Mια κάρτα, ένα δώρο γενεθλίων, δύο χαμόγελα, το δικό σου έκπληκτο, το δικό μου απλά δικό σου... ‘… Mais surtout, t’es très fort pour me faire rire. Et quand je peux rire, je suis « chez moi »…’
Took off my worried shoes, my worried shoes*
Αύριο δε θα μπορώ να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο – με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή...*
Διαβάζω τον Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ. στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.
Χθες, αργά το απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:
dancing gal: Ρε είναι βαρετό το κείμενο... Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη περιεχομένου
Α: Κι εσύ είσαι βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε
dancing gal: Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα
1) Εσύ δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη
2) ΒΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????
Παλιορεμάλι...
Α: 1) I speak you fluently
2)΄Ντάξει, το «βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)..... το «ακαταλαβίστικη» όχι, who are you kidding???
Priceless… Γέλαγα μια ώρα. Κι είχε και δίκιο...
Ο Mr S. δεν μπορώ να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της... Ήταν εδώ κι όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω...
Η sis A. μου είπε ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά... International υπέροχα πλάσματα...
dancing gal
*Φυσικά και δε χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ – θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην απορία του μπαμπά Π.
**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές. Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD
Herman Dune – I wish that I could see you soonΨάχνω εδώ και ένα τέταρτο να βρω την πρώτη λέξη. Με παρακολουθώ να κοιτάζω την οθόνη με σφιγμένα χείλη και να προσπαθώ να βρω τρόπο να πω όλα αυτά που γυρνοβολάνε στο κεφάλι μου. Κάθομαι στον καναπέ. Σηκώνομαι και κόβω βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα χέρια σταυρωμένα. Εντάξει, τό ‘σκαψες το αυλάκι, μόνο κοίτα να θυμηθείς να προσέξεις μην πέσεις μετά, ναι? Ναι. Ξανακάθομαι, ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ, τα διπλώνω και τα αγκαλιάζω με τα χέρια μου και γίνομαι μια σταλιά. Μικρό κορίτσι με μεγάλες λέξεις... Τόσο μικρό που νομίζω πως χωράω στην παλάμη σου... Λέξεις μεγάλες και τρομακτικές που δε χωράνε πουθενά...
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κάνοντας ότι δεν ακούω τον ήχο του κινητού που δε χτυπάει. Με βάζω για ύπνο. Καμιά φορά ξυπνάω και γράφω υστερόγραφα στα γαλλικά κι ύστερα ξανακοιμάμαι. Με κοιτάζω που χαμογελάω στον ύπνο μου. Ένα χαμόγελο εύθραυστο και αβέβαιο. Κι όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη στα μάτια μου διαβάζω όσα δεν τολμάω να πω...
Πρόσθεσα ένα ακόμα τραγούδι στον κατάλογο αυτών που είναι χορογραφημένα στο κεφάλι μου. Το άκουγα και αισθανόμουν ότι χόρευα πάνω στις λέξεις. Και κάθε φορά που το άκουγα, πονούσε και λίγο περισσότερο... Συνειδητοποιώ ότι αν κάνω playlist τα τραγούδια αυτά, καλύτερα να την ονομάσω “6 degrees to depression”... Όπως λέει και η αγαπητή maskou, τα ξυράφια προσφορά του καταστήματος...
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και νομίζω ότι βρήκε ευκαιρία να κάνει τουρισμό στην Αθήνα. Ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο πάντως, έκοβε σίγουρα βόλτες πάνω από το κεφάλι του Α. Τον πήρε και τηλέφωνο. Δεμπαμεκαλά.
Ξέρεις τι είναι σήμερα? Χα! Εγώ ξέρω και εγκαινιάζω μια ακόμα αντίστροφη μέτρηση! xD
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έριξα πόρτα στον κυνισμό που μου έστειλε η sis C. για παρέα, γιατί δεν ταιριάζουμε, λέμε, πώς να το κάνουμε δηλαδή, και τα έβγαλα πέρα. Βόλτες με την Δ. και την Κ., για να θυμηθούμε τις παλιές καλές μέρες, καινούριοι άνθρωποι, η Δ. να γελάει χαμένη σε αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και να φτιάχνει καινούριες. Όπως όταν ο Ο. που είναι γάλλος και είχε να τον δει κανα χρόνο της είπε: «Σε θυμάμαι εσένα! Είσαι εσύ που γελάς συνέχεια!» Βρεγμένοι δρόμοι, γκρι Παρίσι, παγωμένα χέρια, ζεστά χαμόγελα, γάντια με κομμένα δάχτυλα, θύμησες από κομμένες ανάσες.
Κυριακή πρωί, μάθημα μπαλέτου. Στέκομαι στην αγαπημένη μου θέση στη μπάρα, δίπλα στο παράθυρο, και χαμογελάω συνειδητοποιώντας ότι σε όλες τις αίθουσες χορού πάντα έψαχνα να βρω τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ισορροπώ με το ένα πόδι στη μπάρα και το άλλο στις μύτες του ποδιού. Κοιτάζω έξω. Χιονίζει... Κατεβαίνω από την ισορροπία και βάζω το άλλο πόδι στη μπάρα και σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή με τα τρία χ. Χιονίζει. Χορεύω. Χαμογελάω.
dancing gal
ps:
*Συνήθεις Ύποπτοι - Ημερολόγιο
Ή αλλιώς, Canard sauce aigre-douce…
Αισθάνομαι σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα... Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια. Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t ask, θα σου εξηγήσω σε επόμενο post), μια χαζή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»....
“Don’t give up on the dream
Don’t give up on the wanting
Because I want you too…”
Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι...
Πάει κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα έκανε όλη μέρα γκρι... Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες, ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες... Ή και το ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο...
Και μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι μου. Τόσο απλά. :)
Μερικές φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.
Βλακείες. Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21...» (Σ’ ευχαριστώ φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)
Je vais pas t’apprendre comment prononcer mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle. Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…
Το πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού. Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω. Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν μια ζωή. Τη δική μου ζωή.
dancing gal
ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο κεφάλι μου...
*Αντίστροφα Ξόρκια
Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.
The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me
**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…
Αγαπώ τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί... Γιατί μπορώ και θέλω!
Περπατάω στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου όπως η Belle στο Beauty and the Beast (εκεί γύρω στο 5:03), χαμένη στον κόσμο μου. Μπορείς να αρχίσεις να μετράς τις μέρες μέχρι να σαβουριαστώ ή να με πατήσει αυτοκίνητο.
Αγαπώ και το turquoise. Σε ρούχα, σε κοσμήματα, στον πίνακα του Degas με τις μπαλαρίνες . Γιατί θυμίζει θάλασσα, καλοκαίρι και τα μάτια μου.
Προχθές περπατούσα στο Marais και άκουσα ξαφνικά ένα γνώριμο σφύριγμα. Ένα σφύριγμα που δε θα το μπέρδευα με κανένα άλλο στον κόσμο. Γιατί είναι το σφύριγμα που χρησιμοποιούμε ως σύνθημα στο σπίτι. Και για ένα δευτερόλεπτο, ξέχασα πού ήμουν και πως δεν ήταν δυνατόν και γύρισα χαρούμενη και γεμάτη αγωνία για να δω ποιος είναι. Η sis A.? Η μαμά? Ο μπαμπάς? Ή μήπως η sis C., που τόσες και τόσες φορές μου σφύριζε τη στιγμή που άνοιγα την εξώπορτα για να την περιμένω να ανεβούμε μαζί? Φυσικά δεν ήταν κανείς απ’ αυτούς και γκντουπ! προσγειώθηκα στην παρισινή μου πραγματικότητα χαμογελώντας...
Α ναι, θυμήθηκα τι άλλη αγγελία έπρεπε να βάλω στο post της κινεζούλας :
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ντετέκτιβ, ικανός να λύσει το μυστήριο του χαμόγελου – παγίδα, καθώς η γράφουσα αδυνατεί πλέον να το διαχειριστεί... (Σημ: με τρομακτική ακρίβεια, ένα χαμόγελο – παγίδα είναι κάθε φορά συνθήκη ικανή και αναγκαία για να fall head over feet… Μα κάθε φορά όμως...) Άμα δεν ξέρεις για ποιο χαμόγελο μιλάω, δεν είχες την τύχη να το συναντήσεις. Γιατί όταν το συναντήσεις, δε μπορεί παρά να το καταλάβεις, για τα καλά...
Την παραμονή της πρώτης μέρας στη δουλειά είδα τον καθιερωμένο πλέον εφιάλτη του άγχους. Δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αιτία του είναι πάντα το άγχος. Χαζό όνειρο ήταν, αλλά έπαθα αυτό που προσπαθείς να φωνάξεις και δε βγαίνει η φωνή σου και όταν κατάφερα να φωνάξω, ξύπνησα από την ίδια μου τη φωνή και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι ήμουν στο δωμάτιό μου στην Αθήνα και θα πήγαινα να ξυπνήσω την sis C. Το λες και χάλια.
Σε πόσες λέξεις μπορείς να χωρέσεις την πιο μεγάλη σου επιθυμία για αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Η Δ. σε 10... «Θέλω μόνο να με κοιτάει στα μάτια και να γελάει...» Κι είναι υπέροχο η πιο μεγάλη σου επιθυμία να χωράει σε 10 λέξεις, να μην κοστίζει τίποτα και να αξίζει τα πάντα...
Mais c’est bizarre… Je te connais même pas… Si, je connais ton prénom. Encore un M. dans ma vie. Alors, me voilà, attrapée par ton sourire – piège, incapable d’expliquer le mien… Mais, en fait, je crois que je veux pas l’expliquer… Parce que si je le comprends, tout va disparaître…
Τελικά νομίζω πως σιγά σιγά ανακαλύπτω άλλη μια σταθερή αξία στη ζωή μου. Γιατί μπορώ να θυμηθώ μία προς μία και να απαριθμήσω τις φορές που ταυτίστηκα μ’ αυτό το τραγούδι**, με λόγο ή και σχεδόν-χωρίς λόγο, όπως σήμερα. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά...
« Tous les matins du monde sont sans retour » Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή... Γιατί είναι μοναδικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει τόσο όμορφα... Κι εξάλλου, « La vie est belle à proportion et à référence » Κι εσένα? Εσένα ποια είναι η αναλογία και η αναφορά σου για μια υπέροχη ζωή?
dancing gal
*Τίτλος μιας γαλλικής ταινίας του 1991, με τους πατέρα και υιό Depardieu. Την είχα δει σε θερινό πριν από μερικά καλοκαίρια, αλλά δε θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα. Μόνο ότι μου άρεσε. Μεταξύ άλλων, γιατί είχε υπέροχη μουσική και γιατί είχε κι αυτές τις δύο υπέροχες φράσεις που έχουν καρφωθεί στο κεφάλι μου από εκείνο το βράδυ...
**Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι??
Γυρίζοντας από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω να νιώσω τη βροχή παρά μόνο στο πρόσωπό μου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω μια ακόμη πού-είναι-το-καλοκαίρι-οέο κρίση, μύρισε βρεγμένο χώμα. Μία από τις δύο αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο. – Η άλλη είναι τα φρεσκοπλυμένα ρούχα. Go figure. – Κι αντί να χτυπήσω την κρίση, χτύπησα ένα flashback από αγαπημένα summer showers...
Λήθαργος... Έτσι λέγεται ο ύπνος από τον οποίο μόλις ξύπνησα. Χτύπαγαν τηλέφωνα, τα σήκωνα, ξανάπεφτα... Ανάσανα. Λίγες μέρες μείναν ακόμα. Λίγες μέρες και λίγες διορθώσεις. Quelques coquilles… Des fautes pas trop graves… Ανάσανα. Και μαζί μου ανάσαναν και όλα τα άλλα. Σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, αισθήσεις, χαμόγελα, μνήμες κοιμισμένες, αγγίγματα, ανάσες. Όλα όσα μπλοκάρονται αυτόματα από τους περίφημους μηχανισμούς αυτοάμυνάς μου. Όλα όσα δεν αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στη νιρβάνα που λέγαμε. Και μετά... slaaaaaaaaap, σφαλιάρα. Γκντουπ! απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.
Βρέχει. Πάλι. Πολύ.
Το πρωί είχε ήλιο. Καθόμασταν με το Δ. στο γρασίδι έξω από τη σχολή και του έλεγα ότι άμα κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη και ο αέρας μου ανακατεύει τα μαλλιά. Γέλασε.
Κοιτάζω το πιτσιρίκι απέναντί μου στο μετρό. Τρώει καραμέλες που τις κερδίζει από τη μαμά του λέγοντας το χρώμα τους. Όλες πράσινες τις έλεγε. Γελούσε η μαμά του. Γελούσα κι εγώ.
Άσχετο (δηλ. σχετικό, κάπως): δεν υπάρχει πιο γλυκό και αξιαγάπητο βλέμμα από αυτό στα μάτια ενός πιτσιρικιού που σε ακούει να μιλάς γλώσσα άλλη από τη δικιά του. Γουρλώνει τα ματάκια του, κοιτάζει βαθειά μες στα δικά σου. Του χαμογελάς και δεν αντιδρά, παρά μόνο, χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του από πάνω σου, τραβάει την μπλούζα της μαμάς του για να της ψιθυρίσει στ’ αυτί. Σε δυο λέξεις δικές σου, ένας καινούριος, άγνωστος κόσμος δικός του...
(If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me? And just forget the world?... Την ξέρω την απάντηση πια... Γι’ αυτό την κλείνω την παρένθεση. Γιατί ποτέ δε θα κυνηγήσουμε μαζί αυτοκίνητα... Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ??...)*
*συνειρμό στο συνειρμό, από τα σκυλιά της vasias που κυνηγούσαν αυτοκίνητα το μεσημέρι, έφτασα στους ανθρώπους που κυνηγάνε άλλους ανθρώπους και μετά μαζί τους αυτοκίνητα...
Σήμερα το πρωί...
Πάλι στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα. Ούτε με το excel των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι μόνη μου στην αίθουσα και 2 – γιατί και να χόρευα μάλλον δε θα με έβλεπαν :p, οπότε παραιτούμαι κι αποφασίζω να σκεφτώ για λίγο τίποτα άλλο...
Σκέφτομαι τους ουρανούς που άνοιξαν χθες κατά τις 21h00 και δεν άδειασαν παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες πριν χαράξει. Μα πόσο νερό έχει πια εκεί πάνω??? Κουλουριασμένη κάτω από το πάπλωμα (ναι, ένα έχω, είπαμε, δεν μπόρεσα να τα πάρω και τα 20 μαζί μου :p), έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την αστραπή και κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι να ακούσω τη βροντή... Ήταν σα να έσπαγε ο ουρανός στα δύο κι εγώ σαν άλλη Γαλάτισσα φοβόμουν ότι θα μου πέσει στο κεφάλι... (σημ: φοβάμαι τις βροντές, πάρα πολύ, σε σημείο που στο σπίτι πήγαινα και κοιμόμουν με μία από τις δύο αδερφές μου. Που είναι μικρότερες από μένα... :-/) Η Χ. από το απέναντι δωμάτιο μου έστελνε το ένα μήνυμα μετά το άλλο: «Μη φοβάσαι, απέναντι είμαι!» «Άμα φοβάσαι πολύ, έλα εδώ» «Μη φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι!»
Σκέφτομαι ότι εκεί κάνει ζέστη... Πολλή! 36 βαθμούς λέει... Εδώ με τους 27 και κάνουμε party! Θυμάμαι τον ήλιο, θυμάμαι τη θάλασσα, ξανακοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι, την «μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη» και σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τελικά να μετράω αντίστροφα μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές...
***
Με έπιασαν οι τύψεις και είπα να ασχοληθώ λίγο και με το excel. Τι κατάλαβα?? Διαγράμματα ό,τι νά ‘ναι μου βγάζει αυτό? Σκέψεις ό,τι νά ‘ναι θα κάνω κι εγώ!!!
***
Βρήκα τι χρώμα θα χρωματίσω τα όνειρά μου... Καθαρό γαλάζιο ουρανού, κόκκινο σαν τις πρώτες φράουλες της χρονιάς και σαν τα 99 μπαλόνια1 που περνάνε, πράσινο σαν τα αρμυρίκια στις παραλίες, λευκό σαν τα σύννεφα που θα κάνω «φου» και θα φύγουν, μωβ σαν το wanna-be καινούριο μου μαγιώ, σομόν σαν τις αγαπημένες μου pointes, απέραντο γαλάζιο2 θάλασσας, ροζ σαν εμένα όταν ρώτησα το Μ. με ποια λέξη θα με χαρακτήριζε, χρυσό σαν τη λάμψη που βλέπω στα μάτια των δικών μου υπέροχων πλασμάτων. Πολύχρωμα όνειρα σα να λέμε. Σαν τα εισιτήρια από τις συναυλίες και τις παραστάσεις που γεμίζουν τον τοίχο μου στο σπίτι στην Αθήνα. Σαν τις φωτογραφίες που γεμίζουν δύο τοίχους εκεί και έναν εδώ. Σαν τις αναμνήσεις των στιγμών που θά ‘ρθουν... Κι έτσι, όταν θα βρω αυτό που έλεγα ότι ψάχνω, κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τ’ αστεία μου, θα χρειαστεί να βάλει μόνο τις τελευταίες πινελιές. Και να γελάει με τ’ αστεία μου, φυσικά.
Η sis C. έχει γενέθλια σήμερα κι εγώ σκέφτομαι όλες τις στιγμές της ζωής της στη ζωή μου... Και δεν είμαι εκεί... Να της πω πόσο την αγαπάω κι ότι πιστεύω στα όνειρά της περισσότερο από ‘κείνη...
“Are you ready to play the game? Are you ready to lose it all?”…3 Το τραγούδι κόβει βόλτες στο μυαλό μου μέρες τώρα κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν την ερώτηση την απευθύνω σε κάποιον άλλο ή στον ίδιο μου τον εαυτό...
Έχει ήλιο σήμερα. Λίγο, αλλά ήλιο. Έξω. Και όπως πάντα, με μια μικρή διαφορά φάσης, θα βγει και μέσα. Αρκεί να προλάβει πριν ξεσπάσει η επόμενη καταιγίδα. Μέσα.
dancing gal
2Φράση-tribute σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες... Για τις υπέροχες εικόνες από την Αμοργό, για την υπέροχη μουσική που με ταξιδεύει, για την υπέροχη ιστορία που διηγείται... (Αν δεν την έχετε δει, να βρείτε και να δείτε τη director’s cut-γαλλική version και όχι την κουτσουρεμένη-αμερικανική)
*U2 – Electrical Storm (μακράν από τα αγαπημένα μου video τους, πολύ απλά γιατί πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου Larry :) )
Γύρισα σπίτι με τα παπούτσια μου γεμάτα άμμο... Σα να ήμουν στην παραλία... Ναι, δίπλα πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Επόμενος hot τουριστικός προορισμός, το εργαστήριο της σχολής...
Προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο δωμάτιό μου. Κάθε φορά που θέλω να βάλω μια τάξη στο κεφάλι μου, φτιάχνω το δωμάτιο μήπως και παρασυρθεί και το κεφάλι.
(Είμαι όλες οι μέρες που επιλέγεις να αγνοήσεις*. Όλες όμως. Μία προς μία.)
«Tu vas pas sortir un peu?» «Non» «…» «J’ai pas envie, d’accord?!»
Μερικές φορές κοιτάζοντας τη ντουλάπα μου σκέφτομαι ότι το κοριτσάκι με τα μαύρα μεγάλωσε και έγινε το κοριτσάκι με τα γκρι. – Post-it στον καθρέφτη: να βάλω λίγο ακόμα χρώμα στην ντουλάπα μου. 3 ροζ και 2 κόκκινα δεν είναι αρκετό.
Στο μυαλό μου υπάρχει χορογραφημένο ολόκληρο το Lights των Archive… Και τα 1109 δευτερόλεπτά του. Xέρια, πόδια, σώματα. Κινούνται, αλλάζουν, χάνονται. Αν το έβλεπες μπορεί να καταλάβαινες τι στο καλό συμβαίνει στο κεφάλι μου. Γιατί σε λέξεις δεν μπορώ να το βάλω.
Συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ακόμα αυτό ακριβώς που έψαχνε και το κοριτσάκι με τα μαύρα: κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τα αστεία μου...
Αύριο θα έχω το γλυκό hangover του κρασιού... Δεν έχω πιει πολύ. Ίσα ίσα για να ζαλιστώ λίγο... Ίσα ίσα για να χαμογελάω λίγο πιο εύκολα... Μα πόσο πιο εύκολα πια??
Νομίζω πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι... Αλλά ακόμα δε φαίνεται να μπορώ να το κάνω. Σα να νομίζω ότι η εργασία πρόκειται να γραφτεί από μόνη της....
Ξύπνησα, ξανακοιμήθηκα, ξαναξύπνησα... Με τα 6 διαφορετικά κρασιά να κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου...
Βρήκα τυχαία μια φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι. Μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη...
Ψάχνω να βρω ποια αντίστροφη μέτρηση να αρχίσω... Μέχρι την επόμενη συναυλία? Ή μέχρι να παραδώσω την εργασία? Ή μήπως μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές? Ουφ, μπερδεύτηκα...
«Τελικά η φωνή του Bellamy μπορεί να είναι πολύ νανουριστική...», σκέφτηκε η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ακούγοντας αυτό, και βυθίστηκε στον αγαπημένο της κυριακάτικο λήθαργο, περίπου 42 ώρες μετά την πρώτη σκέψη...
ps: τα puzzles είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι... Περνάω ώρες ατελείωτες για να βρω να ταιριάξω το επόμενο κομμάτι. Και τη στιγμή που το βρίσκω, θέλω να τσιρίξω από τη χαρά μου – γιατί το τοποθετώ και απλά ταιριάζει. Χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Απλά ταιριάζει...
*Radiohead - All I need