«... γιατί είναι και κάτι πληγές που δεν γιατρεύονται όσο και να κουβεντιάζει κανείς για δαύτες. Αντίθετα, κακοφορμίζουνε και ματώνουνε πιότερο όταν τις ντύνεις με τα λόγια.»1
(Είναι κάτι πληγές που δεν τις ξεχνάς ποτέ. Που αρκεί μια μυρωδιά ή ένα τραγούδι για ν’ αρχίσουν ξανά να πονάνε. Ακριβώς όπως την πρώτη φορά.
Είναι κάτι πληγές που ξανανοίγουν τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθείς. Και πλημμυρίζει το μυαλό σου από εικόνες κι οι αισθήσεις σου από θύμησες. Και δε σε παίρνει ο ύπνος, παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες, όταν, αποκαμωμένος πια, δεν έχεις κουράγιο να συνεχίσεις να σκέφτεσαι, δεν έχεις δύναμη να συνεχίσεις να αισθάνεσαι.
Είναι κάτι πληγές που σαν τερμίτες σου σιγοτρώνε την ψυχή. Σα να θέλουν να στα πάρουν όλα. Κι εσύ φοβάσαι και γαντζώνεσαι απελπισμένα από στιγμές, χαμόγελα, αγκαλιές, αγγίγματα και κλεμμένες ανάσες μήπως και μπορέσεις να κρατήσεις κάτι και για σένα.
Είναι κάτι πληγές που νομίζεις ότι έχουν κλείσει, κι αισθάνεσαι ήρεμος και ασφαλής. Και τη στιγμή ακριβώς που τολμάς να σταματήσεις να τις σκέφτεσαι, τότε ακριβώς ξανανοίγουν. Κι ο πόνος σου σκίζει τα σωθικά περισσότερο από ποτέ...
Γι’αυτό κάνεις σα να μην υπάρχουν. Το ξέρεις ότι είναι εκεί, το αισθάνεσαι και απλά τις αγνοείς. Τις βάζεις σε παρένθεση και υψώνεις γύρω σου έναν τοίχο. Να μη βλέπεις, να μη νιώθεις, να μη θυμάσαι...
Θα κάνω σα να μην υπήρξες ποτέ... Κι όταν δε θα μπορώ άλλο θα σε θυμάμαι... Και μετά θα κοιτάζω τον τοίχο δίπλα μου, εκείνον με τις φωτογραφίες, δε θα σε βλέπω και θα θυμάμαι ότι δεν υπήρξες ποτέ...)
dancing gal
1Η φράση - τόξο - που - βρίσκει - το - στόχο - του - και - χτυπάει - εκεί- που - πονάει ανήκει στον Subcomandante Marcos και είναι από το βιβλίο «Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει)» που έγραψε à quatre mains με τον Paco Ignacio Taibo II.
*Soundtrack για όταν ξανανοίγουν οι πληγές... Για να ξεθωριάζω και να μαθαίνω να immerse my soul in love ξανά από την αρχή...
Radiohead – Street Spirit (Fade out)
2 σχόλια:
k_gerax
September 8th, 2008 at 7:41 am
Χωρις να διαβασει κανεις το κειμενο, με το τραγουδι και μονο καταλαβαινει πολλα… Ειναι απο αυτα που λατρευουμε να ακουμε μονο και μονο για να μας ριξει στον πατο.. Υπομονη. Οπως λεει και ενα τραγουδακι “Οι καλυτερες μερες ισως ειναι κοντα”.
vasia
September 8th, 2008 at 9:09 am
Γι’αυτό κάνεις σα να μην υπάρχουν, για να fade away κ να immerse your soul in love ξανά.
κομματάρα.
spacepuke
September 8th, 2008 at 9:37 am
συνηθως οταν υπαρχει fade out, παντα υπαρχει και η επιλογη του fade in μετα..
Αυτο το κομματι ολοι αποφευγουν να το βαλουν στο player, αλλα οταν παιζει, ολοι μαγευονται.. και ολοι πεφτουν.. και αυτο ειναι σουπερ.
[VISITOR]
September 8th, 2008 at 9:55 am
*k, to idio lew ki egw… Kai gia to tragoudi kai gia to oti ta kalytera erxontai
*vasia, exactement… Kai o kyklos den teleiwnei pote! Fade out – immerse – fade out – immerse…
*space, de thymamai poses fores exei symvei na to akousw tyxaia kai meta na paiksei sto repeat gia tis epomenes polles wres… Otan egrafa to post den to akouga, alla meta pou epsaxna soundtrack gia to post de mporousa na skeftw kalytero…
somehow
September 8th, 2008 at 10:27 am
αυτό σκεφτόμουν εχθές το βράδυ κ όλο το βράδυ.Κοιμήθηκα δύσκολα,ξύπνησα “βαρυά”.Είναι απλά…το τραγούδι…αυτά που είπες…απλά..έπιασες στόχο.
[VISITOR]
September 8th, 2008 at 12:12 pm
μωρέ και κάποια στιγμή κλείνουν, σβήνουν και χάνονται σχεδόν τελείως, αλλά είναι σαν να χάνεται κι ένα κομμάτι μου μαζί να σβήνεται και να ξεχνιέται. Είναι κάτι πληγές που με κάνουν να νιώθω ζωντανός.
[VISITOR]
September 8th, 2008 at 12:49 pm
*somehow, twra, na pw oti sthn prokeimenh periptwsh xairomai pou epiasa stoxo, psemata tha pw… Hang in there koritsaki…
*katharma, ‘ntaksei, paizei kai na me isopedwses kapws perissotero… Nai, me kanoun na niwthw zwntanh… alla einai apo tis fores pou ponaei na eisai zwntanos :-/
thios
September 8th, 2008 at 3:08 pm
exm… sou thymizw pws eniwtrhes otan den eixes ti na sxoliaseis… an kai mallon thymasai. ola ta thymasai esy. profanws.
alexandros1910
September 8th, 2008 at 4:46 pm
παντα ειναι καλο να κουβεντιαζει για αυτες τις πληγες….γιατι ειναι καλυτερα να ξυνεις την πληγη μαζι με τον αλλον παρα μονος σου
fraoula
September 8th, 2008 at 5:12 pm
Η αγάπη που χάρισες χωρίς αντάλλαγμα, οι όμορφες στιγμές που μοιράστηκες με κάποιον, τα όνειρα που έκανες δεν σβήνουν και δεν ξεθωριάζουν έτσι απλά, θέλω να πιστεύω…
Και όταν αυτός ο κάποιος φύγει, τότε όλα αυτά που ονειρεύτηκες γκρεμίζονται και γίνονται χίλια κομμάτια.. Και σου ανοίγει πληγές…
Και ακόμα κι αν περάσει ο καιρός τα σημάδια από τις πληγές μένουν εκεί για να σου θυμίζουν αυτό το τέλος που δεν ήθελες να έρθει.
Λένε ότι η καρδιά δεν πονάει ποτέ, η πληγωμένη καρδιά όμως;
dancing gal
September 8th, 2008 at 6:05 pm
*thie, προφανώς. Αλλά δε χρειάζεται να σχολιάσεις, καταλαβαίνω, όπως καταλάβαινες κι εσύ τότε )
*alex1910, πράγματι, είναι καλύτερα… Αλλά πόσο πια να το κουβεντιάσεις? Υπάρχουν πληγές που γίνονται έμμονες ιδέες και τότε τι κάνεις? Το κουβεντιάζεις ακόμα? Και πότε τελειώνει όλο αυτό?…
*fraoula, πονάει. Simple as that.
chinoise
September 8th, 2008 at 10:18 pm
nai alla otan ponas niotheis oti eisai zontanos baby!!!
skepsou na min ypirxan katholou…tipota den tha eixe noima, tha itane ola flat kai vareta!!!!!
dancing gal
September 9th, 2008 at 6:30 am
*chinoise, όχι όχι, δε θέλω φλατ και βαρετά και το ξέρω ότι έχεις δίκιο, απλά να, μερικές φορές έρχονται κάτι μέρες και τα ξεχνάω όλα αυτά που λες και γράφω κείμενα σαν αυτό… :-/ :*
Δημοσίευση σχολίου