We're two parties, two parties ending...*

(Κάθε φορά που ηρεμώ. Κάθε φορά που κάτι απασχολεί το μυαλό μου περισσότερο. Κάθε φορά που χαμογελάω. Κάθε φορά έρχεται. Απρόσκλητη και διεκδικητική. Απαιτητική και εγωίστρια. Ξεχασμένη αλλά πάντα παρούσα. Με αναστατώνει και φέρνει τα πάνω κάτω. Με κάνει να θυμηθώ αυτήν και να ξεχάσω όλα τα άλλα. Σβήνει το παρόν και ξαναγράφει το παρελθόν. Με κόκκινη ανεξίτηλη μπογιά. Που βλέπω πάντα τα σημάδια της πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο του παρόντος. Που αισθάνομαι πάντα τα σημάδια της στο κορμί μου. Δεν αρκεί να κλείνω εκείνον σε παρένθεση. Πρέπει να κλείσω και τη μυρωδιά του.

Κάθε φορά που ησυχάζω. Κάθε φορά που αισθάνομαι ασφαλής μακριά σου. Κάθε φορά που κάνω σκέψεις που δεν σε περιλαμβάνουν. Κάθε φορά που η θύμηση σου με αφήνει παγερά αδιάφορη. Κάθε φορά έρχεσαι (Come on in now, wipe your feet on my dreams...¹). Απρόσκλητος και διεκδικητικός. Απαιτητικός και εγωιστής. Σα να έχεις ξεχάσει όλα όσα έχουν γίνει (What part of your memory is selective and tends to forget?...²). Σα να μπορείς όλα να τα φτιάξεις με μια κουβέντα (You said we could start over, try and make it all okay...³). Περισσότερο απ’ όλα με φοβίζει όταν καταφέρνεις να με κάνεις να γελάσω. Είχα διαβάσει κάποτε, κάπου, ότι όταν γελάς ξεπερνάς τα όρια, ρίχνεις τις άμυνές σου απέναντι στους άλλους. Ή τελοσπάντων αυτό ήταν το νόημα. Αλλά ούτε αυτό είναι το ίδιο πια. Το γέλιο μου είναι πικρό και κόβεται από τον κόμπο στο λαιμό μου. Πότε γίναμε έτσι? Κάποτε αναποδογύριζες τον κόσμο μου κι έφερνες τα πάνω κάτω (My little tornado, my little hurricano...⁴). Κάποτε με έκανες να ξεχνάω τα πάντα. Κάποτε με έκανες να γελάω. Κάποτε με έκανες να ξεπερνάω τα όριά μου. Κάποτε με έκανες να σε θέλω τόσο πολύ, που ο κόσμος όλος ήταν εσύ κι εγώ (You and me together baby, speaking without words... You and me together darling, it’s like a curse...⁵). Αλλά όχι πια. Ό,τι και να γίνει από ‘δω και πέρα, πάντα θα υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει μέσα μου. Κάτι που έχει σπάσει. Ένα κομμάτι μου που δεν μπορείς πια να το βρεις και να το ξυπνήσεις (Σου την έχω στημένη. Αν διαλέξεις το δρόμο αυτό, ούτε εκεί, ούτε εδώ θα με βρεις. Θα είσαι πάντοτε ανάμεσα. Κι εγώ πάντοτε ξένη.⁶). Και το έχω μάθει πια καλά το μάθημά μου (Hold your breath and count to ten, and fall apart and start again...⁷). Θα ξεθωριάζω (And fade out again...⁸), θα περιμένω τον ήλιο να ξαναβγει (I’m always looking for the sun, I’m always looking for the sun to shine...⁹) και θα με αφήνω να ονειρευτώ ξανά (Haven’t had a dream in a long time...¹⁰). Κι εσένα θα σε αφήνω κλεισμένο στην παρένθεσή σου.)

dancing gal

¹ Pulp – Like a friend

² Alanis Morissette – Hands Clean

³ R.E.M. – Make it all okay

⁴ The Kills – Last day of magic

⁵ Magenta – All over

⁶ Τάνια Τσανακλίδου - Άσφαλτος

⁷ Placebo – English summer rain

⁸ Radiohead – Street spirit (Fade out)

⁹ The gentle waves – Falling from grace

¹⁰ The Smiths – Please please please let me get what I want

Τρομάρα μου, top 10 τό ‘κανα το post… Αλλά δεν πειράζει. Η μουσική με βοηθάει να ξορκίζω τους δαίμονές μου, οπότε, so be it…

* The Kills – Last day of magic