ή αλλιώς "Athens - Paris and the days in between"
lundi 1er septembre 2008
Η πλαγιαστή μου ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές... Καλά καλά δεν είχα προλάβει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο, θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν στην Αθήνα.
Φλασάκι
Μ’ αρέσει να επιστρέφω στην Αθήνα. Μ’ αρέσει να είναι το σημείο αναφοράς μου. Διακοπές, διακοπές part II (μην ξεγελιέστε, το part II είναι πάντα το ίδιο), χωριό, Kay’s town και τώρα Παρίσι. Αφετηρίες. Κι η Αθήνα πάντα το τέρμα. Το είχα πει κάποτε στο Μ., σε απάντηση στο mail που μου αποκάλυπτε τις πρώτες σκέψεις του για τον ιδιότυπο αυτό γύρο του κόσμου σε μια ζωή – τη δική του ζωή. Του είχα πει ότι, σε αντίθεση με εκείνον που έχει ανάγκη να φεύγει για να φεύγει, εγώ έχω πάντα ανάγκη να φεύγω για να γυρίζω. Κι αυτή η επιστροφή στο μυαλό μου έχει πάντα την εικόνα της Αθήνας. Ακόμα κι αν χρονικά είναι μετατοπισμένη στον αόριστο χρόνο.
Τέλος φλασακίου
Πώς να χωνέψω ότι ξαφνικά βρίσκομαι ξανά στο Παρίσι??? Την πρώτη μέρα που έφτασα περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού και σκεφτόμουν ότι είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που «έσκαβα» αυτόν τον ίδιο διάδρομο, περπατώντας πάνω κάτω, ετοιμάζοντας την παρουσίασή μου. Κι ακριβώς το λεπτό που το σκέφτηκα αυτό, το μυαλό μου βομβαρδίστηκε από όλες τις καλοκαιρινές στιγμές που έλεγα πριν... Crash! Boom! Bang! Όχι σαν τραγούδι των Roxette , σα βομβαρδισμός λέμε! Crash! Η Kay κι εγώ στην παραλία, να χτυπάμε 8ωρο φορώντας μαγιώ και γυαλιά ηλίου, ανάμεσα σε αντιηλιακά, iPod, βιβλία με άμμο στις σελίδες τους και ατελείωτες ανούσιες-ή-και-ουσιώδεις συζητήσεις. Boom! Άδεια, καλοκαιρινή Αθήνα, εκεί, προς τα τέλη Ιουλίου, κι εγώ χαμένη σε χαμόγελα και αγκαλιές. Bang! Sis C. και sis A. Και τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει περάσει μία, αλλά πολλές μέρες, σταύρωσα τα χέρια μου και έσφιξα τα δόντια... Θυμίστε μου, τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ πέρα???...
Ξαναγυρίζω. Αυτό κάνω. Στην πόλη που με κέρδισε τόσο ώστε να αποφασίσω να μείνω κι άλλο. Δεν ξέρω πόσο. Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο. Δεν ξέρω τίποτα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπαθώ να τα βγάλω πέρα έτσι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και όσο κι αν είναι δύσκολη ακόμα η προσαρμογή ξέρω ότι θέλω να μείνω εδώ γι’ αυτήν τη χρονιά. Για την επόμενη δεν ξέρω και δε θα με απασχολήσει ακόμα. Είναι η καινούρια μου υπέροχη τακτική, να με απασχολούν τα προβλήματα όταν έρθει η ώρα τους, όχι νωρίτερα.
Ανυπομονώ να βρω καινούριες αντίστροφες μετρήσεις και να τις μηδενίσω. Ανυπομονώ να κάνω βόλτα και να ξαπλώσω στα αγαπημένα μου πάρκα. Να δω τον Πύργο και να τσιρίξω ξανά όπως την πρώτη φορά, σαν άλλη Carrie Bradshaw (εκεί, γύρω στο 1:08 του video). Ανυπομονώ να χαθώ στα στενά του Marais σα να μην τα ξέρω. Να περπατήσω ξανά ξυπόλυτη δίπλα στο ποτάμι, με τα 12ποντα στο χέρι. Να γεμίσω εικόνες, ήχους και λέξεις που θα με αφήσουν émerveillée. Ανυπομονώ να θυμηθώ γιατί αποφάσισα να γυρίσω.
Καλή Χρονιά!!! (Πυροτεχνήματα, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια!!!)
dancing gal
ps: Μην τα ξαναλέμε! Οι χρονιές μου εμένα αρχίζουν με τα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία!! xD
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου