Αύριο δε θα μπορώ να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο – με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή...*
Διαβάζω τον Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ. στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.
Χθες, αργά το απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:
dancing gal: Ρε είναι βαρετό το κείμενο... Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη περιεχομένου
Α: Κι εσύ είσαι βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε
dancing gal: Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα
1) Εσύ δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη
2) ΒΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????
Παλιορεμάλι...
Α: 1) I speak you fluently
2)΄Ντάξει, το «βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)..... το «ακαταλαβίστικη» όχι, who are you kidding???
Priceless… Γέλαγα μια ώρα. Κι είχε και δίκιο...
Ο Mr S. δεν μπορώ να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της... Ήταν εδώ κι όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω...
Η sis A. μου είπε ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά... International υπέροχα πλάσματα...
dancing gal
*Φυσικά και δε χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ – θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην απορία του μπαμπά Π.
**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές. Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD
Herman Dune – I wish that I could see you soon
