Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από το τέλος νομίζω. Και στο τέλος θα καταλήξω κιόλας. Μάλλον γιατί δεν έχω αρχή. Έχω τόσα πολλά πράγματα μες στο κεφάλι μου και δε μπορώ να βάλω δύο λέξεις στη σειρά.
Γιατί εκεί που περπατούσα χθες το πρωί και σκεφτόμουν το σουρρεαλισμό και αν τελικά θα εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή μου, συγκρούστηκα μετωπικά με την πραγματικότητα. Και πόνεσε. Πολύ.
Δάγκωσα τα χείλη μου, έβαλα τα RayBan κι ας είχε συννεφιά και συνέχισα να περπατάω. Ούτε που ήξερα πού πήγαινα. Μετά από ώρα έβγαλα από την τσάντα μου το χάρτη μπας και βρεθώ πριν φτάσω στη Βρετάνη με τα πόδια. Πήρα τηλέφωνο τα κοριτσάκια μου να τα ακούσω. Κάτι τέτοιες στιγμές ήθελα να μπορούσα να διακτινίζομαι. Να στριφογυρίζω γρήγορα γρήγορα γρήγορα γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ και να χάσω τον κόσμο από τα μάτια μου, όχι γιατί λιποθυμάω αλλά γιατί απλά διακτινίζομαι...
Σε μια παραλία που να βλέπεις θάλασσα μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι σου. Με μουσική στ’ αυτιά να κάθομαι απλά να την κοιτάζω. Ή μάλλον όχι, χωρίς μουσική, για ν’ ακούω τον ήχο του κύματος που σκάει... Να πάρω το κινητό μου στα χέρια, να ανοιγοκλείσω το πορτάκι για 4758η και τελευταία φορά και να το εκσφενδονίσω στο νερό, να το δω να κάνει μπουρμπουλήθρες και την πραγματικότητα που τόλμησε να συγκρουστεί μαζί μου μετωπικά να χάνεται στον πάτο της θάλασσας... Και μετά να περπατήσω ξυπόλυτη στην άμμο, να φτιάξω σχέδια με τα πόδια κι ο αέρας να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να στεγνώνει τα δάκρυα που κυλάνε. Κι ύστερα να νυχτώσει και να κρυώνω και να φορέσω το άσπρο φούτερ μου με τα ιρλανδέζικα πράσινα πουά και να ξαπλώσω ανάσκελα και να κοιτάζω τ’ αστέρια. Και μετά να με περιμένει κάπου ένα διπλό κρεββάτι με 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα και να κοιμηθώ για μέρες. Να πέσω σε πριγκηπικό λήθαργο. Να μη σκέφτομαι, να μην αισθάνομαι. Κι όταν ξυπνήσω να είναι εκεί τα κοριτσάκια μου...
(Funny, όλη αυτή η σκέψη λειτούργησε κάπως σαν αυτό μέσα στο κεφάλι μου)
Όταν είμαι έτσι δε με χωράει ο τόπος. Όλα μου είναι ξένα. Κοιτάζω γύρω μου σα χαμένη και προσπαθώ να βρω κάτι να μου φαίνεται οικείο. Ψάχνοντας έφτασα μέχρι το πάρκο απέναντι από το σπίτι και μπήκα να πάρω τη δόση μου από φθινόπωρο, δέντρα, πράσινο και κίτρινα φύλλα που τσακίζουν στο πέρασμά μου. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο μάθημα ζωής της ημέρας: κοριτσάκι γύρω στα 10 που μαθαίνει να κάνει rollers. Ισορροπούσε, με τα χέρια ανοιχτά, σα να ήθελε να μάθει να πετάει, κοίταζε την άλλη άκρη του δρόμου και ξεκινούσε. Μια, δυο, τρεις, έπαιρνε φόρα και πήγαινε και πήγαινε και πήγαινε και πάρτην κάτω, φαρδιά πλατιά... Και γελούσε και σηκωνόταν και ξανάρχιζε. Για να ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί. Κι η αδερφούλα της, που δε θα ‘ταν 4 χρονών, γελούσε και της άπλωνε το χέρι της για να βοηθήσει να ισορροπήσει...
Καθώς έγραφα καθισμένη στο παγκάκι, ένας κυριούλης γύρω στα 70 στάθηκε μπροστά μου και χαμογέλασε:
Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais c’est pas gentil !!!
dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!!
(Πεστακαλέμουάνθρωπεπέστατηντρέλαμουμέσακαιτοσουρρεαλισμόμουμαζί)
Αν οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες, τότε οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι χειρότεροί μου εφιάλτες κρύβονται σε μεγάλες τρομακτικές λέξεις και στην εικόνα ενός κοριτσιού με σφιγμένα χείλη και χέρια σταυρωμένα...
dancing gal
ps: αντί γαλλικού υστερόγραφου...
Where’s that day?
Time has covered it with dust
Far away, as far away as I can run
I’ll be expecting you, expecting you
to fill me with a hug
I’ll be remembering your eyes, remembering
the greatest things they swear
Hide the sun, hide the sun
Before I cry
‘Cause I don’t dare
Never dare to do the right
Whenever memories rebuilt the faith
You’ll be calling feeling in the air
And I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting day and night
I’ll be waiting for you every day and night
I’ll be waiting every day and night
You’re in the air
Everywhere I go I need your side
*Monika – Pretend
Το album της Monika ήταν το soundtrack του πουσουκού. Το άκουγα από την Παρασκευή, σχεδόν non-stop, το άκουγα τη στιγμή της σύγκρουσης, το άκουγα και μετά. Μέχρι που αποφάσισα να ακούσω λίγο Radiohead και έβαλα το The Bends και αφού έπαιξαν τα πρώτα 11 τραγούδια έφτασα στο 12 και μόλις τελείωσε το έβαλα να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει...
4 σχόλια:
[VISITOR]
November 9th, 2008 at 9:39 pm
Faith, trust and pixie dust!!! Why walk when you can fly?…
μονο αυτο…
χρειαζεται λιγο…μαζι με το σουρρεαλισμο….εκει που ακριβως δν τον πειμενουμε…
alexandros1910
November 9th, 2008 at 9:43 pm
μου αρεσει η εικονα συννεφιας με γυαλια ηλιου και φουτερ πανω στην αμμο χειμωνιατικης θαλασσας….πολυ μου αρεσει
οσο για το fade out….πανεμορφο κομματι
[VISITOR]
November 9th, 2008 at 10:15 pm
Ειμαστε οι καλυτεροι ανθρωποι που μπορουν ποτε να εχουν.
Απλα ουτε το ξερουν,ουτε το βλεπουν.
Και περιμενουμε..
CrepusculoCosteno
November 9th, 2008 at 10:18 pm
Τι κακό, σήμερα που ξενυχταω στη δουλεια ολομοναχος να γραφετε τετοια ομορφα μελαγχολικά ποστ και να μην αντέχω να σχολιάσω, αλλα να προσπαθώ να ξεχάσω οτι τα διάβασα!
Lonely
November 9th, 2008 at 10:30 pm
se pianei tis kiriakes etsi?
dancing gal
November 9th, 2008 at 10:36 pm
*σουργελάκι, :) ))
*alex1910, χαίρομαι πολύ που σου άρεσαν οι εικόνες μου. Όσο για το κομμάτι, πανέμορφο και καταστροφικό…
*πάκατεκ, :) Μόνο αυτό. Love u hun :**
*crepusculocosteno, :-/ Feel free to forget… (thanks)
*lonely, με πιάνει που με πιάνει τις Κυριακές, τη συγκεκριμένη ειδικά άστα να πάνε…
Emperor
November 9th, 2008 at 11:03 pm
Is your door heaven’s door or hell’s door?
eliaz
November 9th, 2008 at 11:37 pm
“Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais c’est pas gentil !!!
dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!! ”
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Κυριούλης: Πάμε σπίτι να σου δώσω ένα κοκό;
dancing gal: (γελώντας) όχι, όχι, όχι!!!
Κοίτα, μια και δεν ξέρω Γαλλικά το μεταφράζω όπως θέλω.
(με άλλα λόγια, γιατί τα Γαλλικά τα αφήνεις αμετάφραστα πάντα;)
switterz
November 9th, 2008 at 11:49 pm
ο τρόπος που έκλεισες με αλάφρωσε απο το δύσκολο έργο του να βρώ κάτι έξυπνο και σωστό να σου πώ.
αφού τα είπε ο γκαβός εκεί που σταμάτησες να ακούς
rows of houses all bearing down on me
i can feel their blue hands touching me
all these things in all positions
all these things will one day take control
dancing gal
November 9th, 2008 at 11:54 pm
*emperor, δεν ξέρω :)
*eliaz, στην συγκεκριμένη περίπτωση από αμέλεια:
Κυριούλης: Σας άφησαν ολομόναχη? Μα δεν είναι ευγενικό!!!
dancing gal: Όχι, όχι, όχι!!!
Όλες τις υπόλοιπες φορές τα αφήνω αμετάφραστα από επιλογή κι ας ξέρω ότι μπορεί να μην είναι σωστό :)
*switterz, ουφ αυτό το τραγούδι… :-/
eliaz
November 10th, 2008 at 12:12 am
Μα με έκοψες στο καλύτερο!
Γι αυτό στο είπα.
Αν δεν τα μεταφράζεις νομίζω ότι αποκλείεις κάθε μη Γαλλομαθή και
mais c’est pas gentil.
Το ποστ σου με έβαλε σε ωραία μελαγχολική ατμόσφαιρα.
k_gerax
November 10th, 2008 at 7:15 am
Monika και μετα Radiohead… Χμμμ, βλεπω περασες ενα ΣΚ μεσα στην τρελη χαρα… (by the way, that makes 2 of us!). Πι Ες, με εχεις αφησει μεσα στην αγωνια… τι ακριβως ειπε ο κυριουλης;;; (ειπαμε με τα Γαλλιακα εχουμε θεματακι!!!)
[VISITOR]
November 10th, 2008 at 8:11 am
Kalhmeres!
*eliaz, me eksairesh auth th fora, pou to amelhsa kai tha to diorthwsw to vrady apo to spiti, tis ypoloipes, ta kommatia pou einai grammena sta gallika einai to mono kommati tou post pou einai gia mena kai gia kapoion pou de tha to diavasei pithanotata pote. An autos o kapoios milouse souaxili, tha egrafa sta souaxili kai de tha ta metefraza. Kserw oti mporei na mhn einai swsto, alla de mou vgainei na ta metafrasw… :)
Xairomai pou to post se evale se wraia melagxolikh atmosfaira :) )
*k, auth th fora exete dikio, to amelhsa. Parathetw th metafrash ksana kai to vrady tha th valw kai sto post:
Κυριούλης: Σας άφησαν ολομόναχη? Μα δεν είναι ευγενικό!!!
dancing gal: Όχι, όχι, όχι!!!
Oso gia to soukou, asta na pane kalytera, kai de vlepw kai th deutera na to veltiwnei katholou…
PureShadow
November 10th, 2008 at 8:41 am
Έλα βρε κοριτσάκι μην σκοτεινιάζεις έτσι..έλα χαμογέλασε κι’ όλα θα πάνε καλά, θα δεις!!! Ωρίστε να χαμογελώ κι’ εγώ (με μεγάλο κίνδυνο να γίνω ρόμπα στο γραφείο καθώς χαμογελώ στην οθόνη), σειρά σου τώρα! :) ))
phantom
November 10th, 2008 at 9:27 am
Τις Κυριακές κι εγώ μαυρίζω οπότε δικαιολογούνται όλες οι σκέψεις, αλλά ελπίζω σήμερα να ξύπνησες με πιο ευχάριστο mood!
candycandy
November 10th, 2008 at 9:42 am
Σε βρίσκω λίγο πεσμένη ή κάνω λάθος…..όπως και να χεί ωραίες οι μουσικές που ταξιδεύεις
[VISITOR]
November 10th, 2008 at 10:05 am
*pureshadow, prospathw, alhtheia sou lew, alla shmera to xamogelo mou einai eterofwto… S’euxaristw poly poly omws :*
*doc, tsou. :-/
*candycandy, dystyxws den kaneis katholou lathos… Oso gia tis mousikes, opws exw ksanapei, me vohthoun na ksorkizw tous daimones mou…
eliaz
November 10th, 2008 at 11:41 am
Οκ. τότε. Έτσι όπως το θέτεις το καταλαβαίνω απόλυτα. Μη σου πω ότι το βρίσκω και όμορφο.
starlet
November 10th, 2008 at 12:35 pm
Ό,τι κι αν είδες σ’αυτή τη “σύγκρουση”, μάλλον σε έβγαλε απο σουρρεαλιστικό μουντ με ξωτικά και ιπτάμενα τανκς και σ’έφερε απότομα μπροστά σ’έναν Ιρλανδικό γκρεμό, ένα παρασκευιάτικο σούρουπο στα μέσα του Δεκέμβρη. Ο αέρας να λυσσομανάει, τα δάκρυά σου παγωμένες σταγονίτσες, κι η Μόνικα να παίζει κιθάρα κάτω απο 7 κασκόλ και με παγωμένα δάχτυλα λίγο παραδίπλα.
Είδες, άμα αφήνει εσένα ο Μίστερ, έρχεται σε μένα. Αλλά είναι μονάχα δανεικός, mais c’est pas gentil να τον κρατήσω για πάρτη μου μονάχα… ;) )
[VISITOR]
November 10th, 2008 at 1:01 pm
*eliaz, xairomai poly pou katalavaineis, alhtheia :)
*starlet, de tha mporousa na to perigraspw kalytera… Diavaza to sxolio sou kai me evlepa mesa stis eikones sou… Thes na ton moirastoume?? Auth th stigmh tha mou eftane ki o misos sourrealismos gia na vrw to xamogelo mou, pou kserw poios to exei, alla den kserw giati de mou to dinei… (dempawkala, as me xtyphsei kapoios na kanw epafh leme)
starlet
November 10th, 2008 at 1:10 pm
Μα τί σου λέω… Ας επικοινωνήσουμε με εικόνες, κακό δεν κάνει. Αν ήταν να περιγράψω το δικό μου σκ κάπως (κι αν θέλαμε και να μπλέξουμε τις εικόνες μας τελείως όμως, σ’έναν διαδικτυακό σουρρεαλιστικό αχταρμά), θα ‘μουνα τα δάκρυα, που μόνο παγωμένα και εύθραυστα βγήκαν απο δυο απογοητευμένα μάτια.
Μ’αρέσει που στο ποστ του Βλαβ λέω πόσο θα ‘θελα να ‘μουν υδραυλικός. Και εις ανώτερα.
[VISITOR]
November 10th, 2008 at 3:00 pm
*starlet, agapw diadiktyako sourrealistiko axtarma…
Ydraulikos, perifhma. Klados me mellon kai kalo xrhma.
(den kserw gia sena, alla emena mou eskase prin ligo ligos sourrealismos sto kefali me th morfh enos tsalakwmenou xartiou ;) )
thios
November 10th, 2008 at 10:33 pm
ekana mia apopeira na se daivasw to vradaki. den to eixa. to palepsa ksana twra. arnoumai na sxoliasw aftes tis meres…
dancing gal
November 11th, 2008 at 12:08 am
No worries… Τέτοιο που ήταν κιόλας το ποστ, δε σε αδικώ… :) :*
Emperor
November 11th, 2008 at 12:35 pm
Τότε μικρή, αφού δεν ξέρεις, γράψε απ’έξω ‘PARADIS’ και άσε απ’έξω όλους τους διαβόλους που σε τριγυρνάνε…
dancing gal
November 11th, 2008 at 6:12 pm
emperor, :)
[VISITOR]
November 14th, 2008 at 1:58 pm
χμμμ μου θύμισες αυτό
“ίσως να φτάνει μόνο αυτό
από μια ατσάλινη γροθιά ένα τελευταίο χτύπημα
ίσως τότε να μπορείς πια να κλαις από χαρά
ίσως έρθεις να μου πεις τώρα δε φοβάμαι τίποτα”
το σάουντρακ της βδομάδας μου είναι ένα σιντί με επιλογές από ξύλινα σπαθιά.. τους υπεραγαπώ =)
ίσως να φτάνει μόνο αυτό =)
dancing gal
November 14th, 2008 at 5:40 pm
*κορίτσι που ήθελες πολλά, δεν ξέρω γιατί στο θύμισα, αλλά μου αρέσει που στο θύμισα, γιατί τελικά ίσως να φτάνει μόνο αυτό, και το αυτό ήταν ένα χαμόγελο τη Δευτέρα το απόγευμα και πολλά ακόμα την υπόλοιπη βδομάδα, τα οποία ιδέα δεν έχω τι σημαίνουν, και σίγουρα δε βγάζω νόημα τώρα ε?
Το soundtrack της σχολικής μου ζωής, της φοιτητικής μου ζωής, της μεταφοιτητικής μου ζωής είναι τα Σπαθιά. Καλά κάνεις και τους υπεραγαπάς :) ))
Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα?…
Δημοσίευση σχολίου