Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Το παζλ στον αέρα **
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
You could have it all by knocking on my door...*
Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από το τέλος νομίζω. Και στο τέλος θα καταλήξω κιόλας. Μάλλον γιατί δεν έχω αρχή. Έχω τόσα πολλά πράγματα μες στο κεφάλι μου και δε μπορώ να βάλω δύο λέξεις στη σειρά.
Γιατί εκεί που περπατούσα χθες το πρωί και σκεφτόμουν το σουρρεαλισμό και αν τελικά θα εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή μου, συγκρούστηκα μετωπικά με την πραγματικότητα. Και πόνεσε. Πολύ.
Δάγκωσα τα χείλη μου, έβαλα τα RayBan κι ας είχε συννεφιά και συνέχισα να περπατάω. Ούτε που ήξερα πού πήγαινα. Μετά από ώρα έβγαλα από την τσάντα μου το χάρτη μπας και βρεθώ πριν φτάσω στη Βρετάνη με τα πόδια. Πήρα τηλέφωνο τα κοριτσάκια μου να τα ακούσω. Κάτι τέτοιες στιγμές ήθελα να μπορούσα να διακτινίζομαι. Να στριφογυρίζω γρήγορα γρήγορα γρήγορα γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ και να χάσω τον κόσμο από τα μάτια μου, όχι γιατί λιποθυμάω αλλά γιατί απλά διακτινίζομαι...
Σε μια παραλία που να βλέπεις θάλασσα μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι σου. Με μουσική στ’ αυτιά να κάθομαι απλά να την κοιτάζω. Ή μάλλον όχι, χωρίς μουσική, για ν’ ακούω τον ήχο του κύματος που σκάει... Να πάρω το κινητό μου στα χέρια, να ανοιγοκλείσω το πορτάκι για 4758η και τελευταία φορά και να το εκσφενδονίσω στο νερό, να το δω να κάνει μπουρμπουλήθρες και την πραγματικότητα που τόλμησε να συγκρουστεί μαζί μου μετωπικά να χάνεται στον πάτο της θάλασσας... Και μετά να περπατήσω ξυπόλυτη στην άμμο, να φτιάξω σχέδια με τα πόδια κι ο αέρας να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να στεγνώνει τα δάκρυα που κυλάνε. Κι ύστερα να νυχτώσει και να κρυώνω και να φορέσω το άσπρο φούτερ μου με τα ιρλανδέζικα πράσινα πουά και να ξαπλώσω ανάσκελα και να κοιτάζω τ’ αστέρια. Και μετά να με περιμένει κάπου ένα διπλό κρεββάτι με 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα και να κοιμηθώ για μέρες. Να πέσω σε πριγκηπικό λήθαργο. Να μη σκέφτομαι, να μην αισθάνομαι. Κι όταν ξυπνήσω να είναι εκεί τα κοριτσάκια μου...
(Funny, όλη αυτή η σκέψη λειτούργησε κάπως σαν αυτό μέσα στο κεφάλι μου)
Όταν είμαι έτσι δε με χωράει ο τόπος. Όλα μου είναι ξένα. Κοιτάζω γύρω μου σα χαμένη και προσπαθώ να βρω κάτι να μου φαίνεται οικείο. Ψάχνοντας έφτασα μέχρι το πάρκο απέναντι από το σπίτι και μπήκα να πάρω τη δόση μου από φθινόπωρο, δέντρα, πράσινο και κίτρινα φύλλα που τσακίζουν στο πέρασμά μου. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο μάθημα ζωής της ημέρας: κοριτσάκι γύρω στα 10 που μαθαίνει να κάνει rollers. Ισορροπούσε, με τα χέρια ανοιχτά, σα να ήθελε να μάθει να πετάει, κοίταζε την άλλη άκρη του δρόμου και ξεκινούσε. Μια, δυο, τρεις, έπαιρνε φόρα και πήγαινε και πήγαινε και πήγαινε και πάρτην κάτω, φαρδιά πλατιά... Και γελούσε και σηκωνόταν και ξανάρχιζε. Για να ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί. Κι η αδερφούλα της, που δε θα ‘ταν 4 χρονών, γελούσε και της άπλωνε το χέρι της για να βοηθήσει να ισορροπήσει...
Καθώς έγραφα καθισμένη στο παγκάκι, ένας κυριούλης γύρω στα 70 στάθηκε μπροστά μου και χαμογέλασε:
Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais c’est pas gentil !!!
dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!!
(Πεστακαλέμουάνθρωπεπέστατηντρέλαμουμέσακαιτοσουρρεαλισμόμουμαζί)
Αν οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες, τότε οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι χειρότεροί μου εφιάλτες κρύβονται σε μεγάλες τρομακτικές λέξεις και στην εικόνα ενός κοριτσιού με σφιγμένα χείλη και χέρια σταυρωμένα...
dancing gal
ps: αντί γαλλικού υστερόγραφου...
Where’s that day?
Time has covered it with dust
Far away, as far away as I can run
I’ll be expecting you, expecting you
to fill me with a hug
I’ll be remembering your eyes, remembering
the greatest things they swear
Hide the sun, hide the sun
Before I cry
‘Cause I don’t dare
Never dare to do the right
Whenever memories rebuilt the faith
You’ll be calling feeling in the air
And I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting for you every day and night
I’ll be waiting every day and night
You’re in the air
Everywhere I go I need your side
*Monika – Pretend
Το album της Monika ήταν το soundtrack του πουσουκού. Το άκουγα από την Παρασκευή, σχεδόν non-stop, το άκουγα τη στιγμή της σύγκρουσης, το άκουγα και μετά. Μέχρι που αποφάσισα να ακούσω λίγο Radiohead και έβαλα το The Bends και αφού έπαιξαν τα πρώτα 11 τραγούδια έφτασα στο 12 και μόλις τελείωσε το έβαλα να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει...