“You have to be lost to find a place that can’t be found”1
Χάθηκα λοιπόν κι εγώ. Σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε αισθήσεις, σε λόγια, σε σιωπές, σε ανάσες, σε αγγίγματα, σε νύχτες, σε μέρες, σε αποστάσεις, σε θύμησες, σε υποσχέσεις, σε μοναξιές, στο «μαζί», σε αλήθειες, σε μουσικές, σε βιβλία, στο εδώ, σε ψέματα, στο αλλού, σε ήχους, ξανά σε σιωπές, σε εκκωφαντικές σιωπές, ξανά σε σκέψεις, ατέλειωτες σκέψεις..... Στο κουβάρι των συνειρμών που τα χωράει όλα αυτά. Και κάθε φορά που του δίνω καινούρια δεδομένα, φροντίζει να τα μπερδέψει όσο πιο πολύ μπορεί. Και κάθε φορά που τα μπερδεύει όσο πιο πολύ μπορεί, εγώ χάνομαι όλο και πιο πολύ. Και κάθε φορά που χάνομαι όλο και πιο πολύ, βυθίζομαι όλο και πιο βαθειά. Πέφτω όλο και πιο κάτω. Πώς το έλεγε εκείνο στο Ποδήλατο του Λεονάρντο2? «Όταν πέφτεις, φτάνεις πάντα κάπου. Κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες». Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Προσπαθώ λοιπόν. Να βρω που σκατά είναι αυτός ο πάτος για να αρχίσω να ανεβαίνω. Να χαθώ τελείως επιτέλους για να βρω το μέρος που δεν υπάρχει. Γιατί εκεί πρέπει να φτάσω. Στο δικό μου μέρος που δεν υπάρχει.
Άκουγα πριν ένα tune3, στο οποίο ακουγόταν ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου ήχος στον κόσμο. Ο ήχος του κύματος που σκάει. Αυτός είναι ο πιο νανουριστικός ήχος. Όχι η βροχή. Η θάλασσα. Πόσες φορές δε με έχει αποκοιμίσει σε κατασκήνωση και διακοπές, σε μία από τις άπειρες προσπάθειες μου να σταματήσω να σκέφτομαι και να κοιμηθώ. (Γιατί οι άνθρωποι δεν βγαίνουν με hibernate mode?) Ακόμα και τότε όμως, όταν οι σκέψεις μου βαράνε γερμανικό, η θάλασσα με περισσή υπομονή, κύμα με το κύμα με αποκοιμίζει. Συνήθως με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στις άκρες των χειλιών μου. Εδώ δεν έχω. Αν δω τα σκούρα θα προσπαθήσω να τη θυμηθώ. Κι αν δεν τα καταφέρω θα βάλω ν’ ακούσω το κομμάτι που έλεγα. Δεν μπορεί, κάτι απ’όλα θα πιάσει.
Κι ίσως έτσι, ακούγοντας τη θάλασσα, αφήνοντας τη να με ταξιδέψει, επιπλέοντας στην επιφάνεια κάνοντας sea-bed ή και βουλιάζοντας στο βυθό της, να μπορέσω να φτάσω στο μέρος που δεν υπάρχει......
dancing gal
1 Pirates of the Caribbean III
2 Paco Ignacio Taibo II – “Το Ποδήλατο του Λεονάρντο”
3 In Credo – Siesta del Sol (δυστυχώς δεν το βρήκα στο youtube…)
* Τα ξύλινα σπαθιά - Χάθηκα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου