Τελικά αυτές τις μέρες έχω ακούσει πολύ περισσότερο R.E.M. απ’ ό,τι αν ήμουν στη συναυλία. Ίσως ακριβώς επειδή δεν ήμουν. Συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει τα hometown gigs… Και πριν προλάβετε να αρχίσετε να με βρίζετε, να εξηγήσω. Φυσικά και είναι υπέροχα που μένω σε μια πόλη-απαραίτητο-σταθμό κάθε συγκροτήματος/καλλιτέχνη. Και οι συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει όλο αυτόν τον καιρό στο Παρίσι (+εκείνες του Δουβλίνου, bonus, heh!) είναι πολύ ψηλά στη σχετική λίστα. Κι εννοείται ότι είμαι τυχερή που γνώρισα την Κ. που σέρνουμε η μία την άλλη στις συναυλίες. Αλλά – ναι, έχει και αλλά – υπάρχουν πολλά πράγματα που μου λείπουν...
Μου λείπει που ο Β. ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με έπαιρνε τηλέφωνο να μου ανακοινώσει τσιρίζοντας ποιος-πού-πότε (και πόσα λεφτά, αλλά αυτή είναι μια πληροφορία που θέλω να ξεχνάω). Εκτός αν τον προλάβαινα εγώ. :p
Μου λείπει που κανονίζαμε πάντα με ποιους άλλους θα πάμε και τελικά πηγαίναμε με κάποιους άλλους.
Μου λείπει που βρίσκαμε τυχαία όλους αυτούς που περιμέναμε ότι θα είναι εκεί, χωρίς να έχουμε μιλήσει μαζί τους...
Μου λείπουν οι αδέξιες καλησπέρες των καλλιτεχνών στα ελληνικά... Ok, ομολογώ, οι αντίστοιχες στα γαλλικά είναι κατά κανόνα εξίσου αδέξιες και εξίσου adorables. :)
Μου λείπει η συνάντηση στα Everest μετά τη συναυλία. Με ανθρώπους που δεν ήξερες, πιθανότατα έβλεπες πρώτη φορά στη ζωή σου, αλλά ήξερες ότι ήταν εκεί που ήσουν κι εσύ. Συνένοχοι στη μουσική, πάντα με κάνει να χαμογελάω αυτή η διαπίστωση...
Ήθελα να είμαι εκεί την Κυριακή. Να φωνάζω μαζί σας το fiiiiiiiiiiine, όπως ακούω να το φωνάζετε... Γι’ αυτό μ’ αρέσουν τόσο οι συναυλιακές ανταποκρίσεις, να διαβάζω και να κάνω. Γιατί η μουσική είναι από τα πράγματα που μοιράζεσαι και γυρίζει πίσω σε σένα στο πολλαπλάσιο...
Άλλα είχα στο κεφάλι μου όταν ξεκίνησα να γράψω, άλλα βγήκαν. Μέσα στο κεφάλι μου το θέμα ήταν η πριγκήπισσα, το μπιζέλι – που σ’ αυτήν την ιστορία έχει ρόλο κομπάρσου – και ο σουρρεαλισμός. Αλλά κι αυτό από τους R.E.M. ξεκίνησε, οπότε...
Την Τρίτη το πρωί στο δρόμο για τη δουλειά της η πριγκήπισσα άκουγε το “The great beyond” και σκεφτόταν τους υπέροχους σουρρεαλιστικούς του στίχους... (σημ: βλέπεις ότι ο σουρρεαλισμός είναι ήδη παρών από την πρώτη γραμμή της ιστορίας. Ακόμα παλεύω να αντιμετωπίσω το ασυμβίβαστο των λέξεων «πριγκήπισσα» και «δουλειά» στην ίδια πρόταση, αλλά δεν...)
«J’aimerais bien un peu de ce surréalisme-là dans ma vie…
I’ve watched the stars fall silent from your eyes
Κάτι τόσο σουρρεαλιστικό που να με κάνει να χαμογελάσω με τον παραλογισμό του... Να μη μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνει...
I’m pushing an elephant up the stairs
Ο ελέφαντας είναι ροζ φυσικά, δε χρειαζόταν καν να ρωτήσεις...
Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet
Να, σα να πετάω... Όπως μου έμαθε η Tinker Bell στα όνειρά μου...»
Κι εκεί που πετούσε μέσα στο κεφάλι της προσγειώθηκε στη δουλειά. Έξω από το κεφάλι της. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά... Στο διάδρομο, οι άλλοτε άσπροι τοίχοι ήταν γεμάτοι με νέον γράμματα και laser οράματα (το ‘χω ξαναπεί, πρέπει να σταματήσω να το ταλαιπωρώ αυτό το τραγούδι) που αναβόσβηναν την ίδια φράση, που της κοπανούσε το κεφάλι από το προηγούμενο βράδυ... «Και μη νομίζεις ότι θα σταματήσεις να είσαι πριγκήπισσα... Θα είσαι απλά μια πριγκήπισσα με αρχίδια» - Excuse his french. Και τότε η πριγκήπισσα αποφάσισε να καλέσει το σουρρεαλισμό για φαγητό. Να πάνε να φάνε στο πάρκο και να δούνε τι μπορούν να κάνουν με την περίπτωσή του στη ζωή της. Έφαγαν υπό το φως του ήλιου (δηλαδή η πριγκήπισσα έβλεπε ήλιο, στην πραγματικότητα ο ουρανός ήταν γκρι και ήταν προφανές ότι θα έβρεχε σε λίγο, αλλά δεν είχε να κάνει), υπό τους ήχους γιαπωνέζικου rock, καθισμένοι σε ένα παγκάκι, πάνω σ’ ένα carousel, μόνο που δε γυρίζαν η πριγκήπισσα και ο σουρρεαλισμός γύρω γύρω, αλλά το γύρω γύρω γύρω από αυτούς, όπου γύρω γύρω βάλε καμιά 30ριά τύπους και τύπες που περνάνε το μεσημεριανό τους διάλειμμα τρέχοντας στο πάρκο σα να ετοιμάζονται για το Λονδίνο 2012... Κι η πριγκήπισσα γελούσε με το σουρρεαλισμό κι ο σουρρεαλισμός γελούσε με την πριγκήπισσα... Και φυσικά ακόμα δεν ξέρουν τι θα γίνει με την περίπτωσή του στη ζωή της αλλά ο ελέφαντας είναι ακόμα ροζ και τα γουρούνια πετάνε. I rest my case.
dancing gal
ps : Tu frappes à la porte, tu souris, tu as raison, je m’énerve, tu ris, tu me regardes dans les yeux, je souris, tu me déconcentres et j’oublie la moitié des choses, je te déconcentre et tu arrives pas à travailler, je cherche un “on”, et toi ?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου