Η sis A. έγραφε σήμερα έκθεση. Σεφέρης το κείμενο, η παράδοση το θέμα. Κι εγώ σαν την τρελή να κατεβάζω τα θέματα από το internet με το που έφτασα στο εργαστήριο το πρωί. Λες κι άμα τα έβλεπα θα καταλάβαινα τι μπορεί να έγραψε το μικρό. Πήρα τηλέφωνο την sis C. να της τα πω, μήπως θυμάται εκείνη αν το κάνουμε στο φροντιστήριο το θέμα, που τά ‘χει πιο πρόσφατα... Yeah right, when it comes to school, έχουμε να κάνουμε με μια άλλη αριθμητική.... 7 χρόνια = 2 χρόνια, καμιά μας δε θυμόταν τίποτα... Τις επόμενες 2 ώρες δεν είχα ησυχία στην καρέκλα μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να γράψω ούτε μια πρόταση στην εργασία, κοίταζα συνέχεια το κινητό μου λες και υπήρχε περίπτωση να εξαϋλωθεί από στιγμή σε στιγμή, άνοιγα και το πορτάκι του μην τυχόν χτύπησε και δεν το άκουσα. Έπαιρνα βαθειές ανάσες και σκεφτόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, οπότε καλύτερα ας ηρεμούσα. Άκουσα τη δόνηση, το σήκωσα και κράτησα την αναπνοή μου.
«Έλα»
«Μπλα, μπλα, μπλα....» - κλασσική περίπτωση sis A., δε λέει πώς ακριβώς έγραψε, αλλά χαρούμενη την άκουσα κι αυτό μου αρκεί, οπότε έκλεισα το τηλέφωνο και ανάσανα ξανά. Μέχρι την Πέμπτη που θα έχουμε πάλι τα ίδια (όχι, υπόσχομαι, δε θα ξαναγράψω post με αφορμή τις πανελλήνιες – τι μου φταίτε κι εσείς?!)
Τώρα που ηρέμησα – και ενώ συνεχίζω να μη μπορώ να γράψω λέξη στην εργασία μου, μα τι θα γίνει, όλο για άσχετα πράγματα έχω έμπνευση!!! – σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. H sis A. τριγυρνούσε πολύ στο μυαλό μου. Για ευνόητους λόγους. Ήθελα να είμαι εκεί. Όχι για τίποτα σπουδαίο. Για ένα φιλί στην πόρτα. Για το κλασσικό «Κακή Αποτυχία». Και συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει – πάλι – τα κοριτσάκια μου.
Να λέω βλακείες στη sis A. και να γελάει.
Να την παίρνω αγκαλιά όταν στεναχωριέται.
Να με φωνάζει στο δωμάτιό της όπου έχει βάλει στη διαπασών το τελευταίο τραγούδι με το οποίο έχει φάει κόλλημα για να χορέψουμε.
Να φτιάχνουμε γλυκά στην κουζίνα και μετά να αισθανόμαστε τύψεις που θα τα φάμε.
Να βλέπω το προσωπάκι της κάθε φορά που τελειώνει ένα καινούριο εξώφυλλο cd ή ένα καινούριο σχέδιο ή το καινούριο collage στον τοίχο της.
Να χαμογελάει σαν pokemon.
Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.
Να πηγαίνω για καφέ με τη sis C. να λέμε τα χαζά μας νέα.
Να κάνουμε μαζί τη μακέτα της και να βρίζουμε σαν νταλικέρηδες και ο μπαμπάς Π. να απορεί «Τώρα εγώ έχω κοριτσάκια??».
Να μου χτυπάει την πόρτα του δωματίου στις 5 η ώρα το πρωί για να μου πει «πώς πέρασε» και «τι έγινε».
Να με φωνάζει από το δωμάτιό της το βράδυ κι όταν πηγαίνω εκεί να δω τι θέλει, να μου απαντάει «Τίποτα, ήθελα απλά να δω αν μ’ ακούς».
Να διαβάζουμε η κάθε μία στο δωμάτιό της ακούγοντας δυνατά μουσική και άρα μετατρέποντας το μισό σπίτι σε party.
Να ακούω το συνθηματικό οικογενειακό μας σφύριγμα την ώρα που ξεκλειδώνω την εξώπορτα και να γυρίζω για να τη δω να μου χαμογελάει.
Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.
Όταν έφυγα από την Αθήνα πριν από 8½ (uh-oh, τώρα που τους μέτρησα τρόμαξα) μήνες, είχα πει ότι περισσότερο απ’ όλους θα μου έλειπαν τα κοριτσάκια μου. Δε διαψεύστηκα ούτε λεπτό. Γιατί πολύ απλά έχω μάθει να μοιράζομαι μαζί τους όλη μου τη ζωή. Η ζωή μου εδώ μ’ αρέσει τόσο ώστε να σκέφτομαι να μείνω κι άλλο, όσο κι αν τρώω πακέτα και φλασιές. Κι όσο κι αν φαίνεται χαζό και παιδιάστικο, θα ήθελα να τη μοιράζομαι κι αυτή μαζί τους.
Εντάξει, ξέρω, κάνω σαν κακομαθημένο, τα θέλω όλα δικά μου. Όχι. Θέλω μόνο να είναι καλά. Απλά είναι ότι, όσο κι αν μ’ αρέσουν οι αλλαγές, στην αρχή φοβάμαι πάντα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η χρονιά (σημ: οι χρονιές μετριούνται πάντα και μόνο με καλοκαίρια, όπως οι σχολικές :p) σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Η sis C. μετακόμισε, η sis A. τελειώνει το σχολείο κι εγώ έχω ξενιτευτεί. Δεν ανησυχώ για το αν θα αλλάξουν κάποια πράγματα. Γιατί το ξέρω ότι θα αλλάξουν. Όπως ξέρω ότι υπάρχουν και κάποια άλλα που θα μείνουν ίδια. Βλέμματα. Χαμόγελα. Στιγμές. Τρία κοριτσάκια να κοιμούνται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τρία κοριτσάκια να κοιτάζονται και να σκάνε στα γέλια. Τρία κοριτσάκια πιασμένα χέρι χέρι.
dancing gal
ps: Δε σκόπευα να ανεβάσω στα καπάκια κι άλλο νοσταλγικό-«ξέρεις-εσύ» post. Άλλο ετοίμαζα να ανεβάσω, άλλο μου βγήκε. Αλλά οι τελευταίες μέρες είναι λίγο too much to handle από μακριά. Και θα έσκαγα. Οπότε είπα να σκάσω εσάς με τις βλακείες που κατεβάζει το κεφαλάκι μου :p
*PJ Harvey - A place called home
4 σχόλια:
I stepped into this room and danced for you.. :)
Πως τα πηγε η sis σημερα?
:))))
Καλά πήγε και σήμερα :)))
(Μού 'λειψες βλαμμένο, τις βρήκες τελικά εκείνες τις εξετάσεις??? :p)
Αχ, τι καλά! Κι εμένα η αδερφή μου είναι ο άνθρωπος που μου λείπει πιο πολύ απ' όλους, οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα.. :) Καλή επιτυχία στα υπόλοιπά της!! Είμαι σίγουρη ότι με τόση θετική ενέργεια γύρω της, δεν μπορεί παρά να σκίσει!!
:)))
It takes one to know one, my dear cornflake!
Σ' ευχαριστώ πολύ πολύ για την ευχή, προσθέτω και τη δική σου στο πακέτο θετικής ενέργειας που θα στείλω σήμερα!!!
Δημοσίευση σχολίου