ça y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά. Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst στο Elizabethtown , σχημάτιζα με τα χέρια μου μια φωτογραφική μηχανή και έκανα κλικ κλικ σε όλες τις στιγμές που ήθελα να θυμάμαι...
Τα κρουστά στο πρώτο τραγούδι που θύμιζαν καταιγίδα και ο Nick που χοροπηδούσε και χόρευε και έριχνε κάτω το μικρόφωνό του.
Οι παρτιτούρες που πέταγε στο πάτωμα της σκηνής μετά από κάθε τραγούδι.
Τα δεξιά σηκωμένα χέρια στο Red Right Hand .
Η τύπισσα μπροστά μας που χοροπηδούσε πάνω σε 12ποντες γόβες. Και τα κατάφερνε όσο καλά τα κατάφερνα εγώ με τα αθλητικά μου...
Το πάτωμα στο θέατρο της Olympia που συντονιζόταν με τον ήχο και με τα χοροπηδητά δημιουργώντας μικρούς σεισμούς. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν ήσουν σε απόλυτο συγχρονισμό με το πάτωμα, απλά κάποιες στιγμές έχανες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Συνδυάζοντας με την αμέσως προηγούμενη στιγμή, συμπεραίνουμε ότι η τύπισσα απλά δεν παιζόταν...
Το κοινό που παραληρούσε στα πιο παλιά του τραγούδια.
Η υπέροχη παρότρυνση παράδοσης του The Ship Song (Come sail your ships around me, and burn your bridges down…).
Το κοινό που παραληρούσε στα καινούρια του τραγούδια.
Το Weeping Song λίγο πριν το φινάλε.
Η ανατριχίλα στην απίστευτη, παράξενη, δυνατή προσευχή του Into my arms στο encore… Καθισμένος στα πλήκτρα, σχεδόν μόνος του στη σκηνή κι εγώ ασυναίσθητα σταύρωνα τα χέρια μου, όπως κάνω πάντα όταν αισθάνομαι ανασφαλής...
Και ξανά, φωνές, χαμόγελα και χορός στο τέλος τέλος . Τότε που ανάβουν και τα φώτα και ξέρεις ότι πρέπει να σταματήσεις να φωνάζεις γιατί δε θα ξαναβγεί. Οπότε χαμογελάς και φεύγεις. Κατά μία μέρα πιο ευτυχισμένη.
dancing gal
* Nick Cave and the Bad Seeds – Lie down here (and be my girl)
Μπορεί να μην το είπε αλλά είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, κι ο στίχος ταίριαζε στα μάτια μου που σίγουρα λάμπουν ακόμα, αχόρταγα και ακόρεστα αλλά γελαστά... :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου