Tick... Tock... Tick... Tock... Tick... Tock...

Το σαββατοκύριακο μετράω το χρόνο με το τηλέφωνο που δε χτυπάει. Καμιά φορά μου συμβαίνει και τα βράδια των καθημερινών αλλά, ειδικά τα σαββατοκύριακα, ο χρόνος μετριέται με τα τουρουρούν που δεν ακούω...

Καμιά φορά μετράω το χρόνο με τις φορές που ακούω ένα τραγούδι ή ένα δίσκο. Το καλοκαίρι μετρούσα τις μέρες με ώρες ύπνου. Όταν ήμουν πιο μικρή μετρούσα το χρόνο με λάθος συναγερμούς. Υποσυνείδητα μπορεί να το κάνω ακόμα, δεν ξέρω...

Το αγαπημένο μου όμως είναι οι αντίστροφες μετρήσεις. Βάζω μπροστά μου ημερομηνίες ορόσημα και τις κυνηγώ. Μεγάλες ή μικρές, εύκολες ή δύσκολες, δεν έχει σημασία. Ο μηδενισμός των δύσκολων με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στις εύκολες, κι έτσι πορεύομαι... Η ζωή σαν ωρολογιακή βόμβα. Ο switterz το είχε πει έτσι. Και ο alex1910 με είχε ρωτήσει αν τα βράδια κάνω μηδενισμό χρονομέτρων. Και του είχα απαντήσει πως ναι. Κάθε βράδυ. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, το βράδυ μηδενίζω και την άλλη μέρα αρχίζω από την αρχή. Δεν ξεχνάω τι έχει γίνει, απλά μηδενίζω για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω...

Στο S.I. η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι το 1 second. Στο μυαλό μου μονάδες μέτρησης του χρόνου έχουν υπάρξει σχεδόν τα πάντα... Σελίδες ιστορίας, ώρες πρόβας, καλοκαιρινά μπάνια, φορές που έφαγα τα μούτρα μου πριν στρίψω για πρώτη φορά στις pointes, ασκήσεις γεωμετρίας και άλγεβρας και αργότερα ασκήσεις στατικής και εδαφομηχανικής, αφίξεις και αναχωρήσεις από την κατασκήνωση, μετακομίσεις, Πέμπτες που τις περνούσα με την ξαδέρφη μου και το νεογέννητο τότε ανηψιό μου, οχτάρια στις ασκήσεις χορού, ασκήσεις για τους προσαγωγούς και το en-dehors, «5 λεπτά ακόμη» ύπνου το πρωί, χαμόγελα, στεναχώριες, συναυλίες και παραστάσεις χορού, μέρες, μήνες και τώρα πια χρόνια που περνάνε ανάμεσα στις φορές που βλέπω το Μ. από κοντά – άτιμο BsAs, γιατί πήγες και χώθηκες στην άλλη άκρη του κόσμου?? – επιστροφές στο σπίτι, τρίμηνα στο γυμνάσιο, τετράμηνα στο λύκειο, εξάμηνα στο Πολυτεχνείο και στην Ecole, ο εικονικός χρόνος ενός παιχνιδιού που έπαιζε στο internet ο Α. και με έβαζε να τον ξυπνάω αξημέρωτα, που εγώ είχα ήδη ξυπνήσει, για να παίξει, κλεμμένες ανάσες, όνειρα, τηλέφωνα που δε χτυπούσαν ποτέ όταν τα περίμενα, τηλέφωνα που χτύπησαν όταν δεν το περίμενα καθόλου και έκαναν το χρόνο να παγώσει, στιγμές που έκαναν το χρόνο να σταματήσει*...

Είμαι στο τραμ και ακούω μουσική και αντί να συνεχίσω να γράφω μουντζουρώνω αφηρημένα το χαρτί... Υποτίθεται ότι αυτό το ποστ θα ήταν για το χρόνο, αλλά φτάνοντας στις στιγμές που είναι ικανές να σταματήσουν το χρόνο έκαψα φλάντζα και το μυαλό μου έγινε Βιτάμ-Soft και σκέφτομαι μόνο υστερόγραφα στα γαλλικά...

dancing gal

ps: Tu me laisses pas jurer en grec, je te deteste pas, tu le sais déjà, j’ai pas envie de travailler, tu me dis de ne pas faire la tête et de ne pas froncer les sourcils, je te fais sourire, tu me dis de te faire confiance, je me demande si je peux mais je dis rien, tu souris et j’oublie tout… Je t’apprends des gestes grècques que tu comprends pas et tu ris, tu me dis que c’est comme si je jète des boules de feu comme Dragonball et je ris, tu me regardes faire mes affaires et j’ai pas envie de partir sur chantier parce que tu ne seras pas là… Dans la journée je mésure le temps avec les bouts de papier. Avec tes sourires et tes regards. Avec les miens. Avec mes petits moments. Ou nos petits moments? Dis-moi qu'ils sont à toi aussi...

*Όπως λέει και σ’ αυτήν την ταινία που αγαπώ:

“They say when you meet the love of your life, time stops, and that's true. What they don't tell you is that when it starts again, it moves extra fast to catch up.”