Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 35-mm. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 35-mm. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Tous les matins du monde...*

Αγαπώ τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί... Γιατί μπορώ και θέλω!

Περπατάω στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου όπως η Belle στο Beauty and the Beast (εκεί γύρω στο 5:03), χαμένη στον κόσμο μου. Μπορείς να αρχίσεις να μετράς τις μέρες μέχρι να σαβουριαστώ ή να με πατήσει αυτοκίνητο.

Αγαπώ και το turquoise. Σε ρούχα, σε κοσμήματα, στον πίνακα του Degas με τις μπαλαρίνες . Γιατί θυμίζει θάλασσα, καλοκαίρι και τα μάτια μου.

Προχθές περπατούσα στο Marais και άκουσα ξαφνικά ένα γνώριμο σφύριγμα. Ένα σφύριγμα που δε θα το μπέρδευα με κανένα άλλο στον κόσμο. Γιατί είναι το σφύριγμα που χρησιμοποιούμε ως σύνθημα στο σπίτι. Και για ένα δευτερόλεπτο, ξέχασα πού ήμουν και πως δεν ήταν δυνατόν και γύρισα χαρούμενη και γεμάτη αγωνία για να δω ποιος είναι. Η sis A.? Η μαμά? Ο μπαμπάς? Ή μήπως η sis C., που τόσες και τόσες φορές μου σφύριζε τη στιγμή που άνοιγα την εξώπορτα για να την περιμένω να ανεβούμε μαζί? Φυσικά δεν ήταν κανείς απ’ αυτούς και γκντουπ! προσγειώθηκα στην παρισινή μου πραγματικότητα χαμογελώντας...

Α ναι, θυμήθηκα τι άλλη αγγελία έπρεπε να βάλω στο post της κινεζούλας :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ντετέκτιβ, ικανός να λύσει το μυστήριο του χαμόγελου – παγίδα, καθώς η γράφουσα αδυνατεί πλέον να το διαχειριστεί... (Σημ: με τρομακτική ακρίβεια, ένα χαμόγελο – παγίδα είναι κάθε φορά συνθήκη ικανή και αναγκαία για να fall head over feet… Μα κάθε φορά όμως...) Άμα δεν ξέρεις για ποιο χαμόγελο μιλάω, δεν είχες την τύχη να το συναντήσεις. Γιατί όταν το συναντήσεις, δε μπορεί παρά να το καταλάβεις, για τα καλά...

Την παραμονή της πρώτης μέρας στη δουλειά είδα τον καθιερωμένο πλέον εφιάλτη του άγχους. Δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αιτία του είναι πάντα το άγχος. Χαζό όνειρο ήταν, αλλά έπαθα αυτό που προσπαθείς να φωνάξεις και δε βγαίνει η φωνή σου και όταν κατάφερα να φωνάξω, ξύπνησα από την ίδια μου τη φωνή και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι ήμουν στο δωμάτιό μου στην Αθήνα και θα πήγαινα να ξυπνήσω την sis C. Το λες και χάλια.

Σε πόσες λέξεις μπορείς να χωρέσεις την πιο μεγάλη σου επιθυμία για αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Η Δ. σε 10... «Θέλω μόνο να με κοιτάει στα μάτια και να γελάει...» Κι είναι υπέροχο η πιο μεγάλη σου επιθυμία να χωράει σε 10 λέξεις, να μην κοστίζει τίποτα και να αξίζει τα πάντα...

Mais c’est bizarre… Je te connais même pas… Si, je connais ton prénom. Encore un M. dans ma vie. Alors, me voilà, attrapée par ton sourire – piège, incapable d’expliquer le mien… Mais, en fait, je crois que je veux pas l’expliquer… Parce que si je le comprends, tout va disparaître…

Τελικά νομίζω πως σιγά σιγά ανακαλύπτω άλλη μια σταθερή αξία στη ζωή μου. Γιατί μπορώ να θυμηθώ μία προς μία και να απαριθμήσω τις φορές που ταυτίστηκα μ’ αυτό το τραγούδι**, με λόγο ή και σχεδόν-χωρίς λόγο, όπως σήμερα. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά...

« Tous les matins du monde sont sans retour » Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή... Γιατί είναι μοναδικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει τόσο όμορφα... Κι εξάλλου, « La vie est belle à proportion et à référence » Κι εσένα? Εσένα ποια είναι η αναλογία και η αναφορά σου για μια υπέροχη ζωή?

dancing gal

*Τίτλος μιας γαλλικής ταινίας του 1991, με τους πατέρα και υιό Depardieu. Την είχα δει σε θερινό πριν από μερικά καλοκαίρια, αλλά δε θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα. Μόνο ότι μου άρεσε. Μεταξύ άλλων, γιατί είχε υπέροχη μουσική και γιατί είχε κι αυτές τις δύο υπέροχες φράσεις που έχουν καρφωθεί στο κεφάλι μου από εκείνο το βράδυ...

**Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι??

The Cure – Friday I’m in love

Τετάρτη 28 Μαΐου 2008

Well, if the sky can crack, there must be some way back…*

Σήμερα το πρωί...
Πάλι στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα. Ούτε με το
excel των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι μόνη μου στην αίθουσα και 2 – γιατί και να χόρευα μάλλον δε θα με έβλεπαν :p, οπότε παραιτούμαι κι αποφασίζω να σκεφτώ για λίγο τίποτα άλλο...

Σκέφτομαι τους ουρανούς που άνοιξαν χθες κατά τις 21h00 και δεν άδειασαν παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες πριν χαράξει. Μα πόσο νερό έχει πια εκεί πάνω??? Κουλουριασμένη κάτω από το πάπλωμα (ναι, ένα έχω, είπαμε, δεν μπόρεσα να τα πάρω και τα 20 μαζί μου :p), έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την αστραπή και κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι να ακούσω τη βροντή... Ήταν σα να έσπαγε ο ουρανός στα δύο κι εγώ σαν άλλη Γαλάτισσα φοβόμουν ότι θα μου πέσει στο κεφάλι... (σημ: φοβάμαι τις βροντές, πάρα πολύ, σε σημείο που στο σπίτι πήγαινα και κοιμόμουν με μία από τις δύο αδερφές μου. Που είναι μικρότερες από μένα... :-/) Η Χ. από το απέναντι δωμάτιο μου έστελνε το ένα μήνυμα μετά το άλλο: «Μη φοβάσαι, απέναντι είμαι!» «Άμα φοβάσαι πολύ, έλα εδώ» «Μη φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι!»

Σκέφτομαι ότι εκεί κάνει ζέστη... Πολλή! 36 βαθμούς λέει... Εδώ με τους 27 και κάνουμε party! Θυμάμαι τον ήλιο, θυμάμαι τη θάλασσα, ξανακοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι, την «μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη» και σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τελικά να μετράω αντίστροφα μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές...

***

Με έπιασαν οι τύψεις και είπα να ασχοληθώ λίγο και με το excel. Τι κατάλαβα?? Διαγράμματα ό,τι νά ‘ναι μου βγάζει αυτό? Σκέψεις ό,τι νά ‘ναι θα κάνω κι εγώ!!!

***

Βρήκα τι χρώμα θα χρωματίσω τα όνειρά μου... Καθαρό γαλάζιο ουρανού, κόκκινο σαν τις πρώτες φράουλες της χρονιάς και σαν τα 99 μπαλόνια1 που περνάνε, πράσινο σαν τα αρμυρίκια στις παραλίες, λευκό σαν τα σύννεφα που θα κάνω «φου» και θα φύγουν, μωβ σαν το wanna-be καινούριο μου μαγιώ, σομόν σαν τις αγαπημένες μου pointes, απέραντο γαλάζιο2 θάλασσας, ροζ σαν εμένα όταν ρώτησα το Μ. με ποια λέξη θα με χαρακτήριζε, χρυσό σαν τη λάμψη που βλέπω στα μάτια των δικών μου υπέροχων πλασμάτων. Πολύχρωμα όνειρα σα να λέμε. Σαν τα εισιτήρια από τις συναυλίες και τις παραστάσεις που γεμίζουν τον τοίχο μου στο σπίτι στην Αθήνα. Σαν τις φωτογραφίες που γεμίζουν δύο τοίχους εκεί και έναν εδώ. Σαν τις αναμνήσεις των στιγμών που θά ‘ρθουν... Κι έτσι, όταν θα βρω αυτό που έλεγα ότι ψάχνω, κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τ’ αστεία μου, θα χρειαστεί να βάλει μόνο τις τελευταίες πινελιές. Και να γελάει με τ’ αστεία μου, φυσικά.

Η sis C. έχει γενέθλια σήμερα κι εγώ σκέφτομαι όλες τις στιγμές της ζωής της στη ζωή μου... Και δεν είμαι εκεί... Να της πω πόσο την αγαπάω κι ότι πιστεύω στα όνειρά της περισσότερο από ‘κείνη...

“Are you ready to play the game? Are you ready to lose it all?”…3 Το τραγούδι κόβει βόλτες στο μυαλό μου μέρες τώρα κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν την ερώτηση την απευθύνω σε κάποιον άλλο ή στον ίδιο μου τον εαυτό...

Έχει ήλιο σήμερα. Λίγο, αλλά ήλιο. Έξω. Και όπως πάντα, με μια μικρή διαφορά φάσης, θα βγει και μέσα. Αρκεί να προλάβει πριν ξεσπάσει η επόμενη καταιγίδα. Μέσα.

dancing gal

1Nena – 99 red balloons

2Φράση-tribute σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες... Για τις υπέροχες εικόνες από την Αμοργό, για την υπέροχη μουσική που με ταξιδεύει, για την υπέροχη ιστορία που διηγείται... (Αν δεν την έχετε δει, να βρείτε και να δείτε τη director’s cut-γαλλική version και όχι την κουτσουρεμένη-αμερικανική)

3Kwan – Tainted love

*U2 – Electrical Storm (μακράν από τα αγαπημένα μου video τους, πολύ απλά γιατί πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου Larry :) )