Φώτα αναμμένα.

«Άμα σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*

Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.

Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει – μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος. Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες, δεν έχει σημασία, πάντως βγαίνει.

Φώτα αναμμένα. Σου φαίνεται εύκολο ε? Δεν είναι καθόλου. Βαρύ κι ασήκωτο είναι. Να ξέρεις ότι όλοι περιμένουν από σένα να κρατήσεις τα φώτα αναμμένα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που με έχουν δει όσες φορές δεν άντεξα και τ’άφησα να σβήσουν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η αγκαλιά της sis C., το μικρό χεράκι της sis A., οι φωνές της Kay, τα μεταμεσονύκτια mail του Μ., τα τραγούδια της C. εκείνα τα μεσημέρια στο δώμα. Και κάπως έτσι έβρισκα το κουράγιο να ξανανάψω τα φώτα. Και να τα κρατήσω έτσι.

Φώτα αναμμένα.

Για μένα. Για να περνάω απέναντι στην επόμενη μέρα χωρίς να σκοντάφτω.

Φώτα αναμμένα.

Για τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί καμιά φορά σκοτεινιάζει στο σύμπαν τους και φοβάμαι μη χαθούν και πέσουν.

Φώτα αναμμένα.

Για σένα. Γιατί ταιριάζεις, γιατί χωράω, γιατί γελάς, γιατί είμαι μικρή, πολύ μικρή, γιατί λες πως –cut-, γιατί –cut-, γιατί –cut-, γιατί ησυχάζω. Γιατί έτσι.

Φώτα αναμμένα. Και χρωματιστός ουρανός. «Κόκκινος, κίτρινος, ροζ (πολύ ροζ!) και μπλε, πράσινος και μωβ με στρασάκια. ...απλώς μονότονα μπλε. Αλλά ποτέ μαύρος. Ναι;»* Ναι. :)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε. Για την έλλειψη γαλλικών υστερόγραφων και την πληθώρα ψαλιδισμένων λέξεων φταίνε o M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και τα pink ribbon stars/scars :p

*Ατάκες της Β. σκορπισμένες κάπου εδώ μέσα. Που σε ανύποπτο χρόνο έκαναν διάνα στο πώς σκέφτεται το μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις.

Play - Stop - Fast Forward - Play

Play

Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.

Stop
Fast Forward
Play

Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η «πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και με ένα λεπτό καθυστέρηση... Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι της σαν ξόρκι...

Stop
Fast Forward
Play

Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος... Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν. Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι «Όλα εδώ αρχίζουν»...

Fast Forward

Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι», εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται, φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία... Πέντε μέτρα.

Play

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό. Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της. Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε, κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί να τα χωρέσει σε λίστες.

Stop

Fast Forward

Play

Παρίσι, χειμώνας 2009.

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη πληκτρολογεί σαν τρελή...

mercredi 11 février 2009

Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα. Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.

Θέλω να -cut. Να μου χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ και να γελάς, -cut- και να μου λες “c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “μακριά σου όλα είναι λιγότερο ωραία”.

................................... η ταινία σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται ;)

dancing gal

ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα... Ίσως απλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος...

Τα Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

A sorta fairytale...*

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Στην ανέμη τυλιγμένη

Δώστης κλώτσο να γυρίσει

Παραμύθι ν’ αρχινίσει

Κάποτε αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.

Κay: Κοιμήθηκες καλά?

dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με βόλευε αυτό που μου έδωσες...

Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!

Η πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.

«Έννοια σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια...

Ήθελε να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση...

Ήθελε να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα παπούτσια του καλού τσαγκάρη.

Κι επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης, να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται στ’ αλήθεια θαύματα...

Μόνο να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position και τα χέρια σε πέμπτη.

Να, και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel κοιμόταν.

Περισσότερο απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την «πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία (μερικές φορές το σκέφτεται ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker Bell της είχε μάθει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith, trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει παρά μόνο να πετάει αφού “Why walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της...

dancing gal

ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος... Δεν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι...

*Tori Amos – A sorta fairytale

Την εικόνα την ανακάλυψα εδώ !

The ball is round, the game lasts 90 minutes, everything else is pure theory. Off we go!*

Όπως νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι έχει δύο αδερφούλες, γνωστές και ως «τα κοριτσάκια», τη sis C. και τη sis A. Αυτό πάει να πει ότι στο σπίτι, ε, συγγνώμη, στο κάστρο ήθελα να πω, ζουν ο μπαμπάς Π. η μαμά Χ. και τα τρία γουρουνάκια. Όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Τα τρία κοριτσάκια, λοιπόν. Η αντίδραση των περισσότερων αντρών όταν λέω ότι έχω δύο αδερφές είναι «Πωωωω... Και πώς την παλεύει ο μπαμπάς σου με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι???». Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. «Μας έχει εκπαιδεύσει!». Και εξηγώ πριν προλάβω να παρεξηγηθώ:

Όταν ήμαστε μωρά, αντί για νανουρίσματα μας τραγουδούσε τον ύμνο της αγαπημένης μας ομάδας. Στο δωμάτιό μας είχε κρεμάσει ένα σημαιάκι της Barca. Τα σαββατοκύριακα μας πήγαινε να παίξουμε σουτάκια στο γήπεδο. Το ότι εγώ ήμουν και συνεχίζω να είμαι παντελώς άσχετη δεν έχει να κάνει. Εγώ στην τελική είμαι χορεύτρια. Οι άλλες δύο είναι basketball-players. Όταν μεγαλώσαμε λίγο άρχισε να μας παίρνει και στο γήπεδο, στα «ήρεμα», όπως έλεγε, παιχνίδια. Στο σπίτι η τηλεόραση έπαιζε, κατά κανόνα, εναλλάξ, MTV (δεν ξεκολλούσα λέμεεεεεε) και Eurosport ή κάποιο ματς. Έβλεπε τους αγώνες μαζί μας. Ρωτάγαμε και μας εξηγούσε. Μας έμαθε να αγαπάμε τον αθλητισμό, να είμαστε φίλαθλοι και όχι οπαδοί και τι είναι το off-side. Κι έτσι μεγάλωσε 3 κοριτσάκια που βλέπουν μπάλα. Κι έτσι την παλεύει με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι.

Σήμερα το απόγευμα, θα πάρει την αγαπημένη του θέση στον καναπέ για να δει το ματς που θα ανοίξει το Euro 2008. Η αλήθεια είναι ότι είναι από τις λίγες φορές που θα μου λείψει ότι δεν έχω τηλεόραση εδώ. Το ελληνικό πρωτάθλημα, για ευνόητους λόγους, δεν το παρακολουθούσα ποτέ. Τουλάχιστον όχι τους αγώνες, παρακολουθώ μόνο την εξέλιξη των αποτελεσμάτων. Αλλά το Champions League και τους διεθνείς αγώνες τα παρακολουθούσα πολύ. Εδώ, αρκούμαι στο διαδίκτυο και στα τηλεφωνήματα με τους φίλους μου.

dancing gal: Θα βγω, πάρε με στο ημίχρονο και στο τέλος να μου πεις σκορ!

A: Εεεεε, είσαι στη Γαλλία.... (Ύφος: :-/)

dancing gal: Ε, και?! (Ύφος: xD)

Εννοείται ότι τους αγώνες της εθνικής έχουμε κανονίσει να τους δούμε στο σπίτι της Κ. που έχει τηλεόραση. Άντε τώρα να βρίσκουμε καινούρια γούρια και θέσεις-από-τις-οποίες-δεν-κουνιόμαστε-όσο-κερδίζουμε! (Επιστήμων άνθρωπος σου λέει μετά! Τς τς τς ...) Εντάξει γέλιο θα έχει και ‘δώ. Θά ‘χει και τις σχετικές κόντρες με τους Άγγλους – όχι, αυτοί έχουν αποκλειστεί, δυστυχώς – Γάλλους Πορτογάλους και Ισπανούς της σχολής. Άντε να δούμε...

dancing gal

ps: Το ξέρω ότι πολλοί θα πουν για τα φράγκα, για τα πουλημένα παιχνίδια, για τις υπέρογκες αμοιβές των ποδοσφαιριστών. Τα ξέρω όλα αυτά. Και με χαλάνε κι εμένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να πάψει να μου αρέσει ο αθλητισμός και ειδικά το καλό ποδόσφαιρο ως θέαμα. Απλά δε γίνεται. Στην τελική... βλ. τίτλο!

pps: Το βλέπω, μόνο η Audrey θα με καταλάβει...

* Σχεδόν-opening lines από την ταινία “Run Lola, run ”

13 pieces...

Γύρισα σπίτι με τα παπούτσια μου γεμάτα άμμο... Σα να ήμουν στην παραλία... Ναι, δίπλα πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Επόμενος hot τουριστικός προορισμός, το εργαστήριο της σχολής...

Προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο δωμάτιό μου. Κάθε φορά που θέλω να βάλω μια τάξη στο κεφάλι μου, φτιάχνω το δωμάτιο μήπως και παρασυρθεί και το κεφάλι.

(Είμαι όλες οι μέρες που επιλέγεις να αγνοήσεις*. Όλες όμως. Μία προς μία.)

«Tu vas pas sortir un peu?» «Non» «…» «J’ai pas envie, d’accord?!»

Μερικές φορές κοιτάζοντας τη ντουλάπα μου σκέφτομαι ότι το κοριτσάκι με τα μαύρα μεγάλωσε και έγινε το κοριτσάκι με τα γκρι. – Post-it στον καθρέφτη: να βάλω λίγο ακόμα χρώμα στην ντουλάπα μου. 3 ροζ και 2 κόκκινα δεν είναι αρκετό.

Στο μυαλό μου υπάρχει χορογραφημένο ολόκληρο το Lights των Archive… Και τα 1109 δευτερόλεπτά του. Xέρια, πόδια, σώματα. Κινούνται, αλλάζουν, χάνονται. Αν το έβλεπες μπορεί να καταλάβαινες τι στο καλό συμβαίνει στο κεφάλι μου. Γιατί σε λέξεις δεν μπορώ να το βάλω.

Συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ακόμα αυτό ακριβώς που έψαχνε και το κοριτσάκι με τα μαύρα: κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τα αστεία μου...

Αύριο θα έχω το γλυκό hangover του κρασιού... Δεν έχω πιει πολύ. Ίσα ίσα για να ζαλιστώ λίγο... Ίσα ίσα για να χαμογελάω λίγο πιο εύκολα... Μα πόσο πιο εύκολα πια??

Νομίζω πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι... Αλλά ακόμα δε φαίνεται να μπορώ να το κάνω. Σα να νομίζω ότι η εργασία πρόκειται να γραφτεί από μόνη της....

Ξύπνησα, ξανακοιμήθηκα, ξαναξύπνησα... Με τα 6 διαφορετικά κρασιά να κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου...

Βρήκα τυχαία μια φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι. Μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη...

Ψάχνω να βρω ποια αντίστροφη μέτρηση να αρχίσω... Μέχρι την επόμενη συναυλία? Ή μέχρι να παραδώσω την εργασία? Ή μήπως μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές? Ουφ, μπερδεύτηκα...

«Τελικά η φωνή του Bellamy μπορεί να είναι πολύ νανουριστική...», σκέφτηκε η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ακούγοντας αυτό, και βυθίστηκε στον αγαπημένο της κυριακάτικο λήθαργο, περίπου 42 ώρες μετά την πρώτη σκέψη...

dancing gal

ps: τα puzzles είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι... Περνάω ώρες ατελείωτες για να βρω να ταιριάξω το επόμενο κομμάτι. Και τη στιγμή που το βρίσκω, θέλω να τσιρίξω από τη χαρά μου – γιατί το τοποθετώ και απλά ταιριάζει. Χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Απλά ταιριάζει...
*Radiohead - All I need

Και τώρα τι κατάλαβες???

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μεγάλη πόλη η πριγκήπισσα με το μπιζέλι. Η πριγκήπισσα περνούσε τον καιρό της χορεύοντας και γελώντας, καταναλώνοντας εικόνες, ήχους και λέξεις και κοιμόταν στα 20 στρώματα και στα 20 πουπουλένια παπλώματά της.
Τα χρόνια περνούσαν, η πριγκήπισσα μεγάλωνε, το μπιζέλι παρέμενε μικρό.
Και μια μέρα η πριγκήπισσα αποφάσισε να πάρει το μπιζέλι της και όσα στρώματα και παπλώματα μπορούσε και να πάει να ζήσει σε μια άλλη χώρα. Για να συνεχίσει να χορεύει, να γελάει και να καταναλώνει νέες εικόνες, φρέσκους ήχους και καινούριες λέξεις.
Και ξαφνικά μια νύχτα αποφάσισε όλα αυτά - ή έστω σχεδόν όλα - να τα μοιραστεί. Και κάπως έτσι βρέθηκε εδώ...

dancing gal

ps: Τριγυρνάω καιρό εδώ γύρω, διαβάζοντας posts από 'δω κι από 'κει. Με το πρώτο post αυτού του blog χάνω ένα (σχεδόν) στοίχημα, αφού έλεγα σε ένα φίλο και επέμενα, ότι δεν μπορώ να το κάνω (ναι, σε σένα πάει ο τίτλος του post!! :p). Κάτι όμως με τραβάει να το επιχειρήσω, κι άμα δε μάθω που θα με οδηγήσει όλο αυτό, μάλλον θα σκάσω... So, all aboard and off we go...