Σουαχίλι

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο 2 ώρες. Έξω.

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο μερικά χρόνια παρά κάτι μέρες. Μέσα.

Έγραφα όσο κοιμόμουν. Πολύ. Και παραδόξως, στα ελληνικά. Και τώρα που λύθηκαν τα μάγια της σύνδεσης internet στο σπίτι, θα τα πω όλα μαζεμένα. Ή και όχι.

Αν τα παρακάτω ήταν τυπωμένα σε χαρτί θα ήταν ψαλιδισμένα, σα λογοκριμένα γράμματα...

All is quiet on New Year’s Day…

…I want to be with you

Be with you night and day…

…Oh… Maybe tonight…

I will be with you again…

play

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Με πυροτεχνήματα μάλλον. Και με μπουκάλια σαμπάνιας. Πίνω αστέρια λοιπόν, όπως έλεγε και στον Τρυποκάρυδο, και χαζεύω τα πυροτεχνήματα...

Υπέροχες διακοπές στο σπίτι. Sis C., Sis A., Kay, Α., C., Μ. – αυτός που τρώει πολύ millefeuilles, Β., Δ., X., Ε. και όλοι οι άλλοι, ξενύχτια, παιχνίδια, χαμόγελα, αγκαλιές, βλέμματα, κλάματα, εκπλήξεις, γέλια, μαγειρέματα και τραπεζώματα, και μια τούρτα έκπληξη εκεί που δεν την περίμενα για να ξανακάνω την ευχή μου κι αυτή τη φορά να είναι όλοι εκεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι, αλλά ο Μ. κι εγώ έχουμε κάνει το «εκεί» να μοιάζει τόσο με το εκεί, που καμιά φορά ξεχνιέμαι και αναρωτιέμαι πού είναι και γιατί έχει αργήσει κι αν θα προλάβει να έρθει πριν σβήσω τα κεράκια...

Διακοπές που φέτος δεν είχαν στιγμές που να χρειάζεται να μπούνε σε παρένθεση...

Τουρουρούν... Όχι ένα οποιοδήποτε τουρουρούν... Το τουρουρούν που με ξύπνησε κατά τις 11h30 το πρωί της πρωτοχρονιάς. Μόλις 4 ώρες πριν έπεφτα για ύπνο και ευχόμουν να με ξυπνήσει αυτό το ίδιο τουρουρούν... Χαμογελάω όταν ξυπνάω και βρίσκω μηνύματα στο κινητό, γιατί πάει να πει ότι κάποιος με σκεφτόταν όσο κοιμόμουν... Ο Mr S. πιθανότατα..

(080109)

I’ve watched the stars fall silent from your eyes…

…Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet…

…I want the hummingbirds, the dancing bears
Sweetest dreams of you
Look into the stars
Look into the moon…

play

Ο Μr S. ο οποίος με κρατάει από το χέρι από την αρχή αυτής της χρονιάς και κάνει να συμβούν όσα δεν έχω τολμήσει καν να ευχηθώ δυνατά. Ακούει τις άρρητες ευχές μου, τις πραγματοποιεί και με κάνει να απορώ πώς δεν το έβλεπα πιο πριν... Ψάχνω τη λογική συνέχεια ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και δεν τη βρίσκω... Φαίνεται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά όλα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά...

You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna keep you so

play

Και παντού γύρω μου έχω γεμίσει αστεράκια... Είναι τόσα πολλά που ανοίγω τα παράθυρα και τ’αφήνω να βγαίνουν στην αυλή και γελάω με τους περαστικούς που αναρωτιούνται πού βρέθηκαν τόσα αστέρια μέρα μεσημέρι να κόβουν βόλτες σε παρισινές αυλές... Υπέροχα pink ribbon scars/stars that I’ll never forget, όπως τόσο εύστοχα τα είχε πει η maskou στο post των γενεθλίων μου, parce qu’en fait ils s’agissent de toi. Et moi. Regards complices, mains insatiables, sourires secrets…

Ακούς το κλιπ-κλοπ-κλιπ-κλοπ? Είμαι εγώ που καλπάζω πανηγυρικά προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Καταστροφική καταστροφή. Υπέροχη καταστροφή. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου δε με νοιάζει...

(150109)

Κι ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει...

Ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει...

play

Νομίζω πως είμαι το κορίτσι στη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν το πρόσωπό μου είναι ωραίο έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει, ξέρω όμως ότι φοβάται όταν βροντάει... Γέλασες τη μέρα που σου είπα ότι φοβάμαι τις βροντές. -cut.

-cut-... Και νομίζω ότι όλα τα τραγούδια -cut. Κι ύστερα είναι κι εκείνα τα άλλα τραγούδια -cut- και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και με τα χέρια μου τ’ αυτιά μου και μουρμουρίζω «λαλαλα» μέχρι τα τραγούδια να σταματήσουν να ακούγονται -cut.

Why dont you just take me
Where Ive never been before
I know you want to hear me
Catch my breath…

play

Ισορροπώ ανάμεσα στο σαν να και στο δεν... Κι είναι υπέροχο αυτό το σαν να, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στο δεν και το επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω. Αλλά μετά -cut- Αχ και να ‘ξερες τι είπες τώρα. Kαι πώς το είπες...

Εγώ μαγειρεύω κι εσύ χαζεύεις το μισοτελειωμένο puzzle στο τραπέζι. Απορείς με την υπομονή μου και λες ότι θα σου είχαν σπάσει τα νεύρα, γελάω και προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι έτσι είναι τα puzzle, ή σ’ αρέσουν ή όχι, με κοροϊδεύεις για το αυτονόητο της διαπίστωσής μου κι εγώ γελάω ξανά κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας πονηρά και με ρωτάς «Άμα δεν ταιριάζει το κομμάτι μπορούμε να το πιέσουμε για να ταιριάξει?» κι εγώ σου λέω πως όχι και χαμογελάω – μέσα – μ’ αυτό που έχεις πει χωρίς να ξέρεις ότι το έχεις πει και σκέφτομαι ότι θέλω να σου πω ότι εσύ ταιριάζεις, αλλά χαμογελάω – έξω – και δε λέω τίποτα...

This won't get any easier now

…Make a mess of me…
play

-cut- Koh-Lanta -cut.

-cut.

-cut.

-cut.

(270109)

Τρέχουμε. Κάπου στο βάθος ακούγεται το “Lovers in Japan”

-Lovers, keep on the road you're on…

Tonight maybe we're gonna run
Dreaming of the Osaka sun…

But I have no doubt
One day the sun will come out… -

play

κι εμείς τρέχουμε. Δεν ξέρω που πάμε. Ούτε εσύ φαίνεται να ξέρεις. Νομίζω ότι με κρατάς από το χέρι. Δεν ξέρω γιατί, αφού είχες πει ότι δε θα το έκανες... Κι όμως, νομίζω με κρατάς από το χέρι και τρέχουμε. Χαμογελάς και με κάνεις να γελάω. Γελάς με τ’ αστεία μου. Δε με νοιάζει που δεν ξέρω που πάμε. Δε με νοιάζει που μπορεί τελικά να μη μου κρατάς το χέρι. Με νοιάζει που είσαι εδώ δίπλα μου. Τώρα.

(290109)

Χόρευα το πρωί και με αλλεπάλληλους συνειρμούς θυμήθηκα αυτό το post και το σχόλιο της Β. Και σκέφτηκα ότι πάνω από δυο μήνες μετά μπορώ επιτέλους να της απαντήσω:

Χορεύω. Χαμογελάω. Χωράω.

dancing gal

ps: «Εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μονάχα να δω όλες τις χώρες του κόσμου και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη μαζί και δίπλα και απέναντι σε ένα αγόρι. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να είναι πλούσιος – ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τα αγαπημένα μου τραγούδια και να φιλάει ωραία και να θέλει κι αυτός να δει όλο τον κόσμο...»

Σώτη Τριανταφύλλου, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης

-cut.

pps: Δεν έχει γαλλικό υστερόγραφο αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους. Έχει όμως ένα ακόμα τραγούδι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους...

The Smashing Pumpkins – Bodies

(μετά απ’ αυτό θα βρείτε και όσα από τα τραγούδια δεν είχαν link σε video! :) )

My own private υπέροχα πλάσματα

Είδα χθες τα δύο πρώτα επεισόδια από τα «Υπέροχα Πλάσματα» της Μυρτώς Κοντοβά. Μήνες μετά από τότε που με έπρηζε η φίλη μου η C., και ενώ στο μεταξύ τα έβρισκα συνέχεια μπροστά μου αποφάσισα να τα δω κι εγώ. Δε θα σταθώ στη σειρά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα σταθώ στον τίτλο της. Για να σκεφτώ τα δικά μου υπέροχα πλάσματα....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Δεν το ξανάγραψα γιατί είμαι χαζή. Ούτε για να κάνει εφέ. Το ξανάγραψα για να αρχίσω μια καινούρια πρόταση την οποία δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Αρχίζω να τους σκέφτομαι για να βρω τι να γράψω και οι εικόνες τους διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα που δεν τις προλαβαίνω.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με πέτυχαν το καθένα σε μια τελείως διαφορετική φάση της ζωής μου. Άλλοι στην περίεργη εφηβεία μου, με τους καλούς βαθμούς, την κοτσίδα στα μαλλιά και τις pointes στην τσάντα και την καρδιά. Άλλοι στα αθώα καλοκαίρια μου. Άλλοι στα χρόνια του δικού μου Πολυτεχνείου. Άλλοι στα χρόνια της αθωότητας της πάνας Pampers και του παιδικού πάρκου. Άλλοι στα χρόνια της υποτιθέμενης ωριμότητας στο μεταπτυχιακό. Άλλοι στα πρώτα μου βήματα στο δημοτικό.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με ξετρύπωσαν το καθένα σε μια διαφορετική πινέζα πάνω στο χάρτη μου. Στο πίσω θρανίο. Στο παγκάκι δίπλα από τις τουαλέτες. Σ’ εκείνο το γνωστό μέρος με τις κουκέτες που θυμίζουν στρατό αλλά συμβολίζουν ό,τι κοντινότερο στην απόλυτη ελευθερία για αυτήν την ηλικία. Στα τραπεζάκια στους διαδρόμους της σχολής – ή μήπως σε καμιά αίθουσα? Είπαμε, δε θυμάμαι. Σε μια καφετέρια δίπλα στο σπίτι. Μέσα στο παιδικό πάρκο – καλά, μπορεί να ήταν και έξω από αυτό, αλλά είναι κάτι που ειλικρινά είναι αδύνατο να θυμάμαι και αμφιβάλλω αν θα θυμάται και η μαμά Χ. Εδώ που μένω τώρα. Στο ίδιο μου το σπίτι.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι το καθένα υπέροχο με έναν δικό του υπέροχο τρόπο. Το ένα γιατί είναι η αιτία που έχω σκάψει αυλάκια στο σπίτι μου, πηγαίνοντας πάνω κάτω από το σαλόνι στο δωμάτιο μου, προσπαθώντας μάλλον – πάλι – να σπάσω κάποιο προσωπικό ρεκόρ, μιλώντας του στο τηλέφωνο, τότε που δε μιλούσαμε στο msn, ούτε στα κινητά και αφήναμε περιουσίες στον ΟΤΕ. Το άλλο γιατί καταφέρνει να διαβάσει πάντα ανάμεσα από τις γραμμές του μυαλού μου, αποκωδικοποιεί τα πιο δύσκολα μηνύματα και με παίρνει από το χέρι να με περάσει απέναντι στο δρόμο – και όλα αυτά ενώ βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Το τρίτο γιατί με έμαθε να εξερευνώ σπηλιές στη θάλασσα χωρίς να φοβάμαι και γιατί μαζί έχουμε κάνει τόσα όνειρα σ’εκείνες τις κουκέτες. Το παράλλο γιατί γελάει στην Αθήνα και το ακούω εδώ. Ένα άλλο γιατί σιγά σιγά κατέκτησε μια μοναδική θέση στη ζωή μου – με τις μουσικές του, τις ταινίες του και τις στιγμές του έγινε ό,τι κοντινότερο θα μπορούσα να έχω σε παιδικό φίλο. Ή σε ασπίδα. Και έκανε εμένα ό,τι κοντινότερο σε ένα ορθάνοιχτο ψυγείο. Ένα τέταρτο – πέμπτο – δε θυμαμαι το νούμερο, γιατί εμένα δε μου έφταναν οι δύο αδερφές, ήθελα και τρίτη, και δε θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερη.... Άλλα γιατί βρέθηκαν στο δρόμο μου όταν ζούσα σε μόνιμη εύθραυστη και αδύναμη συναισθηματική κατάσταση και με έκαναν να χαμογελάσω. Το προτελευταίο γιατί έκανε τη συμβίωση μας στο μισό μας σπίτι απλά επεισοδιακή. Και το τελευταίο γιατί είναι η χαρά του σπιτιού....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι διαφόρων ηλικιών, κάνουν τελείως διαφορετικά πράγματα στις ζωές τους, πιστεύουν άλλα τα ίδια και άλλα τελείως διαφορετικά πράγματα, αγαπάνε δυνατά και πολύ, γελάνε με την καρδιά τους, συγχωρούν και ξεχνούν, συγχωρούν αλλά δεν ξεχνούν, δεν ξεχνούν, διαγράφουν και δε συγχωρούν ποτέ. Όλα με δύναμη. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα δεν ξέρουν τι θα πει flat, εκτός αν πρόκειται για παπούτσια. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα αφήνουν το καθένα τις δικές του μουσικές να το συνοδέψουν στο χάος. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα σκοπεύουν να γίνουν «εκστατικά ευτυχισμένα»*. Χαμογελάνε σε κάθε καινούρια μέρα, ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, κάνουν autostop στη μέση του πουθενά, πηγαίνουν για ρεπορτάζ στην άλλη άκρη του κόσμου, μετακομίζουν, τρώνε millefeuilles, πηγαίνουν σχολείο και δίνουν πανελλήνιες, προσπαθούν να πάρουν πτυχίο, θέλουν να γίνουν πιλότοι, είναι διχασμένες – και τριχασμένες (sic) μη σου πω – προσωπικότητες που δεν ξέρουν τι στο καλό θέλουν, μένουν εδώ. Ή έστω μένουν ακόμα εδώ. Γαμώτο.

Με τα δικά μου υπέροχα πλάσματα μας δένουν στιγμές, μουσικές, εικόνες, μέρη, αλήθειες, μέρες, αγκαλιές, νύχτες, παραμύθια, όνειρα, ξενύχτια, πρωινά, τραπέζια, χέρια που κρατιούνται, ξημερώματα, χτυπήματα σε πόρτες, δάκρυα, κραυγές, απογεύματα, βόλτες, τσιγάρα (όχι όλους και όχι εμένα), ξύδια (σχεδόν όλους και λίγο εμένα), εκδρομές, γέλια, συναυλίες, βουτιές σε λιμανάκια, βουτιές σε πισίνες, χρόνια και χρόνια οικογενειακών διακοπών, θάλασσες, ποτάμια, παραλίες, ταξίδια, καναπέδες ξενοδοχείων, ποδήλατα, χαμόγελα, σφαλιάρες, πειράγματα, φωτογραφίες στο χαρτί, φωτογραφίες στο κεφάλι, κι άλλες μουσικές, κι άλλα γέλια, κι άλλες στιγμές.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι από το puzzle της ζωής μου. Που χωρίς εκείνα δεν μπορεί ποτέ να συμπληρωθεί. Γιατί είναι δικό τους. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Που τους το χάρισα σε ανύποπτο χρόνο. Και τώρα είναι δικό τους. Και μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από αυτούς. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι μοναδικά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους στον κόσμο όλο, αλλά γιατί είναι δικά μου. Γιατί γι’ αυτά θα ήθελα να είμαι χταπόδι να μπορώ να τα κρατάω όλα από το χέρι. Γιατί τόση ώρα που γράφω δεν έχω σταματήσει να βλέπω να περνάνε από μπροστά μου όλες μας οι στιγμές και να χαμογελάω. Γιατί χωρίς αυτά, ο τοίχος με τις φωτογραφίες στα αριστερά μου θα ήταν άδειος. Γιατί..... Δε χρειάζεται άλλο γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί εγώ αυτά θέλω να είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί μπορώ. Γιατί μόνο έτσι μπορώ.

dancing gal

(240208)

ps: Διάβασα πριν λίγες μέρες αυτό, και θυμήθηκα αυτή μου την «επιστροφή». Μετά ήταν θέμα χρόνου να ψαχουλέψω στο laptopάκι για να τη βρω και να την ανεβάσω... ;)

*φράση δανεισμένη από το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης» της Σώτης Τριανταφύλλου

To dance is to be out of yourself. Larger, more beautiful, more powerful.*

Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει. Βλακείες, ως επί το πλείστον. Κάρτες σε φίλους, αφιερώσεις, ατελείωτα mail με το Μ. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω και για μένα. Κάθε φορά που το κουβάρι των ατέλειωτων συνειρμών δε χωρούσε πια στο κεφαλάκι μου, έγραφα. Προσπαθούσα να βάλω σε μια σειρά όλα όσα τριγυρνούσαν μέσα μου. Αισθανόμουν σα να άδειαζα. Κάποιες από αυτές τις απίστευτες ασυναρτησίες έχουν χαθεί (@#$% τα backup μου μέσα). Οι πιο πρόσφατες σώζονται στο laptopάκι μου (και στον εξωτερικό σκληρό, και στο φλασάκι μου, και όπου αλλού μπορούσα). Μερικές, τότε που τις έγραφα, αναρωτιόμουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου πώς θα ήταν αν τις μοιραζόμουν. The time has come λοιπόν...

Αυτές τις μέρες, που όλα γύρω μου θυμίζουν χορό, το “So you think you can dance”, τα blogs στην AthensVoice και φυσικά η δική μου μέσα ζωή, θέλω να ξαναγράψω γι’ αυτήν. Να δοκιμάσω να απαντήσω σε όλες αυτές τις ερωτήσεις που ακούω να απαντιούνται γύρω μου.

Γιατί χορεύω?

Γιατί μόνο έτσι αποκτάει νόημα η ζωή μου. Γιατί για μένα όλα είναι χορός. Όλοι οι ήχοι χορεύονται, όλα γύρω μου έχουν ρυθμό. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Γιατί αλλιώς θα είμαι δυστυχισμένη. Γιατί χρωστάω στον εαυτό μου ένα κομμάτι της στερημένης του ευτυχίας. Γιατί έτσι μόνο αισθάνομαι ολόκληρη. Διαφορετικά είμαι μισή. Χορεύω για την πρόκληση, χορεύω για να διασκεδάσω, χορεύω για να πάω τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα, χορεύω για να ξεπεράσω τα όριά μου, χορεύω για να καταργήσω τα όριά μου. Χορεύω γιατί τότε αισθάνομαι κάτι έξω από τον κόσμο αυτό και ψάχνω να βρω ένα τρόπο να το δείξω και στους άλλους. Κι ο μόνος τρόπος είναι να το χορέψω. Για να δουν όλοι ότι είμαι έξω από τον κόσμο αυτό.

Τι είναι για μένα ο χορός?

Πρόκληση, τεχνική, εξάσκηση, πόνος, χαμόγελα, ώρες ατελείωτες μόνη μου να σκέφτομαι ασκήσεις και κινήσεις, ώρες ατελείωτες στην αίθουσα. Είναι ανάσα, είναι ζωή, είναι πρόκληση ξανά, είναι ταξίδι, είναι διέξοδος, είναι λύση, είναι όνειρο. Είναι κάτι πέρα από μένα, πάνω από μένα, κι όμως τόσο δικό μου, τόσο οικείο. Πληγιασμένα δάχτυλα, πονεμένος γοφός, μελανιασμένοι ώμοι, πιασμένοι τετρακέφαλοι, αδύναμοι προσαγωγοί. Είναι γέλιο. Είναι η ικανοποίηση όταν για πρώτη φορά στρίψεις πάνω στις pointes. Είναι εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, όταν είσαι πάνω στη σκηνή, πριν αρχίσει η μουσική. Είναι το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα, όταν η μουσική τελειώσει κι αρχίσει το χειροκρότημα. Είναι ο φόβος του λάθος βήματος, η απογοήτευση της αποτυχίας, τα σκληρά λόγια του δασκάλου, το σπάνιο χαμόγελο επιδοκιμασίας, η χαρά μιας καινούριας κίνησης. Είναι πάνω και πρώτα απ’ όλα πάθος. Το ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, αυτό κάνει το χορό αυτό που είναι για μένα.

Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μη χορεύει. Και ξέρω ότι αυτό αποτελεί τρομερή αδικία για την έξω ζωή, αλλά αυτό δεν είναι θέμα αυτού του κειμένου. Γιατί η έξω ζωή μπορεί να είναι πιο ρεαλιστική, είναι όμως μισή. Γι’ αυτό θα πρέπει να προσπαθώ πάντα να τα συμβιβάσω. Την έξω ζωή, που θα με βοηθάει να πατάω γερά στη γη και τη μέσα ζωή, που θα με στέλνει πετώντας ένα βήμα παραπέρα...

dancing gal
(200307)

*Agnes De Mille