My own private υπέροχα πλάσματα

Είδα χθες τα δύο πρώτα επεισόδια από τα «Υπέροχα Πλάσματα» της Μυρτώς Κοντοβά. Μήνες μετά από τότε που με έπρηζε η φίλη μου η C., και ενώ στο μεταξύ τα έβρισκα συνέχεια μπροστά μου αποφάσισα να τα δω κι εγώ. Δε θα σταθώ στη σειρά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα σταθώ στον τίτλο της. Για να σκεφτώ τα δικά μου υπέροχα πλάσματα....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Δεν το ξανάγραψα γιατί είμαι χαζή. Ούτε για να κάνει εφέ. Το ξανάγραψα για να αρχίσω μια καινούρια πρόταση την οποία δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Αρχίζω να τους σκέφτομαι για να βρω τι να γράψω και οι εικόνες τους διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα που δεν τις προλαβαίνω.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με πέτυχαν το καθένα σε μια τελείως διαφορετική φάση της ζωής μου. Άλλοι στην περίεργη εφηβεία μου, με τους καλούς βαθμούς, την κοτσίδα στα μαλλιά και τις pointes στην τσάντα και την καρδιά. Άλλοι στα αθώα καλοκαίρια μου. Άλλοι στα χρόνια του δικού μου Πολυτεχνείου. Άλλοι στα χρόνια της αθωότητας της πάνας Pampers και του παιδικού πάρκου. Άλλοι στα χρόνια της υποτιθέμενης ωριμότητας στο μεταπτυχιακό. Άλλοι στα πρώτα μου βήματα στο δημοτικό.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με ξετρύπωσαν το καθένα σε μια διαφορετική πινέζα πάνω στο χάρτη μου. Στο πίσω θρανίο. Στο παγκάκι δίπλα από τις τουαλέτες. Σ’ εκείνο το γνωστό μέρος με τις κουκέτες που θυμίζουν στρατό αλλά συμβολίζουν ό,τι κοντινότερο στην απόλυτη ελευθερία για αυτήν την ηλικία. Στα τραπεζάκια στους διαδρόμους της σχολής – ή μήπως σε καμιά αίθουσα? Είπαμε, δε θυμάμαι. Σε μια καφετέρια δίπλα στο σπίτι. Μέσα στο παιδικό πάρκο – καλά, μπορεί να ήταν και έξω από αυτό, αλλά είναι κάτι που ειλικρινά είναι αδύνατο να θυμάμαι και αμφιβάλλω αν θα θυμάται και η μαμά Χ. Εδώ που μένω τώρα. Στο ίδιο μου το σπίτι.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι το καθένα υπέροχο με έναν δικό του υπέροχο τρόπο. Το ένα γιατί είναι η αιτία που έχω σκάψει αυλάκια στο σπίτι μου, πηγαίνοντας πάνω κάτω από το σαλόνι στο δωμάτιο μου, προσπαθώντας μάλλον – πάλι – να σπάσω κάποιο προσωπικό ρεκόρ, μιλώντας του στο τηλέφωνο, τότε που δε μιλούσαμε στο msn, ούτε στα κινητά και αφήναμε περιουσίες στον ΟΤΕ. Το άλλο γιατί καταφέρνει να διαβάσει πάντα ανάμεσα από τις γραμμές του μυαλού μου, αποκωδικοποιεί τα πιο δύσκολα μηνύματα και με παίρνει από το χέρι να με περάσει απέναντι στο δρόμο – και όλα αυτά ενώ βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Το τρίτο γιατί με έμαθε να εξερευνώ σπηλιές στη θάλασσα χωρίς να φοβάμαι και γιατί μαζί έχουμε κάνει τόσα όνειρα σ’εκείνες τις κουκέτες. Το παράλλο γιατί γελάει στην Αθήνα και το ακούω εδώ. Ένα άλλο γιατί σιγά σιγά κατέκτησε μια μοναδική θέση στη ζωή μου – με τις μουσικές του, τις ταινίες του και τις στιγμές του έγινε ό,τι κοντινότερο θα μπορούσα να έχω σε παιδικό φίλο. Ή σε ασπίδα. Και έκανε εμένα ό,τι κοντινότερο σε ένα ορθάνοιχτο ψυγείο. Ένα τέταρτο – πέμπτο – δε θυμαμαι το νούμερο, γιατί εμένα δε μου έφταναν οι δύο αδερφές, ήθελα και τρίτη, και δε θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερη.... Άλλα γιατί βρέθηκαν στο δρόμο μου όταν ζούσα σε μόνιμη εύθραυστη και αδύναμη συναισθηματική κατάσταση και με έκαναν να χαμογελάσω. Το προτελευταίο γιατί έκανε τη συμβίωση μας στο μισό μας σπίτι απλά επεισοδιακή. Και το τελευταίο γιατί είναι η χαρά του σπιτιού....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι διαφόρων ηλικιών, κάνουν τελείως διαφορετικά πράγματα στις ζωές τους, πιστεύουν άλλα τα ίδια και άλλα τελείως διαφορετικά πράγματα, αγαπάνε δυνατά και πολύ, γελάνε με την καρδιά τους, συγχωρούν και ξεχνούν, συγχωρούν αλλά δεν ξεχνούν, δεν ξεχνούν, διαγράφουν και δε συγχωρούν ποτέ. Όλα με δύναμη. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα δεν ξέρουν τι θα πει flat, εκτός αν πρόκειται για παπούτσια. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα αφήνουν το καθένα τις δικές του μουσικές να το συνοδέψουν στο χάος. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα σκοπεύουν να γίνουν «εκστατικά ευτυχισμένα»*. Χαμογελάνε σε κάθε καινούρια μέρα, ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, κάνουν autostop στη μέση του πουθενά, πηγαίνουν για ρεπορτάζ στην άλλη άκρη του κόσμου, μετακομίζουν, τρώνε millefeuilles, πηγαίνουν σχολείο και δίνουν πανελλήνιες, προσπαθούν να πάρουν πτυχίο, θέλουν να γίνουν πιλότοι, είναι διχασμένες – και τριχασμένες (sic) μη σου πω – προσωπικότητες που δεν ξέρουν τι στο καλό θέλουν, μένουν εδώ. Ή έστω μένουν ακόμα εδώ. Γαμώτο.

Με τα δικά μου υπέροχα πλάσματα μας δένουν στιγμές, μουσικές, εικόνες, μέρη, αλήθειες, μέρες, αγκαλιές, νύχτες, παραμύθια, όνειρα, ξενύχτια, πρωινά, τραπέζια, χέρια που κρατιούνται, ξημερώματα, χτυπήματα σε πόρτες, δάκρυα, κραυγές, απογεύματα, βόλτες, τσιγάρα (όχι όλους και όχι εμένα), ξύδια (σχεδόν όλους και λίγο εμένα), εκδρομές, γέλια, συναυλίες, βουτιές σε λιμανάκια, βουτιές σε πισίνες, χρόνια και χρόνια οικογενειακών διακοπών, θάλασσες, ποτάμια, παραλίες, ταξίδια, καναπέδες ξενοδοχείων, ποδήλατα, χαμόγελα, σφαλιάρες, πειράγματα, φωτογραφίες στο χαρτί, φωτογραφίες στο κεφάλι, κι άλλες μουσικές, κι άλλα γέλια, κι άλλες στιγμές.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι από το puzzle της ζωής μου. Που χωρίς εκείνα δεν μπορεί ποτέ να συμπληρωθεί. Γιατί είναι δικό τους. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Που τους το χάρισα σε ανύποπτο χρόνο. Και τώρα είναι δικό τους. Και μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από αυτούς. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι μοναδικά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους στον κόσμο όλο, αλλά γιατί είναι δικά μου. Γιατί γι’ αυτά θα ήθελα να είμαι χταπόδι να μπορώ να τα κρατάω όλα από το χέρι. Γιατί τόση ώρα που γράφω δεν έχω σταματήσει να βλέπω να περνάνε από μπροστά μου όλες μας οι στιγμές και να χαμογελάω. Γιατί χωρίς αυτά, ο τοίχος με τις φωτογραφίες στα αριστερά μου θα ήταν άδειος. Γιατί..... Δε χρειάζεται άλλο γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί εγώ αυτά θέλω να είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί μπορώ. Γιατί μόνο έτσι μπορώ.

dancing gal

(240208)

ps: Διάβασα πριν λίγες μέρες αυτό, και θυμήθηκα αυτή μου την «επιστροφή». Μετά ήταν θέμα χρόνου να ψαχουλέψω στο laptopάκι για να τη βρω και να την ανεβάσω... ;)

*φράση δανεισμένη από το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης» της Σώτης Τριανταφύλλου