Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ξέρεις-εσύ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ξέρεις-εσύ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Flashback

Θυμάσαι τότε που ήμαστε μικρές?

Θυμάσαι στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.

Θυμάσαι τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι θυμάσαι τα όνειρά μας για μεγάλες καριέρες... :ppppp

Θυμάσαι το πρώτο βράδυ σ’ εκείνο το μέρος με τις κουκέτες κλπ κλπ. το ‘93? Που αποκοιμηθήκαμε κρατώντας η μία το χέρι της άλλης από το διπλανό κρεββάτι. Θυμάσαι που περνούσαμε όλη τη χρονιά μετρώντας τους μήνες, τις μέρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί?

Θυμάσαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού? Που όταν μεγαλώσαμε αντικαταστάθηκαν με ατελείωτες ώρες συζητήσεων – για τα μαθήματα πάντα :p – και γέλιου, και κλάματος καμιά φορά για να σπάει η μονοτονία.

Θυμάσαι τις δεκάδες αφιερώσεις και τους αμέτρητους στίχους στα τετράδια και τα βιβλία μας?

Θυμάσαι τις ίντριγκες που έχουμε στήσει? Τις ιστορίες, ψεύτικες και αληθινές, πάντα με ιερό σκοπό, τέτοιον που να αγιάζει τα μέσα, που μετά τις μπλέκαμε και τα κάναμε μπάχαλο... Τις θεωρίες μας? Τις θυμάσαι όλες?

Είναι σίγουρο πως απ’ όλα αυτά δε θυμάσαι ούτε τα μισά... Γιατί πολύ απλά τα θυμάμαι εγώ. Η μνήμη σου είναι πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά...

Δεν πειράζει που δε θυμάσαι όλες αυτές τις ανούσιες λεπτομέρειες. Σημασία έχει που ήσουν εκεί. Σε όλες αυτές τις στιγμές που πέρασαν και σε όλες αυτές που θα ‘ρθουν. Σημασία έχει που γελάμε ακόμα πιασμένες από το χέρι...

dancing gal

ps: Όποιο flashback και να κάνω είσαι πάντα μέσα. Από τότε που παίζαμε στο πάρκο, τότε που ακόμα η ηλικία μας μετριόταν σε μήνες, μέχρι και τώρα που χτίζουμε τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες με τα τηλεφωνήματά μας. Η καλύτερή μου φίλη. Η «αδερφή» μου – σα να μη μου ‘φταναν τα άλλα δύο νούμερα...

Χρόνια Πολλά, Kay! Μπορεί να σταματήσαμε να γράφουμε κασσέττες, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ... ;)

E.

Randy Newman – You’ve got a friend in me (Toy Story)

Τρίτη 3 Ιουνίου 2008

Siamese dream*

Θέλω κάτι να πω αλλά δε βρίσκω τις λέξεις... Θέλω κάτι να σκεφτώ αλλά το κεφάλι μου είναι άδειο... Ή πολύ γεμάτο. Θέλω κάτι να αισθανθώ αλλά δε βρίσκω το δρόμο. Χαμένες λέξεις. Μπερδεμένα κουβάρια σκέψης. Κρυμμένα, φοβισμένα συναισθήματα. Ίσως να είναι η γνωστή νιρβάνα στην οποία πέφτω κάθε φορά πριν από τις εξετάσεις ή πριν να παραδώσω μια σημαντική εργασία. Είναι σαν αυτοάμυνα. Δε σκέφτομαι, δεν αισθάνομαι. Το απόλυτο κενό. Το κενό μου.

Υπάρχει όμως μια σκέψη που καταφέρνει να ξεφύγει από το κουβάρι και να ταξιδέψει. Μακριά. Πολύ μακριά. Πέρα από τον Ατλαντικό...

Είχα διαβάσει κάπου το εξής: «The real test of friendship is: can you literally do nothing with the other person? Can you enjoy those moments of life that are utterly simple? » - Ευτυχώς που το είχα αποθηκεύσει ως hyperlink αλλιώς ακόμα θα έψαχνα στα post του thiou !!! - Έχω κι άλλο ένα test: «Θα μπορούσατε να ντυθείτε σιαμαία τις απόκριες?» Να φορέσετε μία και μοναδική XXL μπλούζα και χωριστά παντελόνια – φούστες – whatevah και να κινείστε έτσι όλο το βράδυ. Να χορεύετε, να τρώτε – αν το φαγητό χρειάζεται μαχαιροπίρουνο να θυμάστε ότι ο ένας κρατάει το πιρούνι και ο άλλος το μαχαίρι και πρέπει να συγχρονιστείτε – να πίνετε. Να ανεβοκατεβείτε σκάλες χωρίς να σαβουριαστείτε. Σαν ένα. Ένα μυαλό, μία ψυχή. Δύο χαμόγελα.

Άπειρες ευτυχισμένες στιγμές στριμωγμένες σε μια φωτογραφία. Mail που αν εκτυπωθούν ισοδυναμούν με οικολογική καταστροφή στον Αμαζόνιο. Ένα χέρι που κρατάει το δικό μου και με περνάει απέναντι στο δρόμο. Από την άλλη άκρη του κόσμου.

dancing gal

ps: Ο Μ. κι εγώ έχουμε περάσει και τα δύο test, αλλά ειδικά αυτό το δεύτερο με μεγάλη, θυμάμαι, επιτυχία. Ο κυριούλης που μου είχε τυπώσει τη στάμπα στη μπλούζα XXL, έτσι ώστε να θυμίζουμε προσφορά σαμπουάν 2 σε 1 ακόμα γελάει... Ο Μ. είναι ο καλύτερος μου φίλος στον κόσμο. Στην άλλη άκρη του κόσμου για την ακρίβεια. Κι επειδή στις 5 Ιουνίου δε θα είμαι εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, για να υπογράψω στο βιβλίο των επισκεπτών, υπογράφω interactive, με τον ίδιο τρόπο που υπέγραφα και συνεχίζω να υπογράφω όλα τα mail μας:

Love always,

E.

*Τίτλος ενός πολύ πολύ αγαπημένου δίσκου των Smashing Pumpkins. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι αστείο. Διάλεξα τον τίτλο για την προφανή αναφορά στα σιαμαία, και μετά θυμήθηκα ότι γνωρίστηκα με το Μ. εξαιτίας ενός άλλου δίσκου των Smashing Pumpkins…

Τρίτη 20 Μαΐου 2008

Just hold on to me...*

Η sis A. έγραφε σήμερα έκθεση. Σεφέρης το κείμενο, η παράδοση το θέμα. Κι εγώ σαν την τρελή να κατεβάζω τα θέματα από το internet με το που έφτασα στο εργαστήριο το πρωί. Λες κι άμα τα έβλεπα θα καταλάβαινα τι μπορεί να έγραψε το μικρό. Πήρα τηλέφωνο την sis C. να της τα πω, μήπως θυμάται εκείνη αν το κάνουμε στο φροντιστήριο το θέμα, που τά ‘χει πιο πρόσφατα... Yeah right, when it comes to school, έχουμε να κάνουμε με μια άλλη αριθμητική.... 7 χρόνια = 2 χρόνια, καμιά μας δε θυμόταν τίποτα... Τις επόμενες 2 ώρες δεν είχα ησυχία στην καρέκλα μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να γράψω ούτε μια πρόταση στην εργασία, κοίταζα συνέχεια το κινητό μου λες και υπήρχε περίπτωση να εξαϋλωθεί από στιγμή σε στιγμή, άνοιγα και το πορτάκι του μην τυχόν χτύπησε και δεν το άκουσα. Έπαιρνα βαθειές ανάσες και σκεφτόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, οπότε καλύτερα ας ηρεμούσα. Άκουσα τη δόνηση, το σήκωσα και κράτησα την αναπνοή μου.

«Έλα»

«Μπλα, μπλα, μπλα....» - κλασσική περίπτωση sis A., δε λέει πώς ακριβώς έγραψε, αλλά χαρούμενη την άκουσα κι αυτό μου αρκεί, οπότε έκλεισα το τηλέφωνο και ανάσανα ξανά. Μέχρι την Πέμπτη που θα έχουμε πάλι τα ίδια (όχι, υπόσχομαι, δε θα ξαναγράψω post με αφορμή τις πανελλήνιες – τι μου φταίτε κι εσείς?!)

Τώρα που ηρέμησα – και ενώ συνεχίζω να μη μπορώ να γράψω λέξη στην εργασία μου, μα τι θα γίνει, όλο για άσχετα πράγματα έχω έμπνευση!!! – σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. H sis A. τριγυρνούσε πολύ στο μυαλό μου. Για ευνόητους λόγους. Ήθελα να είμαι εκεί. Όχι για τίποτα σπουδαίο. Για ένα φιλί στην πόρτα. Για το κλασσικό «Κακή Αποτυχία». Και συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει – πάλι – τα κοριτσάκια μου.

Να λέω βλακείες στη sis A. και να γελάει.

Να την παίρνω αγκαλιά όταν στεναχωριέται.

Να με φωνάζει στο δωμάτιό της όπου έχει βάλει στη διαπασών το τελευταίο τραγούδι με το οποίο έχει φάει κόλλημα για να χορέψουμε.

Να φτιάχνουμε γλυκά στην κουζίνα και μετά να αισθανόμαστε τύψεις που θα τα φάμε.

Να βλέπω το προσωπάκι της κάθε φορά που τελειώνει ένα καινούριο εξώφυλλο cd ή ένα καινούριο σχέδιο ή το καινούριο collage στον τοίχο της.

Να χαμογελάει σαν pokemon.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Να πηγαίνω για καφέ με τη sis C. να λέμε τα χαζά μας νέα.

Να κάνουμε μαζί τη μακέτα της και να βρίζουμε σαν νταλικέρηδες και ο μπαμπάς Π. να απορεί «Τώρα εγώ έχω κοριτσάκια??».

Να μου χτυπάει την πόρτα του δωματίου στις 5 η ώρα το πρωί για να μου πει «πώς πέρασε» και «τι έγινε».

Να με φωνάζει από το δωμάτιό της το βράδυ κι όταν πηγαίνω εκεί να δω τι θέλει, να μου απαντάει «Τίποτα, ήθελα απλά να δω αν μ’ ακούς».

Να διαβάζουμε η κάθε μία στο δωμάτιό της ακούγοντας δυνατά μουσική και άρα μετατρέποντας το μισό σπίτι σε party.

Να ακούω το συνθηματικό οικογενειακό μας σφύριγμα την ώρα που ξεκλειδώνω την εξώπορτα και να γυρίζω για να τη δω να μου χαμογελάει.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Όταν έφυγα από την Αθήνα πριν από 8½ (uh-oh, τώρα που τους μέτρησα τρόμαξα) μήνες, είχα πει ότι περισσότερο απ’ όλους θα μου έλειπαν τα κοριτσάκια μου. Δε διαψεύστηκα ούτε λεπτό. Γιατί πολύ απλά έχω μάθει να μοιράζομαι μαζί τους όλη μου τη ζωή. Η ζωή μου εδώ μ’ αρέσει τόσο ώστε να σκέφτομαι να μείνω κι άλλο, όσο κι αν τρώω πακέτα και φλασιές. Κι όσο κι αν φαίνεται χαζό και παιδιάστικο, θα ήθελα να τη μοιράζομαι κι αυτή μαζί τους.

Εντάξει, ξέρω, κάνω σαν κακομαθημένο, τα θέλω όλα δικά μου. Όχι. Θέλω μόνο να είναι καλά. Απλά είναι ότι, όσο κι αν μ’ αρέσουν οι αλλαγές, στην αρχή φοβάμαι πάντα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η χρονιά (σημ: οι χρονιές μετριούνται πάντα και μόνο με καλοκαίρια, όπως οι σχολικές :p) σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Η sis C. μετακόμισε, η sis A. τελειώνει το σχολείο κι εγώ έχω ξενιτευτεί. Δεν ανησυχώ για το αν θα αλλάξουν κάποια πράγματα. Γιατί το ξέρω ότι θα αλλάξουν. Όπως ξέρω ότι υπάρχουν και κάποια άλλα που θα μείνουν ίδια. Βλέμματα. Χαμόγελα. Στιγμές. Τρία κοριτσάκια να κοιμούνται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τρία κοριτσάκια να κοιτάζονται και να σκάνε στα γέλια. Τρία κοριτσάκια πιασμένα χέρι χέρι.

dancing gal

ps: Δε σκόπευα να ανεβάσω στα καπάκια κι άλλο νοσταλγικό-«ξέρεις-εσύ» post. Άλλο ετοίμαζα να ανεβάσω, άλλο μου βγήκε. Αλλά οι τελευταίες μέρες είναι λίγο too much to handle από μακριά. Και θα έσκαγα. Οπότε είπα να σκάσω εσάς με τις βλακείες που κατεβάζει το κεφαλάκι μου :p

*PJ Harvey - A place called home


Παρασκευή 16 Μαΐου 2008

My own private υπέροχα πλάσματα

Είδα χθες τα δύο πρώτα επεισόδια από τα «Υπέροχα Πλάσματα» της Μυρτώς Κοντοβά. Μήνες μετά από τότε που με έπρηζε η φίλη μου η C., και ενώ στο μεταξύ τα έβρισκα συνέχεια μπροστά μου αποφάσισα να τα δω κι εγώ. Δε θα σταθώ στη σειρά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα σταθώ στον τίτλο της. Για να σκεφτώ τα δικά μου υπέροχα πλάσματα....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Δεν το ξανάγραψα γιατί είμαι χαζή. Ούτε για να κάνει εφέ. Το ξανάγραψα για να αρχίσω μια καινούρια πρόταση την οποία δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Αρχίζω να τους σκέφτομαι για να βρω τι να γράψω και οι εικόνες τους διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα που δεν τις προλαβαίνω.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με πέτυχαν το καθένα σε μια τελείως διαφορετική φάση της ζωής μου. Άλλοι στην περίεργη εφηβεία μου, με τους καλούς βαθμούς, την κοτσίδα στα μαλλιά και τις pointes στην τσάντα και την καρδιά. Άλλοι στα αθώα καλοκαίρια μου. Άλλοι στα χρόνια του δικού μου Πολυτεχνείου. Άλλοι στα χρόνια της αθωότητας της πάνας Pampers και του παιδικού πάρκου. Άλλοι στα χρόνια της υποτιθέμενης ωριμότητας στο μεταπτυχιακό. Άλλοι στα πρώτα μου βήματα στο δημοτικό.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με ξετρύπωσαν το καθένα σε μια διαφορετική πινέζα πάνω στο χάρτη μου. Στο πίσω θρανίο. Στο παγκάκι δίπλα από τις τουαλέτες. Σ’ εκείνο το γνωστό μέρος με τις κουκέτες που θυμίζουν στρατό αλλά συμβολίζουν ό,τι κοντινότερο στην απόλυτη ελευθερία για αυτήν την ηλικία. Στα τραπεζάκια στους διαδρόμους της σχολής – ή μήπως σε καμιά αίθουσα? Είπαμε, δε θυμάμαι. Σε μια καφετέρια δίπλα στο σπίτι. Μέσα στο παιδικό πάρκο – καλά, μπορεί να ήταν και έξω από αυτό, αλλά είναι κάτι που ειλικρινά είναι αδύνατο να θυμάμαι και αμφιβάλλω αν θα θυμάται και η μαμά Χ. Εδώ που μένω τώρα. Στο ίδιο μου το σπίτι.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι το καθένα υπέροχο με έναν δικό του υπέροχο τρόπο. Το ένα γιατί είναι η αιτία που έχω σκάψει αυλάκια στο σπίτι μου, πηγαίνοντας πάνω κάτω από το σαλόνι στο δωμάτιο μου, προσπαθώντας μάλλον – πάλι – να σπάσω κάποιο προσωπικό ρεκόρ, μιλώντας του στο τηλέφωνο, τότε που δε μιλούσαμε στο msn, ούτε στα κινητά και αφήναμε περιουσίες στον ΟΤΕ. Το άλλο γιατί καταφέρνει να διαβάσει πάντα ανάμεσα από τις γραμμές του μυαλού μου, αποκωδικοποιεί τα πιο δύσκολα μηνύματα και με παίρνει από το χέρι να με περάσει απέναντι στο δρόμο – και όλα αυτά ενώ βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Το τρίτο γιατί με έμαθε να εξερευνώ σπηλιές στη θάλασσα χωρίς να φοβάμαι και γιατί μαζί έχουμε κάνει τόσα όνειρα σ’εκείνες τις κουκέτες. Το παράλλο γιατί γελάει στην Αθήνα και το ακούω εδώ. Ένα άλλο γιατί σιγά σιγά κατέκτησε μια μοναδική θέση στη ζωή μου – με τις μουσικές του, τις ταινίες του και τις στιγμές του έγινε ό,τι κοντινότερο θα μπορούσα να έχω σε παιδικό φίλο. Ή σε ασπίδα. Και έκανε εμένα ό,τι κοντινότερο σε ένα ορθάνοιχτο ψυγείο. Ένα τέταρτο – πέμπτο – δε θυμαμαι το νούμερο, γιατί εμένα δε μου έφταναν οι δύο αδερφές, ήθελα και τρίτη, και δε θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερη.... Άλλα γιατί βρέθηκαν στο δρόμο μου όταν ζούσα σε μόνιμη εύθραυστη και αδύναμη συναισθηματική κατάσταση και με έκαναν να χαμογελάσω. Το προτελευταίο γιατί έκανε τη συμβίωση μας στο μισό μας σπίτι απλά επεισοδιακή. Και το τελευταίο γιατί είναι η χαρά του σπιτιού....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι διαφόρων ηλικιών, κάνουν τελείως διαφορετικά πράγματα στις ζωές τους, πιστεύουν άλλα τα ίδια και άλλα τελείως διαφορετικά πράγματα, αγαπάνε δυνατά και πολύ, γελάνε με την καρδιά τους, συγχωρούν και ξεχνούν, συγχωρούν αλλά δεν ξεχνούν, δεν ξεχνούν, διαγράφουν και δε συγχωρούν ποτέ. Όλα με δύναμη. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα δεν ξέρουν τι θα πει flat, εκτός αν πρόκειται για παπούτσια. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα αφήνουν το καθένα τις δικές του μουσικές να το συνοδέψουν στο χάος. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα σκοπεύουν να γίνουν «εκστατικά ευτυχισμένα»*. Χαμογελάνε σε κάθε καινούρια μέρα, ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, κάνουν autostop στη μέση του πουθενά, πηγαίνουν για ρεπορτάζ στην άλλη άκρη του κόσμου, μετακομίζουν, τρώνε millefeuilles, πηγαίνουν σχολείο και δίνουν πανελλήνιες, προσπαθούν να πάρουν πτυχίο, θέλουν να γίνουν πιλότοι, είναι διχασμένες – και τριχασμένες (sic) μη σου πω – προσωπικότητες που δεν ξέρουν τι στο καλό θέλουν, μένουν εδώ. Ή έστω μένουν ακόμα εδώ. Γαμώτο.

Με τα δικά μου υπέροχα πλάσματα μας δένουν στιγμές, μουσικές, εικόνες, μέρη, αλήθειες, μέρες, αγκαλιές, νύχτες, παραμύθια, όνειρα, ξενύχτια, πρωινά, τραπέζια, χέρια που κρατιούνται, ξημερώματα, χτυπήματα σε πόρτες, δάκρυα, κραυγές, απογεύματα, βόλτες, τσιγάρα (όχι όλους και όχι εμένα), ξύδια (σχεδόν όλους και λίγο εμένα), εκδρομές, γέλια, συναυλίες, βουτιές σε λιμανάκια, βουτιές σε πισίνες, χρόνια και χρόνια οικογενειακών διακοπών, θάλασσες, ποτάμια, παραλίες, ταξίδια, καναπέδες ξενοδοχείων, ποδήλατα, χαμόγελα, σφαλιάρες, πειράγματα, φωτογραφίες στο χαρτί, φωτογραφίες στο κεφάλι, κι άλλες μουσικές, κι άλλα γέλια, κι άλλες στιγμές.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι από το puzzle της ζωής μου. Που χωρίς εκείνα δεν μπορεί ποτέ να συμπληρωθεί. Γιατί είναι δικό τους. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Που τους το χάρισα σε ανύποπτο χρόνο. Και τώρα είναι δικό τους. Και μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από αυτούς. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι μοναδικά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους στον κόσμο όλο, αλλά γιατί είναι δικά μου. Γιατί γι’ αυτά θα ήθελα να είμαι χταπόδι να μπορώ να τα κρατάω όλα από το χέρι. Γιατί τόση ώρα που γράφω δεν έχω σταματήσει να βλέπω να περνάνε από μπροστά μου όλες μας οι στιγμές και να χαμογελάω. Γιατί χωρίς αυτά, ο τοίχος με τις φωτογραφίες στα αριστερά μου θα ήταν άδειος. Γιατί..... Δε χρειάζεται άλλο γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί εγώ αυτά θέλω να είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί μπορώ. Γιατί μόνο έτσι μπορώ.

dancing gal

(240208)

ps: Διάβασα πριν λίγες μέρες αυτό, και θυμήθηκα αυτή μου την «επιστροφή». Μετά ήταν θέμα χρόνου να ψαχουλέψω στο laptopάκι για να τη βρω και να την ανεβάσω... ;)

*φράση δανεισμένη από το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης» της Σώτης Τριανταφύλλου

Τρίτη 22 Απριλίου 2008

Και τώρα τι κατάλαβες???

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μεγάλη πόλη η πριγκήπισσα με το μπιζέλι. Η πριγκήπισσα περνούσε τον καιρό της χορεύοντας και γελώντας, καταναλώνοντας εικόνες, ήχους και λέξεις και κοιμόταν στα 20 στρώματα και στα 20 πουπουλένια παπλώματά της.
Τα χρόνια περνούσαν, η πριγκήπισσα μεγάλωνε, το μπιζέλι παρέμενε μικρό.
Και μια μέρα η πριγκήπισσα αποφάσισε να πάρει το μπιζέλι της και όσα στρώματα και παπλώματα μπορούσε και να πάει να ζήσει σε μια άλλη χώρα. Για να συνεχίσει να χορεύει, να γελάει και να καταναλώνει νέες εικόνες, φρέσκους ήχους και καινούριες λέξεις.
Και ξαφνικά μια νύχτα αποφάσισε όλα αυτά - ή έστω σχεδόν όλα - να τα μοιραστεί. Και κάπως έτσι βρέθηκε εδώ...

dancing gal

ps: Τριγυρνάω καιρό εδώ γύρω, διαβάζοντας posts από 'δω κι από 'κει. Με το πρώτο post αυτού του blog χάνω ένα (σχεδόν) στοίχημα, αφού έλεγα σε ένα φίλο και επέμενα, ότι δεν μπορώ να το κάνω (ναι, σε σένα πάει ο τίτλος του post!! :p). Κάτι όμως με τραβάει να το επιχειρήσω, κι άμα δε μάθω που θα με οδηγήσει όλο αυτό, μάλλον θα σκάσω... So, all aboard and off we go...