Αυτός ήταν ο τίτλος μιας ψηφοφορίας του περιοδικού ΜΕΤΡΟ το 199?. Δήθεν – ξε-δήθεν (sic), το περιοδικό τότε μου άρεσε, για διάφορους λόγους. Κυρίως για τα «Κέρματα» του Οδυσσέα και για τον Αρκά. Ίσως και γιατί ήμουν μικρή και νόμιζα ότι εκείνο «με έμαθε να αγαπάω τις αδυναμίες μου», ενώ μάλλον μόνη μου το έμαθα. Αυτό το βαρύγδουπο με τις αδυναμίες ήταν το slogan που ακολούθησε την ψηφοφορία, της οποίας ζητούμενο ήταν οι αναγνώστες να ψηφίσουν τις δέκα αγαπημένες τους ταινίες και τους δέκα αγαπημένους τους δίσκους. Όχι τα δέκα*2=είκοσι καλύτερα. Τα είκοσι αγαπημένα.
Και μετά από αυτό το σύντομο blast-from-the-past για κάποιους και ασυναρτησίες-για-ένα-περιοδικό-που-σταμάτησε-να-βγαίνει-πριν-800-χρόνια για κάποιους άλλους, ξαναβρίσκω τον ειρμό της σκέψης που δεν είχα καν αρχίσει. Δηλαδή την είχα αρχίσει, μέσα στο κεφάλι μου, όταν θυμήθηκα μερικά βιβλία και μετά μερικές ταινίες και μετά μερικούς δίσκους που σίγουρα έχουν κερδίσει τη θέση τους στο δικό μου «Αγαπάς 10*3=30?».
Θα μου πεις, και τι σε νοιάζει εσένα! Πιθανότατα τίποτα. Γι’ αυτό και μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις – πάρτο όλο πάνω δεξιά, στο κόκκινο χ (βασικά, άσπρο χ σε κόκκινο τετράγωνο) σταμάτα! Άμα συνεχίσεις, μπορεί να διαφωνήσεις κάθετα και οριζόντια και πλαγίως και να πεις «Πάει η καημένη πριγκήπισσα, της σάλεψε από τον πολύ χορό και το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα!». Μπορεί όμως και να αναγνωρίσεις κάποια από τα δικά σου αγαπάς-δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα μέσα στα δικά μου. Μπορεί απλά να θυμηθείς τα δικά σου που δεν είναι δικά μου και να χαμογελάσεις... Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να δημιουργήσω ένα σημείο αναφοράς για τον εαυτό μου. Κι όταν κάποια στιγμή στο μέλλον, μακρινό ή μη, ξαναδιαβάσω τι αγαπούσα το φθινόπωρο του 2008, να γελάσω, να νοσταλγήσω ή να τραβήξω τα μαλλιά μου – όπως θέλω να πιστεύω ότι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί που τότε στην ψηφοφορία είχαν αναδείξει τον Τιτανικό στη δεύτερη θέση των ταινιών...
Θα ξεκινήσω από τα βιβλία. Πρώτον, γιατί αυτά σκέφτηκα και ξεκίνησε όλη αυτή η παράκρουση. Δεύτερον και κυριότερο, γιατί μια φορά που απαντούσαμε με το Μ. ερωτήσεις για να δούμε πόσο καλά ξέρουμε ο ένας τον άλλο, στην ερώτηση «Αν ναυαγούσαμε εσύ κι εγώ σε ένα έρημο νησί, ποιο είναι το ένα πράγμα που θα έπαιρνα μαζί μου?», ο Μ. είχε απαντήσει «Ένα κάρο βιβλία!»… I rest my case…
Έχουμε και λέμε λοιπόν (τα παραθέτω με τη σειρά που τα έχω διαβάσει, όσο τη θυμάμαι - που τη θυμάμαι :p):
1. Ο μικρός πρίγκηπας, του Antoine de Saint-Exupéry. Για τις ζωγραφιές του. Για τις αλήθειες του. Γιατί «si tu m’apprivoises, nous aurons besoin l’un de l’autre. Tu seras pour moi unique au monde. Je serai pour toi unique au monde…»1.
2. Ε.Π., της Ζωρζ Σαρή. Γιατί όταν το διάβαζα, στα 13 μου, ονειρευόμουν να μείνω κι εγώ έτσι με τις φίλες μου. Ε.Π. Και κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα εκείνο το 13χρονο κοριτσάκι που ονειρεύεται. Ε.Π. Ενωμένες Πάντα.
3. Το θεώρημα του παπαγάλου, του Denis Guedj. Γιατί αγαπώ τα μαθηματικά και τα μυστήρια. Και την άμμο ανάμεσα στις σελίδες του...
4. 1984, του George Orwell. Δεν ξέρω γιατί. Όταν το τελείωσα αισθανόμουν σα να μου έχουν ρίξει μια γροθιά στο στομάχι. Μια αριστουργηματική γροθιά στο στομάχι.
5. Ο πίνακας της Φλάνδρας, του Arturo Pérez-Reverte. Για τις κινηματογραφικές περιγραφές, τον περιθωριακό σκακιστή κεντρικό ήρωα, και τις ανατροπές.
6. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του δαχτυλιδιού, του J.R.R. Tolkien. Φυσικά και έχω διαβάσει και τα άλλα. Διάλεξα αυτό γιατί στις σελίδες του βρήκα, για πρώτη φορά, έναν υπέροχο κόσμο, έξω από τον κόσμο αυτό.
7. Η λέσχη των τιποτένιων, του Jonathan Coe. Γιατί μπορεί να μην ανήκω στη γενιά των πρωταγωνιστών του βιβλίου, αλλά μοιραζόμαστε τις ίδιες αγαπημένες μουσικές.
8. Τι ωραίο πλιάτσικο!, του Jonathan Coe. Για τους «φτωχούς, ευπαθείς και έκπληκτους»2 ήρωές του.
9. Just friends, της Robyn Sisman. Because, foolish or not, I believe that pigs do fly.
10. Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, της Σώτης Τριανταφύλλου. Γιατί όταν το διάβασα αποφάσισα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. «Εκστατικά ευτυχισμένη».
Εννοείται ότι αισθάνομαι ότι έχω αφήσει απέξω πάρα πολλά. Αλλά καθένα απ’ αυτά τα 10 έχει λόγο που βρίσκεται εδώ. Για σήμερα τουλάχιστον. Λυπάμαι που όλα βρίσκονται στην Ελλάδα και δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία τα φθαρμένα τους εξώφυλλα και τις κιτρινισμένες σελίδες μερικών απ’ αυτά. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο μπορούσα: μάζεψα τα εξώφυλλα και τα έδωσα στον αγαπημένο μου awake? (χειροκρότημα) με μία και μόνη οδηγία: να κάνει ό,τι θέλει! Τα πήρε λοιπόν, τα αράδιασε σε ένα τραπέζι, και μετά πήρε το τραπέζι και το πήγε εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο. Λένε ότι στο τέλος του ουράνιου τόξου υπάρχει ένας θησαυρός, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι. Όταν είδα την εικόνα που μου έφτιαξε ο awake? – βάζοντας και το nick μου αντί για το δικό του, να φαίνεται ότι είναι τα δικά μου βιβλία, heh! – σκέφτηκα ότι είναι αλήθεια. Μόνο που ο δικός μου θησαυρός είναι χάρτινος, μυρίζει τυπογραφείο ή κλεισούρα, και χωράει αμέτρητους κόσμους. Και καμιά φορά κρύβει και άμμο ανάμεσα στις σελίδες του. Χρυσαφένια.
dancing gal
ps: πάκατεκ, σ’ ευχαριστώ τοοοοοοόσο πολύ!!! Για μια ακόμα φορά, έκανες διάνα, χωρίς να πω τίποτα!! :*
1«αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...»
2 Φράση δανεισμένη από το επίμετρο της Σώτης Τριανταφύλλου
