Well, if the sky can crack, there must be some way back…*

Σήμερα το πρωί...
Πάλι στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα. Ούτε με το excel των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι μόνη μου στην αίθουσα και 2 – γιατί και να χόρευα μάλλον δε θα με έβλεπαν :p, οπότε παραιτούμαι κι αποφασίζω να σκεφτώ για λίγο τίποτα άλλο...

Σκέφτομαι τους ουρανούς που άνοιξαν χθες κατά τις 21h00 και δεν άδειασαν παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες πριν χαράξει. Μα πόσο νερό έχει πια εκεί πάνω??? Κουλουριασμένη κάτω από το πάπλωμα (ναι, ένα έχω, είπαμε, δεν μπόρεσα να τα πάρω και τα 20 μαζί μου :p), έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την αστραπή και κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι να ακούσω τη βροντή... Ήταν σα να έσπαγε ο ουρανός στα δύο κι εγώ σαν άλλη Γαλάτισσα φοβόμουν ότι θα μου πέσει στο κεφάλι... (σημ: φοβάμαι τις βροντές, πάρα πολύ, σε σημείο που στο σπίτι πήγαινα και κοιμόμουν με μία από τις δύο αδερφές μου. Που είναι μικρότερες από μένα... :-/) Η Χ. από το απέναντι δωμάτιο μου έστελνε το ένα μήνυμα μετά το άλλο: «Μη φοβάσαι, απέναντι είμαι!» «Άμα φοβάσαι πολύ, έλα εδώ» «Μη φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι!»

Σκέφτομαι ότι εκεί κάνει ζέστη... Πολλή! 36 βαθμούς λέει... Εδώ με τους 27 και κάνουμε party! Θυμάμαι τον ήλιο, θυμάμαι τη θάλασσα, ξανακοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι, την «μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη» και σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τελικά να μετράω αντίστροφα μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές...

***

Με έπιασαν οι τύψεις και είπα να ασχοληθώ λίγο και με το excel. Τι κατάλαβα?? Διαγράμματα ό,τι νά ‘ναι μου βγάζει αυτό? Σκέψεις ό,τι νά ‘ναι θα κάνω κι εγώ!!!

***

Βρήκα τι χρώμα θα χρωματίσω τα όνειρά μου... Καθαρό γαλάζιο ουρανού, κόκκινο σαν τις πρώτες φράουλες της χρονιάς και σαν τα 99 μπαλόνια¹ που περνάνε, πράσινο σαν τα αρμυρίκια στις παραλίες, λευκό σαν τα σύννεφα που θα κάνω «φου» και θα φύγουν, μωβ σαν το wanna-be καινούριο μου μαγιώ, σομόν σαν τις αγαπημένες μου pointes, απέραντο γαλάζιο² θάλασσας, ροζ σαν εμένα όταν ρώτησα το Μ. με ποια λέξη θα με χαρακτήριζε, χρυσό σαν τη λάμψη που βλέπω στα μάτια των δικών μου υπέροχων πλασμάτων. Πολύχρωμα όνειρα σα να λέμε. Σαν τα εισιτήρια από τις συναυλίες και τις παραστάσεις που γεμίζουν τον τοίχο μου στο σπίτι στην Αθήνα. Σαν τις φωτογραφίες που γεμίζουν δύο τοίχους εκεί και έναν εδώ. Σαν τις αναμνήσεις των στιγμών που θά ‘ρθουν... Κι έτσι, όταν θα βρω αυτό που έλεγα ότι ψάχνω, κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τ’ αστεία μου, θα χρειαστεί να βάλει μόνο τις τελευταίες πινελιές. Και να γελάει με τ’ αστεία μου, φυσικά.

Η sis C. έχει γενέθλια σήμερα κι εγώ σκέφτομαι όλες τις στιγμές της ζωής της στη ζωή μου... Και δεν είμαι εκεί... Να της πω πόσο την αγαπάω κι ότι πιστεύω στα όνειρά της περισσότερο από ‘κείνη...

“Are you ready to play the game? Are you ready to lose it all?”…³ Το τραγούδι κόβει βόλτες στο μυαλό μου μέρες τώρα κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν την ερώτηση την απευθύνω σε κάποιον άλλο ή στον ίδιο μου τον εαυτό...

Έχει ήλιο σήμερα. Λίγο, αλλά ήλιο. Έξω. Και όπως πάντα, με μια μικρή διαφορά φάσης, θα βγει και μέσα. Αρκεί να προλάβει πριν ξεσπάσει η επόμενη καταιγίδα. Μέσα.

dancing gal

¹Nena – 99 red balloons

²Φράση-tribute σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες... Για τις υπέροχες εικόνες από την Αμοργό, για την υπέροχη μουσική που με ταξιδεύει, για την υπέροχη ιστορία που διηγείται... (Αν δεν την έχετε δει, να βρείτε και να δείτε τη director’s cut-γαλλική version και όχι την κουτσουρεμένη-αμερικανική)

³Kwan – Tainted love

*U2 – Electrical Storm (μακράν από τα αγαπημένα μου video τους, πολύ απλά γιατί πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου Larry :) )