Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

view master



Mια κάρτα, ένα δώρο γενεθλίων, δύο χαμόγελα, το δικό σου έκπληκτο, το δικό μου απλά δικό σου... ‘… Mais surtout, t’es très fort pour me faire rire. Et quand je peux rire, je suis « chez moi »…’
081109

Τηγανίτες. Λιβάνι. Μυρτώ λεμόνι. Δε μ’αρέσει να μεγαλώνω. Θέλω να μένω μικρή και να με κρατάς αγκαλιά. Γιατί στην αγκαλιά σου δε χρειάζεται να κάνω τη μεγάλη, μπορώ να είμαι μικρή και να με προσέχεις εσύ...
201109

Χιονίζει... Και δεν είναι το ίδιο με το περσινό χιόνι, και δε με κάνει να χαμογελάω, αλλά μετά σκέφτομαι πως ακόμα χορεύω και πως ακόμα χωράω και τελικά ίσως και να μπορώ να χαμογελάσω ξανά...
171209

Μοιρασμένες στιγμές. Υπέροχες μικροσκοπικές μοιρασμένες στιγμές. Δικές σου. Και δικές μου. En même temps.
191209

I looked all around and saw the sun shining down,
Took off my worried shoes, my worried shoes*

Γιατί γκρέμισες τους τοίχους μου, σκότωσες τους δράκους κι ύστερα με ξύπνησες από το λήθαργό μου και μου έβγαλες τα παπούτσια. Και τώρα περπατάω ξυπόλητη, προσπαθώντας να ισορροπήσω στα χαλάσματα των τοίχων κι ακούω τους δράκους να ξυπνάνε...

Είπα να τελειώσω το puzzle μου καθώς σε περίμενα. Κι όταν ήρθες, κάθισες δίπλα μου και περίμενες να βάλω και το τελευταίο κομμάτι, και μετά μου είπες “bravo” (με τον τόνο στο «ο» :p) σα να ήμουν μικρή, κι εγώ γελούσα, κι η σκέψη μου ήταν γεμάτη στιγμές pink ribbon scars/stars... Και ασυναίσθητα έψαξα με το χέρι μου την πεταλούδα στο λαιμό μου...

“Le fait que je pleure aux spectacles de dance, que je croyais à l’histoire du casse-noisette quand j’étais petite, c’est justement pour tout ça qu’il faut m’aimer. Sinon, ça vaut pas la peine…”
201209

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: η ζωή μου. Μια η εδώ, μια η εκεί. Οι αναχωρήσεις και οι επιστροφές είναι πάντα βαριές, τόσο στο «πήγαινε» όσο και στο «έλα». Αυτή τη φορά η αναχώρηση μου φαίνεται ασήκωτη, περισσότερο από ποτέ. Και ξέρω πως έτσι θα είναι και η επιστροφή...
211209

Σήμερα έκανε γκρι και έβρεχε όλη τη μέρα. Δε βγήκα από το σπίτι. Έκανα ménage, μαγείρεψα, είδα ένα επεισόδιο, χτύπησε το τηλέφωνο, έκανα puzzle, μίλησα με τη sis A. στο msn. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν. Ήθελα να ήσουν εδώ, να γκρινιάζεις που έγινες μούσκεμα στο δρόμο από το métro στο σπίτι κι εγώ να γελάω και να τινάζω τις σταγόνες της βροχής από τα ρούχα σου. Κοίταζα από το παράθυρο τη βροχή και σε σκεφτόμουν αλλά δε μελαγχολούσα. Χαμογελούσα. Kαι να μην είχε χτυπήσει το τηλέφωνο πάλι θα χαμογελούσα. Γιατί στο υποσχέθηκα... κι είναι ωραίο κάποιος να μη σε αφήνει να στεναχωριέσαι χωρίς λόγο, ακριβώς επειδή δεν έχεις λόγο να στεναχωριέσαι...
160110

dancing gal

ps: Καλή χρονιά να έχουμε :) 29472 φορές καλύτερη από την προηγούμενη, 39472 φορές καλύτερη απ’ό,τι τη φανταζόμαστε και 73623 φορές καλύτερη απ’ό,τι την ονειρευόμαστε :)

Γιατί είναι γλυκό και υπέροχο και γιατί είναι από το soundtrack της ταινίας Where the wild things are που στα γαλλικά έχει τον πιο τέλειο τίτλο στον κόσμο!!!