Pink ribbon scars/stars

Smashing Pumpkins - Today

Ξανά αυτό το τραγούδι. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί όλα όσα δε βρίσκω τις λέξεις να πω χωράνε σ’αυτό το τραγούδι (και σε μερικά ακόμη*). Γιατί καμιά φορά αισθάνομαι πως οι μέρες μου ολόκληρες χωράνε σ’αυτό το τραγούδι. Γιατί αυτό το τραγούδι είναι η πιο σύντομη και η πιο παράδοξη συναυλιακή ανταπόκριση που έχω κάνει ποτέ. Παράδοξη γιατί δεν το είπαν και σύντομη γιατί μόνο αυτό θα γράψω γι’αυτή τη συναυλία. Όλες οι άλλες στιγμές της είναι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και είσαι μέσα σε όλες.

dancing gal

ps: Και το μόνο που ξέρω είναι πως αυτή τη φορά δεν ξέχασα να βάλω το βασιλικό στο «Ωραίο στρογγυλό ψωμί με προσούτο, αυγά και βασιλικό», γιατί ήσουν δίπλα μου και μου το θύμισες και πως πια δε φοβάμαι όταν λίγο πριν αποκοιμηθώ ξυπνάω νομίζοντας πως πέφτω, γιατί ξέρω πως είσαι εκεί για να με πιάσεις.

*Lana Del Ray – Video games

Now all that she wants, is three little wishes... *

Τα χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι δικές μου. Είναι δανεικές, τραγουδιστές και ξένες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εγώ είμαι παράφωνη :p Όποιος διάβασε σωστά τον τίτλο, ξέρει τι ακολουθεί...

Stade de France, 27 Ιουνίου 2009, αντίστροφη μέτρηση μηδενισμένη. Έχω περάσει δυο μέρες ακούγοντας μόνο

– μ’αρέσει τρομερά το καινούριο logo λέμε! – και το χαμόγελο στα χείλη μου είναι μόνιμο. Ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – με κοροϊδεύει, αλλά αυτός χάνει. Μ!

Παίρνουμε με την Κ. το τραίνο, στη διαδρομή μας κοιτάζουν περίεργα καθώς η Κ. τρώει φλασιές και φωνάζει “Depeche Moooode! Depeche Moooooode!” κι εγώ γελάω. Φτάνουμε στο στάδιο σχετικά νωρίς, είναι τεράστιο και έχει ήδη αρκετό κόσμο. Καθόμαστε κάτω και περιμένουμε. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαμόγελα ίδια με το δικό μου. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό, αφού είναι αλλιώς να φτάνει επιτέλους η συναυλία που όχι μόνο περίμενες τόσον καιρό αλλά επιπλέον φοβόσουν και μήπως δε γίνει τελικά. Επίσης διαπιστώνω ότι ρίχνουμε το μέσο όρο ηλικίας, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο πια, αλλά μ’αρέσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι πού είναι τα γαλλάκια και τι στο καλό ακούνε αν όχι dm. Όχι, άσε, δε θέλω να ξέρω.

19h30 ακριβώς βγαίνουν στη σκηνή οι Μ83. Αμυδρά θυμάμαι να τους έχω πετύχει στο podcast του space – καλά θυμόμουν, το επιβεβαίωσα σήμερα :p. Ωραία έπαιξαν, ειδικά ένα δύο κομμάτια μου άρεσαν πολύ και θα τα ψάξω, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού... Μας χαιρέτισαν κατά τις 20h20 και τότε ήταν που άρχισα να κοιτάω το ρολόι μου ανά δύο λεπτά. Χαμογελάω βλέποντας δίπλα μας κάτι πιτσιρικάδες γύρω στα 12 με 15 με τη μαμά τους και το μπαμπά τους. Note to self: να πηγαίνω κι εγώ τα παιδιά μου (τα οποία κατά τα άλλα θα ακούνε Sepultura και Λιλιπούπολη – don’t ask, inside joke ;) ) στους dm!

Κατά τις 21h05 ανάβει η σφαίρα του σκηνικού και αρχίζουν να βγαίνουν λευκοί καπνοί από τη σκηνή... Χαμογελάω... Habemus dm…

The way you move, has got me yearning... Μόνο όταν ακούω τη φωνή του στους πρώτους στίχους του In chains συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί. I was born with the wrong sign, In the wrong house, With the wrong ascendancy... Φωνάζω, η φωνή μου θα κλείσει, αλλά δε με νοιάζει... We are here, we can love, We share something... Μας καλησπερίζει μας ευχαριστεί, εμείς ευχαριστούμε...

But before you come to any conclusions, Try walking in my shoes, Try walking in my shoes, You’ll stumble in my footsteps... Χορεύει, μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, τραγουδάει μαζί μας. Gonna take my time, I have all the time in the world, To make you mine, It is written in the stars above... Don't say you're happy, Out there without me, I know you can't be, 'Cause it's no good... Στριφογυρίζει με το μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα πέσει, δεν πέφτει. Precious and fragile things, Need special handling... Στα video-walls στο πίσω μέρος και στα πλάγια της σκηνής, η ταινία μιας γραφομηχανής στην οποία πληκτρολογείται γράμμα γράμμα αυτό το ποίημα του Πέρση ποιητή Hafez (μην κοιτάτε που κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ τον ήξερα, έβγαλα φωτογραφία το video-wall και το έψαξα στο google :ppp). Death is everywhere, There are flies on the windscreen... Νομίζω σ’αυτό ήταν που έμεινε μόνο ο Martin Gore στη σκηνή, με την ασημένια ολόσωμη φόρμα του. My little soul, will leave a footprint... Και μας είπε κι αυτό και μετά γύρισαν και οι άλλοι. And I thank you for bringing me here, For showing me home, For singing these tears, Finally Ive found that I belong here... Χαμογελάω γιατί είμαι μικρή, και χωράω, και ανήκω... Come back, come back to me, I've been waiting here patiently... και μετά Peace will come to me... με σκηνές από διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και τον Dave να μας ζητάει να τραγουδήσουμε δυνατά. Και πιο δυνατά. Κι ακόμα πιο δυνατά... In your room, Where time stands still... κι εγώ σκέφτομαι ότι κι αυτή ακριβώς είναι μια στιγμή ικανή να σταματήσει το χρόνο... I feel you, Your sun it shines... τραγουδάμε. Όλοι. Its just time to pay the price, For not listening to advice, And deciding in your youth, On the policy of truth... κι ο Dave γελάει καθώς μας ακούει. Και μετά ... All I ever wanted, All I ever needed, Is here in my arms... Χαμογελάω. Βουρκώνω. Σκέφτομαι το μήνυμα που δε θα στείλω. Ακριβώς για να μη σπάσω τη σιωπή. Κάνω βιαστικά αέρα με τα χέρια μου δίπλα στα μάτια μου για να εμποδίσω τα δάκρυα να κυλήσουν και τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Και ξέρω ότι κάπως, με κάποιο τρόπο, οι λέξεις θα φτάσουν σ’εκείνον, σε τρεις στίχους όσα δεν τολμάω να πω... I'm taking a ride, With my best friend... Αυτό είναι για το Μ. που είναι στην Κολομβία, δηλαδή μακριά, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε ποτέ να take a ride μαζί... Κι εδώ κάπου οι dm μας καληνυχτίζουν...

Τα φώτα όμως δεν ανάβουν, οπότε all good ρε! Ξαναβγαίνουν: Take my hand, Come back to the land, Lets get away, Just for one day, Let me see you, Stripped down to the bone... και μετά There’s a new game... We call it master and servant... Ο Dave έχει πάρει το μικρόφωνο και στριφογυρίζει στη σκηνή με το μαύρο – ασημί γιλέκο του. And I’ll make it all worthwhile, I’ll make your heart smile, Strangelove... κι εμείς απλά παρακαλάμε να μην τελειώσει. Αλλά μας καληνυχτίζουν ξανά...

«Ας μην ανάψουν τα φώτα. Ας μην ανάψουν τα φώτα...» Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να φύγω. Δε νομίζω να είμαι και ποτέ αλλά εκείνη τη στιγμή μου κάνουν τη χάρη και ξαναβγαίνουν... Your own personal jesus... Reach out and touch faith... Στριγγλίζουμε, ο Dave μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, χαμογελάει. Φαίνεται κι εκείνος ευτυχισμένος, νομίζω, μάλλον, δεν ξέρω, μπορεί απλά να αντανακλώ τη δική μου ευτυχία στο χαμόγελό του... Πηγαίνει και παίρνει τον Martin και έρχονται μπροστά για να μας χαρίσουν μια τελευταία ανάμνηση. I'm waiting for the night to fall, I know that it will save us all... Η νύχτα έχει πέσει ακόμα και σ’αυτήν την πόλη που το καλοκαίρι δε νυχτώνει. Και ξέρω ότι τα φώτα θα ανάψουν. Αλλά μου φτάνει η τελευταία τους εικόνα: στέκονται όλοι μαζί μπροστά μπροστά στη σκηνή, ο Dave μας παρουσιάζει τα υπόλοιπα μέλη ένα ένα, τα χέρια μου έχουν κοκκινίσει, η φωνή μου έχει κλείσει...

Σε όλο το δρόμο για το τραίνο, με την Κ. μάλλον σκεφτόμαστε ότι θέλουμε κι άλλο, γιατί μουρμουρίζουμε το ρυθμό της εισαγωγής του Just can’t get enough, παρασέρνοντας όποιον περπατάει δίπλα μας. Η διάθεσή μου συνοψίζεται στα ασορτί μπλουζάκια που φοράει ένα ζευγάρι δίπλα μας, που γράφουν στην πλάτη “In the right place, at the right time”...

Τελευταία σκηνή. Στο μετρό για το σπίτι. Με τ’ακουστικά στ’αυτιά, κάθομαι στην αγαπημένη μου γωνιακή θέση και μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Στο iPod παίζει στο repeat το μόνο τραγούδι που μου έλειψε...

Now all that she wants

Is three little wishes
She wants to see with your eyes
She wants to smile with your smile
She wants a nice surprise
Every once in a while

Χαμογελάω γιατί μετράω τις ευχές μου που πραγματοποιούνται... Δαγκώνω τα χείλη μου γιατί φοβάμαι μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και σταματήσουν να πραγματοποιούνται...

dancing gal

ps: Ξέρω, ήταν σεντόνι. Αλλά δεν ήθελα να αφήσω τίποτα απέξω... Καταρχάς γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα – αν και όπως πάντα, οι καλύτερες αναμνήσεις είναι οι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και κατά δεύτερον γιατί αυτή η συναυλιακή ανταπόκριση ήταν για το Μ. και τη Δ. αλλά και για τον awake?, τη maskou, τον space, τη vasia, τον k, τον rain, τον thio και για όποιον άλλο διαβάζει και δεν ήταν εκεί. Δηλαδή εκείνοι ήταν – ή έστω ήθελαν να είναι, δεν ξέρω, οι dm δεν ήταν. Hope you enjoyed it κι ελπίζω να μη με καταριέστε από μέσα σας :p...

*Little 15 – Depeche Mode

Και αμέσως μετά θα βρείτε και το Enjoy the silence, γιατί δε γινόταν να λείπει! xD

Οι R.E.M., η πριγκήπισσα, το μπιζέλι και ο σουρρεαλισμός

Τελικά αυτές τις μέρες έχω ακούσει πολύ περισσότερο R.E.M. απ’ ό,τι αν ήμουν στη συναυλία. Ίσως ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει τα hometown gigs… Και πριν προλάβετε να αρχίσετε να με βρίζετε, να εξηγήσω. Φυσικά και είναι υπέροχα που μένω σε μια πόλη-απαραίτητο-σταθμό κάθε συγκροτήματος/καλλιτέχνη. Και οι συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει όλο αυτόν τον καιρό στο Παρίσι (+εκείνες του Δουβλίνου, bonus, heh!) είναι πολύ ψηλά στη σχετική λίστα. Κι εννοείται ότι είμαι τυχερή που γνώρισα την Κ. που σέρνουμε η μία την άλλη στις συναυλίες. Αλλά – ναι, έχει και αλλά – υπάρχουν πολλά πράγματα που μου λείπουν...

Μου λείπει που ο Β. ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με έπαιρνε τηλέφωνο να μου ανακοινώσει τσιρίζοντας ποιος-πού-πότε (και πόσα λεφτά, αλλά αυτή είναι μια πληροφορία που θέλω να ξεχνάω). Εκτός αν τον προλάβαινα εγώ. :p

Μου λείπει που κανονίζαμε πάντα με ποιους άλλους θα πάμε και τελικά πηγαίναμε με κάποιους άλλους.

Μου λείπει που βρίσκαμε τυχαία όλους αυτούς που περιμέναμε ότι θα είναι εκεί, χωρίς να έχουμε μιλήσει μαζί τους...

Μου λείπουν οι αδέξιες καλησπέρες των καλλιτεχνών στα ελληνικά... Ok, ομολογώ, οι αντίστοιχες στα γαλλικά είναι κατά κανόνα εξίσου αδέξιες και εξίσου adorables. :)

Μου λείπει η συνάντηση στα Everest μετά τη συναυλία. Με ανθρώπους που δεν ήξερες, πιθανότατα έβλεπες πρώτη φορά στη ζωή σου, αλλά ήξερες ότι ήταν εκεί που ήσουν κι εσύ. Συνένοχοι στη μουσική, πάντα με κάνει να χαμογελάω αυτή η διαπίστωση...

Ήθελα να είμαι εκεί την Κυριακή. Να φωνάζω μαζί σας το fiiiiiiiiiiine, όπως ακούω να το φωνάζετε... Γι’ αυτό μ’ αρέσουν τόσο οι συναυλιακές ανταποκρίσεις, να διαβάζω και να κάνω. Γιατί η μουσική είναι από τα πράγματα που μοιράζεσαι και γυρίζει πίσω σε σένα στο πολλαπλάσιο...

Άλλα είχα στο κεφάλι μου όταν ξεκίνησα να γράψω, άλλα βγήκαν. Μέσα στο κεφάλι μου το θέμα ήταν η πριγκήπισσα, το μπιζέλι – που σ’ αυτήν την ιστορία έχει ρόλο κομπάρσου – και ο σουρρεαλισμός. Αλλά κι αυτό από τους R.E.M. ξεκίνησε, οπότε...

Την Τρίτη το πρωί στο δρόμο για τη δουλειά της η πριγκήπισσα άκουγε το “The great beyond” και σκεφτόταν τους υπέροχους σουρρεαλιστικούς του στίχους... (σημ: βλέπεις ότι ο σουρρεαλισμός είναι ήδη παρών από την πρώτη γραμμή της ιστορίας. Ακόμα παλεύω να αντιμετωπίσω το ασυμβίβαστο των λέξεων «πριγκήπισσα» και «δουλειά» στην ίδια πρόταση, αλλά δεν...)

«J’aimerais bien un peu de ce surréalisme-là dans ma vie…

I’ve watched the stars fall silent from your eyes

Κάτι τόσο σουρρεαλιστικό που να με κάνει να χαμογελάσω με τον παραλογισμό του... Να μη μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνει...

I’m pushing an elephant up the stairs

Ο ελέφαντας είναι ροζ φυσικά, δε χρειαζόταν καν να ρωτήσεις...

Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet

Να, σα να πετάω... Όπως μου έμαθε η Tinker Bell στα όνειρά μου...»

Κι εκεί που πετούσε μέσα στο κεφάλι της προσγειώθηκε στη δουλειά. Έξω από το κεφάλι της. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά... Στο διάδρομο, οι άλλοτε άσπροι τοίχοι ήταν γεμάτοι με νέον γράμματα και laser οράματα (το ‘χω ξαναπεί, πρέπει να σταματήσω να το ταλαιπωρώ αυτό το τραγούδι) που αναβόσβηναν την ίδια φράση, που της κοπανούσε το κεφάλι από το προηγούμενο βράδυ... «Και μη νομίζεις ότι θα σταματήσεις να είσαι πριγκήπισσα... Θα είσαι απλά μια πριγκήπισσα με αρχίδια» - Excuse his french. Και τότε η πριγκήπισσα αποφάσισε να καλέσει το σουρρεαλισμό για φαγητό. Να πάνε να φάνε στο πάρκο και να δούνε τι μπορούν να κάνουν με την περίπτωσή του στη ζωή της. Έφαγαν υπό το φως του ήλιου (δηλαδή η πριγκήπισσα έβλεπε ήλιο, στην πραγματικότητα ο ουρανός ήταν γκρι και ήταν προφανές ότι θα έβρεχε σε λίγο, αλλά δεν είχε να κάνει), υπό τους ήχους γιαπωνέζικου rock, καθισμένοι σε ένα παγκάκι, πάνω σ’ ένα carousel, μόνο που δε γυρίζαν η πριγκήπισσα και ο σουρρεαλισμός γύρω γύρω, αλλά το γύρω γύρω γύρω από αυτούς, όπου γύρω γύρω βάλε καμιά 30ριά τύπους και τύπες που περνάνε το μεσημεριανό τους διάλειμμα τρέχοντας στο πάρκο σα να ετοιμάζονται για το Λονδίνο 2012... Κι η πριγκήπισσα γελούσε με το σουρρεαλισμό κι ο σουρρεαλισμός γελούσε με την πριγκήπισσα... Και φυσικά ακόμα δεν ξέρουν τι θα γίνει με την περίπτωσή του στη ζωή της αλλά ο ελέφαντας είναι ακόμα ροζ και τα γουρούνια πετάνε. I rest my case.

dancing gal

ps : Tu frappes à la porte, tu souris, tu as raison, je m’énerve, tu ris, tu me regardes dans les yeux, je souris, tu me déconcentres et j’oublie la moitié des choses, je te déconcentre et tu arrives pas à travailler, je cherche un “on”, et toi ?

R.E.M. – The great beyond

Look at the stars, look how they shine for you...**

Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω...

Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον τίτλο... Coldplay, στο P.O.P. Bercy.

Support έπαιξε ο Albert Hammond Jr, που είναι μέλος των Strokes. Ωραία, χαρούμενα τραγουδάκια για ν’ ανέβουμε, αλλά το μυαλό όλων μας ήταν σ’ αυτό που θα ακολουθούσε...

Διάλειμμα, μουσική από τα μεγάφωνα και κλασσικές συζητήσεις στο διάλειμμα μιας συναυλίας. Ποια κομμάτια θα πουν, ποια θέλουμε να πουν, παλιές συναυλίες, συναυλίες που χάσαμε, συναυλίες που θα θυμόμαστε για πάντα, συναυλίες που θα μας μείνουν αξέχαστες για τις μη-μουσικές στιγμές τους... Κι ενώ τα λεπτά που περνάνε μας φαίνονται αιώνες, ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα η «Λίμνη των Κύκνων». Ναι η γνωστή, του Τσαϊκόφκσι. Χαμογελάω, σκέφτομαι ότι οι Coldplay είναι απλά θεοί, και ξεσπάω σε χειροκροτήματα μόλις χαμηλώνουν τα φώτα. Χαμογελάω και τώρα, που τα τραγούδια παίζουν ακόμα στο κεφάλι μου...

Life in Technicolor για την αρχή, με background το διάσημο πίνακα του Delacroix που είναι και εξώφυλλο του δίσκου.

Violent Hill – ο Chris Martin φοράει ένα μπλε σακάκι style Napoléon και είναι σα βγαλμένος από τις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης.

Clocks, In my place, Speed of sound και πάνω από τα κεφάλια μας περνάνε πολύχρωμες δέσμες φωτός που φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου και πάνε δεξιά – αριστερά, κι εγώ σε μια μοναδική επίδειξη των παρανοϊκών μου συνειρμών, θυμάμαι αυτήν τη σκηνή και σκέφτομαι τον εαυτό μου να αιωρείται ανάμεσα στις κινούμενες δέσμες φωτός. Δεμπαωκαλά.

“Those who are dead, are not dead, they’re just living in my head…” 42 . Υπέροχη, συγκλονιστική ερμηνεία του Chris Martin και ένας παραληρηματικός χορός.

“When you’re trying your best but you don’t succeed…” Fix you . Δεν είμαι πια εκεί. Έχω πεταχτεί μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, για να το ξαναχαρίσω στο Μ. όπως τότε. Θυμάσαι?...

Στο The Hardest Part, ξεκινάνε σκασμένοι στα γέλια, αφού ξεκινήσανε 4 φορές, αλλά δεν πειράζει.

Viva la Vida και Lost, κι εκεί που το κοινό παραληρεί (σημ: το «Οοοοοοοοο» του Viva la Vida συνεχίσαμε να το φωνάζουμε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας ζητώντας κι άλλο και μετά στο μετρό και πιθανότατα και όταν έφτασε ο καθένας σπίτι του, εγώ πάντως το σιγομουρμουρίζω), ξαφνικά κατεβαίνουν από τη σκηνή και ανεβαίνουν προς τις κερκίδες και τρέχουν γύρω γύρω. Μέχρι που φτάνουν σε μία από τις εξόδους, παίρνουν μικρόφωνα και κιθάρες και μας χαρίζουν μια από τις ωραιότερες συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει ποτέ. The Scientist*, εκεί, ανάμεσα στον κόσμο... Δεν... Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό...

Και μετά ξαναγύρισαν στη σκηνή για να μας πούνε το Reign of Love και μετά το Lovers in Japan, ενώ στο βάθος της σκηνής έπαιζε ένα τέλειο video (με σκηνές από την Ιαπωνία, lovers, runners, soldiers και άλλα σχετικά με τα λόγια του τραγουδιού) και στα κεφάλια μας έπεφτε βροχή από πολύχρωμες πεταλούδες. Ναι, εννοείται ότι μάζεψα! Ναι, όλα τα χρώματα! xD

Μετά είπαν το τελευταίο τους τραγούδι, μας καληνύχτισαν και έφυγαν. Στα ψέματα. Γιατί γύρισαν για να μας χαρίσουν μερικές ακόμα στιγμές. Φώτα ανοιχτά, κίτρινοι καπνοί και Yellow. Κι εγώ σκεφτόμουν έναν άλλο στίχο ενός άλλου αγαπημένου συγκροτήματος που λέει “Even the stars look brighter tonight, nothing’s impossible” και τα αστέρια που λάμπουν . Στ’ αλήθεια.

dancing gal

ps: Εντάξει, ομολογώ. Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για να κρύψω την πεζή μου φύση... Τι να κάνω, δεν αντέχω, θα το πω. Θέλω τον Chris Martin. Δηλαδή τον αγαπώ. Και θα δεχτώ να πει τα παιδιά μας όπως θέλει, Μήλα, Αχλάδια, Πορτοκάλια, Φράουλες και Blueberries και... εχμ, ναι, παρασύρθηκα. Αυτό το υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε 5’’.

*Το τραγούδι αυτό το άκουσα πρώτη φορά στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Wicker Park” και το αγάπησα έτσι απλά. Ίσως γιατί η σκηνή είναι μία από αυτές που λέγαμε στα αεροδρόμια...

** Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο post. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, όταν πέφτεις φτάνεις πάντα κάπου κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Άσε που μετά, μόνο προς τα πάνω έχει να πας. Κι εγώ προς τα πάνω, μόνο αστέρια βλέπω ;)

Coldplay - Yellow

Hey, kids, rock 'n' roll, nobody tells you where to go...*

Στο πάτωμα ορθάνοιχτες δύο βαλίτσες, μία που μόλις έφερα και μία για την Ελλάδα. Στο κεφάλι μου ορθάνοιχτες οι σκέψεις για τις 5 μέρες που πέρασαν, που αδυνατώ να τις βάλω σε μια σειρά για να τις γράψω. Καταπιέζω την οργανωτική μου φύση και θα γράψω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, ελπίζοντας ότι θα βγάλω νόημα. Κι εγώ κι εσείς μαζί.... :)

Πέμπτη βράδυ, τραίνο για Λονδίνο. Τελικά δε φοβήθηκα και τόσο όση ώρα ήμαστε στην υποθαλάσσια σήραγγα, ουφ...

Παρασκευή πρωί, λονδρέζικο, ψυχρό φως.

Τραίνο ξανά, και μετά πλοίο. Δουβλίνο, ή αλλιώς Átha Cliath. Πολύ όμορφη πόλη, ωραίοι, ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι. Με εκπληκτικές αντοχές στο αλκοόλ και εντυπωσιακές επιδόσεις στη διασκέδαση. Θυμίζουν εμάς νομίζω. Κάπως, τελοσπάντων. Ή μόνο στο δικό μου κεφάλι?? Δεν ξέρω. Α ναι. Και άντρες που σε κοιτάνε ευθεία μες στα μάτια. Simply amazing, irish eyes are smiling…

Oxegen ’08. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής στην Ιρλανδία. 3 stages δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσοι καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμου. Σήμα κατατεθέν, οι γαλότσες και τα αδιάβροχα. Σε όλα τα πιθανά και απίθανα σχέδια που μπορείτε να φανταστείτε. Φτάσαμε στις 14h00 και άρα είχαμε μπροστά μας ατελείωτες ώρες μουσικής. :)))))

Scouting for girls για αρχή, που είναι πολύ party και τραγουδάνε κι άλλα ωραία τραγουδάκια εκτός από αυτό που λέει ότι ο βασιλιάς ζει . Μετά βόλτα και στα άλλα stages, χαζέψαμε τους Powderfinger, και τους – κάπως τρομακτικούς, I have to confess – Mindless Self Indulgence, και γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Αλλά τίποτα δε μπορούσε να μας χαλάσει τη διάθεση. Γυρίσαμε γρήγορα στο Main Stage από το οποίο δε θα έφευγα χωρίς να ικανοποιήσω το μεγαλύτερο, ίσως, συναυλιακό μου απωθημένο. Είχα μέλλον όμως ακόμα. Counting Crows, που μπορεί να μην είπαν το αγαπημένο μου Colorblind , αλλά είπαν άλλα, και γενικά ήταν πάρα πολύ καλοί. Για τη συνέχεια, η έκπληξη του φεστιβάλ – δεν κάνω πλάκα, το ίδιο πρωί ήταν πρωτοσέλιδο στις ιρλανδικές εφημερίδες: η Amy Winehouse, διαψεύδοντας τις κακές γλώσσες εμφανίστηκε στη σκηνή! Και τώρα θα είμαι ειλικρινής. Εντάξει, έχει πάρα πολύ ωραία φωνή. Και η μπάντα της είναι απλά όλα τα λεφτά. Ειδικά οι δύο Afro-something τύποι που κάνουν τα φωνητικά και χορεύουν. Και μου άρεσε που την είδα live. Αλλά, πραγματικά, πηγαίνω σε συναυλίες εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, και ποτέ δεν έχω δει καλλιτέχνη τοοοοοοόσο λιώμα. Αφού δεν έπεσε από τα 12πόντα, πάλι καλά να λέμε. Ακολούθησαν οι Stereophonics, που μας έκαναν να χοροπηδάμε σαν τα παλαβά πάνω κάτω και ο Β. – φίλος από το σχολείο, δηλαδή εδώ και 800 χρόνια, και συνήθης παρέα στις συναυλίες – μου έλεγε ότι δεν είναι πια για μας αυτά. Αρνούμαι να συμφωνήσω. Εγώ μια χαρά αντέχω, για ‘κείνον δεν ξέρω! :p

Tick-tock-tick-tock…. Έτσι αισθανόμουν να χτυπάνε μέσα μου τα δευτερόλεπτα επί 35 λεπτά μετά τους Stereophonics. Για ευνόητους λόγους. Κι επιτέλους, βγήκαν στη σκηνή. 9 χρόνια μετά τη συναυλία στον Αγ.Κοσμά που δεν είδα, γιατί έλειπα διακοπές με τους δικούς μου και, oh well, η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π. είπαν ότι ήμουν πολύ μικρή για να μείνω μόνη μου και μετά να κάνω 12 ώρες ταξίδι με το πλοίο για να πάω να τους βρω. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες από το Living well is the best revenge, νόμιζα ή ότι θα βάλω τα κλάματα ή ότι θα τσιρίξω από τη χαρά μου. Προτίμησα το δεύτερο. Θυμάμαι σχεδόν με τρομακτική ακρίβεια την kicking playlist. Αλλά, κατά την προσφιλή μου συνήθεια θα γράψω μόνο τις αγαπημένες μου σκηνές.

Drive , και όλος ο κόσμος να μετράει τα tick-tock μαζί με τον Michael.

Και όσο και να τα έχω χιλιοακούσει πια, είναι εμπειρία να ακούς live το The one I love και το Losing my religion…

O Michael να χορεύει σαν robot, να χοροπηδάει, να ρίχνει κάτω το μικρόφωνο. Μαθήματα σκηνικής παρουσίας, απλά...

I’m gonna dj at the end of the world, που είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, οπότε ξελαρυγγιάστηκα με την ησυχία μου.

Κάποια στιγμή μας ρώτησε αν έχουμε όλοι κινητά και μας ζήτησε να τα κρατάμε στο χέρι. Για να τα σηκώσουμε ψηλά, με τις οθόνες αναμμένες, όταν μας το ζητήσει. Για να βλέπει, τραγουδώντας το Electrolite κάτι που να μοιάζει με την εικόνα που είχε από τους λόφους του Hollywood όταν έγραψε το τραγούδι. Κι αυτή ήταν μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή. Μαζί με την επόμενη...

Είπαν κι άλλα παλιά κι άλλα καινούρια και μετά έφυγαν και γύρισαν για να μας αφήσουν με 3 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία αυτό . And I feel fine…

Μετά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε οπότε χαζολογήσαμε λίγο ακούγοντας The Verve και μετά πήγαμε στο άλλο stage που είχαν μόλις βγει οι Prodigy, για να ζήσουμε μερικές σκηνές βγαλμένες από τα 90΄s. Αλλά εγώ είχα μείνει πίσω. Στην τελευταία νότα του Man on the moon , και την καληνύχτα των R.E.M.

dancing gal

ps: Ναι, το ξέρω, τα είπα όλα με μια ανάσα, και δεν είπα όσα έπρεπε και για το Δουβλίνο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το χόρτασα. Έχω όμως ήδη υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω. Αν προλάβω στην Αθήνα, μπορεί να ανεβάσω καμιά φωτογραφία. :)
*R.E.M. - Drive

Just as they play your favourite song...*

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις ένα μεταπτυχιακό που μόλις τελείωσες?

α) Να βγεις έξω με τους φίλους σου να τα πιεις

β) Να κάνεις ατελείωτες βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο δίπλα στο ποτάμι

γ) Να πας σε ένα φεστιβάλ στο οποίο πρώτο όνομα είναι ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα που δεν έχεις δει ποτέ live.

Ναι, καλά καταλάβατε. Η σωστή απάντηση είναι δ) Όλα τα παραπάνω. Και φυσικά τα έκανα όλα τα παραπάνω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα το γ). Εύκολα.

Main Square Festival 2008 λοιπόν. Στο Arras. Το Arras είναι μια μικρή πόλη 2 ώρες από το Παρίσι. Μια μικρή πόλη με ένα μεγάλο φεστιβάλ. Που την τρίτη του μέρα, δηλ σήμερα – ή χθες τελοσπάντων, έχω χάσει τις μέρες, την Κυριακή εννοώ – φιλοξενούσε τους Radiohead… - Ντάξει, και μόνο που το γράφω χαμογελάω σα χαζή... Γύρισα πριν λίγο, νυστάζω πολύ αλλά δε μπορώ να κοιμηθώ από την υπερένταση και γιατί φοβάμαι ότι θα φύγουν οι εικόνες που βλέπω μόλις κλείνω τα μάτια μου. Η σημερινή μέρα δε θέλω να τελειώσει. Τόσο απλά. :)

Φτάσαμε την ώρα που έπαιζε το δεύτερο συγκρότημα. Χάσαμε τους Vampire Weekend, αλλά τι να κάνεις... Οι The Wombats που ακολούθησαν ήταν συμπαθητικοί. Στο μεταξύ, όσο κάναμε βόλτες πάνω κάτω, πρόλαβα να παρατηρήσω ότι στο φεστιβάλ υπήρχε ειδική σκηνή για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απλά respect, τίποτα άλλο δεν έχω να πω.

Ακολούθησαν οι The Dø που η τραγουδίστριά τους βγήκε ξυπόλητη στη σκηνή και τραγουδούσε με μια τσιριχτή φωνή που θύμιζε λίγο Björk αλλά καμία σχέση και η οποία – η φωνή – δεν ταίριαζε καθόλου με την κατά τα άλλα συμπαθητική μουσική τους.

Μετά βγήκαν οι Sigur Rós που είναι ένα συγκρότημα από την Ισλανδία, που τραγουδάει στα Ισλανδικά, με τα οποία έχω ένα θεματάκι: δεν καταλαβαίνω λέξη! – το λες και κάτι παραπάνω από θεματάκι. Παρόλ’ αυτά, οι τύποι και οι τύπισσες – συνολικά ήταν καμιά δεκαριά+ στη σκηνή – από το Βορρά, ήταν πολύ party. Ήταν ντυμένοι σαν αριστοκράτες του προηγούμενου αιώνα ή σα μέλη φιλαρμονικής οι άντρες και σαν μοντέλα 60’s οι κοπέλες, γέλαγαν, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, δε μας μιλούσαν πολύ αλλά τραγουδούσαν, ο τραγουδιστής έσπασε το δοξάρι με το οποίο έπαιζε την κιθάρα του, γενικώς το χαίρονταν. Και το χαρήκαμε κι εμείς, κι ας μην καταλάβαμε λέξη.

Και μετά περιμέναμε μέχρι να βγουν οι Radiohead. Περιμέναμε αρκετά, αλλά άξιζε κάθε λεπτό. Ο Thom Yorke και οι υπόλοιποι βγήκαν στη σκηνή κι εγώ δεν ήθελα τίποτα άλλο.... 15 step για αρχή, You μετά – που ήταν και το μόνο που είπαν από τον πρώτο δίσκο – το There, there και μετά άλλα πολλά... Που τα ‘χω όλα σε φωτογραφίες και videakia. Στο κεφάλι.

Τον Thom Yorke να χορεύει σε παραληρηματική κατάσταση στο Sit down. Stand up και στο Dollars & Cents.

Τη φράντζα του κιθαρίστα Johnny Greenwood να μπαίνει μπροστά στα μάτια του κι εγώ να απορώ αν βλέπει.

Wolf at the door. Τηλέφωνο στον awake?, το είχα υποσχεθεί. Τσίριζε στο τηλέφωνο και ένωνε τη φωνή του με τη δική μας. Πλάκα είχε.

Το In rainbows το έπαιξαν όλο, και τα 10 κομμάτια. Top 3: All I need – ναι, όταν ακούς το “I am all of the days that you choose to ignore” ζωντανά, πονάει περισσότερο, if possible – Faust arp, το οποίο κατάφεραν να παίξουν με την τρίτη προσπάθεια, ξεκίναγαν, κάτι έκαναν λάθος, έλιωναν στο γέλιο και ξανά από την αρχή και τέλος ο Thom σε άπταιστα γαλλικά: “Vous êtes prêts?” Εμείς απαντάμε ναι, και ... “Just as you take my hand, just as you write my number down….” Jigsaw falling into place και εμείς να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι...

Ο Thom καθισμένος στο πιάνο για να πει ένα τραγούδι από το The Eraser, το σόλο album του.

Χαμηλωμένα φώτα, στη σκηνή μόνο ο Thom και ο drummer. Συγκλονιστικό Exit music (for a film) . Απλά δεν έχω λόγια. Δεν. Ψάχνω αλλά δε βρίσκω. Οπότε ας το αφήσω καλύτερα έτσι.

Αμέσως μετά, για να συνέλθουμε όλοι, μας είπε, δείχνοντας τον κόσμο που κρεμόταν από τα παράθυρα των σπιτιών που έβλεπαν στην πλατεία και άρα στη σκηνή: “This song is for you guys, we ‘re sorry for the noise…” Κι από τις πρώτες νότες ξέρουμε τι θα ακολουθήσει ... “Please could you stop the noise, I’m tryin a get some rest… when I am king …. You don’t remember…raindownraindown…”

Κι εκεί κάπου μας άφησε για να ξαναγυρίσουν για το The National Anthem σε μπλε – κόκκινο φωτισμό και το Idioteque, σε δε-θυμάμαι-τι φωτισμό, γιατί ήμουν απασχολημένη να ξελαρυγγιάζομαι και να χοροπηδάω πάνω κάτω. Και ξανάφυγαν.

Και ξαναγύρισαν για ένα μόνο τραγούδι. Για να φύγω κι εγώ ολόκληρη από αυτή τη συναυλία. Για να μπορώ να συνεχίσω να ξεθωριάζω όποτε το χρειάζομαι. Και να έχω πάντα στο μυαλό μου κάθε φορά που θα το ακούω, την εικόνα του Thom Yorke να με προτρέπει.... “Immerse your soul in love ”… Και να ξέρω ότι no matter what, κάνω το σωστό...

dancing gal

ps: Ξημερώνει, πέφτω για ύπνο. Μπορεί να άργησα μια ώρα παραπάνω να κοιμηθώ για να γράψω το post, αλλά ξανάπαιξα τις σκηνές στο μυαλό μου τώρα που ήταν φρέσκες και χαμογελάω, όπως ακριβώς όταν τελείωσε η συναυλία.

pps: Το post είναι αφιερωμένο στον awake? γιατί σε δικό του post άκουσα για πρώτη φορά το Faust arp, κάπου εκεί στα τέλη Οκτώβρη, κι εκείνος με βοήθησε μετά να κατεβάσω το album, που για κανα μήνα περίπου με πηγαινοέφερνε στη σχολή. Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήθελε να είναι εκεί σήμερα περισσότερο από μένα. Ελπίζω να ευχαριστήθηκες post και τηλεφώνημα. Α, και δε θα χρειαστεί να τρέφομαι με m&m’s για τον επόμενο μήνα! :p

*Radiohead – Jigsaw falling into place