Emerveillée

Όταν πριν λίγες μέρες η Sylvie Guillem και ο Akram Khan ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου για να χορέψουν τα “Sacred Monsters”, ανάμεσα στην υπέροχη χορογραφία και την απαράμιλλη τεχνική αρτιότητά τους, ανάμεσα στα σώματα που μπλέκονταν και τις ψυχές που ξέφευγαν, εκείνη του εξηγούσε ότι θέλει να είναι emerveillée, θυμίζοντάς μου αυτήν την ξεχασμένη στα μαθήματα των γαλλικών λέξη. Emerveillée, όπως ένα μικρό κοριτσάκι μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Emerveillée, όπως ένα μεγάλο κοριτσάκι μπροστά σε μια εκπληκτική παράσταση.

Αυτό θέλω κι εγώ. Να είμαι émerveillée. Να γεμίζει η ζωή μου με στιγμές, ανθρώπους, εικόνες, ήχους, μέρες, μέρη, λέξεις, νύχτες, που να με αφήνουν émerveillée.

Όπως κάθε φορά που βλέπω τον Πύργο. Πάνε πόσοι μήνες που είμαι εδώ και ακόμα να το συνηθίσω. Ακόμα να σταματήσω να θέλω να τσιρίξω κάθε φορά που εμφανίζεται ξαφνικά στο οπτικό μου πεδίο. Emerveillée, και πριν που καθόμουν σχεδόν από κάτω, με το laptopάκι στην αγκαλιά και έγραφα τις ασυναρτησίες μου, κοιτάζοντας μια τον Πύργο και μια το Πεδίον του Άρεως γύρω μου.

Εmerveillée.

Όπως κάθε φορά που αφήνω τα μάτια μου να γεμίσουν από θάλασσα. Στέκομαι μπροστά στο μπλε της και το μπερδεύω με το γαλάζιο του ουρανού. Και μετά κλείνω τα μάτια και φυλακίζω στο μυαλό μου το δεύτερο αγαπημένο μου ήχο στον κόσμο, τον ήχο του κύματος που σκάει. Για να τον θυμηθώ τα βράδια που δε θα με παίρνει ο ύπνος.

Emerveillée.

Όπως όταν διαβάζω ένα καινούριο βιβλίο και μου ανοίγει ένα καινούριο παράθυρο στον κόσμο. Όταν περπατάω δίπλα στο ποτάμι και κοιτάζω γύρω μου (όχι, ούτε αυτό το έχω συνηθίσει ακόμα). Όταν αφήνω ήχους και μουσικές να με ταξιδέψουν και με στέλνουν στην άκρη του διαστήματος – μη γελάς, εγώ συνεχίζω να πιστεύω, όπως όταν ήμουν μικρή, ότι η άκρη του διαστήματος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο, στο οποίο σίγουρα αισθάνεσαι émerveillé. Όπως όταν στο χαμόγελο και την αγκαλιά των πιτσιρικιών στην κατασκήνωση μπορούν να χωρέσουν ένα εκατομμύριο ευτυχισμένες στιγμές.

Emerveillée.

Όπως όταν περιμένω ν’ αρχίσει μια συναυλία. Περισσότερο όταν τελειώνει η συναυλία. Και κοιτάζω δίπλα μου τους φίλους μου και ξέρω ότι τα μάτια μου λάμπουν, γιατί το βλέπω στα δικά τους.

Emerveillée.

Όπως όταν ξυπνάω το πρωί – ίσια, γιατί όταν ξυπνάω στραβά ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – ανοίγω τις κουρτίνες, κοιτάζω κόντρα στον ήλιο, μισοκλείνω τα μάτια και μουρμουρίζω τον αγαπημένο στίχο “Sun is on my face, a beautiful day without you…”...

Γεμάτη από όλες αυτές τις εικόνες, τους ήχους και τα συναισθήματα που μου έφερε στο νου η παράσταση – με διαφορά φάσης βέβαια, πάντα μου παίρνει χρόνο να εμπεδώσω και να αφομοιώσω – πέφτω για ύπνο. Emerveillée.

Καληνύχτες...

dancing gal

ps: émerveillé(e): γεμάτος(η) θαυμασμό, έκπληκτος(η), κατάπληκτος(η)