Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008

Priori Incantatem*

Ή αλλιώς, Canard sauce aigre-douce…

Αισθάνομαι σα χοιρινό με γλυκόξινη σάλτσα... Μάλλον σαν πάπια, που είναι και πιο ντελικάτη. Ναι, καλά διάβασες. Όχι, δεν έκανα λάθος. Δεν εννοώ σα να έφαγα πάπια. Εννοώ σα να είμαι εγώ η πάπια. Κολυμπάω στη γλυκόξινη σάλτσα και δεν ξέρω τι γεύση έχει. Στο κεφάλι μου μπλεγμένα όλα, το sokoban (don’t ask, θα σου εξηγήσω σε επόμενο post), μια χαζή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά, μια ακόμα πιο χαζή αλλά πολύ πιο αγχωμένη αβεβαιότητα για το αν το «όλα» περιλαμβάνει και το «χαμόγελο-παγίδα»....

“Don’t give up on the dream

Don’t give up on the wanting

Because I want you too…”

Αυτό έπαιζε όλο το σουκού μέσα στο κεφάλι μου ή και έξω από αυτό. Σαν ευχή, σαν κρυφή ελπίδα, σαν ξέρω-κι-εγώ-τι...

Πάει κι ο λιγοστός ήλιος που είχε απομείνει στον ουρανό αυτής της πόλης. Σήμερα έκανε όλη μέρα γκρι... Παραδόξως δεν επηρέασε τη διάθεσή μου. Πιθανότατα γιατί τις τελευταίες μέρες κάνει τα δικά της. Μια πάνω μια κάτω. Τη μια στιγμή βλέπω να περνάνε μπροστά μου πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε, ενώ το δωμάτιο γύρω μου γεμίζει με καρδούλες και την επόμενη διώχνω τις πεταλούδες, ζωγραφίζω τους ελέφαντες γκρι, κόβω τα φτερά από τα γουρούνια (γουρούνια που πετάνε, αηδίες!), παίρνω καρφίτσα και σκάω μία μία τις καρδούλες... Ή και το ανάποδο. Έπινα καφέ το Σάββατο κι ακριβώς τη στιγμή που ισορροπούσα μεταξύ του ηλίθιου χαμόγελου και των σκοτεινών μου σκέψεων, ξαφνικά οι πρώτες νότες από τους αγαπημένους Royksopp με τράβηξαν αποφασιστικά προς το πρώτο. Δαγκώνω τα χείλη μου για να τα αναισθητοποιήσω, να τα βγάλω νοκ-άουτ και να μη χαμογελάνε χωρίς λόγο...

Και μέσα σ’ όλα, τρία νούμερα που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο στη σωστή σειρά δε θα είναι ποτέ πια ένας τυχαίος τριψήφιος αριθμός. Θα είναι το σπίτι μου. Τόσο απλά. :)

Μερικές φορές θα ήθελα να ο έρωτας να είναι αξιοκρατικός. Εδώ ο switterz θα έλεγε χάι χο.

Βλακείες. Χαμόγελα, βλέμματα, ανούσιες ατάκες που λέγονται γιατί έψαχνες απλά κάτι να πεις και αφορμή για να μιλήσεις. Μικρές αγαπημένες βλακείες. Που πάντα νομίζουμε ότι δε θα μας κάνουν πια να χαμογελάμε όπως όταν ήμαστε 13, αλλά τελικά μας κάνουν. Πάντα. Όπως στο τραγούδι αυτό** που μου έστειλε ένας φίλος και προσέξαμε τον ίδιο ακριβώς στίχο: « And so I act like I'm 21...» (Σ’ ευχαριστώ φανταστικέ μου ραδιοφωνικέ παραγωγέ, ξέρεις εσύ. :p)

Je vais pas t’apprendre comment prononcer mon prénom correctement… Je veux que tu le dises toujours avec ce petit accent sur le « a ». Comme ça je vais savoir que c’est toi qui m’appelle. Laisse-moi garder ces petits moments… Donne-moi de quoi tenir…

Το πρωί στη δουλειά άκουγα Muse, Space Dementia και σε χρόνο dt είχα βρεθεί αλλού. Διακοπές part II, κι εκείνα τα 5 λεπτά ξαναπαίζουν μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία. Ή μαλλον όχι. Είναι σα να τα ξαναζώ. Αισθάνομαι τον αέρα να φυσάει μέσα από τη μπλούζα μου καθώς σηκώνομαι στις μύτες – το ήξερα ότι θα τη θυμόμουν αυτή τη στιγμή, την είχα αισθανθεί να φωτογραφίζεται. Πέφτω. Σηκώνομαι. Τρέχω. Ανασαίνω. Κοιτάζω. Τα μάτια μου δε χορταίνουν. Το φως με τυφλώνει. Απλώνω το χέρι. Πηδάω ψηλά. Ξαναπέφτω. Ανεβαίνω. Με σπρώχνει τη στιγμή που τη σπρώχνω. Το φως. Το φως πάντα εκεί. Τα πρόσωπα αχνά, δεν ξεχωρίζω. Αλλά ζω. Ολόκληρη. Είμαι εκεί. Στις μικρές μου στιγμές που αξίζουν μια ζωή. Τη δική μου ζωή.

dancing gal

ps: Η προφανής έλλειψη συνοχής του post οφείλεται στο γεγονός ότι είναι στ’ αλήθεια puzzle από σκόρπια χαρτιά που σημείωνα τις τελευταίες μέρες, από σκόρπιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου και σκόρπιες λέξεις στο κεφάλι μου...

*Αντίστροφα Ξόρκια

Δανεισμένο από τον αγαπημένο Harry Potter (ναι, τα έχω διαβάσει όλα και τα αγαπώ). Στον H.P. σημαίνει όταν ένα ραβδί παράγει την «αύρα» από τα τελευταία ξόρκια που έχει εκτελέσει, με αντίστροφη σειρά. Εμένα πάλι μου ήρθε όταν θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και άρχισα να το σιγομουρμουρίζω. Σαν αντίστροφο ξόρκι. Για ευνόητους λόγους.

The Smiths – Last night I dreamt that somebody loved me

**And so we meet and there are sparks,
Its gold it's new and free from sharks…

Nada Surf – Are you lightning?

Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2008

Αγαπάς 10? #1

Αυτός ήταν ο τίτλος μιας ψηφοφορίας του περιοδικού ΜΕΤΡΟ το 199?. Δήθεν – ξε-δήθεν (sic), το περιοδικό τότε μου άρεσε, για διάφορους λόγους. Κυρίως για τα «Κέρματα» του Οδυσσέα και για τον Αρκά. Ίσως και γιατί ήμουν μικρή και νόμιζα ότι εκείνο «με έμαθε να αγαπάω τις αδυναμίες μου», ενώ μάλλον μόνη μου το έμαθα. Αυτό το βαρύγδουπο με τις αδυναμίες ήταν το slogan που ακολούθησε την ψηφοφορία, της οποίας ζητούμενο ήταν οι αναγνώστες να ψηφίσουν τις δέκα αγαπημένες τους ταινίες και τους δέκα αγαπημένους τους δίσκους. Όχι τα δέκα*2=είκοσι καλύτερα. Τα είκοσι αγαπημένα.

Και μετά από αυτό το σύντομο blast-from-the-past για κάποιους και ασυναρτησίες-για-ένα-περιοδικό-που-σταμάτησε-να-βγαίνει-πριν-800-χρόνια για κάποιους άλλους, ξαναβρίσκω τον ειρμό της σκέψης που δεν είχα καν αρχίσει. Δηλαδή την είχα αρχίσει, μέσα στο κεφάλι μου, όταν θυμήθηκα μερικά βιβλία και μετά μερικές ταινίες και μετά μερικούς δίσκους που σίγουρα έχουν κερδίσει τη θέση τους στο δικό μου «Αγαπάς 10*3=30?».

Θα μου πεις, και τι σε νοιάζει εσένα! Πιθανότατα τίποτα. Γι’ αυτό και μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις – πάρτο όλο πάνω δεξιά, στο κόκκινο χ (βασικά, άσπρο χ σε κόκκινο τετράγωνο) σταμάτα! Άμα συνεχίσεις, μπορεί να διαφωνήσεις κάθετα και οριζόντια και πλαγίως και να πεις «Πάει η καημένη πριγκήπισσα, της σάλεψε από τον πολύ χορό και το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα!». Μπορεί όμως και να αναγνωρίσεις κάποια από τα δικά σου αγαπάς-δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα μέσα στα δικά μου. Μπορεί απλά να θυμηθείς τα δικά σου που δεν είναι δικά μου και να χαμογελάσεις... Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να δημιουργήσω ένα σημείο αναφοράς για τον εαυτό μου. Κι όταν κάποια στιγμή στο μέλλον, μακρινό ή μη, ξαναδιαβάσω τι αγαπούσα το φθινόπωρο του 2008, να γελάσω, να νοσταλγήσω ή να τραβήξω τα μαλλιά μου – όπως θέλω να πιστεύω ότι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί που τότε στην ψηφοφορία είχαν αναδείξει τον Τιτανικό στη δεύτερη θέση των ταινιών...

Θα ξεκινήσω από τα βιβλία. Πρώτον, γιατί αυτά σκέφτηκα και ξεκίνησε όλη αυτή η παράκρουση. Δεύτερον και κυριότερο, γιατί μια φορά που απαντούσαμε με το Μ. ερωτήσεις για να δούμε πόσο καλά ξέρουμε ο ένας τον άλλο, στην ερώτηση «Αν ναυαγούσαμε εσύ κι εγώ σε ένα έρημο νησί, ποιο είναι το ένα πράγμα που θα έπαιρνα μαζί μου?», ο Μ. είχε απαντήσει «Ένα κάρο βιβλία!»… I rest my case…

Έχουμε και λέμε λοιπόν (τα παραθέτω με τη σειρά που τα έχω διαβάσει, όσο τη θυμάμαι - που τη θυμάμαι :p):

1. Ο μικρός πρίγκηπας, του Antoine de Saint-Exupéry. Για τις ζωγραφιές του. Για τις αλήθειες του. Γιατί «si tu m’apprivoises, nous aurons besoin l’un de l’autre. Tu seras pour moi unique au monde. Je serai pour toi unique au monde…»1.

2. Ε.Π., της Ζωρζ Σαρή. Γιατί όταν το διάβαζα, στα 13 μου, ονειρευόμουν να μείνω κι εγώ έτσι με τις φίλες μου. Ε.Π. Και κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα εκείνο το 13χρονο κοριτσάκι που ονειρεύεται. Ε.Π. Ενωμένες Πάντα.

3. Το θεώρημα του παπαγάλου, του Denis Guedj. Γιατί αγαπώ τα μαθηματικά και τα μυστήρια. Και την άμμο ανάμεσα στις σελίδες του...

4. 1984, του George Orwell. Δεν ξέρω γιατί. Όταν το τελείωσα αισθανόμουν σα να μου έχουν ρίξει μια γροθιά στο στομάχι. Μια αριστουργηματική γροθιά στο στομάχι.

5. Ο πίνακας της Φλάνδρας, του Arturo Pérez-Reverte. Για τις κινηματογραφικές περιγραφές, τον περιθωριακό σκακιστή κεντρικό ήρωα, και τις ανατροπές.

6. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του δαχτυλιδιού, του J.R.R. Tolkien. Φυσικά και έχω διαβάσει και τα άλλα. Διάλεξα αυτό γιατί στις σελίδες του βρήκα, για πρώτη φορά, έναν υπέροχο κόσμο, έξω από τον κόσμο αυτό.

7. Η λέσχη των τιποτένιων, του Jonathan Coe. Γιατί μπορεί να μην ανήκω στη γενιά των πρωταγωνιστών του βιβλίου, αλλά μοιραζόμαστε τις ίδιες αγαπημένες μουσικές.

8. Τι ωραίο πλιάτσικο!, του Jonathan Coe. Για τους «φτωχούς, ευπαθείς και έκπληκτους»2 ήρωές του.

9. Just friends, της Robyn Sisman. Because, foolish or not, I believe that pigs do fly.

10. Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, της Σώτης Τριανταφύλλου. Γιατί όταν το διάβασα αποφάσισα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. «Εκστατικά ευτυχισμένη».

Εννοείται ότι αισθάνομαι ότι έχω αφήσει απέξω πάρα πολλά. Αλλά καθένα απ’ αυτά τα 10 έχει λόγο που βρίσκεται εδώ. Για σήμερα τουλάχιστον. Λυπάμαι που όλα βρίσκονται στην Ελλάδα και δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία τα φθαρμένα τους εξώφυλλα και τις κιτρινισμένες σελίδες μερικών απ’ αυτά. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο μπορούσα: μάζεψα τα εξώφυλλα και τα έδωσα στον αγαπημένο μου awake? (χειροκρότημα) με μία και μόνη οδηγία: να κάνει ό,τι θέλει! Τα πήρε λοιπόν, τα αράδιασε σε ένα τραπέζι, και μετά πήρε το τραπέζι και το πήγε εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο. Λένε ότι στο τέλος του ουράνιου τόξου υπάρχει ένας θησαυρός, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι. Όταν είδα την εικόνα που μου έφτιαξε ο awake? – βάζοντας και το nick μου αντί για το δικό του, να φαίνεται ότι είναι τα δικά μου βιβλία, heh! – σκέφτηκα ότι είναι αλήθεια. Μόνο που ο δικός μου θησαυρός είναι χάρτινος, μυρίζει τυπογραφείο ή κλεισούρα, και χωράει αμέτρητους κόσμους. Και καμιά φορά κρύβει και άμμο ανάμεσα στις σελίδες του. Χρυσαφένια.

dancing gal


ps: πάκατεκ, σ’ ευχαριστώ τοοοοοοόσο πολύ!!! Για μια ακόμα φορά, έκανες διάνα, χωρίς να πω τίποτα!! :*

1«αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...»

2 Φράση δανεισμένη από το επίμετρο της Σώτης Τριανταφύλλου

Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008

A sorta fairytale...*

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Στην ανέμη τυλιγμένη

Δώστης κλώτσο να γυρίσει

Παραμύθι ν’ αρχινίσει

Κάποτε αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Δηλαδή ακόμα τα αγαπώ. Έτσι κάπως πήρα και το nick μου στον έξω κόσμο. Όταν ήμουν μικρή, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Η μαμά Χ. λέει πως αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι σχεδόν κάθε φορά που της ζητούσα να μου διαβάσει ένα παραμύθι μου διάβαζε αυτό γιατί ήταν το πιο μικρό. Μεγαλώνοντας, το παραμύθι έμεινε ξεχασμένο σε κάτι σκονισμένες γωνίες του μυαλού μου. Μέχρι που το ξέθαψε η ιστορική πλέον ατάκα της Κay.

Κay: Κοιμήθηκες καλά?

dancing gal: Ναι, αλλά χωρίς μαξιλάρι, γιατί δε με βόλευε αυτό που μου έδωσες...

Κay: Έλεος πια, η πριγκήπισσα με το μπιζέλι!!!

Η πριγκήπισσα όμως δεν έκατσε ποτέ ήσυχη στο δικό της παραμύθι. Βαριόταν με τον πρίγκηπα βλέπεις, γιατί παραήταν φλώρος για τα γούστα της. Ήθελε να κόβει βόλτες και στα διπλανά παραμύθια του βιβλίου.

«Έννοια σου και δε θα πω τίποτα σε κανέναν» έλεγε στον Αλή Μπαμπά η γυναίκα του αδερφού του κι η πριγκήπισσα ήθελε να τρέξει να του πει ότι του λέει ψέματα κι ότι άμα λέμε «Έννοια σου» δε λέμε αλήθεια...

Ήθελε να έχει δύο μεγάλους αδερφούς σαν την όμορφη γυναίκα του Bluebeard να έρθουν να τη σώσουν. Από τι θα την έσωζαν δεν ήξερε, γιατί δεν της συνέβαινε και τίποτα κακό, ε εντάξει, την ενοχλούσαν καμιά φορά τα μπιζέλια κάτω από τα 20 στρώματα και τα 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά αυτό δε απαιτεί διάσωση...

Ήθελε να δώσει μια ξανάστροφη στον Rumpelstiltskin που μας έπρηξε πια με το όνομά του και να βοηθήσει τα ξωτικά να φτιάξουν τα παπούτσια του καλού τσαγκάρη.

Κι επιτέλους ήθελε μια μέρα εκεί που καθόταν και διάβαζε για χιλιοστή τριακοσιοστή εβδομηκοστή όγδοη φορά τα αγαπημένα της βιβλία να περάσει ο λαγός της Αλίκης, να τον ακολουθήσει και να βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων, μήπως και τελικά γίνονται στ’ αλήθεια θαύματα...

Μόνο να βρεθεί στη θέση της μπαλαρίνας του μολυβένιου στρατιώτη δεν ήθελε. Την έπιανε κλειστοφοβία, άγχος και της κοβόταν η ανάσα στη σκέψη και μόνο να είναι κολλημένοι στην ίδια βάση για πάντα. Άσε που εκείνη ήθελε να χορεύει, δε μπορούσε να περάσει μια ζωή σε pirouette position και τα χέρια σε πέμπτη.

Να, και σήμερα που περπατούσε στο εργοτάξιο, που είναι σε ένα δάσος κι έχει κι ένα κάστρο, σκεφτόταν από μέσα της: «Λύκε, λύκε είσαι εδώ?» και κοιτούσε τριγύρω της μήπως δει κανένα ξωτικό κρυμμένο πίσω από τα δέντρα, κάνοντας πάλι μπάχαλο τα παραμύθια στο κεφάλι της. Μόνο κάτι εργάτες είδε. Τα παράθυρα του κάστρου πάντως ήταν κλειστά, μάλλον η Rapunzel κοιμόταν.

Περισσότερο απ’όλα όμως, ήθελε να πετάξει μαζί με τον Peter Pan. Να έχει φτερά όπως σ’ εκείνη την «πειραγμένη» από το χέρι ενός φίλου της φωτογραφία (μερικές φορές το σκέφτεται ακόμα και τώρα και ξαφνιάζεται από το πόσα πολλά είχε καταλάβει αυτός ο φίλος της σε τόσο λίγο χρόνο). Η Tinker Bell της είχε μάθει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι “Faith, trust and pixie dust” και τότε πια δε θα χρειάζεται να περπατάει παρά μόνο να πετάει αφού “Why walk when you can fly?”. Να πετάει, για να φεύγει απ’ όλα όσα τη φοβίζουν, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κάνει στα όνειρά της...

dancing gal

ps: Η πριγκήπισσα σταμάτησε να γράφει για λίγο και χαμογέλασε. Χαμογέλασε γιατί σκέφτηκε ότι το μόνο που θέλει κατά βάθος είναι το δικό της παραμύθι. Όχι το αρχικό. Το άλλο. Αυτό που γράφεται από τις στιγμές της. Τις λαμπερές, που είναι σα φωτογραφίες πασπαλισμένες με νεραϊδόσκονη και τις σκοτεινές, που τις κοιτάζει κλεφτά και μετά τις κρύβει στο συρτάρι και κάνει σα να μην υπάρχουν. Αλλά είναι δικές της, όλες. Και στο παραμύθι θα έχει δίπλα της όποιον θέλει. Όχι τις κυρίες της αυλής ούτε ιππότες κι αηδίες, τα βαρέθηκε όλα αυτά. Τα δικά της υπέροχα πλάσματα θέλει και κάποιον που να γελάει με τ’ αστεία της. Και στο τέλος... Δεν ξέρει τι θα γίνει στο τέλος. Δε θέλει να ξέρει. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι...

*Tori Amos – A sorta fairytale

Την εικόνα την ανακάλυψα εδώ !

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Flashback

Θυμάσαι τότε που ήμαστε μικρές?

Θυμάσαι στις διακοπές στη Β.? Τότε που και μαζί να ‘βαζες τα χρόνια μας, διψήφιο νούμερο δεν κάνανε, που περπατούσαμε δίπλα από τους ήλιους και σε τραβούσα μακριά, γιατί μαζεύονταν πάντα μέλισσες και φοβόμαστε.

Θυμάσαι τι απαντούσαμε όταν μας ρωτούσαν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε? – Μη γουρλώνεις τα μάτια, δε θα το γράψω, ήθελα απλά να βεβαιωθώ ότι θυμάσαι τα όνειρά μας για μεγάλες καριέρες... :ppppp

Θυμάσαι το πρώτο βράδυ σ’ εκείνο το μέρος με τις κουκέτες κλπ κλπ. το ‘93? Που αποκοιμηθήκαμε κρατώντας η μία το χέρι της άλλης από το διπλανό κρεββάτι. Θυμάσαι που περνούσαμε όλη τη χρονιά μετρώντας τους μήνες, τις μέρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί?

Θυμάσαι τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού? Που όταν μεγαλώσαμε αντικαταστάθηκαν με ατελείωτες ώρες συζητήσεων – για τα μαθήματα πάντα :p – και γέλιου, και κλάματος καμιά φορά για να σπάει η μονοτονία.

Θυμάσαι τις δεκάδες αφιερώσεις και τους αμέτρητους στίχους στα τετράδια και τα βιβλία μας?

Θυμάσαι τις ίντριγκες που έχουμε στήσει? Τις ιστορίες, ψεύτικες και αληθινές, πάντα με ιερό σκοπό, τέτοιον που να αγιάζει τα μέσα, που μετά τις μπλέκαμε και τα κάναμε μπάχαλο... Τις θεωρίες μας? Τις θυμάσαι όλες?

Είναι σίγουρο πως απ’ όλα αυτά δε θυμάσαι ούτε τα μισά... Γιατί πολύ απλά τα θυμάμαι εγώ. Η μνήμη σου είναι πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά...

Δεν πειράζει που δε θυμάσαι όλες αυτές τις ανούσιες λεπτομέρειες. Σημασία έχει που ήσουν εκεί. Σε όλες αυτές τις στιγμές που πέρασαν και σε όλες αυτές που θα ‘ρθουν. Σημασία έχει που γελάμε ακόμα πιασμένες από το χέρι...

dancing gal

ps: Όποιο flashback και να κάνω είσαι πάντα μέσα. Από τότε που παίζαμε στο πάρκο, τότε που ακόμα η ηλικία μας μετριόταν σε μήνες, μέχρι και τώρα που χτίζουμε τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες με τα τηλεφωνήματά μας. Η καλύτερή μου φίλη. Η «αδερφή» μου – σα να μη μου ‘φταναν τα άλλα δύο νούμερα...

Χρόνια Πολλά, Kay! Μπορεί να σταματήσαμε να γράφουμε κασσέττες, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ... ;)

E.

Randy Newman – You’ve got a friend in me (Toy Story)

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Tous les matins du monde...*

Αγαπώ τις Παρασκευές, το έχω πει ποτέ? Ε λοιπόν τις αγαπώ! Γιατί κρύβουν την προσμονή του σουκού, γιατί μου θυμίζουν τις Παρασκευές στο σχολείο που μέτραγα τα λεπτά για να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να πάμε βόλτα με την Kay, γιατί, γιατί, γιατί... Γιατί μπορώ και θέλω!

Περπατάω στο δρόμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά και διαβάζοντας το βιβλίο μου όπως η Belle στο Beauty and the Beast (εκεί γύρω στο 5:03), χαμένη στον κόσμο μου. Μπορείς να αρχίσεις να μετράς τις μέρες μέχρι να σαβουριαστώ ή να με πατήσει αυτοκίνητο.

Αγαπώ και το turquoise. Σε ρούχα, σε κοσμήματα, στον πίνακα του Degas με τις μπαλαρίνες . Γιατί θυμίζει θάλασσα, καλοκαίρι και τα μάτια μου.

Προχθές περπατούσα στο Marais και άκουσα ξαφνικά ένα γνώριμο σφύριγμα. Ένα σφύριγμα που δε θα το μπέρδευα με κανένα άλλο στον κόσμο. Γιατί είναι το σφύριγμα που χρησιμοποιούμε ως σύνθημα στο σπίτι. Και για ένα δευτερόλεπτο, ξέχασα πού ήμουν και πως δεν ήταν δυνατόν και γύρισα χαρούμενη και γεμάτη αγωνία για να δω ποιος είναι. Η sis A.? Η μαμά? Ο μπαμπάς? Ή μήπως η sis C., που τόσες και τόσες φορές μου σφύριζε τη στιγμή που άνοιγα την εξώπορτα για να την περιμένω να ανεβούμε μαζί? Φυσικά δεν ήταν κανείς απ’ αυτούς και γκντουπ! προσγειώθηκα στην παρισινή μου πραγματικότητα χαμογελώντας...

Α ναι, θυμήθηκα τι άλλη αγγελία έπρεπε να βάλω στο post της κινεζούλας :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ντετέκτιβ, ικανός να λύσει το μυστήριο του χαμόγελου – παγίδα, καθώς η γράφουσα αδυνατεί πλέον να το διαχειριστεί... (Σημ: με τρομακτική ακρίβεια, ένα χαμόγελο – παγίδα είναι κάθε φορά συνθήκη ικανή και αναγκαία για να fall head over feet… Μα κάθε φορά όμως...) Άμα δεν ξέρεις για ποιο χαμόγελο μιλάω, δεν είχες την τύχη να το συναντήσεις. Γιατί όταν το συναντήσεις, δε μπορεί παρά να το καταλάβεις, για τα καλά...

Την παραμονή της πρώτης μέρας στη δουλειά είδα τον καθιερωμένο πλέον εφιάλτη του άγχους. Δεν είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αιτία του είναι πάντα το άγχος. Χαζό όνειρο ήταν, αλλά έπαθα αυτό που προσπαθείς να φωνάξεις και δε βγαίνει η φωνή σου και όταν κατάφερα να φωνάξω, ξύπνησα από την ίδια μου τη φωνή και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι ήμουν στο δωμάτιό μου στην Αθήνα και θα πήγαινα να ξυπνήσω την sis C. Το λες και χάλια.

Σε πόσες λέξεις μπορείς να χωρέσεις την πιο μεγάλη σου επιθυμία για αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Η Δ. σε 10... «Θέλω μόνο να με κοιτάει στα μάτια και να γελάει...» Κι είναι υπέροχο η πιο μεγάλη σου επιθυμία να χωράει σε 10 λέξεις, να μην κοστίζει τίποτα και να αξίζει τα πάντα...

Mais c’est bizarre… Je te connais même pas… Si, je connais ton prénom. Encore un M. dans ma vie. Alors, me voilà, attrapée par ton sourire – piège, incapable d’expliquer le mien… Mais, en fait, je crois que je veux pas l’expliquer… Parce que si je le comprends, tout va disparaître…

Τελικά νομίζω πως σιγά σιγά ανακαλύπτω άλλη μια σταθερή αξία στη ζωή μου. Γιατί μπορώ να θυμηθώ μία προς μία και να απαριθμήσω τις φορές που ταυτίστηκα μ’ αυτό το τραγούδι**, με λόγο ή και σχεδόν-χωρίς λόγο, όπως σήμερα. Αλλά δεν έχει σημασία τελικά...

« Tous les matins du monde sont sans retour » Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή... Γιατί είναι μοναδικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει τόσο όμορφα... Κι εξάλλου, « La vie est belle à proportion et à référence » Κι εσένα? Εσένα ποια είναι η αναλογία και η αναφορά σου για μια υπέροχη ζωή?

dancing gal

*Τίτλος μιας γαλλικής ταινίας του 1991, με τους πατέρα και υιό Depardieu. Την είχα δει σε θερινό πριν από μερικά καλοκαίρια, αλλά δε θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα. Μόνο ότι μου άρεσε. Μεταξύ άλλων, γιατί είχε υπέροχη μουσική και γιατί είχε κι αυτές τις δύο υπέροχες φράσεις που έχουν καρφωθεί στο κεφάλι μου από εκείνο το βράδυ...

**Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι??

The Cure – Friday I’m in love

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Look at the stars, look how they shine for you...**

Χαμογελάω σαν τη χαζή. Κοιτάζω τις τελευταίες γραμμές από το προηγούμενο post και μου φαίνεται μέρες μακριά. Όχι, δεν είμαι κυκλοθυμική. Απλά να, μηδένισα μία ακόμα αντίστροφη μέτρηση. Την πρώτη μου για φέτος στο Παρίσι. Και ήταν αρκετή για να θυμηθώ περίπου 4628 λόγους για να μένω εδώ και για να χαμογελάω...

Ναι, αυτό που φαντάζεστε όσοι «διαβάσατε» σωστά τον τίτλο... Coldplay, στο P.O.P. Bercy.

Support έπαιξε ο Albert Hammond Jr, που είναι μέλος των Strokes. Ωραία, χαρούμενα τραγουδάκια για ν’ ανέβουμε, αλλά το μυαλό όλων μας ήταν σ’ αυτό που θα ακολουθούσε...

Διάλειμμα, μουσική από τα μεγάφωνα και κλασσικές συζητήσεις στο διάλειμμα μιας συναυλίας. Ποια κομμάτια θα πουν, ποια θέλουμε να πουν, παλιές συναυλίες, συναυλίες που χάσαμε, συναυλίες που θα θυμόμαστε για πάντα, συναυλίες που θα μας μείνουν αξέχαστες για τις μη-μουσικές στιγμές τους... Κι ενώ τα λεπτά που περνάνε μας φαίνονται αιώνες, ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα η «Λίμνη των Κύκνων». Ναι η γνωστή, του Τσαϊκόφκσι. Χαμογελάω, σκέφτομαι ότι οι Coldplay είναι απλά θεοί, και ξεσπάω σε χειροκροτήματα μόλις χαμηλώνουν τα φώτα. Χαμογελάω και τώρα, που τα τραγούδια παίζουν ακόμα στο κεφάλι μου...

Life in Technicolor για την αρχή, με background το διάσημο πίνακα του Delacroix που είναι και εξώφυλλο του δίσκου.

Violent Hill – ο Chris Martin φοράει ένα μπλε σακάκι style Napoléon και είναι σα βγαλμένος από τις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης.

Clocks, In my place, Speed of sound και πάνω από τα κεφάλια μας περνάνε πολύχρωμες δέσμες φωτός που φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου και πάνε δεξιά – αριστερά, κι εγώ σε μια μοναδική επίδειξη των παρανοϊκών μου συνειρμών, θυμάμαι αυτήν τη σκηνή και σκέφτομαι τον εαυτό μου να αιωρείται ανάμεσα στις κινούμενες δέσμες φωτός. Δεμπαωκαλά.

“Those who are dead, are not dead, they’re just living in my head…” 42 . Υπέροχη, συγκλονιστική ερμηνεία του Chris Martin και ένας παραληρηματικός χορός.

“When you’re trying your best but you don’t succeed…” Fix you . Δεν είμαι πια εκεί. Έχω πεταχτεί μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, για να το ξαναχαρίσω στο Μ. όπως τότε. Θυμάσαι?...

Στο The Hardest Part, ξεκινάνε σκασμένοι στα γέλια, αφού ξεκινήσανε 4 φορές, αλλά δεν πειράζει.

Viva la Vida και Lost, κι εκεί που το κοινό παραληρεί (σημ: το «Οοοοοοοοο» του Viva la Vida συνεχίσαμε να το φωνάζουμε καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας ζητώντας κι άλλο και μετά στο μετρό και πιθανότατα και όταν έφτασε ο καθένας σπίτι του, εγώ πάντως το σιγομουρμουρίζω), ξαφνικά κατεβαίνουν από τη σκηνή και ανεβαίνουν προς τις κερκίδες και τρέχουν γύρω γύρω. Μέχρι που φτάνουν σε μία από τις εξόδους, παίρνουν μικρόφωνα και κιθάρες και μας χαρίζουν μια από τις ωραιότερες συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει ποτέ. The Scientist*, εκεί, ανάμεσα στον κόσμο... Δεν... Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό...

Και μετά ξαναγύρισαν στη σκηνή για να μας πούνε το Reign of Love και μετά το Lovers in Japan, ενώ στο βάθος της σκηνής έπαιζε ένα τέλειο video (με σκηνές από την Ιαπωνία, lovers, runners, soldiers και άλλα σχετικά με τα λόγια του τραγουδιού) και στα κεφάλια μας έπεφτε βροχή από πολύχρωμες πεταλούδες. Ναι, εννοείται ότι μάζεψα! Ναι, όλα τα χρώματα! xD

Μετά είπαν το τελευταίο τους τραγούδι, μας καληνύχτισαν και έφυγαν. Στα ψέματα. Γιατί γύρισαν για να μας χαρίσουν μερικές ακόμα στιγμές. Φώτα ανοιχτά, κίτρινοι καπνοί και Yellow. Κι εγώ σκεφτόμουν έναν άλλο στίχο ενός άλλου αγαπημένου συγκροτήματος που λέει “Even the stars look brighter tonight, nothing’s impossible” και τα αστέρια που λάμπουν . Στ’ αλήθεια.

dancing gal

ps: Εντάξει, ομολογώ. Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για να κρύψω την πεζή μου φύση... Τι να κάνω, δεν αντέχω, θα το πω. Θέλω τον Chris Martin. Δηλαδή τον αγαπώ. Και θα δεχτώ να πει τα παιδιά μας όπως θέλει, Μήλα, Αχλάδια, Πορτοκάλια, Φράουλες και Blueberries και... εχμ, ναι, παρασύρθηκα. Αυτό το υστερόγραφο θα αυτοκαταστραφεί σε 5’’.

*Το τραγούδι αυτό το άκουσα πρώτη φορά στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Wicker Park” και το αγάπησα έτσι απλά. Ίσως γιατί η σκηνή είναι μία από αυτές που λέγαμε στα αεροδρόμια...

** Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο post. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, όταν πέφτεις φτάνεις πάντα κάπου κι αυτό το κάπου είναι συνήθως καλύτερο από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Άσε που μετά, μόνο προς τα πάνω έχει να πας. Κι εγώ προς τα πάνω, μόνο αστέρια βλέπω ;)

Coldplay - Yellow

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

... and fade out again...*

«... γιατί είναι και κάτι πληγές που δεν γιατρεύονται όσο και να κουβεντιάζει κανείς για δαύτες. Αντίθετα, κακοφορμίζουνε και ματώνουνε πιότερο όταν τις ντύνεις με τα λόγια.»1

(Είναι κάτι πληγές που δεν τις ξεχνάς ποτέ. Που αρκεί μια μυρωδιά ή ένα τραγούδι για ν’ αρχίσουν ξανά να πονάνε. Ακριβώς όπως την πρώτη φορά.

Είναι κάτι πληγές που ξανανοίγουν τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθείς. Και πλημμυρίζει το μυαλό σου από εικόνες κι οι αισθήσεις σου από θύμησες. Και δε σε παίρνει ο ύπνος, παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες, όταν, αποκαμωμένος πια, δεν έχεις κουράγιο να συνεχίσεις να σκέφτεσαι, δεν έχεις δύναμη να συνεχίσεις να αισθάνεσαι.

Είναι κάτι πληγές που σαν τερμίτες σου σιγοτρώνε την ψυχή. Σα να θέλουν να στα πάρουν όλα. Κι εσύ φοβάσαι και γαντζώνεσαι απελπισμένα από στιγμές, χαμόγελα, αγκαλιές, αγγίγματα και κλεμμένες ανάσες μήπως και μπορέσεις να κρατήσεις κάτι και για σένα.

Είναι κάτι πληγές που νομίζεις ότι έχουν κλείσει, κι αισθάνεσαι ήρεμος και ασφαλής. Και τη στιγμή ακριβώς που τολμάς να σταματήσεις να τις σκέφτεσαι, τότε ακριβώς ξανανοίγουν. Κι ο πόνος σου σκίζει τα σωθικά περισσότερο από ποτέ...

Γι’αυτό κάνεις σα να μην υπάρχουν. Το ξέρεις ότι είναι εκεί, το αισθάνεσαι και απλά τις αγνοείς. Τις βάζεις σε παρένθεση και υψώνεις γύρω σου έναν τοίχο. Να μη βλέπεις, να μη νιώθεις, να μη θυμάσαι...

Θα κάνω σα να μην υπήρξες ποτέ... Κι όταν δε θα μπορώ άλλο θα σε θυμάμαι... Και μετά θα κοιτάζω τον τοίχο δίπλα μου, εκείνον με τις φωτογραφίες, δε θα σε βλέπω και θα θυμάμαι ότι δεν υπήρξες ποτέ...)

dancing gal

1Η φράση - τόξο - που - βρίσκει - το - στόχο - του - και - χτυπάει - εκεί- που - πονάει ανήκει στον Subcomandante Marcos και είναι από το βιβλίο «Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει)» που έγραψε à quatre mains με τον Paco Ignacio Taibo II.

*Soundtrack για όταν ξανανοίγουν οι πληγές... Για να ξεθωριάζω και να μαθαίνω να immerse my soul in love ξανά από την αρχή...

Radiohead – Street Spirit (Fade out)

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

...Where you keep your Rolling Stones records...*

ή αλλιώς "Athens - Paris and the days in between"

lundi 1er septembre 2008

Η πλαγιαστή μου ημερομηνία γραμμένη ξανά στα γαλλικά. Γύρισα. Στην προσωρινή μου αφετηρία. Και ήταν η πιο περίεργη από όλες τις φορές... Καλά καλά δεν είχα προλάβει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι από τις 23 Αυγούστου, μετά από 24 μέρες ήλιο, θάλασσα, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές, ήμουν στην Αθήνα.

Φλασάκι

Μ’ αρέσει να επιστρέφω στην Αθήνα. Μ’ αρέσει να είναι το σημείο αναφοράς μου. Διακοπές, διακοπές part II (μην ξεγελιέστε, το part II είναι πάντα το ίδιο), χωριό, Kay’s town και τώρα Παρίσι. Αφετηρίες. Κι η Αθήνα πάντα το τέρμα. Το είχα πει κάποτε στο Μ., σε απάντηση στο mail που μου αποκάλυπτε τις πρώτες σκέψεις του για τον ιδιότυπο αυτό γύρο του κόσμου σε μια ζωή – τη δική του ζωή. Του είχα πει ότι, σε αντίθεση με εκείνον που έχει ανάγκη να φεύγει για να φεύγει, εγώ έχω πάντα ανάγκη να φεύγω για να γυρίζω. Κι αυτή η επιστροφή στο μυαλό μου έχει πάντα την εικόνα της Αθήνας. Ακόμα κι αν χρονικά είναι μετατοπισμένη στον αόριστο χρόνο.

Τέλος φλασακίου

Πώς να χωνέψω ότι ξαφνικά βρίσκομαι ξανά στο Παρίσι??? Την πρώτη μέρα που έφτασα περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού και σκεφτόμουν ότι είναι σα να μην πέρασε μια μέρα από τότε που «έσκαβα» αυτόν τον ίδιο διάδρομο, περπατώντας πάνω κάτω, ετοιμάζοντας την παρουσίασή μου. Κι ακριβώς το λεπτό που το σκέφτηκα αυτό, το μυαλό μου βομβαρδίστηκε από όλες τις καλοκαιρινές στιγμές που έλεγα πριν... Crash! Boom! Bang! Όχι σαν τραγούδι των Roxette , σα βομβαρδισμός λέμε! Crash! Η Kay κι εγώ στην παραλία, να χτυπάμε 8ωρο φορώντας μαγιώ και γυαλιά ηλίου, ανάμεσα σε αντιηλιακά, iPod, βιβλία με άμμο στις σελίδες τους και ατελείωτες ανούσιες-ή-και-ουσιώδεις συζητήσεις. Boom! Άδεια, καλοκαιρινή Αθήνα, εκεί, προς τα τέλη Ιουλίου, κι εγώ χαμένη σε χαμόγελα και αγκαλιές. Bang! Sis C. και sis A. Και τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει περάσει μία, αλλά πολλές μέρες, σταύρωσα τα χέρια μου και έσφιξα τα δόντια... Θυμίστε μου, τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ πέρα???...

Ξαναγυρίζω. Αυτό κάνω. Στην πόλη που με κέρδισε τόσο ώστε να αποφασίσω να μείνω κι άλλο. Δεν ξέρω πόσο. Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο. Δεν ξέρω τίποτα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπαθώ να τα βγάλω πέρα έτσι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και όσο κι αν είναι δύσκολη ακόμα η προσαρμογή ξέρω ότι θέλω να μείνω εδώ γι’ αυτήν τη χρονιά. Για την επόμενη δεν ξέρω και δε θα με απασχολήσει ακόμα. Είναι η καινούρια μου υπέροχη τακτική, να με απασχολούν τα προβλήματα όταν έρθει η ώρα τους, όχι νωρίτερα.

Ανυπομονώ να βρω καινούριες αντίστροφες μετρήσεις και να τις μηδενίσω. Ανυπομονώ να κάνω βόλτα και να ξαπλώσω στα αγαπημένα μου πάρκα. Να δω τον Πύργο και να τσιρίξω ξανά όπως την πρώτη φορά, σαν άλλη Carrie Bradshaw (εκεί, γύρω στο 1:08 του video). Ανυπομονώ να χαθώ στα στενά του Marais σα να μην τα ξέρω. Να περπατήσω ξανά ξυπόλυτη δίπλα στο ποτάμι, με τα 12ποντα στο χέρι. Να γεμίσω εικόνες, ήχους και λέξεις που θα με αφήσουν émerveillée. Ανυπομονώ να θυμηθώ γιατί αποφάσισα να γυρίσω.

Καλή Χρονιά!!! (Πυροτεχνήματα, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια!!!)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε! Οι χρονιές μου εμένα αρχίζουν με τα σχολεία και τελειώνουν στην παραλία!! xD

*Peter Sarstedt – Where do you go to my lovely

Σάββατο 30 Αυγούστου 2008

Κομματάκια ευτυχίας...*

... I’ve still got sand in my shoes… Και στο κεφάλι μου στιγμές. Και μπροστά στα μάτια μου φωτογραφίες...

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω, ξαναματασβήνω. Αλλά δεν το έχω, καθόλου. Τελικά υπάρχουν μερικές στιγμές – που εν προκειμένω μας κάνουν ένα καλοκαίρι – που δε μπορούν να χωρέσουν σε λίγες λέξεις. Γι’ αυτο δε θα προσπαθήσω καν. Θα τις κρατήσω για μένα, και αυτές. I’ll treasure them, αυτή είναι η σωστή έκφραση...

Καλό υπόλοιπο! (Ποτέ δε λέω «Καλό χειμώνα», μισώ αυτήν την ευχή, γιατί την είχα πάντα συνδυασμένη με το σχολείο και γιατί εμένα το καλοκαίρι μου τελειώνει όταν σταματήσω να φοράω κοντομάνικα, δηλαδή γύρω στα μέσα Οκτωβρίου!!)

dancing gal

ps: Κι επειδή πάντα όταν δε βρίσκω τα λόγια να πω κάτι, όπως λέει και η αγαπητή maskou, κάποιος το έχει πει πριν από μένα καλύτερα, ακολουθούν οι στιγμές του φετινού καλοκαιριού σε τραγούδια!!

Locomondo – Γελάς πιο δυνατά (γιατί είναι τόσο γλυκό και χαρούμενο!)

Smash Mouth – Why can’t we be friends (they who know, know…)

Sakis – Και σε θέλω (ξέρω, σας τρομάζω, αλλά καλοκαίρι είναι αυτό, what to do…)

Έλενα Παπαρίζου – Πόρτα για τον ουρανό (βλ. Sakis)

Queen – One vision (…)

Muse – Space dementia (…)

Στάθης Δρογώσης – Θα περάσουν οι μέρες (…)

PJ Harvey – A place called home (…)

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Σε μιαν ανάσα (… ούτε σχόλιο δεν κατάφερα να γράψω σ’ αυτά…)

Dido – Sand in my shoes (γιατί είναι η αλήθεια!!)

* Στην αρχή με το "κομματάκια" εννοούσα τις στιγμές μου. Τώρα που το σκέφτομαι μπορώ να εννοήσω και τα τραγούδια! :)