Now all that she wants, is three little wishes... *

Τα χέρια μου μουδιασμένα ψάχνουν να βρουν τα πλήκτρα. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Δεν είναι ότι έγραφα και δεν τα ανέβαζα. Απλά δεν έγραφα. Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξέρω τις λέξεις να τα πω και προτιμάω να τ’αφήνω έτσι. Άρρητα, υπέροχα και δικά μου. Κι αν σήμερα βρίσκω τις λέξεις να γράψω, είναι γιατί δεν είναι δικές μου. Είναι δανεικές, τραγουδιστές και ξένες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εγώ είμαι παράφωνη :p Όποιος διάβασε σωστά τον τίτλο, ξέρει τι ακολουθεί...

Stade de France, 27 Ιουνίου 2009, αντίστροφη μέτρηση μηδενισμένη. Έχω περάσει δυο μέρες ακούγοντας μόνο

– μ’αρέσει τρομερά το καινούριο logo λέμε! – και το χαμόγελο στα χείλη μου είναι μόνιμο. Ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – με κοροϊδεύει, αλλά αυτός χάνει. Μ!

Παίρνουμε με την Κ. το τραίνο, στη διαδρομή μας κοιτάζουν περίεργα καθώς η Κ. τρώει φλασιές και φωνάζει “Depeche Moooode! Depeche Moooooode!” κι εγώ γελάω. Φτάνουμε στο στάδιο σχετικά νωρίς, είναι τεράστιο και έχει ήδη αρκετό κόσμο. Καθόμαστε κάτω και περιμένουμε. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαμόγελα ίδια με το δικό μου. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό, αφού είναι αλλιώς να φτάνει επιτέλους η συναυλία που όχι μόνο περίμενες τόσον καιρό αλλά επιπλέον φοβόσουν και μήπως δε γίνει τελικά. Επίσης διαπιστώνω ότι ρίχνουμε το μέσο όρο ηλικίας, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο πια, αλλά μ’αρέσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι πού είναι τα γαλλάκια και τι στο καλό ακούνε αν όχι dm. Όχι, άσε, δε θέλω να ξέρω.

19h30 ακριβώς βγαίνουν στη σκηνή οι Μ83. Αμυδρά θυμάμαι να τους έχω πετύχει στο podcast του space – καλά θυμόμουν, το επιβεβαίωσα σήμερα :p. Ωραία έπαιξαν, ειδικά ένα δύο κομμάτια μου άρεσαν πολύ και θα τα ψάξω, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού... Μας χαιρέτισαν κατά τις 20h20 και τότε ήταν που άρχισα να κοιτάω το ρολόι μου ανά δύο λεπτά. Χαμογελάω βλέποντας δίπλα μας κάτι πιτσιρικάδες γύρω στα 12 με 15 με τη μαμά τους και το μπαμπά τους. Note to self: να πηγαίνω κι εγώ τα παιδιά μου (τα οποία κατά τα άλλα θα ακούνε Sepultura και Λιλιπούπολη – don’t ask, inside joke ;) ) στους dm!

Κατά τις 21h05 ανάβει η σφαίρα του σκηνικού και αρχίζουν να βγαίνουν λευκοί καπνοί από τη σκηνή... Χαμογελάω... Habemus dm…

The way you move, has got me yearning... Μόνο όταν ακούω τη φωνή του στους πρώτους στίχους του In chains συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί. I was born with the wrong sign, In the wrong house, With the wrong ascendancy... Φωνάζω, η φωνή μου θα κλείσει, αλλά δε με νοιάζει... We are here, we can love, We share something... Μας καλησπερίζει μας ευχαριστεί, εμείς ευχαριστούμε...

But before you come to any conclusions, Try walking in my shoes, Try walking in my shoes, You’ll stumble in my footsteps... Χορεύει, μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, τραγουδάει μαζί μας. Gonna take my time, I have all the time in the world, To make you mine, It is written in the stars above... Don't say you're happy, Out there without me, I know you can't be, 'Cause it's no good... Στριφογυρίζει με το μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα πέσει, δεν πέφτει. Precious and fragile things, Need special handling... Στα video-walls στο πίσω μέρος και στα πλάγια της σκηνής, η ταινία μιας γραφομηχανής στην οποία πληκτρολογείται γράμμα γράμμα αυτό το ποίημα του Πέρση ποιητή Hafez (μην κοιτάτε που κάνω την έξυπνη, ούτε εγώ τον ήξερα, έβγαλα φωτογραφία το video-wall και το έψαξα στο google :ppp). Death is everywhere, There are flies on the windscreen... Νομίζω σ’αυτό ήταν που έμεινε μόνο ο Martin Gore στη σκηνή, με την ασημένια ολόσωμη φόρμα του. My little soul, will leave a footprint... Και μας είπε κι αυτό και μετά γύρισαν και οι άλλοι. And I thank you for bringing me here, For showing me home, For singing these tears, Finally Ive found that I belong here... Χαμογελάω γιατί είμαι μικρή, και χωράω, και ανήκω... Come back, come back to me, I've been waiting here patiently... και μετά Peace will come to me... με σκηνές από διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και τον Dave να μας ζητάει να τραγουδήσουμε δυνατά. Και πιο δυνατά. Κι ακόμα πιο δυνατά... In your room, Where time stands still... κι εγώ σκέφτομαι ότι κι αυτή ακριβώς είναι μια στιγμή ικανή να σταματήσει το χρόνο... I feel you, Your sun it shines... τραγουδάμε. Όλοι. Its just time to pay the price, For not listening to advice, And deciding in your youth, On the policy of truth... κι ο Dave γελάει καθώς μας ακούει. Και μετά ... All I ever wanted, All I ever needed, Is here in my arms... Χαμογελάω. Βουρκώνω. Σκέφτομαι το μήνυμα που δε θα στείλω. Ακριβώς για να μη σπάσω τη σιωπή. Κάνω βιαστικά αέρα με τα χέρια μου δίπλα στα μάτια μου για να εμποδίσω τα δάκρυα να κυλήσουν και τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Και ξέρω ότι κάπως, με κάποιο τρόπο, οι λέξεις θα φτάσουν σ’εκείνον, σε τρεις στίχους όσα δεν τολμάω να πω... I'm taking a ride, With my best friend... Αυτό είναι για το Μ. που είναι στην Κολομβία, δηλαδή μακριά, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε ποτέ να take a ride μαζί... Κι εδώ κάπου οι dm μας καληνυχτίζουν...

Τα φώτα όμως δεν ανάβουν, οπότε all good ρε! Ξαναβγαίνουν: Take my hand, Come back to the land, Lets get away, Just for one day, Let me see you, Stripped down to the bone... και μετά There’s a new game... We call it master and servant... Ο Dave έχει πάρει το μικρόφωνο και στριφογυρίζει στη σκηνή με το μαύρο – ασημί γιλέκο του. And I’ll make it all worthwhile, I’ll make your heart smile, Strangelove... κι εμείς απλά παρακαλάμε να μην τελειώσει. Αλλά μας καληνυχτίζουν ξανά...

«Ας μην ανάψουν τα φώτα. Ας μην ανάψουν τα φώτα...» Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να φύγω. Δε νομίζω να είμαι και ποτέ αλλά εκείνη τη στιγμή μου κάνουν τη χάρη και ξαναβγαίνουν... Your own personal jesus... Reach out and touch faith... Στριγγλίζουμε, ο Dave μας αφήνει να τραγουδάμε μόνοι μας, χαμογελάει. Φαίνεται κι εκείνος ευτυχισμένος, νομίζω, μάλλον, δεν ξέρω, μπορεί απλά να αντανακλώ τη δική μου ευτυχία στο χαμόγελό του... Πηγαίνει και παίρνει τον Martin και έρχονται μπροστά για να μας χαρίσουν μια τελευταία ανάμνηση. I'm waiting for the night to fall, I know that it will save us all... Η νύχτα έχει πέσει ακόμα και σ’αυτήν την πόλη που το καλοκαίρι δε νυχτώνει. Και ξέρω ότι τα φώτα θα ανάψουν. Αλλά μου φτάνει η τελευταία τους εικόνα: στέκονται όλοι μαζί μπροστά μπροστά στη σκηνή, ο Dave μας παρουσιάζει τα υπόλοιπα μέλη ένα ένα, τα χέρια μου έχουν κοκκινίσει, η φωνή μου έχει κλείσει...

Σε όλο το δρόμο για το τραίνο, με την Κ. μάλλον σκεφτόμαστε ότι θέλουμε κι άλλο, γιατί μουρμουρίζουμε το ρυθμό της εισαγωγής του Just can’t get enough, παρασέρνοντας όποιον περπατάει δίπλα μας. Η διάθεσή μου συνοψίζεται στα ασορτί μπλουζάκια που φοράει ένα ζευγάρι δίπλα μας, που γράφουν στην πλάτη “In the right place, at the right time”...

Τελευταία σκηνή. Στο μετρό για το σπίτι. Με τ’ακουστικά στ’αυτιά, κάθομαι στην αγαπημένη μου γωνιακή θέση και μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Στο iPod παίζει στο repeat το μόνο τραγούδι που μου έλειψε...

Now all that she wants

Is three little wishes
She wants to see with your eyes
She wants to smile with your smile
She wants a nice surprise
Every once in a while

Χαμογελάω γιατί μετράω τις ευχές μου που πραγματοποιούνται... Δαγκώνω τα χείλη μου γιατί φοβάμαι μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και σταματήσουν να πραγματοποιούνται...

dancing gal

ps: Ξέρω, ήταν σεντόνι. Αλλά δεν ήθελα να αφήσω τίποτα απέξω... Καταρχάς γιατί δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα – αν και όπως πάντα, οι καλύτερες αναμνήσεις είναι οι φωτογραφίες στο κεφάλι. Και κατά δεύτερον γιατί αυτή η συναυλιακή ανταπόκριση ήταν για το Μ. και τη Δ. αλλά και για τον awake?, τη maskou, τον space, τη vasia, τον k, τον rain, τον thio και για όποιον άλλο διαβάζει και δεν ήταν εκεί. Δηλαδή εκείνοι ήταν – ή έστω ήθελαν να είναι, δεν ξέρω, οι dm δεν ήταν. Hope you enjoyed it κι ελπίζω να μη με καταριέστε από μέσα σας :p...

*Little 15 – Depeche Mode

Και αμέσως μετά θα βρείτε και το Enjoy the silence, γιατί δε γινόταν να λείπει! xD