Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει. Βλακείες, ως επί το πλείστον. Κάρτες σε φίλους, αφιερώσεις, ατελείωτα mail με το Μ. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω και για μένα. Κάθε φορά που το κουβάρι των ατέλειωτων συνειρμών δε χωρούσε πια στο κεφαλάκι μου, έγραφα. Προσπαθούσα να βάλω σε μια σειρά όλα όσα τριγυρνούσαν μέσα μου. Αισθανόμουν σα να άδειαζα. Κάποιες από αυτές τις απίστευτες ασυναρτησίες έχουν χαθεί (@#$% τα backup μου μέσα). Οι πιο πρόσφατες σώζονται στο laptopάκι μου (και στον εξωτερικό σκληρό, και στο φλασάκι μου, και όπου αλλού μπορούσα). Μερικές, τότε που τις έγραφα, αναρωτιόμουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου πώς θα ήταν αν τις μοιραζόμουν. The time has come λοιπόν...
Αυτές τις μέρες, που όλα γύρω μου θυμίζουν χορό, το “So you think you can dance”, τα blogs στην AthensVoice και φυσικά η δική μου μέσα ζωή, θέλω να ξαναγράψω γι’ αυτήν. Να δοκιμάσω να απαντήσω σε όλες αυτές τις ερωτήσεις που ακούω να απαντιούνται γύρω μου.
Γιατί χορεύω?
Γιατί μόνο έτσι αποκτάει νόημα η ζωή μου. Γιατί για μένα όλα είναι χορός. Όλοι οι ήχοι χορεύονται, όλα γύρω μου έχουν ρυθμό. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου διαφορετικά. Γιατί αλλιώς θα είμαι δυστυχισμένη. Γιατί χρωστάω στον εαυτό μου ένα κομμάτι της στερημένης του ευτυχίας. Γιατί έτσι μόνο αισθάνομαι ολόκληρη. Διαφορετικά είμαι μισή. Χορεύω για την πρόκληση, χορεύω για να διασκεδάσω, χορεύω για να πάω τη ζωή μου ένα βήμα πιο πέρα, χορεύω για να ξεπεράσω τα όριά μου, χορεύω για να καταργήσω τα όριά μου. Χορεύω γιατί τότε αισθάνομαι κάτι έξω από τον κόσμο αυτό και ψάχνω να βρω ένα τρόπο να το δείξω και στους άλλους. Κι ο μόνος τρόπος είναι να το χορέψω. Για να δουν όλοι ότι είμαι έξω από τον κόσμο αυτό.
Τι είναι για μένα ο χορός?
Πρόκληση, τεχνική, εξάσκηση, πόνος, χαμόγελα, ώρες ατελείωτες μόνη μου να σκέφτομαι ασκήσεις και κινήσεις, ώρες ατελείωτες στην αίθουσα. Είναι ανάσα, είναι ζωή, είναι πρόκληση ξανά, είναι ταξίδι, είναι διέξοδος, είναι λύση, είναι όνειρο. Είναι κάτι πέρα από μένα, πάνω από μένα, κι όμως τόσο δικό μου, τόσο οικείο. Πληγιασμένα δάχτυλα, πονεμένος γοφός, μελανιασμένοι ώμοι, πιασμένοι τετρακέφαλοι, αδύναμοι προσαγωγοί. Είναι γέλιο. Είναι η ικανοποίηση όταν για πρώτη φορά στρίψεις πάνω στις pointes. Είναι εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, όταν είσαι πάνω στη σκηνή, πριν αρχίσει η μουσική. Είναι το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα, όταν η μουσική τελειώσει κι αρχίσει το χειροκρότημα. Είναι ο φόβος του λάθος βήματος, η απογοήτευση της αποτυχίας, τα σκληρά λόγια του δασκάλου, το σπάνιο χαμόγελο επιδοκιμασίας, η χαρά μιας καινούριας κίνησης. Είναι πάνω και πρώτα απ’ όλα πάθος. Το ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, αυτό κάνει το χορό αυτό που είναι για μένα.
Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μη χορεύει. Και ξέρω ότι αυτό αποτελεί τρομερή αδικία για την έξω ζωή, αλλά αυτό δεν είναι θέμα αυτού του κειμένου. Γιατί η έξω ζωή μπορεί να είναι πιο ρεαλιστική, είναι όμως μισή. Γι’ αυτό θα πρέπει να προσπαθώ πάντα να τα συμβιβάσω. Την έξω ζωή, που θα με βοηθάει να πατάω γερά στη γη και τη μέσα ζωή, που θα με στέλνει πετώντας ένα βήμα παραπέρα...
dancing gal
(200307)
3 σχόλια:
Dance little sister
Don't give up today
Hang on till tomorrow
Don't give up your stay
Εδώ ομολογώ ότι με πιάσατε αδιάβαστη, αλλά το google και το youtube έκαναν καλά τη δουλειά τους ;)
Nice, dancing tune! Thanks! :)
bat
June 2nd, 2008 at 10:59 pm
Πολύ ωραίο να εκφράζεσαι έτσι μέσα από το χορό…Το ίδιο νιώθω κι εγώ αλλά για το θέατρο…Keep dancing!! :-) )
dancing gal
June 2nd, 2008 at 11:28 pm
Δεν έχω και άλλη επιλογή. Δε θέλω να έχω. Μονόδρομος είναι :) ))
Κι εσύ συνέχισε να παίζεις!!! :) ))
thios
June 3rd, 2008 at 12:26 am
egw na synexisw na… paizw? :P
OtelevtaiosSAMURAI
June 3rd, 2008 at 1:12 am
Ο ΧΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΓΕΙΑ.ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.Μου θύμισες το υπέροχο flash dance to serial με τη σχολή χορού
dancing gal
June 3rd, 2008 at 6:45 am
thios, κανδουλειάσου (μία λέξη, φυσικά!) – ποια είμαι εγώ που θα σου πω τι να κάνεις?? :pp
samurai, :) )) Πράγματι, είναι ελευθερία!
switterz
June 3rd, 2008 at 10:22 am
χόρευε και μη ερεύνα
dancing gal
June 3rd, 2008 at 11:03 am
switterz, :) ))) Έτσι ακριβώς!
Emperor
June 3rd, 2008 at 7:00 pm
Μ’αρέσετε εσείς οι χορευτές (ειδικά ταγκό και φλαμέγκο) άσχετα ότι εγώ μόνο τραγουδώ. Συνέχισε να εκφράζεσαι ελεύθερα.
phantom
June 3rd, 2008 at 7:41 pm
Τώρα που είπες για το so you think you can dance, γιατί δεν παίρνεις μέρος σε κανα διαγωνισμό? Ή μήπως έχεις πάρει???
dancing gal
June 3rd, 2008 at 7:58 pm
emperor, δυστυχώς δεν ξέρω να χορεύω φλαμένγκο και από tango κάτι λίγα… Αλλά που θα μου πάνε… :)
phantom, :) Όχι, δεν έχω πάρει μέρος. Μπορεί να χορεύω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά δεν είμαι επαγγελματίας, ούτε χορεύω τόσο καλά… :-/
Δημοσίευση σχολίου