Ψάχνω εδώ και ένα τέταρτο να βρω την πρώτη λέξη. Με παρακολουθώ να κοιτάζω την οθόνη με σφιγμένα χείλη και να προσπαθώ να βρω τρόπο να πω όλα αυτά που γυρνοβολάνε στο κεφάλι μου. Κάθομαι στον καναπέ. Σηκώνομαι και κόβω βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα χέρια σταυρωμένα. Εντάξει, τό ‘σκαψες το αυλάκι, μόνο κοίτα να θυμηθείς να προσέξεις μην πέσεις μετά, ναι? Ναι. Ξανακάθομαι, ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ, τα διπλώνω και τα αγκαλιάζω με τα χέρια μου και γίνομαι μια σταλιά. Μικρό κορίτσι με μεγάλες λέξεις... Τόσο μικρό που νομίζω πως χωράω στην παλάμη σου... Λέξεις μεγάλες και τρομακτικές που δε χωράνε πουθενά...
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κάνοντας ότι δεν ακούω τον ήχο του κινητού που δε χτυπάει. Με βάζω για ύπνο. Καμιά φορά ξυπνάω και γράφω υστερόγραφα στα γαλλικά κι ύστερα ξανακοιμάμαι. Με κοιτάζω που χαμογελάω στον ύπνο μου. Ένα χαμόγελο εύθραυστο και αβέβαιο. Κι όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη στα μάτια μου διαβάζω όσα δεν τολμάω να πω...
Πρόσθεσα ένα ακόμα τραγούδι στον κατάλογο αυτών που είναι χορογραφημένα στο κεφάλι μου. Το άκουγα και αισθανόμουν ότι χόρευα πάνω στις λέξεις. Και κάθε φορά που το άκουγα, πονούσε και λίγο περισσότερο... Συνειδητοποιώ ότι αν κάνω playlist τα τραγούδια αυτά, καλύτερα να την ονομάσω “6 degrees to depression”... Όπως λέει και η αγαπητή maskou, τα ξυράφια προσφορά του καταστήματος...
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και νομίζω ότι βρήκε ευκαιρία να κάνει τουρισμό στην Αθήνα. Ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο πάντως, έκοβε σίγουρα βόλτες πάνω από το κεφάλι του Α. Τον πήρε και τηλέφωνο. Δεμπαμεκαλά.
Ξέρεις τι είναι σήμερα? Χα! Εγώ ξέρω και εγκαινιάζω μια ακόμα αντίστροφη μέτρηση! xD
Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έριξα πόρτα στον κυνισμό που μου έστειλε η sis C. για παρέα, γιατί δεν ταιριάζουμε, λέμε, πώς να το κάνουμε δηλαδή, και τα έβγαλα πέρα. Βόλτες με την Δ. και την Κ., για να θυμηθούμε τις παλιές καλές μέρες, καινούριοι άνθρωποι, η Δ. να γελάει χαμένη σε αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και να φτιάχνει καινούριες. Όπως όταν ο Ο. που είναι γάλλος και είχε να τον δει κανα χρόνο της είπε: «Σε θυμάμαι εσένα! Είσαι εσύ που γελάς συνέχεια!» Βρεγμένοι δρόμοι, γκρι Παρίσι, παγωμένα χέρια, ζεστά χαμόγελα, γάντια με κομμένα δάχτυλα, θύμησες από κομμένες ανάσες.
Κυριακή πρωί, μάθημα μπαλέτου. Στέκομαι στην αγαπημένη μου θέση στη μπάρα, δίπλα στο παράθυρο, και χαμογελάω συνειδητοποιώντας ότι σε όλες τις αίθουσες χορού πάντα έψαχνα να βρω τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ισορροπώ με το ένα πόδι στη μπάρα και το άλλο στις μύτες του ποδιού. Κοιτάζω έξω. Χιονίζει... Κατεβαίνω από την ισορροπία και βάζω το άλλο πόδι στη μπάρα και σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή με τα τρία χ. Χιονίζει. Χορεύω. Χαμογελάω.
dancing gal
ps:
*Συνήθεις Ύποπτοι - Ημερολόγιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου