Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Play - Stop - Fast Forward - Play

Play

Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.

Stop
Fast Forward
Play

Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η «πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και με ένα λεπτό καθυστέρηση... Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι της σαν ξόρκι...

Stop
Fast Forward
Play

Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος... Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν. Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι «Όλα εδώ αρχίζουν»...

Fast Forward

Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι», εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται, φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία... Πέντε μέτρα.

Play

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό. Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της. Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε, κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί να τα χωρέσει σε λίστες.

Stop

Fast Forward

Play

Παρίσι, χειμώνας 2009.

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη πληκτρολογεί σαν τρελή...

mercredi 11 février 2009

Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα. Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.

Θέλω να -cut. Να μου χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ και να γελάς, -cut- και να μου λες “c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “μακριά σου όλα είναι λιγότερο ωραία”.

................................... η ταινία σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται ;)

dancing gal

ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα... Ίσως απλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος...

Τα Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009

Σουαχίλι

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο 2 ώρες. Έξω.

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο μερικά χρόνια παρά κάτι μέρες. Μέσα.

Έγραφα όσο κοιμόμουν. Πολύ. Και παραδόξως, στα ελληνικά. Και τώρα που λύθηκαν τα μάγια της σύνδεσης internet στο σπίτι, θα τα πω όλα μαζεμένα. Ή και όχι.

Αν τα παρακάτω ήταν τυπωμένα σε χαρτί θα ήταν ψαλιδισμένα, σα λογοκριμένα γράμματα...

All is quiet on New Year’s Day…

…I want to be with you

Be with you night and day…

…Oh… Maybe tonight…

I will be with you again…

play

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Με πυροτεχνήματα μάλλον. Και με μπουκάλια σαμπάνιας. Πίνω αστέρια λοιπόν, όπως έλεγε και στον Τρυποκάρυδο, και χαζεύω τα πυροτεχνήματα...

Υπέροχες διακοπές στο σπίτι. Sis C., Sis A., Kay, Α., C., Μ. – αυτός που τρώει πολύ millefeuilles, Β., Δ., X., Ε. και όλοι οι άλλοι, ξενύχτια, παιχνίδια, χαμόγελα, αγκαλιές, βλέμματα, κλάματα, εκπλήξεις, γέλια, μαγειρέματα και τραπεζώματα, και μια τούρτα έκπληξη εκεί που δεν την περίμενα για να ξανακάνω την ευχή μου κι αυτή τη φορά να είναι όλοι εκεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι, αλλά ο Μ. κι εγώ έχουμε κάνει το «εκεί» να μοιάζει τόσο με το εκεί, που καμιά φορά ξεχνιέμαι και αναρωτιέμαι πού είναι και γιατί έχει αργήσει κι αν θα προλάβει να έρθει πριν σβήσω τα κεράκια...

Διακοπές που φέτος δεν είχαν στιγμές που να χρειάζεται να μπούνε σε παρένθεση...

Τουρουρούν... Όχι ένα οποιοδήποτε τουρουρούν... Το τουρουρούν που με ξύπνησε κατά τις 11h30 το πρωί της πρωτοχρονιάς. Μόλις 4 ώρες πριν έπεφτα για ύπνο και ευχόμουν να με ξυπνήσει αυτό το ίδιο τουρουρούν... Χαμογελάω όταν ξυπνάω και βρίσκω μηνύματα στο κινητό, γιατί πάει να πει ότι κάποιος με σκεφτόταν όσο κοιμόμουν... Ο Mr S. πιθανότατα..

(080109)

I’ve watched the stars fall silent from your eyes…

…Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet…

…I want the hummingbirds, the dancing bears
Sweetest dreams of you
Look into the stars
Look into the moon…

play

Ο Μr S. ο οποίος με κρατάει από το χέρι από την αρχή αυτής της χρονιάς και κάνει να συμβούν όσα δεν έχω τολμήσει καν να ευχηθώ δυνατά. Ακούει τις άρρητες ευχές μου, τις πραγματοποιεί και με κάνει να απορώ πώς δεν το έβλεπα πιο πριν... Ψάχνω τη λογική συνέχεια ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και δεν τη βρίσκω... Φαίνεται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά όλα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά...

You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna keep you so

play

Και παντού γύρω μου έχω γεμίσει αστεράκια... Είναι τόσα πολλά που ανοίγω τα παράθυρα και τ’αφήνω να βγαίνουν στην αυλή και γελάω με τους περαστικούς που αναρωτιούνται πού βρέθηκαν τόσα αστέρια μέρα μεσημέρι να κόβουν βόλτες σε παρισινές αυλές... Υπέροχα pink ribbon scars/stars that I’ll never forget, όπως τόσο εύστοχα τα είχε πει η maskou στο post των γενεθλίων μου, parce qu’en fait ils s’agissent de toi. Et moi. Regards complices, mains insatiables, sourires secrets…

Ακούς το κλιπ-κλοπ-κλιπ-κλοπ? Είμαι εγώ που καλπάζω πανηγυρικά προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Καταστροφική καταστροφή. Υπέροχη καταστροφή. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου δε με νοιάζει...

(150109)

Κι ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει...

Ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει...

play

Νομίζω πως είμαι το κορίτσι στη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν το πρόσωπό μου είναι ωραίο έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει, ξέρω όμως ότι φοβάται όταν βροντάει... Γέλασες τη μέρα που σου είπα ότι φοβάμαι τις βροντές. -cut.

-cut-... Και νομίζω ότι όλα τα τραγούδια -cut. Κι ύστερα είναι κι εκείνα τα άλλα τραγούδια -cut- και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και με τα χέρια μου τ’ αυτιά μου και μουρμουρίζω «λαλαλα» μέχρι τα τραγούδια να σταματήσουν να ακούγονται -cut.

Why dont you just take me
Where Ive never been before
I know you want to hear me
Catch my breath…

play

Ισορροπώ ανάμεσα στο σαν να και στο δεν... Κι είναι υπέροχο αυτό το σαν να, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στο δεν και το επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω. Αλλά μετά -cut- Αχ και να ‘ξερες τι είπες τώρα. Kαι πώς το είπες...

Εγώ μαγειρεύω κι εσύ χαζεύεις το μισοτελειωμένο puzzle στο τραπέζι. Απορείς με την υπομονή μου και λες ότι θα σου είχαν σπάσει τα νεύρα, γελάω και προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι έτσι είναι τα puzzle, ή σ’ αρέσουν ή όχι, με κοροϊδεύεις για το αυτονόητο της διαπίστωσής μου κι εγώ γελάω ξανά κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας πονηρά και με ρωτάς «Άμα δεν ταιριάζει το κομμάτι μπορούμε να το πιέσουμε για να ταιριάξει?» κι εγώ σου λέω πως όχι και χαμογελάω – μέσα – μ’ αυτό που έχεις πει χωρίς να ξέρεις ότι το έχεις πει και σκέφτομαι ότι θέλω να σου πω ότι εσύ ταιριάζεις, αλλά χαμογελάω – έξω – και δε λέω τίποτα...

This won't get any easier now
…Make a mess of me…
play

-cut- Koh-Lanta -cut.

-cut.

-cut.

-cut.

(270109)

Τρέχουμε. Κάπου στο βάθος ακούγεται το “Lovers in Japan”

-Lovers, keep on the road you're on…

Tonight maybe we're gonna run
Dreaming of the Osaka sun…

But I have no doubt
One day the sun will come out…
-

play

κι εμείς τρέχουμε. Δεν ξέρω που πάμε. Ούτε εσύ φαίνεται να ξέρεις. Νομίζω ότι με κρατάς από το χέρι. Δεν ξέρω γιατί, αφού είχες πει ότι δε θα το έκανες... Κι όμως, νομίζω με κρατάς από το χέρι και τρέχουμε. Χαμογελάς και με κάνεις να γελάω. Γελάς με τ’ αστεία μου. Δε με νοιάζει που δεν ξέρω που πάμε. Δε με νοιάζει που μπορεί τελικά να μη μου κρατάς το χέρι. Με νοιάζει που είσαι εδώ δίπλα μου. Τώρα.

(290109)

Χόρευα το πρωί και με αλλεπάλληλους συνειρμούς θυμήθηκα αυτό το post και το σχόλιο της Β. Και σκέφτηκα ότι πάνω από δυο μήνες μετά μπορώ επιτέλους να της απαντήσω:

Χορεύω. Χαμογελάω. Χωράω.

dancing gal

ps: «Εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μονάχα να δω όλες τις χώρες του κόσμου και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη μαζί και δίπλα και απέναντι σε ένα αγόρι. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να είναι πλούσιος – ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τα αγαπημένα μου τραγούδια και να φιλάει ωραία και να θέλει κι αυτός να δει όλο τον κόσμο...»

Σώτη Τριανταφύλλου, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης

-cut.

pps: Δεν έχει γαλλικό υστερόγραφο αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους. Έχει όμως ένα ακόμα τραγούδι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους...

The Smashing Pumpkins – Bodies

(μετά απ’ αυτό θα βρείτε και όσα από τα τραγούδια δεν είχαν link σε video! :) )