When you're alone
And life is making you lonely,
You can always go downtown
Δίπλα στο ποτάμι. Με το βιβλίο μου και τη μουσική μου - το «μου» είναι σχετική έννοια, πολλές φορές οι μουσικές που με συνοδεύουν στις βόλτες μου είναι «δώρα» κάποιων φίλων. Άλλοτε περπατάω, άλλοτε κάθομαι και διαβάζω, άλλοτε κάθομαι και χαζεύω τον κόσμο που περνάει. Φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου και γελάω με το πόσο έξω μπορεί να πέφτω... Χαμογελάω στα πιτσιρίκια που παίζουν δίπλα μου. Καμιά φορά τους μιλάω κιόλας, γινόμαστε φίλοι των 5 λεπτών, με ρωτάνε πώς με λένε και πού είναι η μαμά μου εμένα ή πώς με λένε κι αν έχω παιδιά :-/. Χαζεύω την πόλη γύρω μου και κάνω ταβανοθεραπεία με ταβάνι τον ουρανό - αμα δε βρέχει, that is.
When you've got worries,
All the noise and the hurry
Seems to help, I know, downtown
Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά βοηθάει. Δεν έχει σημασία σε ποια πόλη. Κατεβαίνω στο κέντρο έχοντας κάψει φλάντζα και ξαφνικά βρίσκω τον τρόπο να τα βάλω όλα σε μια τάξη στο μυαλό μου. Ή τελοσπάντων, ακόμα κι αν δεν τα βάλω σε τάξη - πράγμα εξαιρετικά πιθανό, καθώς το «μυαλό-της-πριγκήπισσας-σε-τάξη» είναι το λιγότερο σχήμα οξύμωρο - βρίσκω ένα τρόπο να μη στεναχωριέμαι. Γυρίζω σπίτι με λιγότερες έγνοιες*.
Just listen to the music of the traffic in the city
Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty
How can you lose?
The lights are much brighter there…
Κοιτάζω τις βιτρίνες, τα φώτα, τις μαρκίζες, τα αυτοκίνητα. Στην Αθήνα αναζητάω την Ακρόπολη φωτισμένη - αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, η στιγμή που στρίβει το τραμ στην Αρδηττού και φαίνεται για πρώτη φορά ο Παρθενώνας. Εδώ αναζητάω τον Πύργο, κάθε «ακριβώς», quand il clignote – αγαπημένη φωτογραφία στο κεφάλι, είμαι πάνω στο ποδήλατο και διασχίζω το ποτάμι, μπροστά μου και πίσω μου άλλα ποδήλατα που τα καβαλάνε μερικά από τα δικά μου υπέροχα πλάσματα και ξαφνικά βλέπω τον Πύργο, τσιρίζω κι αρχίζω να φωνάζω το περίφημο πια “I’m the queen of the woooooorld!!!!!”. Είναι αυτή η χαζή βεβαιότητα ότι δε μπορεί, όλα καλά θα πάνε. Ότι τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Πως no matter what, όλα κάπως θα λυθούν. Ως δια μαγείας.
You can forget all your troubles, forget all your cares…
Book-hunting. Να πώς αλλιώς τα ξεχνάς όλα. Στην Αθήνα, ατελείωτες ώρες στην Πολιτεία, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, χαζεύοντας τα εξώφυλλα, διαβάζοντας τις περιλήψεις. Γέλια με τη μαμά Χ. όταν συναντιόμαστε μετά από μισή ώρα που περιπλανιόμαστε χωριστά για να διαπιστώσουμε ότι τα μισά από τα βιβλία που κρατάει η κάθε μία τα κρατάει και η άλλη. Χαμόγελα μπροστά από το αγαπημένο μου άγαλμα σε όλη την Αθήνα. Εδώ πάλι, ατελείωτες ώρες στο Shakespeare and Co. δίπλα στο ποτάμι για να βρω αγγλικά βιβλία, στη fnac για να στρογγυλοκαθίσω στο πάτωμα και να ξεφυλλίσω όλα τα βιβλία για το χορό μέχρι να βρω ποιο θα αγοράσω και σε όλα τα second-hand βιβλιοπωλεία για να ανακαλύψω θησαυρούς.
Don't hang around
And let your problems surround you
There are movie shows downtown
Τρεχάλα από την έξοδο του μετρό στην Κοραή μέχρι το Αττικόν για να μη χάσουμε την αρχή. Χορός στην Σταδίου σιγομουρμουρίζοντας αυτό μετά από αυτό. Καλοκαίρι, ατελείωτες κοριτσίστικες συζητήσεις έξω από τη Δεξαμενή. Γρήγορο, νευρικό περπάτημα στην Ακαδημίας μετά από αυτό. (Βιτρίνες στη Βουκουρεστίου πριν την ταινία κι εσύ να με κοροϊδεύεις που χαζεύω, κι εγώ να γελάω, κι εσύ να με φιλάς.)
Maybe you know
Some little places to go to
Where they never close downtown
Μαξιλάρια στο Σπίτι του Ανατέλλοντος Ηλίου. Σοκολάτες, καφέδες και γέλια στο Μικρό Λουλούδι. Ατελείωτος χορός σ’ εκείνο το μακρόστενο bar που χωράνε 10 άνθρωποι όλοι κι όλοι, σχεδόν. Οι φίλοι μου κι εγώ εν προκειμένω. Τρία κοριτσάκια που κουτουλάνε από τη νύστα, τρώνε πρωινό και διαβάζουν στο γνωστό και σημειώνουν σε χαρτοπετσέτες τι έχουν να πούνε η μία στην άλλη στο διάλειμμα. Funny, όταν συνέβαινε αυτό, το ένα κοριτσάκι έκανε διπλωματική, το δεύτερο έδινε πανελλήνιες και το τρίτο πήγαινε σχολείο και έμεναν στο ίδιο σπίτι. Τώρα το ένα δουλεύει, το δεύτερο σπουδάζει και το τρίτο μόλις τελείωσε το σχολείο και αρχίζει να σπουδάζει και είναι σκορπισμένα στα 3 σημεία του ορίζοντα... Αν είναι αλήθεια ότι “Home is where your heart is”, εμένα σπίτι μου είναι τα κοριτσάκια μου.
Just listen to the rhythm of a gentle bossanova
You'll be dancing with 'em too before the night is over
Happy again
Καλοκαίρι. Malibu anana σε τραπεζάκια έξω σ’ εκείνη τη μικρή πλατεία φέτος το καλοκαίρι. Malibu anana όρθια στο δρόμο με τον Μ. και το Β. πριν από χρόνια. Cosmopolitan με την Kay και την C. σε μια ταράτσα στο Γκάζι. (Χειμώνας. Βόλτες πάνω – κάτω στην Ερμού, με αγκαλιάζεις γιατί κρυώνω, με κρατάς από το χέρι και γελάς. Καλοκαίρι. Ανεβαίνουμε την Ερμού, ισορροπώ στο πεζούλι στην Καπνικαρέα και γελάς, φοράω την πράσινη φούστα και νομίζω πως μπορώ να πετάξω και πως μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι. Δε μπορώ να πετάξω και ζητάω το χέρι σου για να πηδήξω κάτω και δε μπορούμε να είμαστε μόνο φίλοι.)
The lights are much brighter there
You can forget all your troubles, forget all your cares and go
Downtown where all the lights are bright,
Downtown, waiting for you tonight,
Downtown, you're gonna be alright now
Downtown…
Downtown λοιπόν. Δεν ξέρω αν όλες οι λύσεις είναι εκεί. Δεν πιστεύω πια στις λύσεις. Στα θαύματα μόνο. Και στα παραμύθια. Και το δικό μου παραμύθι, αν γυριστεί ποτέ ταινία, θα έχει πολλές σκηνές που θα διαδραματίζονται downtown.
dancing gal
*Και λιγότερα λεφτά, ενίοτε, τώρα που το σκέφτομαι. Και περισσότερα ρούχα ή παπούτσια. Το λες και shopping therapy και εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στις δύσκολες περιπτώσεις. Για τις εύκολες αρκούν οι βόλτες και το window-shopping.
**Μου το έστειλε πριν από χρόνια ο Α., χωρίς να έχουμε συζητήσει τίποτα απ’όλα αυτά και σε μια στιγμή που ήμουν τόσο μα τόσο fucked up... Το άκουσα, χαμογέλασα και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο. Να τον ευχαριστήσω που καταλαβαίνει χωρίς να λέω και να του πω άμα με θέλει κάτι να με πάρει στο κινητό, γιατί πάω cinema. Στο κέντρο.
