Γύρισα σπίτι με τα παπούτσια μου γεμάτα άμμο... Σα να ήμουν στην παραλία... Ναι, δίπλα πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Επόμενος hot τουριστικός προορισμός, το εργαστήριο της σχολής...
Προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο δωμάτιό μου. Κάθε φορά που θέλω να βάλω μια τάξη στο κεφάλι μου, φτιάχνω το δωμάτιο μήπως και παρασυρθεί και το κεφάλι.
(Είμαι όλες οι μέρες που επιλέγεις να αγνοήσεις*. Όλες όμως. Μία προς μία.)
«Tu vas pas sortir un peu?» «Non» «…» «J’ai pas envie, d’accord?!»
Μερικές φορές κοιτάζοντας τη ντουλάπα μου σκέφτομαι ότι το κοριτσάκι με τα μαύρα μεγάλωσε και έγινε το κοριτσάκι με τα γκρι. – Post-it στον καθρέφτη: να βάλω λίγο ακόμα χρώμα στην ντουλάπα μου. 3 ροζ και 2 κόκκινα δεν είναι αρκετό.
Στο μυαλό μου υπάρχει χορογραφημένο ολόκληρο το Lights των Archive… Και τα 1109 δευτερόλεπτά του. Xέρια, πόδια, σώματα. Κινούνται, αλλάζουν, χάνονται. Αν το έβλεπες μπορεί να καταλάβαινες τι στο καλό συμβαίνει στο κεφάλι μου. Γιατί σε λέξεις δεν μπορώ να το βάλω.
Συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ακόμα αυτό ακριβώς που έψαχνε και το κοριτσάκι με τα μαύρα: κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τα αστεία μου...
Αύριο θα έχω το γλυκό hangover του κρασιού... Δεν έχω πιει πολύ. Ίσα ίσα για να ζαλιστώ λίγο... Ίσα ίσα για να χαμογελάω λίγο πιο εύκολα... Μα πόσο πιο εύκολα πια??
Νομίζω πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι... Αλλά ακόμα δε φαίνεται να μπορώ να το κάνω. Σα να νομίζω ότι η εργασία πρόκειται να γραφτεί από μόνη της....
Ξύπνησα, ξανακοιμήθηκα, ξαναξύπνησα... Με τα 6 διαφορετικά κρασιά να κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου...
Βρήκα τυχαία μια φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι. Μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη...
Ψάχνω να βρω ποια αντίστροφη μέτρηση να αρχίσω... Μέχρι την επόμενη συναυλία? Ή μέχρι να παραδώσω την εργασία? Ή μήπως μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές? Ουφ, μπερδεύτηκα...
«Τελικά η φωνή του Bellamy μπορεί να είναι πολύ νανουριστική...», σκέφτηκε η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ακούγοντας αυτό, και βυθίστηκε στον αγαπημένο της κυριακάτικο λήθαργο, περίπου 42 ώρες μετά την πρώτη σκέψη...
ps: τα puzzles είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι... Περνάω ώρες ατελείωτες για να βρω να ταιριάξω το επόμενο κομμάτι. Και τη στιγμή που το βρίσκω, θέλω να τσιρίξω από τη χαρά μου – γιατί το τοποθετώ και απλά ταιριάζει. Χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Απλά ταιριάζει...
*Radiohead - All I need
2 σχόλια:
καλό είναι να αρχίζουμε να χρωματίζουμε τα όνειρά μας μόνοι μας και μετά ας έρθουν κ οι υπόλοιποι να βοηθήσουν ;)
Έχετε δίκιο, το ξέρω... Απλά εκείνες τις μέρες που μας πιάνει αυτό που μας πιάνει (εμένα, anyway) όλα φαίνονται ασπρόμαυρα... :-/
Thanks for reading... Πολύ πολύ!! :D
Δημοσίευση σχολίου