Θυμάσαι τότε που ήμαστε μικρές?
Θυμάσαι στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.
Θυμάσαι τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι θυμάσαι τα όνειρά μας για μεγάλες καριέρες... :ppppp
Θυμάσαι το πρώτο βράδυ σ’ εκείνο το μέρος με τις κουκέτες κλπ κλπ. το ‘93? Που αποκοιμηθήκαμε κρατώντας η μία το χέρι της άλλης από το διπλανό κρεββάτι. Θυμάσαι που περνούσαμε όλη τη χρονιά μετρώντας τους μήνες, τις μέρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί?
Θυμάσαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού? Που όταν μεγαλώσαμε αντικαταστάθηκαν με ατελείωτες ώρες συζητήσεων – για τα μαθήματα πάντα :p – και γέλιου, και κλάματος καμιά φορά για να σπάει η μονοτονία.
Θυμάσαι τις δεκάδες αφιερώσεις και τους αμέτρητους στίχους στα τετράδια και τα βιβλία μας?
Θυμάσαι τις ίντριγκες που έχουμε στήσει? Τις ιστορίες, ψεύτικες και αληθινές, πάντα με ιερό σκοπό, τέτοιον που να αγιάζει τα μέσα, που μετά τις μπλέκαμε και τα κάναμε μπάχαλο... Τις θεωρίες μας? Τις θυμάσαι όλες?
Είναι σίγουρο πως απ’ όλα αυτά δε θυμάσαι ούτε τα μισά... Γιατί πολύ απλά τα θυμάμαι εγώ. Η μνήμη σου είναι πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά...
Δεν πειράζει που δε θυμάσαι όλες αυτές τις ανούσιες λεπτομέρειες. Σημασία έχει που ήσουν εκεί. Σε όλες αυτές τις στιγμές που πέρασαν και σε όλες αυτές που θα ‘ρθουν. Σημασία έχει που γελάμε ακόμα πιασμένες από το χέρι...
dancing gal
ps: Όποιο flashback και να κάνω είσαι πάντα μέσα. Από τότε που παίζαμε στο πάρκο, τότε που ακόμα η ηλικία μας μετριόταν σε μήνες, μέχρι και τώρα που χτίζουμε τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες με τα τηλεφωνήματά μας. Η καλύτερή μου φίλη. Η «αδερφή» μου – σα να μη μου ‘φταναν τα άλλα δύο νούμερα...
Χρόνια Πολλά, Kay! Μπορεί να σταματήσαμε να γράφουμε κασσέττες, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ... ;)
E.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου