Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009

Το παζλ στον αέρα **

Με το μυαλό μου μουδιασμένο, να αρνείται να σκεφτεί κατά παραγγελία, με τις άμυνές μου υψωμένες όσο λίγες φορές και παράλληλα τα τείχη μου γκρεμισμένα*, δε μπορώ να γράψω. Ή μάλλον μπορώ. Ασυνάρτητες σκέψεις χωρίς καμία συνοχή. Λέξεις απ’αυτές που συνήθως κρατάω μπλεγμένες μέσα στο κεφάλι μου, ήσυχες – μερικές φορές νομίζω ότι οι λέξεις μου φέρονται σα μικρά απροσάρμοστα παιδάκια: «I live in my own little world, but that's ok. They know me here.». Κι όταν αποφασίζω να τις βγάλω από το κεφάλι μου, δεν κάνω καμία προσπάθεια να τις ξεμπλέξω. Ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Στην τελική, είναι μεγαλύτερες από μένα...
 
Ερώτημα της ημέρας/της εβδομάδας/του μήνα: Όταν η ζωή αποφασίζει να μοιάσει επιτέλους λίγο στις ταινίες, γιατί διαλέγει τις λάθος σκηνές?
 
Γεμίζω τις μέρες μου για να μη μου μένει χρόνος για τις νύχτες μου. Γιατί στις νύχτες μου υπάρχεις μόνο εσύ...
 
Έχω αφήσει το βλέμμα μου στις τσέπες του φούτερ σου. Ξέχασες να το βγάλεις και να μου το δώσεις πίσω. Ή δε θέλησες, δεν ξέρω. Κι είναι ακόμα εκεί και με κοιτάζει. Κοιτάζει κι εσένα. Ψάχνει να βρει το δικό σου βλέμμα. Και μπερδεύεται όταν το βρίσκει καρφωμένο πάνω μου...
 
Και θέλω να σκοτώνεις για μένα τις τεράστιες αράχνες, όπως σκότωσες για μένα όλους τους τεράστιους δράκους που ζούσαν μέσα μου και γύρω μου, πριν με ξυπνήσεις από το λήθαργό μου. Και τώρα τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί τους ακούω έναν έναν να ζωντανεύουν...
 
Οι μέρες μου είναι παραδόξως γεμάτες από εκείνη τη μυρωδιά. Που αν την εισπνεύσεις σε ικανοποιητικές δόσεις και από την κατάλληλη απόσταση και θέση – η κατάλληλη απόσταση είναι η μηδενική. Η θέση πάλι, oh well, είναι η θέση σου – τότε μπορεί και να σε κάνει ξανά να χαμογελάσεις. Στ’αλήθεια. Να ξεχάσεις για λίγο αυτούς τους τελευταίους μήνες που θες να τους γυρίσεις πίσω και να πάρεις άλλους στη θέση τους. Να ξεχάσεις ότι πονάς. Και να ησυχάσεις. Σ’εκείνη την αγκαλιά που κλεισμένη μέσα της αισθάνεσαι όπως όταν ξύπνησες από εκείνο το όνειρο. Το πιο ήρεμο όνειρο που είδες ποτέ. Γιατί είναι κι εκείνος στο όνειρο. Κι η αγκαλιά είναι η δική του. Στο όνειρο. Στ’αλήθεια. 
 
Και θέλω να σου πω ότι φτάνει αυτό το αστείο, παρατράβηξε, και να γυρίσεις πίσω...
 
 
dancing gal
 
*«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες κι όποιος ζητά μοναξιά τη βρίσκει. Όποιος όμως σηκώνει τοίχους απλά περιμένει κάποιον για να τους γκρεμίσει.» by razzmatazz (ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ). Ελπίζω να μην την πειράζει το c/p, απλά είναι μία από τις λίγες φορές που κάποιος που δεν ξέρω σκέφτεται δυομιση γραμμές που μέσα τους χωράει όλη μου η ζωή. Όλες μου οι στιγμές. Στιγμές μικροσκοπικές και λεπτομέρειες ασήμαντες. Σαν αυτές που χωράνε τις πιο μεγάλες μου επιθυμίες και τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...
 


**Θα ‘θελα να ‘μουν πάνω σου και όλα να μ’αρέσουν
Να μου ψιθυρίζεις πως αυτές οι μέρες θα περάσουν
Γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα...