στο Red Right Hand .

Η τύπισσα μπροστά μας που χοροπηδούσε πάνω σε 12ποντες γόβες. Και τα κατάφερνε όσο καλά τα κατάφερνα εγώ με τα αθλητικά μου...

Το πάτωμα στο θέατρο της Olympia που συντονιζόταν με τον ήχο και με τα χοροπηδητά δημιουργώντας μικρούς σεισμούς. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν ήσουν σε απόλυτο συγχρονισμό με το πάτωμα, απλά κάποιες στιγμές έχανες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Συνδυάζοντας με την αμέσως προηγούμενη στιγμή, συμπεραίνουμε ότι η τύπισσα απλά δεν παιζόταν...

Το κοινό που παραληρούσε στα πιο παλιά του τραγούδια.

Η υπέροχη παρότρυνση παράδοσης του The Ship Song (Come sail your ships around me, and burn your bridges down…).

Το κοινό που παραληρούσε στα καινούρια του τραγούδια.

Το Weeping Song λίγο πριν το φινάλε.

Η ανατριχίλα στην απίστευτη, παράξενη, δυνατή προσευχή του Into my arms στο encore… Καθισμένος στα πλήκτρα, σχεδόν μόνος του στη σκηνή κι εγώ ασυναίσθητα σταύρωνα τα χέρια μου, όπως κάνω πάντα όταν αισθάνομαι ανασφαλής...

Και ξανά, φωνές, χαμόγελα και χορός στο τέλος τέλος . Τότε που ανάβουν και τα φώτα και ξέρεις ότι πρέπει να σταματήσεις να φωνάζεις γιατί δε θα ξαναβγεί. Οπότε χαμογελάς και φεύγεις. Κατά μία μέρα πιο ευτυχισμένη.

dancing gal

* Nick Cave and the Bad Seeds – Lie down here (and be my girl)

Μπορεί να μην το είπε αλλά είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, κι ο στίχος ταίριαζε στα μάτια μου που σίγουρα λάμπουν ακόμα, αχόρταγα και ακόρεστα αλλά γελαστά... :)

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

Χάθηκα ξανά... Χάθηκα μες στο χρόνο... Χάθηκα μια για πάντα?

“You have to be lost to find a place that can’t be found”1

Χάθηκα λοιπόν κι εγώ. Σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε αισθήσεις, σε λόγια, σε σιωπές, σε ανάσες, σε αγγίγματα, σε νύχτες, σε μέρες, σε αποστάσεις, σε θύμησες, σε υποσχέσεις, σε μοναξιές, στο «μαζί», σε αλήθειες, σε μουσικές, σε βιβλία, στο εδώ, σε ψέματα, στο αλλού, σε ήχους, ξανά σε σιωπές, σε εκκωφαντικές σιωπές, ξανά σε σκέψεις, ατέλειωτες σκέψεις..... Στο κουβάρι των συνειρμών που τα χωράει όλα αυτά. Και κάθε φορά που του δίνω καινούρια δεδομένα, φροντίζει να τα μπερδέψει όσο πιο πολύ μπορεί. Και κάθε φορά που τα μπερδεύει όσο πιο πολύ μπορεί, εγώ χάνομαι όλο και πιο πολύ. Και κάθε φορά που χάνομαι όλο και πιο πολύ, βυθίζομαι όλο και πιο βαθειά. Πέφτω όλο και πιο κάτω. Πώς το έλεγε εκείνο στο Ποδήλατο του Λεονάρντο2? «Όταν πέφτεις, φτάνεις πάντα κάπου. Κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες». Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Προσπαθώ λοιπόν. Να βρω που σκατά είναι αυτός ο πάτος για να αρχίσω να ανεβαίνω. Να χαθώ τελείως επιτέλους για να βρω το μέρος που δεν υπάρχει. Γιατί εκεί πρέπει να φτάσω. Στο δικό μου μέρος που δεν υπάρχει.

Άκουγα πριν ένα tune3, στο οποίο ακουγόταν ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου ήχος στον κόσμο. Ο ήχος του κύματος που σκάει. Αυτός είναι ο πιο νανουριστικός ήχος. Όχι η βροχή. Η θάλασσα. Πόσες φορές δε με έχει αποκοιμίσει σε κατασκήνωση και διακοπές, σε μία από τις άπειρες προσπάθειες μου να σταματήσω να σκέφτομαι και να κοιμηθώ. (Γιατί οι άνθρωποι δεν βγαίνουν με hibernate mode?) Ακόμα και τότε όμως, όταν οι σκέψεις μου βαράνε γερμανικό, η θάλασσα με περισσή υπομονή, κύμα με το κύμα με αποκοιμίζει. Συνήθως με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στις άκρες των χειλιών μου. Εδώ δεν έχω. Αν δω τα σκούρα θα προσπαθήσω να τη θυμηθώ. Κι αν δεν τα καταφέρω θα βάλω ν’ ακούσω το κομμάτι που έλεγα. Δεν μπορεί, κάτι απ’όλα θα πιάσει.

Κι ίσως έτσι, ακούγοντας τη θάλασσα, αφήνοντας τη να με ταξιδέψει, επιπλέοντας στην επιφάνεια κάνοντας sea-bed ή και βουλιάζοντας στο βυθό της, να μπορέσω να φτάσω στο μέρος που δεν υπάρχει......

dancing gal

1 Pirates of the Caribbean III

2 Paco Ignacio Taibo II – “Το Ποδήλατο του Λεονάρντο”

3 In Credo – Siesta del Sol (δυστυχώς δεν το βρήκα στο youtube…)

* Τα ξύλινα σπαθιά - Χάθηκα

Σάββατο 7 Ιουνίου 2008

The ball is round, the game lasts 90 minutes, everything else is pure theory. Off we go!*

Όπως νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι έχει δύο αδερφούλες, γνωστές και ως «τα κοριτσάκια», τη sis C. και τη sis A. Αυτό πάει να πει ότι στο σπίτι, ε, συγγνώμη, στο κάστρο ήθελα να πω, ζουν ο μπαμπάς Π. η μαμά Χ. και τα τρία γουρουνάκια. Όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Τα τρία κοριτσάκια, λοιπόν. Η αντίδραση των περισσότερων αντρών όταν λέω ότι έχω δύο αδερφές είναι «Πωωωω... Και πώς την παλεύει ο μπαμπάς σου με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι???». Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. «Μας έχει εκπαιδεύσει!». Και εξηγώ πριν προλάβω να παρεξηγηθώ:

Όταν ήμαστε μωρά, αντί για νανουρίσματα μας τραγουδούσε τον ύμνο της αγαπημένης μας ομάδας. Στο δωμάτιό μας είχε κρεμάσει ένα σημαιάκι της Barca. Τα σαββατοκύριακα μας πήγαινε να παίξουμε σουτάκια στο γήπεδο. Το ότι εγώ ήμουν και συνεχίζω να είμαι παντελώς άσχετη δεν έχει να κάνει. Εγώ στην τελική είμαι χορεύτρια. Οι άλλες δύο είναι basketball-players. Όταν μεγαλώσαμε λίγο άρχισε να μας παίρνει και στο γήπεδο, στα «ήρεμα», όπως έλεγε, παιχνίδια. Στο σπίτι η τηλεόραση έπαιζε, κατά κανόνα, εναλλάξ, MTV (δεν ξεκολλούσα λέμεεεεεε) και Eurosport ή κάποιο ματς. Έβλεπε τους αγώνες μαζί μας. Ρωτάγαμε και μας εξηγούσε. Μας έμαθε να αγαπάμε τον αθλητισμό, να είμαστε φίλαθλοι και όχι οπαδοί και τι είναι το off-side. Κι έτσι μεγάλωσε 3 κοριτσάκια που βλέπουν μπάλα. Κι έτσι την παλεύει με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι.

Σήμερα το απόγευμα, θα πάρει την αγαπημένη του θέση στον καναπέ για να δει το ματς που θα ανοίξει το Euro 2008. Η αλήθεια είναι ότι είναι από τις λίγες φορές που θα μου λείψει ότι δεν έχω τηλεόραση εδώ. Το ελληνικό πρωτάθλημα, για ευνόητους λόγους, δεν το παρακολουθούσα ποτέ. Τουλάχιστον όχι τους αγώνες, παρακολουθώ μόνο την εξέλιξη των αποτελεσμάτων. Αλλά το Champions League και τους διεθνείς αγώνες τα παρακολουθούσα πολύ. Εδώ, αρκούμαι στο διαδίκτυο και στα τηλεφωνήματα με τους φίλους μου.

dancing gal: Θα βγω, πάρε με στο ημίχρονο και στο τέλος να μου πεις σκορ!

A: Εεεεε, είσαι στη Γαλλία.... (Ύφος: :-/)

dancing gal: Ε, και?! (Ύφος: xD)

Εννοείται ότι τους αγώνες της εθνικής έχουμε κανονίσει να τους δούμε στο σπίτι της Κ. που έχει τηλεόραση. Άντε τώρα να βρίσκουμε καινούρια γούρια και θέσεις-από-τις-οποίες-δεν-κουνιόμαστε-όσο-κερδίζουμε! (Επιστήμων άνθρωπος σου λέει μετά! Τς τς τς ...) Εντάξει γέλιο θα έχει και ‘δώ. Θά ‘χει και τις σχετικές κόντρες με τους Άγγλους – όχι, αυτοί έχουν αποκλειστεί, δυστυχώς – Γάλλους Πορτογάλους και Ισπανούς της σχολής. Άντε να δούμε...

dancing gal

ps: Το ξέρω ότι πολλοί θα πουν για τα φράγκα, για τα πουλημένα παιχνίδια, για τις υπέρογκες αμοιβές των ποδοσφαιριστών. Τα ξέρω όλα αυτά. Και με χαλάνε κι εμένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να πάψει να μου αρέσει ο αθλητισμός και ειδικά το καλό ποδόσφαιρο ως θέαμα. Απλά δε γίνεται. Στην τελική... βλ. τίτλο!

pps: Το βλέπω, μόνο η Audrey θα με καταλάβει...

* Σχεδόν-opening lines από την ταινία “Run Lola, run ”

Τρίτη 3 Ιουνίου 2008

Siamese dream*

Θέλω κάτι να πω αλλά δε βρίσκω τις λέξεις... Θέλω κάτι να σκεφτώ αλλά το κεφάλι μου είναι άδειο... Ή πολύ γεμάτο. Θέλω κάτι να αισθανθώ αλλά δε βρίσκω το δρόμο. Χαμένες λέξεις. Μπερδεμένα κουβάρια σκέψης. Κρυμμένα, φοβισμένα συναισθήματα. Ίσως να είναι η γνωστή νιρβάνα στην οποία πέφτω κάθε φορά πριν από τις εξετάσεις ή πριν να παραδώσω μια σημαντική εργασία. Είναι σαν αυτοάμυνα. Δε σκέφτομαι, δεν αισθάνομαι. Το απόλυτο κενό. Το κενό μου.

Υπάρχει όμως μια σκέψη που καταφέρνει να ξεφύγει από το κουβάρι και να ταξιδέψει. Μακριά. Πολύ μακριά. Πέρα από τον Ατλαντικό...

Είχα διαβάσει κάπου το εξής: «The real test of friendship is: can you literally do nothing with the other person? Can you enjoy those moments of life that are utterly simple? » - Ευτυχώς που το είχα αποθηκεύσει ως hyperlink αλλιώς ακόμα θα έψαχνα στα post του thiou !!! - Έχω κι άλλο ένα test: «Θα μπορούσατε να ντυθείτε σιαμαία τις απόκριες?» Να φορέσετε μία και μοναδική XXL μπλούζα και χωριστά παντελόνια – φούστες – whatevah και να κινείστε έτσι όλο το βράδυ. Να χορεύετε, να τρώτε – αν το φαγητό χρειάζεται μαχαιροπίρουνο να θυμάστε ότι ο ένας κρατάει το πιρούνι και ο άλλος το μαχαίρι και πρέπει να συγχρονιστείτε – να πίνετε. Να ανεβοκατεβείτε σκάλες χωρίς να σαβουριαστείτε. Σαν ένα. Ένα μυαλό, μία ψυχή. Δύο χαμόγελα.

Άπειρες ευτυχισμένες στιγμές στριμωγμένες σε μια φωτογραφία. Mail που αν εκτυπωθούν ισοδυναμούν με οικολογική καταστροφή στον Αμαζόνιο. Ένα χέρι που κρατάει το δικό μου και με περνάει απέναντι στο δρόμο. Από την άλλη άκρη του κόσμου.

dancing gal

ps: Ο Μ. κι εγώ έχουμε περάσει και τα δύο test, αλλά ειδικά αυτό το δεύτερο με μεγάλη, θυμάμαι, επιτυχία. Ο κυριούλης που μου είχε τυπώσει τη στάμπα στη μπλούζα XXL, έτσι ώστε να θυμίζουμε προσφορά σαμπουάν 2 σε 1 ακόμα γελάει... Ο Μ. είναι ο καλύτερος μου φίλος στον κόσμο. Στην άλλη άκρη του κόσμου για την ακρίβεια. Κι επειδή στις 5 Ιουνίου δε θα είμαι εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, για να υπογράψω στο βιβλίο των επισκεπτών, υπογράφω interactive, με τον ίδιο τρόπο που υπέγραφα και συνεχίζω να υπογράφω όλα τα mail μας:

Love always,

E.

*Τίτλος ενός πολύ πολύ αγαπημένου δίσκου των Smashing Pumpkins. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι αστείο. Διάλεξα τον τίτλο για την προφανή αναφορά στα σιαμαία, και μετά θυμήθηκα ότι γνωρίστηκα με το Μ. εξαιτίας ενός άλλου δίσκου των Smashing Pumpkins…

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

Ξανά-Emerveillée...

Από το πρωί προσπαθώ να συγκεντρωθώ και να γράψω καμιά παράγραφο στη ρημαδο-εργασία. Μάταια. Έξω έχει ήλιο, όπως και χθες, αλλά χθες ήμουν όλη μέρα έξω και έκανα βόλτες, window-και-όχι-μόνο-shopping και το βράδυ ζούσα φωτογραφικές στιγμές με την Κ. και τη Δ. Από αυτές που, όπως λέει και η Χ., τη στιγμή που τις ζεις το ξέρεις ότι φωτογραφίζονται...

3 κορίτσια σε ένα αυτοκίνητο. Φοράνε φορέματα και 12ποντες γόβες. Χαμογελάνε η μία στην άλλη καθώς ακούν τους πρώτους ήχους του τραγουδιού, δυναμώνουν την ένταση και αρχίζουν να τραγουδάνε με όλη τη δύναμη της φωνής τους «fuck you, I won’t do what you tell me!»* Το λες και σουρεαλιστικό... Και μετά από μερικά Katmandu (σημ: ένα cocktail με vodka, champagne, φράουλες και κάτι άλλα που δε θυμάμαι. Ωραίο ήταν, κοριτσίστικο! :p) περπατάνε η μία δίπλα στην άλλη πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, ισορροπώντας στα 12ποντα με δυσκολία, και ξέρουν και οι 3 ότι στο κεφάλι των άλλων 2 ακούγεται ο ίδιος ήχος: το κλικ της φωτογραφικής μηχανής...

Έκλεισα τα εισιτήρια μου για το σπίτι, άνοιξα τα παράθυρα, είδα τον ήλιο, άκουσα τα πιτσιρίκια κάτω στο πάρκο και χαμογέλασα. Και αισθάνθηκα ξανά émerveillée...

dancing gal

*RATM - Killing in the name
ps: Καλό καλοκαίρι ;)