Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008

I'm dancing in the room...** (dépression magnifique...)

Την Παρασκευή, ενώ ήμουν στο εργαστήριο και έψαχνα απεγνωσμένα οξυγόνο για να αναπνεύσω, αφού από το άγχος ένιωθα την ανάσα μου να τελειώνει και να μην έχω άλλο, έπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω video. Και σα να μη μου έφτανε η υστερία για την παράδοση της εργασίας τη Δευτέρα, τα νεύρα και η αγωνία, χτύπησα και μια ποιος- πού- πότε- γιατί*- ποια- είμαι- από- πού- έρχομαι- πού- πάω- τι- κάνω- εδώ- εγώ- αλλού- θα- έπρεπε- να- είμαι- και- άλλα- πράγματα- να- κάνω- you- got- the- picture κρίση για να ‘ρθει να δέσει.

Σήμερα που πια έχω παραδόσει την εργασία και έχω ξαναβρεί κάπως τις ανάσες μου – μέχρι να αρχίσω να αγχώνομαι για την παρουσίαση, that is – βλέπω και ξαναβλέπω και ξαναβλέπω το video. Γιατί απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

dancing gal


ps: post powered by Trikalos :p

*Tribute στο ομώνυμο παιχνίδι γνώσεων που παίζαμε φανατικά στο σπίτι πριν σκάσουν μύτη τα Trivial. Εντάξει, εγώ ήμουν κάπως μικρή, λίγο τη γλάστρα έκανα, αλλά θυμάμαι να εντυπωσιάζομαι από το πόσα πράγματα ήξεραν ο μπαμπάς Π. και η μαμά Χ. :)

**Elisa - Dancing

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Saudade...*

Saudade… Φίλοι, χαμόγελα, χέρια, μουσικές, αγκαλιές, χορός, βλέμματα, μια πόλη που δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα... Saudade… Άνθρωποι που δεν τους ξέρω παρά μόνο λίγους μήνες, αλλά μάλλον θα ξεχάσω δύσκολα και θα μου λείψουν. Όμορφοι άνθρωποι. Saudade… “Il faut me suivre…” ♪Danca sol e mar guardarei no olhar...♪ Saudade… Γρασίδια, σχολή, καφετέρια, δωμάτιο, εργαστήριο... Saudade… Aποχαιρετιστήριο bbq μιας τάξης που δεν ήταν η δικιά μου. Αλλά ήταν σα να είναι η δικιά μου. Τους είδα έτοιμους να βγάλουν ομαδική φωτογραφία, έτρεξα και πήρα τη μηχανή από τα χέρια του παιδιού που την κρατούσε και του έκανα νόημα να μπει κι εκείνος στη φωτογραφία. Σα να έπεσε σύρμα, όλοι όσοι δεν ήταν ήδη εκεί, άρχισαν να τρέχουν για να προλάβουν να μπουν στη φωτογραφία. Για να προλάβουν να φυλακίσουν τις αναμνήσεις τους. Για να προλάβουν να τις χωρέσουν σε μια φωτογραφία. Όμορφα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Όμορφοι, χαρούμενοι άνθρωποι. Saudade… ♪Don’t ever let life pass you by...♪ Saudade… Porto, Αθήνα, Barcelona, Sao Paolo, Firenze, Budapest, Istanbul, Madrid κι άλλες που σίγουρα ξέχασα ή δεν ήξερα και τέλος Paris… Saudade… Lambada και συρτάκι και macarena και boy-band-routines… Saudade… Porto (“in order of appearance”) και muscat που τα τσάκισα, caipirinha που ήπια λίγη, ένα σφηνάκι vodka που το έκανα άσπρο πάτο για χάρη του Α. και palinka που δε δοκίμασα για να μη με μαζεύουνε... Saudade… Τόσες φωτογραφίες στο κεφάλι που δεν ξέρω πώς κατάφερα να τις χωρέσω. Τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα, τόσες μουσικές, τόσοι άνθρωποι. Saudade…

dancing gal

ps: το Σάββατο το βράδυ, ο Α. που είναι Πορτογάλος και ο A. που είναι Bραζιλιάνος μου έμαθαν την αγαπημένη τους λέξη στα πορτογαλικά. Saudade. Και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν ακριβώς τι σημαίνει, γιατί δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Saudade είναι σα νοσταλγία αλλά όχι ακριβώς, σα να σου λείπει κάτι και να το λαχταράς αλλά ακόμα πιο πολύ. Τα μάτια και των δύο έλαμπαν όταν μου εξηγούσαν. Και σκοτείνιαζαν μαζί… Saudade είναι να θέλεις να κρατήσεις για πάντα μέσα σου τις στιγμές που ξέρεις ότι τελειώνουν τώρα μπροστά στα μάτια σου. Saudade είναι να αποζητάς όσα για τόσους μήνες ήταν όλη σου η ζωή. Saudade είναι να σου λείπουν οι άνθρωποι που τους αγάπησες ενώ ήξερες από την πρώτη μέρα ότι θα φύγουν. Saudade είναι να επιθυμείς να τα αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, ξέροντας από την αρχή ότι έχεις χάσει.

*«The famous saudade of the Portuguese is a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present, a turning towards the past or towards the future; not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.» In Portugal, A.F.G. Bell, 1912.

Césaria Evora – Sodade

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Let's waste time...*

Είναι πλέον σίγουρο. Ο ήλιος δυσκολεύεται να βρει το δρόμο γι’ αυτή τη χώρα. Κρυφτό.

Γυρίζοντας από τη σχολή το απόγευμα περπατούσα μέσα σε αιωρούμενες σταγόνες νερού – αυτή η ψιλοβροχή σε συνδυασμό με αέρα, αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί πάντα: το νερό να αιωρείται σα να κινείται σε slow motion κι εγώ να περπατάω γρήγορα και να μην προλαβαίνω να νιώσω τη βροχή παρά μόνο στο πρόσωπό μου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω μια ακόμη πού-είναι-το-καλοκαίρι-οέο κρίση, μύρισε βρεγμένο χώμα. Μία από τις δύο αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο. – Η άλλη είναι τα φρεσκοπλυμένα ρούχα. Go figure. – Κι αντί να χτυπήσω την κρίση, χτύπησα ένα flashback από αγαπημένα summer showers...

Λήθαργος... Έτσι λέγεται ο ύπνος από τον οποίο μόλις ξύπνησα. Χτύπαγαν τηλέφωνα, τα σήκωνα, ξανάπεφτα... Ανάσανα. Λίγες μέρες μείναν ακόμα. Λίγες μέρες και λίγες διορθώσεις. Quelques coquilles… Des fautes pas trop graves… Ανάσανα. Και μαζί μου ανάσαναν και όλα τα άλλα. Σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, αισθήσεις, χαμόγελα, μνήμες κοιμισμένες, αγγίγματα, ανάσες. Όλα όσα μπλοκάρονται αυτόματα από τους περίφημους μηχανισμούς αυτοάμυνάς μου. Όλα όσα δεν αισθάνομαι όταν βρίσκομαι στη νιρβάνα που λέγαμε. Και μετά... slaaaaaaaaap, σφαλιάρα. Γκντουπ! απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

Βρέχει. Πάλι. Πολύ.

Το πρωί είχε ήλιο. Καθόμασταν με το Δ. στο γρασίδι έξω από τη σχολή και του έλεγα ότι άμα κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη και ο αέρας μου ανακατεύει τα μαλλιά. Γέλασε.

Κοιτάζω το πιτσιρίκι απέναντί μου στο μετρό. Τρώει καραμέλες που τις κερδίζει από τη μαμά του λέγοντας το χρώμα τους. Όλες πράσινες τις έλεγε. Γελούσε η μαμά του. Γελούσα κι εγώ.

Άσχετο (δηλ. σχετικό, κάπως): δεν υπάρχει πιο γλυκό και αξιαγάπητο βλέμμα από αυτό στα μάτια ενός πιτσιρικιού που σε ακούει να μιλάς γλώσσα άλλη από τη δικιά του. Γουρλώνει τα ματάκια του, κοιτάζει βαθειά μες στα δικά σου. Του χαμογελάς και δεν αντιδρά, παρά μόνο, χωρίς να πάρει στιγμή το βλέμμα του από πάνω σου, τραβάει την μπλούζα της μαμάς του για να της ψιθυρίσει στ’ αυτί. Σε δυο λέξεις δικές σου, ένας καινούριος, άγνωστος κόσμος δικός του...

(If I lay here… If I just lay here… Would you lie with me? And just forget the world?... Την ξέρω την απάντηση πια... Γι’ αυτό την κλείνω την παρένθεση. Γιατί ποτέ δε θα κυνηγήσουμε μαζί αυτοκίνητα... Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ??...)*

dancing gal

*συνειρμό στο συνειρμό, από τα σκυλιά της vasias που κυνηγούσαν αυτοκίνητα το μεσημέρι, έφτασα στους ανθρώπους που κυνηγάνε άλλους ανθρώπους και μετά μαζί τους αυτοκίνητα...

Snow Patrol – Chasing cars

Τρίτη 17 Ιουνίου 2008

Αυτή-η-μέρα-δε-θα-τελειώσει-ποτέ

Γιατί δεν ξέρω καν πόσες φορές το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για το γλυκό ήχο της κιθάρας. Για τις καλοκαιρινές αγκαλιές που μου θυμίζει. Γιατί μου φαινόταν γλυκό και υπέροχο και με έκανε να χαμογελάω από την πρώτη φορά που το άκουσα, χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους. Γιατί θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να ‘χει ξημερώσει. Γιατί ζήτησα από τον Α. που είναι Πορτογάλος να μου το μεταφράσει και το βρήκα ακόμα πιο γλυκό και υπέροχο, κι ας με κορόιδευε εκείνος ότι είναι ό,τι νά ‘ναι. Γιατί μου θυμίζει ξυπόλυτες βόλτες στην παραλία τα ξημερώματα. Γιατί μου φέρνει στο νου αγαπημένα, ευτυχισμένα χαμόγελα. Για το “minha” που σημαίνει “my” και μ’ αρέσει πιο πολύ από το περιφραστικό «δικό μου» και το σκέτο «μου» που ακολουθεί και δεν προηγείται της λέξης. Γιατί έχω μάθει να ξορκίζω τους δαίμονές μου με τη μουσική και αυτές τις μέρες το τραγούδι αυτό και οι εικόνες που μου δημιουργεί και μου θυμίζει φαίνεται να τα καταφέρνουν. Για να τα βγάλω πέρα με την εργασία, με τις αντίστροφες μετρήσεις μου, για να κλείσω την παρένθεσή μου καλά και να συνεχίσω να τρέχω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Για να συνεχίσω να μηδενίζω τα χρονόμετρά μου κάθε βράδυ. Ή τελοσπάντων, κάθε σχεδόν-πρωί.

Manu Chao – Minha galera

dancing gal

ps: Special thanks to Trikalos, click και ακούς κι εσύ το τραγουδάκι και τραλαλά, σκέφτεσαι κι εσύ τα δικά σου και τραλαλά, εγώ μάλλον τα ‘χω παίξει...

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008

Donnez-moi de quoi tenir…*

… ή Πώς να αναποδογυρίσετε μια θεόστραβη μέρα

14:00

Κάθομαι στη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου και προσπαθώ να βάλω μια σειρά στην εργασία. Βιβλιογραφία, πειράματα, δοκιμές, σχήματα, φωτογραφίες. Ξεκλέβω λίγη ώρα για να σκεφτώ. Στις σκέψεις μου δεν προσπαθώ να βάλω σειρά, αυτό είναι παιχνίδι χαμένο από τα αποδυτήρια. Με τα ακουστικά στ’ αυτιά κάνω προπόνηση για το βράδυ που θα μηδενίσω και την επόμενη αντίστροφη μέτρηση. Και φοβάμαι να τη μηδενίσω, γιατί αυτές που ακολουθούν μετά δε θέλω ούτε να τις σκέφτομαι. Κοντράρω το άγχος μου και τις ανασφάλειές μου. Με συναυλίες, νομίζω. Όπως πάντα, σκέφτομαι τη στιγμή της παρουσίασης και γελάω. Για την ακρίβεια έχω ξεκαρδιστεί. Γιατί, πολύ απλά, η μόνη σκηνή που παίζει στο μυαλό μου στο repeat είναι να στέκομαι μπροστά στους καθηγητές και από το άγχος μου να παρουσιάζω την εργασία μου σε άπταιστα... ακαταλαβίστικα! Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου έχει ξελαρυγγιαστεί: «Τι έχουμε πει, πριγκήπισσα? One step at a time! Τελείωσε την εργασία, παράδοσε την, και συζητάμε μετά για τη διάλεκτο της παρουσίασης!» Ναι, μάλιστα, ψιθυρίζω ξέπνοα και σταματάω να γράφω σ’ αυτό το word στα ελληνικά. Πάω στο διπλανό, να γράψω στα γαλλικά, και θα επανέλθω τις μικρές ώρες μετά τη συναυλία, που θα έχει τελειώσει και αυτή η αντίστροφη μέτρηση.

***

Ψέματα. Επανήλθα νωρίτερα. Δεν μπορώ να γράψω ούτε μία πρόταση. Έμπνευση 0. Ξαναγυρίζω.

01:43

Scrapbook από τη συναυλία (γιατί νυστάζω και θα τα γράψω όπως μου ‘ρθει):

Support, κάτι πιτσιρικάδες που τραγουδούσαν γαλλική rap. Αριστερές σηκωμένες γροθιές στη λέξη Résistance, μεσαία σηκωμένα δάχτυλα στο άκουσμα του ονόματος του Sarkozy (Απορία: αφού τελικά κανείς δεν τον συμπαθεί και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, ποιος τον ψήφισε??? Σκέψη: τελικά μερικά πράγματα είναι ίδια από χώρα σε χώρα...)

Ο Manu Chao είναι το αρκουδάκι της γνωστής μπαταρίας – μην κατηγορηθώ και για διαφήμιση! :p Όχι αυτά που πέφτουν. Το άλλο που συνεχίζει. Έπαιξε 2 ώρες + 1 ώρα και κάτι στο encore – στο οποίο τα έσπασε!!!

Politik kills. (+ μία αφιέρωση του Manu στον Bush + η δήλωση ότι λυπάται που «χρειάστηκε» να γράψει αυτό το τραγούδι)

Πρέπει κάτι να γίνει με το θέμα ύψους όμως. Ας του έχουν μια υπερυψωμένη εξέδρα, κάτι τελοσπάντων. Ένα κι εξηνταδύο εγώ, ένα κι ένα μίλκο αυτός, αν δε στεκόμουν στις μύτες έβλεπα οριακά (Βέβαια, ένα κι ένα μίλκο, αλλά όλα τα λεφτά!!! :) )

Ήταν η πρώτη φορά σε συναυλία εδώ, που είδα αναμμένους αναπτήρες. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το κάνουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά όχι, ανήκει κι αυτό στην υπέροχη, αγαπημένη, διεθνή συναυλιακή γλώσσα.

Manu: Pour ceux qui n’ont plus d’espoir: Próxima Estación ?1

Κατάμεστο Palais Omnisports Paris Bercy: Esperanza !!!2

Δε σταμάτησα να χορεύω ούτε λεπτό, αύριο η φωνή μου θα έχει κλείσει, αλλά δε με νοιάζει. Πέφτω για ύπνο χαμογελαστή.

La vida es una tombola. ¡hasta luego!

dancing gal

ps: Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει η ποιήτρια με τις παραπάνω ασυναρτησίες: Πήγαινε να πάρεις εισιτήριο για τη συναυλία του στις 10 Ιουλίου στην Αθήνα!!!! Θα είναι και με την Patti Smith! – που εγώ δε θα τη δω, εδώ κερδίζετε!

pps: Post-it στον καθρέφτη: Να μάθω ισπανικά. Θα είναι ωραία να καταλαβαίνω όλους τους στίχους.

ppps: Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω videakia και το youtube δε συνεργάζεται, αλλά αυτό δε μπορούσα να μην το βάλω. Γιατί είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Για εκείνο το “Soleil!!!!” στην αρχή. Για εκείνο το καλοκαίρι που το χόρευα ξυπόλυτη τα ξημερώματα, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό μου...

1 Γι’ αυτούς που δεν ελπίζουν πια: Επόμενος σταθμός?

2 Ελπίδα!!!

*… je ne veux pas dormir, laissez-moi voir venir le jour

Manu Chao – La vie à 2 (no link, δυστυχώς :-/)

(Δώστε μου κάτι να κρατηθώ, δε θέλω να κοιμηθώ, αφήστε με να δω να έρχεται η μέρα)

Τρίτη 10 Ιουνίου 2008

Tonight, we can shine... Shine....*

ça y est! Ήταν αρκετό να μηδενίσω την πρώτη μου αντίστροφη μέτρηση (βλ. fibonacci-post) για να χαμογελάσω ξανά. Πολύ πολύ πλατιά. Μόλις γύρισα από τη συναυλία του Nick Cave και προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά για να προλάβω να καταγράψω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Φωτογραφίες στο κεφάλι. Είχα ξεχάσει τη φωτογραφική. Ευτυχώς. Κι έτσι, σαν άλλη Kirsten Dunst στο Elizabethtown , σχημάτιζα με τα χέρια μου μια φωτογραφική μηχανή και έκανα κλικ κλικ σε όλες τις στιγμές που ήθελα να θυμάμαι...

Τα κρουστά στο πρώτο τραγούδι που θύμιζαν καταιγίδα και ο Nick που χοροπηδούσε και χόρευε και έριχνε κάτω το μικρόφωνό του.

Οι παρτιτούρες που πέταγε στο πάτωμα της σκηνής μετά από κάθε τραγούδι.

Τα δεξιά σηκωμένα χέρια στο Red Right Hand .

Η τύπισσα μπροστά μας που χοροπηδούσε πάνω σε 12ποντες γόβες. Και τα κατάφερνε όσο καλά τα κατάφερνα εγώ με τα αθλητικά μου...

Το πάτωμα στο θέατρο της Olympia που συντονιζόταν με τον ήχο και με τα χοροπηδητά δημιουργώντας μικρούς σεισμούς. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν ήσουν σε απόλυτο συγχρονισμό με το πάτωμα, απλά κάποιες στιγμές έχανες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Συνδυάζοντας με την αμέσως προηγούμενη στιγμή, συμπεραίνουμε ότι η τύπισσα απλά δεν παιζόταν...

Το κοινό που παραληρούσε στα πιο παλιά του τραγούδια.

Η υπέροχη παρότρυνση παράδοσης του The Ship Song (Come sail your ships around me, and burn your bridges down…).

Το κοινό που παραληρούσε στα καινούρια του τραγούδια.

Το Weeping Song λίγο πριν το φινάλε.

Η ανατριχίλα στην απίστευτη, παράξενη, δυνατή προσευχή του Into my arms στο encore… Καθισμένος στα πλήκτρα, σχεδόν μόνος του στη σκηνή κι εγώ ασυναίσθητα σταύρωνα τα χέρια μου, όπως κάνω πάντα όταν αισθάνομαι ανασφαλής...

Και ξανά, φωνές, χαμόγελα και χορός στο τέλος τέλος . Τότε που ανάβουν και τα φώτα και ξέρεις ότι πρέπει να σταματήσεις να φωνάζεις γιατί δε θα ξαναβγεί. Οπότε χαμογελάς και φεύγεις. Κατά μία μέρα πιο ευτυχισμένη.

dancing gal

* Nick Cave and the Bad Seeds – Lie down here (and be my girl)

Μπορεί να μην το είπε αλλά είναι ίσως το αγαπημένο μου από τον καινούριο δίσκο, κι ο στίχος ταίριαζε στα μάτια μου που σίγουρα λάμπουν ακόμα, αχόρταγα και ακόρεστα αλλά γελαστά... :)

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

Χάθηκα ξανά... Χάθηκα μες στο χρόνο... Χάθηκα μια για πάντα?

“You have to be lost to find a place that can’t be found”1

Χάθηκα λοιπόν κι εγώ. Σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε αισθήσεις, σε λόγια, σε σιωπές, σε ανάσες, σε αγγίγματα, σε νύχτες, σε μέρες, σε αποστάσεις, σε θύμησες, σε υποσχέσεις, σε μοναξιές, στο «μαζί», σε αλήθειες, σε μουσικές, σε βιβλία, στο εδώ, σε ψέματα, στο αλλού, σε ήχους, ξανά σε σιωπές, σε εκκωφαντικές σιωπές, ξανά σε σκέψεις, ατέλειωτες σκέψεις..... Στο κουβάρι των συνειρμών που τα χωράει όλα αυτά. Και κάθε φορά που του δίνω καινούρια δεδομένα, φροντίζει να τα μπερδέψει όσο πιο πολύ μπορεί. Και κάθε φορά που τα μπερδεύει όσο πιο πολύ μπορεί, εγώ χάνομαι όλο και πιο πολύ. Και κάθε φορά που χάνομαι όλο και πιο πολύ, βυθίζομαι όλο και πιο βαθειά. Πέφτω όλο και πιο κάτω. Πώς το έλεγε εκείνο στο Ποδήλατο του Λεονάρντο2? «Όταν πέφτεις, φτάνεις πάντα κάπου. Κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες». Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Προσπαθώ λοιπόν. Να βρω που σκατά είναι αυτός ο πάτος για να αρχίσω να ανεβαίνω. Να χαθώ τελείως επιτέλους για να βρω το μέρος που δεν υπάρχει. Γιατί εκεί πρέπει να φτάσω. Στο δικό μου μέρος που δεν υπάρχει.

Άκουγα πριν ένα tune3, στο οποίο ακουγόταν ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου ήχος στον κόσμο. Ο ήχος του κύματος που σκάει. Αυτός είναι ο πιο νανουριστικός ήχος. Όχι η βροχή. Η θάλασσα. Πόσες φορές δε με έχει αποκοιμίσει σε κατασκήνωση και διακοπές, σε μία από τις άπειρες προσπάθειες μου να σταματήσω να σκέφτομαι και να κοιμηθώ. (Γιατί οι άνθρωποι δεν βγαίνουν με hibernate mode?) Ακόμα και τότε όμως, όταν οι σκέψεις μου βαράνε γερμανικό, η θάλασσα με περισσή υπομονή, κύμα με το κύμα με αποκοιμίζει. Συνήθως με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στις άκρες των χειλιών μου. Εδώ δεν έχω. Αν δω τα σκούρα θα προσπαθήσω να τη θυμηθώ. Κι αν δεν τα καταφέρω θα βάλω ν’ ακούσω το κομμάτι που έλεγα. Δεν μπορεί, κάτι απ’όλα θα πιάσει.

Κι ίσως έτσι, ακούγοντας τη θάλασσα, αφήνοντας τη να με ταξιδέψει, επιπλέοντας στην επιφάνεια κάνοντας sea-bed ή και βουλιάζοντας στο βυθό της, να μπορέσω να φτάσω στο μέρος που δεν υπάρχει......

dancing gal

1 Pirates of the Caribbean III

2 Paco Ignacio Taibo II – “Το Ποδήλατο του Λεονάρντο”

3 In Credo – Siesta del Sol (δυστυχώς δεν το βρήκα στο youtube…)

* Τα ξύλινα σπαθιά - Χάθηκα

Σάββατο 7 Ιουνίου 2008

The ball is round, the game lasts 90 minutes, everything else is pure theory. Off we go!*

Όπως νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι έχει δύο αδερφούλες, γνωστές και ως «τα κοριτσάκια», τη sis C. και τη sis A. Αυτό πάει να πει ότι στο σπίτι, ε, συγγνώμη, στο κάστρο ήθελα να πω, ζουν ο μπαμπάς Π. η μαμά Χ. και τα τρία γουρουνάκια. Όχι, αυτό είναι από άλλο παραμύθι. Τα τρία κοριτσάκια, λοιπόν. Η αντίδραση των περισσότερων αντρών όταν λέω ότι έχω δύο αδερφές είναι «Πωωωω... Και πώς την παλεύει ο μπαμπάς σου με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι???». Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. «Μας έχει εκπαιδεύσει!». Και εξηγώ πριν προλάβω να παρεξηγηθώ:

Όταν ήμαστε μωρά, αντί για νανουρίσματα μας τραγουδούσε τον ύμνο της αγαπημένης μας ομάδας. Στο δωμάτιό μας είχε κρεμάσει ένα σημαιάκι της Barca. Τα σαββατοκύριακα μας πήγαινε να παίξουμε σουτάκια στο γήπεδο. Το ότι εγώ ήμουν και συνεχίζω να είμαι παντελώς άσχετη δεν έχει να κάνει. Εγώ στην τελική είμαι χορεύτρια. Οι άλλες δύο είναι basketball-players. Όταν μεγαλώσαμε λίγο άρχισε να μας παίρνει και στο γήπεδο, στα «ήρεμα», όπως έλεγε, παιχνίδια. Στο σπίτι η τηλεόραση έπαιζε, κατά κανόνα, εναλλάξ, MTV (δεν ξεκολλούσα λέμεεεεεε) και Eurosport ή κάποιο ματς. Έβλεπε τους αγώνες μαζί μας. Ρωτάγαμε και μας εξηγούσε. Μας έμαθε να αγαπάμε τον αθλητισμό, να είμαστε φίλαθλοι και όχι οπαδοί και τι είναι το off-side. Κι έτσι μεγάλωσε 3 κοριτσάκια που βλέπουν μπάλα. Κι έτσι την παλεύει με 4 γυναίκες μέσα στο σπίτι.

Σήμερα το απόγευμα, θα πάρει την αγαπημένη του θέση στον καναπέ για να δει το ματς που θα ανοίξει το Euro 2008. Η αλήθεια είναι ότι είναι από τις λίγες φορές που θα μου λείψει ότι δεν έχω τηλεόραση εδώ. Το ελληνικό πρωτάθλημα, για ευνόητους λόγους, δεν το παρακολουθούσα ποτέ. Τουλάχιστον όχι τους αγώνες, παρακολουθώ μόνο την εξέλιξη των αποτελεσμάτων. Αλλά το Champions League και τους διεθνείς αγώνες τα παρακολουθούσα πολύ. Εδώ, αρκούμαι στο διαδίκτυο και στα τηλεφωνήματα με τους φίλους μου.

dancing gal: Θα βγω, πάρε με στο ημίχρονο και στο τέλος να μου πεις σκορ!

A: Εεεεε, είσαι στη Γαλλία.... (Ύφος: :-/)

dancing gal: Ε, και?! (Ύφος: xD)

Εννοείται ότι τους αγώνες της εθνικής έχουμε κανονίσει να τους δούμε στο σπίτι της Κ. που έχει τηλεόραση. Άντε τώρα να βρίσκουμε καινούρια γούρια και θέσεις-από-τις-οποίες-δεν-κουνιόμαστε-όσο-κερδίζουμε! (Επιστήμων άνθρωπος σου λέει μετά! Τς τς τς ...) Εντάξει γέλιο θα έχει και ‘δώ. Θά ‘χει και τις σχετικές κόντρες με τους Άγγλους – όχι, αυτοί έχουν αποκλειστεί, δυστυχώς – Γάλλους Πορτογάλους και Ισπανούς της σχολής. Άντε να δούμε...

dancing gal

ps: Το ξέρω ότι πολλοί θα πουν για τα φράγκα, για τα πουλημένα παιχνίδια, για τις υπέρογκες αμοιβές των ποδοσφαιριστών. Τα ξέρω όλα αυτά. Και με χαλάνε κι εμένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να πάψει να μου αρέσει ο αθλητισμός και ειδικά το καλό ποδόσφαιρο ως θέαμα. Απλά δε γίνεται. Στην τελική... βλ. τίτλο!

pps: Το βλέπω, μόνο η Audrey θα με καταλάβει...

* Σχεδόν-opening lines από την ταινία “Run Lola, run ”

Τρίτη 3 Ιουνίου 2008

Siamese dream*

Θέλω κάτι να πω αλλά δε βρίσκω τις λέξεις... Θέλω κάτι να σκεφτώ αλλά το κεφάλι μου είναι άδειο... Ή πολύ γεμάτο. Θέλω κάτι να αισθανθώ αλλά δε βρίσκω το δρόμο. Χαμένες λέξεις. Μπερδεμένα κουβάρια σκέψης. Κρυμμένα, φοβισμένα συναισθήματα. Ίσως να είναι η γνωστή νιρβάνα στην οποία πέφτω κάθε φορά πριν από τις εξετάσεις ή πριν να παραδώσω μια σημαντική εργασία. Είναι σαν αυτοάμυνα. Δε σκέφτομαι, δεν αισθάνομαι. Το απόλυτο κενό. Το κενό μου.

Υπάρχει όμως μια σκέψη που καταφέρνει να ξεφύγει από το κουβάρι και να ταξιδέψει. Μακριά. Πολύ μακριά. Πέρα από τον Ατλαντικό...

Είχα διαβάσει κάπου το εξής: «The real test of friendship is: can you literally do nothing with the other person? Can you enjoy those moments of life that are utterly simple? » - Ευτυχώς που το είχα αποθηκεύσει ως hyperlink αλλιώς ακόμα θα έψαχνα στα post του thiou !!! - Έχω κι άλλο ένα test: «Θα μπορούσατε να ντυθείτε σιαμαία τις απόκριες?» Να φορέσετε μία και μοναδική XXL μπλούζα και χωριστά παντελόνια – φούστες – whatevah και να κινείστε έτσι όλο το βράδυ. Να χορεύετε, να τρώτε – αν το φαγητό χρειάζεται μαχαιροπίρουνο να θυμάστε ότι ο ένας κρατάει το πιρούνι και ο άλλος το μαχαίρι και πρέπει να συγχρονιστείτε – να πίνετε. Να ανεβοκατεβείτε σκάλες χωρίς να σαβουριαστείτε. Σαν ένα. Ένα μυαλό, μία ψυχή. Δύο χαμόγελα.

Άπειρες ευτυχισμένες στιγμές στριμωγμένες σε μια φωτογραφία. Mail που αν εκτυπωθούν ισοδυναμούν με οικολογική καταστροφή στον Αμαζόνιο. Ένα χέρι που κρατάει το δικό μου και με περνάει απέναντι στο δρόμο. Από την άλλη άκρη του κόσμου.

dancing gal

ps: Ο Μ. κι εγώ έχουμε περάσει και τα δύο test, αλλά ειδικά αυτό το δεύτερο με μεγάλη, θυμάμαι, επιτυχία. Ο κυριούλης που μου είχε τυπώσει τη στάμπα στη μπλούζα XXL, έτσι ώστε να θυμίζουμε προσφορά σαμπουάν 2 σε 1 ακόμα γελάει... Ο Μ. είναι ο καλύτερος μου φίλος στον κόσμο. Στην άλλη άκρη του κόσμου για την ακρίβεια. Κι επειδή στις 5 Ιουνίου δε θα είμαι εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, για να υπογράψω στο βιβλίο των επισκεπτών, υπογράφω interactive, με τον ίδιο τρόπο που υπέγραφα και συνεχίζω να υπογράφω όλα τα mail μας:

Love always,

E.

*Τίτλος ενός πολύ πολύ αγαπημένου δίσκου των Smashing Pumpkins. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι αστείο. Διάλεξα τον τίτλο για την προφανή αναφορά στα σιαμαία, και μετά θυμήθηκα ότι γνωρίστηκα με το Μ. εξαιτίας ενός άλλου δίσκου των Smashing Pumpkins…

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

Ξανά-Emerveillée...

Από το πρωί προσπαθώ να συγκεντρωθώ και να γράψω καμιά παράγραφο στη ρημαδο-εργασία. Μάταια. Έξω έχει ήλιο, όπως και χθες, αλλά χθες ήμουν όλη μέρα έξω και έκανα βόλτες, window-και-όχι-μόνο-shopping και το βράδυ ζούσα φωτογραφικές στιγμές με την Κ. και τη Δ. Από αυτές που, όπως λέει και η Χ., τη στιγμή που τις ζεις το ξέρεις ότι φωτογραφίζονται...

3 κορίτσια σε ένα αυτοκίνητο. Φοράνε φορέματα και 12ποντες γόβες. Χαμογελάνε η μία στην άλλη καθώς ακούν τους πρώτους ήχους του τραγουδιού, δυναμώνουν την ένταση και αρχίζουν να τραγουδάνε με όλη τη δύναμη της φωνής τους «fuck you, I won’t do what you tell me!»* Το λες και σουρεαλιστικό... Και μετά από μερικά Katmandu (σημ: ένα cocktail με vodka, champagne, φράουλες και κάτι άλλα που δε θυμάμαι. Ωραίο ήταν, κοριτσίστικο! :p) περπατάνε η μία δίπλα στην άλλη πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, ισορροπώντας στα 12ποντα με δυσκολία, και ξέρουν και οι 3 ότι στο κεφάλι των άλλων 2 ακούγεται ο ίδιος ήχος: το κλικ της φωτογραφικής μηχανής...

Έκλεισα τα εισιτήρια μου για το σπίτι, άνοιξα τα παράθυρα, είδα τον ήλιο, άκουσα τα πιτσιρίκια κάτω στο πάρκο και χαμογέλασα. Και αισθάνθηκα ξανά émerveillée...

dancing gal

*RATM - Killing in the name
ps: Καλό καλοκαίρι ;)

Παρασκευή 30 Μαΐου 2008

1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377 610 ... ...

Θα το ξαναπώ. Αυτή η μέρα δεν υπάρχει. Μόλις μπήκα σπίτι, αισθάνομαι σα να με έχει πατήσει οδοστρωτήρας και απλά δεν την παλεύω. Νυστάζω σα να είναι τουλάχιστον 23h00 και θέλω να κοιμηθώ και το Σάββατο να ξυπνήσω ... Κυριακή... Κι επειδή το μυαλό μου, γενικά τον τελευταίο καιρό και πολύ περισσότερο σήμερα, λειτουργεί κυρίως σε mode: σχολή-πρακτική-εργαστήριο, θα πω ό,τι έχω να πω με τρόπο απλό και κατανοητό. Για μένα, φυσικά. Let’s talk numbers, baby!

225,36: τα κιλά άμμου που μου έφαγαν τη ζωή σήμερα

2: οι καφέδες που έχω πιει σήμερα. Για κάποια που συνήθως δεν πίνει κανέναν – εμένα, δηλαδή – τους λες και πολλούς.

40986: ο συνολικός αριθμός των γραμμών excel που πέρασαν σήμερα μπροστά από τα μάτια μου.

5: τα δάχτυλα του χεριού που με έχει μουντζώσει αυτή τη βδομάδα. Όχι, δεν ξέρω σε ποιον ανήκει.

24: ο αριθμός των ημερών που μένουν μέχρι να παραδώσω την εργασία μου.

1: οι σελίδες της εργασίας που είναι 100% έτοιμες προς παράδοση. Το εξώφυλλο, that is.

42: τα σιχτίρια που έχω ρίξει σήμερα όλη μέρα στο εργαστήριο, στα ελληνικά φυσικά, κάνοντας τους πάντες να με κοιτάνε σαν αρειανή. Ουφ καλά, δεν ξέρω αν ήταν 42, αλλά πλάκα δε θα είχε?

2: τα στρώματα στα οποία θα κοιμηθώ σήμερα και ευελπιστώ να ξυπνήσω την Κυριακή. Από τα 40 της πριγκήπισσας με το μπιζέλι, το λες και 95% discount…

13,73 δισεκατομμύρια: χρόνια, στο περίπου, η ηλικία του σύμπαντος που αποφάσισε να γαμηθεί αυτή τη βδομάδα.

1+2: ο αριθμός των μαθημάτων που μένουν στη sis A. μέχρι να τελειώσουν οι καταραμένες πανελλήνιες.

10: οι μέρες μέχρι την επόμενη συναυλία.

50: οι μέρες μέχρι το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα (δεν άντεξα, τις μέτρησα!)

23: οι ºC σήμερα. Είχε και ήλιο.

4 λεπτά 20 δευτερόλεπτα: η διάρκεια του τραγουδιού* που θα λιώσω στο repeat καθώς θα ετοιμάζομαι για να βγω.

3: τα χαμόγελα που μέτρησα σήμερα. Καλέ όχι δικά μου. Κάποιου άλλου.

7+3+2: οι πεταλούδες, οι ροζ ελέφαντες και τα γουρούνια που πετάνε, αντίστοιχα, που πέρασαν από μπροστά μου με κάθε χαμόγελο. Κι ας μη σημαίνουν τίποτα – ακόμα, τουλάχιστον – αυτά τα χαμόγελα...

Τελικά, άμα μετράς με τη σωστή σειρά, όλα μοιάζουν καλύτερα. :)

dancing gal

*MGMT – Time to pretend

Τετάρτη 28 Μαΐου 2008

Well, if the sky can crack, there must be some way back…*

Σήμερα το πρωί...
Πάλι στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα. Ούτε με το
excel των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι μόνη μου στην αίθουσα και 2 – γιατί και να χόρευα μάλλον δε θα με έβλεπαν :p, οπότε παραιτούμαι κι αποφασίζω να σκεφτώ για λίγο τίποτα άλλο...

Σκέφτομαι τους ουρανούς που άνοιξαν χθες κατά τις 21h00 και δεν άδειασαν παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες πριν χαράξει. Μα πόσο νερό έχει πια εκεί πάνω??? Κουλουριασμένη κάτω από το πάπλωμα (ναι, ένα έχω, είπαμε, δεν μπόρεσα να τα πάρω και τα 20 μαζί μου :p), έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την αστραπή και κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι να ακούσω τη βροντή... Ήταν σα να έσπαγε ο ουρανός στα δύο κι εγώ σαν άλλη Γαλάτισσα φοβόμουν ότι θα μου πέσει στο κεφάλι... (σημ: φοβάμαι τις βροντές, πάρα πολύ, σε σημείο που στο σπίτι πήγαινα και κοιμόμουν με μία από τις δύο αδερφές μου. Που είναι μικρότερες από μένα... :-/) Η Χ. από το απέναντι δωμάτιο μου έστελνε το ένα μήνυμα μετά το άλλο: «Μη φοβάσαι, απέναντι είμαι!» «Άμα φοβάσαι πολύ, έλα εδώ» «Μη φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι!»

Σκέφτομαι ότι εκεί κάνει ζέστη... Πολλή! 36 βαθμούς λέει... Εδώ με τους 27 και κάνουμε party! Θυμάμαι τον ήλιο, θυμάμαι τη θάλασσα, ξανακοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι, την «μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη» και σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τελικά να μετράω αντίστροφα μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές...

***

Με έπιασαν οι τύψεις και είπα να ασχοληθώ λίγο και με το excel. Τι κατάλαβα?? Διαγράμματα ό,τι νά ‘ναι μου βγάζει αυτό? Σκέψεις ό,τι νά ‘ναι θα κάνω κι εγώ!!!

***

Βρήκα τι χρώμα θα χρωματίσω τα όνειρά μου... Καθαρό γαλάζιο ουρανού, κόκκινο σαν τις πρώτες φράουλες της χρονιάς και σαν τα 99 μπαλόνια1 που περνάνε, πράσινο σαν τα αρμυρίκια στις παραλίες, λευκό σαν τα σύννεφα που θα κάνω «φου» και θα φύγουν, μωβ σαν το wanna-be καινούριο μου μαγιώ, σομόν σαν τις αγαπημένες μου pointes, απέραντο γαλάζιο2 θάλασσας, ροζ σαν εμένα όταν ρώτησα το Μ. με ποια λέξη θα με χαρακτήριζε, χρυσό σαν τη λάμψη που βλέπω στα μάτια των δικών μου υπέροχων πλασμάτων. Πολύχρωμα όνειρα σα να λέμε. Σαν τα εισιτήρια από τις συναυλίες και τις παραστάσεις που γεμίζουν τον τοίχο μου στο σπίτι στην Αθήνα. Σαν τις φωτογραφίες που γεμίζουν δύο τοίχους εκεί και έναν εδώ. Σαν τις αναμνήσεις των στιγμών που θά ‘ρθουν... Κι έτσι, όταν θα βρω αυτό που έλεγα ότι ψάχνω, κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τ’ αστεία μου, θα χρειαστεί να βάλει μόνο τις τελευταίες πινελιές. Και να γελάει με τ’ αστεία μου, φυσικά.

Η sis C. έχει γενέθλια σήμερα κι εγώ σκέφτομαι όλες τις στιγμές της ζωής της στη ζωή μου... Και δεν είμαι εκεί... Να της πω πόσο την αγαπάω κι ότι πιστεύω στα όνειρά της περισσότερο από ‘κείνη...

“Are you ready to play the game? Are you ready to lose it all?”…3 Το τραγούδι κόβει βόλτες στο μυαλό μου μέρες τώρα κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν την ερώτηση την απευθύνω σε κάποιον άλλο ή στον ίδιο μου τον εαυτό...

Έχει ήλιο σήμερα. Λίγο, αλλά ήλιο. Έξω. Και όπως πάντα, με μια μικρή διαφορά φάσης, θα βγει και μέσα. Αρκεί να προλάβει πριν ξεσπάσει η επόμενη καταιγίδα. Μέσα.

dancing gal

1Nena – 99 red balloons

2Φράση-tribute σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες... Για τις υπέροχες εικόνες από την Αμοργό, για την υπέροχη μουσική που με ταξιδεύει, για την υπέροχη ιστορία που διηγείται... (Αν δεν την έχετε δει, να βρείτε και να δείτε τη director’s cut-γαλλική version και όχι την κουτσουρεμένη-αμερικανική)

3Kwan – Tainted love

*U2 – Electrical Storm (μακράν από τα αγαπημένα μου video τους, πολύ απλά γιατί πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου Larry :) )

Κυριακή 25 Μαΐου 2008

13 pieces...

Γύρισα σπίτι με τα παπούτσια μου γεμάτα άμμο... Σα να ήμουν στην παραλία... Ναι, δίπλα πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Επόμενος hot τουριστικός προορισμός, το εργαστήριο της σχολής...

Προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο δωμάτιό μου. Κάθε φορά που θέλω να βάλω μια τάξη στο κεφάλι μου, φτιάχνω το δωμάτιο μήπως και παρασυρθεί και το κεφάλι.

(Είμαι όλες οι μέρες που επιλέγεις να αγνοήσεις*. Όλες όμως. Μία προς μία.)

«Tu vas pas sortir un peu?» «Non» «…» «J’ai pas envie, d’accord?!»

Μερικές φορές κοιτάζοντας τη ντουλάπα μου σκέφτομαι ότι το κοριτσάκι με τα μαύρα μεγάλωσε και έγινε το κοριτσάκι με τα γκρι. – Post-it στον καθρέφτη: να βάλω λίγο ακόμα χρώμα στην ντουλάπα μου. 3 ροζ και 2 κόκκινα δεν είναι αρκετό.

Στο μυαλό μου υπάρχει χορογραφημένο ολόκληρο το Lights των Archive… Και τα 1109 δευτερόλεπτά του. Xέρια, πόδια, σώματα. Κινούνται, αλλάζουν, χάνονται. Αν το έβλεπες μπορεί να καταλάβαινες τι στο καλό συμβαίνει στο κεφάλι μου. Γιατί σε λέξεις δεν μπορώ να το βάλω.

Συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ακόμα αυτό ακριβώς που έψαχνε και το κοριτσάκι με τα μαύρα: κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τα αστεία μου...

Αύριο θα έχω το γλυκό hangover του κρασιού... Δεν έχω πιει πολύ. Ίσα ίσα για να ζαλιστώ λίγο... Ίσα ίσα για να χαμογελάω λίγο πιο εύκολα... Μα πόσο πιο εύκολα πια??

Νομίζω πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι... Αλλά ακόμα δε φαίνεται να μπορώ να το κάνω. Σα να νομίζω ότι η εργασία πρόκειται να γραφτεί από μόνη της....

Ξύπνησα, ξανακοιμήθηκα, ξαναξύπνησα... Με τα 6 διαφορετικά κρασιά να κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου...

Βρήκα τυχαία μια φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι. Μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη...

Ψάχνω να βρω ποια αντίστροφη μέτρηση να αρχίσω... Μέχρι την επόμενη συναυλία? Ή μέχρι να παραδώσω την εργασία? Ή μήπως μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές? Ουφ, μπερδεύτηκα...

«Τελικά η φωνή του Bellamy μπορεί να είναι πολύ νανουριστική...», σκέφτηκε η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ακούγοντας αυτό, και βυθίστηκε στον αγαπημένο της κυριακάτικο λήθαργο, περίπου 42 ώρες μετά την πρώτη σκέψη...

dancing gal

ps: τα puzzles είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι... Περνάω ώρες ατελείωτες για να βρω να ταιριάξω το επόμενο κομμάτι. Και τη στιγμή που το βρίσκω, θέλω να τσιρίξω από τη χαρά μου – γιατί το τοποθετώ και απλά ταιριάζει. Χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Απλά ταιριάζει...
*Radiohead - All I need

Τρίτη 20 Μαΐου 2008

Just hold on to me...*

Η sis A. έγραφε σήμερα έκθεση. Σεφέρης το κείμενο, η παράδοση το θέμα. Κι εγώ σαν την τρελή να κατεβάζω τα θέματα από το internet με το που έφτασα στο εργαστήριο το πρωί. Λες κι άμα τα έβλεπα θα καταλάβαινα τι μπορεί να έγραψε το μικρό. Πήρα τηλέφωνο την sis C. να της τα πω, μήπως θυμάται εκείνη αν το κάνουμε στο φροντιστήριο το θέμα, που τά ‘χει πιο πρόσφατα... Yeah right, when it comes to school, έχουμε να κάνουμε με μια άλλη αριθμητική.... 7 χρόνια = 2 χρόνια, καμιά μας δε θυμόταν τίποτα... Τις επόμενες 2 ώρες δεν είχα ησυχία στην καρέκλα μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να γράψω ούτε μια πρόταση στην εργασία, κοίταζα συνέχεια το κινητό μου λες και υπήρχε περίπτωση να εξαϋλωθεί από στιγμή σε στιγμή, άνοιγα και το πορτάκι του μην τυχόν χτύπησε και δεν το άκουσα. Έπαιρνα βαθειές ανάσες και σκεφτόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, οπότε καλύτερα ας ηρεμούσα. Άκουσα τη δόνηση, το σήκωσα και κράτησα την αναπνοή μου.

«Έλα»

«Μπλα, μπλα, μπλα....» - κλασσική περίπτωση sis A., δε λέει πώς ακριβώς έγραψε, αλλά χαρούμενη την άκουσα κι αυτό μου αρκεί, οπότε έκλεισα το τηλέφωνο και ανάσανα ξανά. Μέχρι την Πέμπτη που θα έχουμε πάλι τα ίδια (όχι, υπόσχομαι, δε θα ξαναγράψω post με αφορμή τις πανελλήνιες – τι μου φταίτε κι εσείς?!)

Τώρα που ηρέμησα – και ενώ συνεχίζω να μη μπορώ να γράψω λέξη στην εργασία μου, μα τι θα γίνει, όλο για άσχετα πράγματα έχω έμπνευση!!! – σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. H sis A. τριγυρνούσε πολύ στο μυαλό μου. Για ευνόητους λόγους. Ήθελα να είμαι εκεί. Όχι για τίποτα σπουδαίο. Για ένα φιλί στην πόρτα. Για το κλασσικό «Κακή Αποτυχία». Και συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει – πάλι – τα κοριτσάκια μου.

Να λέω βλακείες στη sis A. και να γελάει.

Να την παίρνω αγκαλιά όταν στεναχωριέται.

Να με φωνάζει στο δωμάτιό της όπου έχει βάλει στη διαπασών το τελευταίο τραγούδι με το οποίο έχει φάει κόλλημα για να χορέψουμε.

Να φτιάχνουμε γλυκά στην κουζίνα και μετά να αισθανόμαστε τύψεις που θα τα φάμε.

Να βλέπω το προσωπάκι της κάθε φορά που τελειώνει ένα καινούριο εξώφυλλο cd ή ένα καινούριο σχέδιο ή το καινούριο collage στον τοίχο της.

Να χαμογελάει σαν pokemon.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Να πηγαίνω για καφέ με τη sis C. να λέμε τα χαζά μας νέα.

Να κάνουμε μαζί τη μακέτα της και να βρίζουμε σαν νταλικέρηδες και ο μπαμπάς Π. να απορεί «Τώρα εγώ έχω κοριτσάκια??».

Να μου χτυπάει την πόρτα του δωματίου στις 5 η ώρα το πρωί για να μου πει «πώς πέρασε» και «τι έγινε».

Να με φωνάζει από το δωμάτιό της το βράδυ κι όταν πηγαίνω εκεί να δω τι θέλει, να μου απαντάει «Τίποτα, ήθελα απλά να δω αν μ’ ακούς».

Να διαβάζουμε η κάθε μία στο δωμάτιό της ακούγοντας δυνατά μουσική και άρα μετατρέποντας το μισό σπίτι σε party.

Να ακούω το συνθηματικό οικογενειακό μας σφύριγμα την ώρα που ξεκλειδώνω την εξώπορτα και να γυρίζω για να τη δω να μου χαμογελάει.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Όταν έφυγα από την Αθήνα πριν από 8½ (uh-oh, τώρα που τους μέτρησα τρόμαξα) μήνες, είχα πει ότι περισσότερο απ’ όλους θα μου έλειπαν τα κοριτσάκια μου. Δε διαψεύστηκα ούτε λεπτό. Γιατί πολύ απλά έχω μάθει να μοιράζομαι μαζί τους όλη μου τη ζωή. Η ζωή μου εδώ μ’ αρέσει τόσο ώστε να σκέφτομαι να μείνω κι άλλο, όσο κι αν τρώω πακέτα και φλασιές. Κι όσο κι αν φαίνεται χαζό και παιδιάστικο, θα ήθελα να τη μοιράζομαι κι αυτή μαζί τους.

Εντάξει, ξέρω, κάνω σαν κακομαθημένο, τα θέλω όλα δικά μου. Όχι. Θέλω μόνο να είναι καλά. Απλά είναι ότι, όσο κι αν μ’ αρέσουν οι αλλαγές, στην αρχή φοβάμαι πάντα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η χρονιά (σημ: οι χρονιές μετριούνται πάντα και μόνο με καλοκαίρια, όπως οι σχολικές :p) σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Η sis C. μετακόμισε, η sis A. τελειώνει το σχολείο κι εγώ έχω ξενιτευτεί. Δεν ανησυχώ για το αν θα αλλάξουν κάποια πράγματα. Γιατί το ξέρω ότι θα αλλάξουν. Όπως ξέρω ότι υπάρχουν και κάποια άλλα που θα μείνουν ίδια. Βλέμματα. Χαμόγελα. Στιγμές. Τρία κοριτσάκια να κοιμούνται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τρία κοριτσάκια να κοιτάζονται και να σκάνε στα γέλια. Τρία κοριτσάκια πιασμένα χέρι χέρι.

dancing gal

ps: Δε σκόπευα να ανεβάσω στα καπάκια κι άλλο νοσταλγικό-«ξέρεις-εσύ» post. Άλλο ετοίμαζα να ανεβάσω, άλλο μου βγήκε. Αλλά οι τελευταίες μέρες είναι λίγο too much to handle από μακριά. Και θα έσκαγα. Οπότε είπα να σκάσω εσάς με τις βλακείες που κατεβάζει το κεφαλάκι μου :p

*PJ Harvey - A place called home