Κόκκινη κλωστή δεμένη
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δώστης κλώτσο να γυρίσει
Παραμύθι ν’ αρχινίσει
Κάποτε αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.
Κay: Κοιμήθηκες καλά?
dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με βόλευε αυτό που μου έδωσες...
Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!
Η πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.
«Έννοια σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια...
Ήθελε να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση...
Ήθελε να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα παπούτσια του καλού τσαγκάρη.
Κι επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης, να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται στ’ αλήθεια θαύματα...
Μόνο να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position και τα χέρια σε πέμπτη.
Να, και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel κοιμόταν.
Περισσότερο απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την «πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία (μερικές φορές το σκέφτεται ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker Bell της είχε μάθει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith, trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει παρά μόνο να πετάει αφού “Why walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της...
dancing gal
ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος... Δεν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι...
*Tori Amos – A sorta fairytale
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου