Τρίτη 3 Ιουνίου 2008

Siamese dream*

Θέλω κάτι να πω αλλά δε βρίσκω τις λέξεις... Θέλω κάτι να σκεφτώ αλλά το κεφάλι μου είναι άδειο... Ή πολύ γεμάτο. Θέλω κάτι να αισθανθώ αλλά δε βρίσκω το δρόμο. Χαμένες λέξεις. Μπερδεμένα κουβάρια σκέψης. Κρυμμένα, φοβισμένα συναισθήματα. Ίσως να είναι η γνωστή νιρβάνα στην οποία πέφτω κάθε φορά πριν από τις εξετάσεις ή πριν να παραδώσω μια σημαντική εργασία. Είναι σαν αυτοάμυνα. Δε σκέφτομαι, δεν αισθάνομαι. Το απόλυτο κενό. Το κενό μου.

Υπάρχει όμως μια σκέψη που καταφέρνει να ξεφύγει από το κουβάρι και να ταξιδέψει. Μακριά. Πολύ μακριά. Πέρα από τον Ατλαντικό...

Είχα διαβάσει κάπου το εξής: «The real test of friendship is: can you literally do nothing with the other person? Can you enjoy those moments of life that are utterly simple? » - Ευτυχώς που το είχα αποθηκεύσει ως hyperlink αλλιώς ακόμα θα έψαχνα στα post του thiou !!! - Έχω κι άλλο ένα test: «Θα μπορούσατε να ντυθείτε σιαμαία τις απόκριες?» Να φορέσετε μία και μοναδική XXL μπλούζα και χωριστά παντελόνια – φούστες – whatevah και να κινείστε έτσι όλο το βράδυ. Να χορεύετε, να τρώτε – αν το φαγητό χρειάζεται μαχαιροπίρουνο να θυμάστε ότι ο ένας κρατάει το πιρούνι και ο άλλος το μαχαίρι και πρέπει να συγχρονιστείτε – να πίνετε. Να ανεβοκατεβείτε σκάλες χωρίς να σαβουριαστείτε. Σαν ένα. Ένα μυαλό, μία ψυχή. Δύο χαμόγελα.

Άπειρες ευτυχισμένες στιγμές στριμωγμένες σε μια φωτογραφία. Mail που αν εκτυπωθούν ισοδυναμούν με οικολογική καταστροφή στον Αμαζόνιο. Ένα χέρι που κρατάει το δικό μου και με περνάει απέναντι στο δρόμο. Από την άλλη άκρη του κόσμου.

dancing gal

ps: Ο Μ. κι εγώ έχουμε περάσει και τα δύο test, αλλά ειδικά αυτό το δεύτερο με μεγάλη, θυμάμαι, επιτυχία. Ο κυριούλης που μου είχε τυπώσει τη στάμπα στη μπλούζα XXL, έτσι ώστε να θυμίζουμε προσφορά σαμπουάν 2 σε 1 ακόμα γελάει... Ο Μ. είναι ο καλύτερος μου φίλος στον κόσμο. Στην άλλη άκρη του κόσμου για την ακρίβεια. Κι επειδή στις 5 Ιουνίου δε θα είμαι εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, για να υπογράψω στο βιβλίο των επισκεπτών, υπογράφω interactive, με τον ίδιο τρόπο που υπέγραφα και συνεχίζω να υπογράφω όλα τα mail μας:

Love always,

E.

*Τίτλος ενός πολύ πολύ αγαπημένου δίσκου των Smashing Pumpkins. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι αστείο. Διάλεξα τον τίτλο για την προφανή αναφορά στα σιαμαία, και μετά θυμήθηκα ότι γνωρίστηκα με το Μ. εξαιτίας ενός άλλου δίσκου των Smashing Pumpkins…

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

Ξανά-Emerveillée...

Από το πρωί προσπαθώ να συγκεντρωθώ και να γράψω καμιά παράγραφο στη ρημαδο-εργασία. Μάταια. Έξω έχει ήλιο, όπως και χθες, αλλά χθες ήμουν όλη μέρα έξω και έκανα βόλτες, window-και-όχι-μόνο-shopping και το βράδυ ζούσα φωτογραφικές στιγμές με την Κ. και τη Δ. Από αυτές που, όπως λέει και η Χ., τη στιγμή που τις ζεις το ξέρεις ότι φωτογραφίζονται...

3 κορίτσια σε ένα αυτοκίνητο. Φοράνε φορέματα και 12ποντες γόβες. Χαμογελάνε η μία στην άλλη καθώς ακούν τους πρώτους ήχους του τραγουδιού, δυναμώνουν την ένταση και αρχίζουν να τραγουδάνε με όλη τη δύναμη της φωνής τους «fuck you, I won’t do what you tell me!»* Το λες και σουρεαλιστικό... Και μετά από μερικά Katmandu (σημ: ένα cocktail με vodka, champagne, φράουλες και κάτι άλλα που δε θυμάμαι. Ωραίο ήταν, κοριτσίστικο! :p) περπατάνε η μία δίπλα στην άλλη πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, ισορροπώντας στα 12ποντα με δυσκολία, και ξέρουν και οι 3 ότι στο κεφάλι των άλλων 2 ακούγεται ο ίδιος ήχος: το κλικ της φωτογραφικής μηχανής...

Έκλεισα τα εισιτήρια μου για το σπίτι, άνοιξα τα παράθυρα, είδα τον ήλιο, άκουσα τα πιτσιρίκια κάτω στο πάρκο και χαμογέλασα. Και αισθάνθηκα ξανά émerveillée...

dancing gal

*RATM - Killing in the name
ps: Καλό καλοκαίρι ;)

Παρασκευή 30 Μαΐου 2008

1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377 610 ... ...

Θα το ξαναπώ. Αυτή η μέρα δεν υπάρχει. Μόλις μπήκα σπίτι, αισθάνομαι σα να με έχει πατήσει οδοστρωτήρας και απλά δεν την παλεύω. Νυστάζω σα να είναι τουλάχιστον 23h00 και θέλω να κοιμηθώ και το Σάββατο να ξυπνήσω ... Κυριακή... Κι επειδή το μυαλό μου, γενικά τον τελευταίο καιρό και πολύ περισσότερο σήμερα, λειτουργεί κυρίως σε mode: σχολή-πρακτική-εργαστήριο, θα πω ό,τι έχω να πω με τρόπο απλό και κατανοητό. Για μένα, φυσικά. Let’s talk numbers, baby!

225,36: τα κιλά άμμου που μου έφαγαν τη ζωή σήμερα

2: οι καφέδες που έχω πιει σήμερα. Για κάποια που συνήθως δεν πίνει κανέναν – εμένα, δηλαδή – τους λες και πολλούς.

40986: ο συνολικός αριθμός των γραμμών excel που πέρασαν σήμερα μπροστά από τα μάτια μου.

5: τα δάχτυλα του χεριού που με έχει μουντζώσει αυτή τη βδομάδα. Όχι, δεν ξέρω σε ποιον ανήκει.

24: ο αριθμός των ημερών που μένουν μέχρι να παραδώσω την εργασία μου.

1: οι σελίδες της εργασίας που είναι 100% έτοιμες προς παράδοση. Το εξώφυλλο, that is.

42: τα σιχτίρια που έχω ρίξει σήμερα όλη μέρα στο εργαστήριο, στα ελληνικά φυσικά, κάνοντας τους πάντες να με κοιτάνε σαν αρειανή. Ουφ καλά, δεν ξέρω αν ήταν 42, αλλά πλάκα δε θα είχε?

2: τα στρώματα στα οποία θα κοιμηθώ σήμερα και ευελπιστώ να ξυπνήσω την Κυριακή. Από τα 40 της πριγκήπισσας με το μπιζέλι, το λες και 95% discount…

13,73 δισεκατομμύρια: χρόνια, στο περίπου, η ηλικία του σύμπαντος που αποφάσισε να γαμηθεί αυτή τη βδομάδα.

1+2: ο αριθμός των μαθημάτων που μένουν στη sis A. μέχρι να τελειώσουν οι καταραμένες πανελλήνιες.

10: οι μέρες μέχρι την επόμενη συναυλία.

50: οι μέρες μέχρι το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα (δεν άντεξα, τις μέτρησα!)

23: οι ºC σήμερα. Είχε και ήλιο.

4 λεπτά 20 δευτερόλεπτα: η διάρκεια του τραγουδιού* που θα λιώσω στο repeat καθώς θα ετοιμάζομαι για να βγω.

3: τα χαμόγελα που μέτρησα σήμερα. Καλέ όχι δικά μου. Κάποιου άλλου.

7+3+2: οι πεταλούδες, οι ροζ ελέφαντες και τα γουρούνια που πετάνε, αντίστοιχα, που πέρασαν από μπροστά μου με κάθε χαμόγελο. Κι ας μη σημαίνουν τίποτα – ακόμα, τουλάχιστον – αυτά τα χαμόγελα...

Τελικά, άμα μετράς με τη σωστή σειρά, όλα μοιάζουν καλύτερα. :)

dancing gal

*MGMT – Time to pretend

Τετάρτη 28 Μαΐου 2008

Well, if the sky can crack, there must be some way back…*

Σήμερα το πρωί...
Πάλι στο εργαστήριο και πάλι αντί να γράφω την εργασία μου κάνω άσχετα πράγματα. Ούτε με το
excel των 22774 γραμμών ασχολούμαι. Το κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτό, ζαλίζομαι από τις άπειρες γραμμές (ε όχι και άπειρες, 22774 είπαμε!), οι αριθμοί χορεύουν μπροστά στα μάτια μου, εγώ δε χορεύω μπροστά στα δικά τους, 1 – γιατί δεν είμαι μόνη μου στην αίθουσα και 2 – γιατί και να χόρευα μάλλον δε θα με έβλεπαν :p, οπότε παραιτούμαι κι αποφασίζω να σκεφτώ για λίγο τίποτα άλλο...

Σκέφτομαι τους ουρανούς που άνοιξαν χθες κατά τις 21h00 και δεν άδειασαν παρά μόνο εκείνες τις μικρές ώρες πριν χαράξει. Μα πόσο νερό έχει πια εκεί πάνω??? Κουλουριασμένη κάτω από το πάπλωμα (ναι, ένα έχω, είπαμε, δεν μπόρεσα να τα πάρω και τα 20 μαζί μου :p), έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την αστραπή και κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι να ακούσω τη βροντή... Ήταν σα να έσπαγε ο ουρανός στα δύο κι εγώ σαν άλλη Γαλάτισσα φοβόμουν ότι θα μου πέσει στο κεφάλι... (σημ: φοβάμαι τις βροντές, πάρα πολύ, σε σημείο που στο σπίτι πήγαινα και κοιμόμουν με μία από τις δύο αδερφές μου. Που είναι μικρότερες από μένα... :-/) Η Χ. από το απέναντι δωμάτιο μου έστελνε το ένα μήνυμα μετά το άλλο: «Μη φοβάσαι, απέναντι είμαι!» «Άμα φοβάσαι πολύ, έλα εδώ» «Μη φοβάσαι, κι εγώ φοβάμαι!»

Σκέφτομαι ότι εκεί κάνει ζέστη... Πολλή! 36 βαθμούς λέει... Εδώ με τους 27 και κάνουμε party! Θυμάμαι τον ήλιο, θυμάμαι τη θάλασσα, ξανακοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι, την «μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη» και σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τελικά να μετράω αντίστροφα μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές...

***

Με έπιασαν οι τύψεις και είπα να ασχοληθώ λίγο και με το excel. Τι κατάλαβα?? Διαγράμματα ό,τι νά ‘ναι μου βγάζει αυτό? Σκέψεις ό,τι νά ‘ναι θα κάνω κι εγώ!!!

***

Βρήκα τι χρώμα θα χρωματίσω τα όνειρά μου... Καθαρό γαλάζιο ουρανού, κόκκινο σαν τις πρώτες φράουλες της χρονιάς και σαν τα 99 μπαλόνια1 που περνάνε, πράσινο σαν τα αρμυρίκια στις παραλίες, λευκό σαν τα σύννεφα που θα κάνω «φου» και θα φύγουν, μωβ σαν το wanna-be καινούριο μου μαγιώ, σομόν σαν τις αγαπημένες μου pointes, απέραντο γαλάζιο2 θάλασσας, ροζ σαν εμένα όταν ρώτησα το Μ. με ποια λέξη θα με χαρακτήριζε, χρυσό σαν τη λάμψη που βλέπω στα μάτια των δικών μου υπέροχων πλασμάτων. Πολύχρωμα όνειρα σα να λέμε. Σαν τα εισιτήρια από τις συναυλίες και τις παραστάσεις που γεμίζουν τον τοίχο μου στο σπίτι στην Αθήνα. Σαν τις φωτογραφίες που γεμίζουν δύο τοίχους εκεί και έναν εδώ. Σαν τις αναμνήσεις των στιγμών που θά ‘ρθουν... Κι έτσι, όταν θα βρω αυτό που έλεγα ότι ψάχνω, κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τ’ αστεία μου, θα χρειαστεί να βάλει μόνο τις τελευταίες πινελιές. Και να γελάει με τ’ αστεία μου, φυσικά.

Η sis C. έχει γενέθλια σήμερα κι εγώ σκέφτομαι όλες τις στιγμές της ζωής της στη ζωή μου... Και δεν είμαι εκεί... Να της πω πόσο την αγαπάω κι ότι πιστεύω στα όνειρά της περισσότερο από ‘κείνη...

“Are you ready to play the game? Are you ready to lose it all?”…3 Το τραγούδι κόβει βόλτες στο μυαλό μου μέρες τώρα κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν την ερώτηση την απευθύνω σε κάποιον άλλο ή στον ίδιο μου τον εαυτό...

Έχει ήλιο σήμερα. Λίγο, αλλά ήλιο. Έξω. Και όπως πάντα, με μια μικρή διαφορά φάσης, θα βγει και μέσα. Αρκεί να προλάβει πριν ξεσπάσει η επόμενη καταιγίδα. Μέσα.

dancing gal

1Nena – 99 red balloons

2Φράση-tribute σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες... Για τις υπέροχες εικόνες από την Αμοργό, για την υπέροχη μουσική που με ταξιδεύει, για την υπέροχη ιστορία που διηγείται... (Αν δεν την έχετε δει, να βρείτε και να δείτε τη director’s cut-γαλλική version και όχι την κουτσουρεμένη-αμερικανική)

3Kwan – Tainted love

*U2 – Electrical Storm (μακράν από τα αγαπημένα μου video τους, πολύ απλά γιατί πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος μου Larry :) )

Κυριακή 25 Μαΐου 2008

13 pieces...

Γύρισα σπίτι με τα παπούτσια μου γεμάτα άμμο... Σα να ήμουν στην παραλία... Ναι, δίπλα πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Επόμενος hot τουριστικός προορισμός, το εργαστήριο της σχολής...

Προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο δωμάτιό μου. Κάθε φορά που θέλω να βάλω μια τάξη στο κεφάλι μου, φτιάχνω το δωμάτιο μήπως και παρασυρθεί και το κεφάλι.

(Είμαι όλες οι μέρες που επιλέγεις να αγνοήσεις*. Όλες όμως. Μία προς μία.)

«Tu vas pas sortir un peu?» «Non» «…» «J’ai pas envie, d’accord?!»

Μερικές φορές κοιτάζοντας τη ντουλάπα μου σκέφτομαι ότι το κοριτσάκι με τα μαύρα μεγάλωσε και έγινε το κοριτσάκι με τα γκρι. – Post-it στον καθρέφτη: να βάλω λίγο ακόμα χρώμα στην ντουλάπα μου. 3 ροζ και 2 κόκκινα δεν είναι αρκετό.

Στο μυαλό μου υπάρχει χορογραφημένο ολόκληρο το Lights των Archive… Και τα 1109 δευτερόλεπτά του. Xέρια, πόδια, σώματα. Κινούνται, αλλάζουν, χάνονται. Αν το έβλεπες μπορεί να καταλάβαινες τι στο καλό συμβαίνει στο κεφάλι μου. Γιατί σε λέξεις δεν μπορώ να το βάλω.

Συνειδητοποιώ ότι ψάχνω ακόμα αυτό ακριβώς που έψαχνε και το κοριτσάκι με τα μαύρα: κάποιον να χρωματίσει τα όνειρά μου και να γελάει με τα αστεία μου...

Αύριο θα έχω το γλυκό hangover του κρασιού... Δεν έχω πιει πολύ. Ίσα ίσα για να ζαλιστώ λίγο... Ίσα ίσα για να χαμογελάω λίγο πιο εύκολα... Μα πόσο πιο εύκολα πια??

Νομίζω πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι... Αλλά ακόμα δε φαίνεται να μπορώ να το κάνω. Σα να νομίζω ότι η εργασία πρόκειται να γραφτεί από μόνη της....

Ξύπνησα, ξανακοιμήθηκα, ξαναξύπνησα... Με τα 6 διαφορετικά κρασιά να κόβουν βόλτες στο κεφάλι μου...

Βρήκα τυχαία μια φωτογραφία από το περσινό καλοκαίρι. Μαυρισμένη, χαμογελαστή, ευτυχισμένη...

Ψάχνω να βρω ποια αντίστροφη μέτρηση να αρχίσω... Μέχρι την επόμενη συναυλία? Ή μέχρι να παραδώσω την εργασία? Ή μήπως μέχρι να γυρίσω σπίτι για διακοπές? Ουφ, μπερδεύτηκα...

«Τελικά η φωνή του Bellamy μπορεί να είναι πολύ νανουριστική...», σκέφτηκε η πριγκήπισσα με το μπιζέλι ακούγοντας αυτό, και βυθίστηκε στον αγαπημένο της κυριακάτικο λήθαργο, περίπου 42 ώρες μετά την πρώτη σκέψη...

dancing gal

ps: τα puzzles είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι... Περνάω ώρες ατελείωτες για να βρω να ταιριάξω το επόμενο κομμάτι. Και τη στιγμή που το βρίσκω, θέλω να τσιρίξω από τη χαρά μου – γιατί το τοποθετώ και απλά ταιριάζει. Χωρίς πίεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς σκέψη. Απλά ταιριάζει...
*Radiohead - All I need

Τρίτη 20 Μαΐου 2008

Just hold on to me...*

Η sis A. έγραφε σήμερα έκθεση. Σεφέρης το κείμενο, η παράδοση το θέμα. Κι εγώ σαν την τρελή να κατεβάζω τα θέματα από το internet με το που έφτασα στο εργαστήριο το πρωί. Λες κι άμα τα έβλεπα θα καταλάβαινα τι μπορεί να έγραψε το μικρό. Πήρα τηλέφωνο την sis C. να της τα πω, μήπως θυμάται εκείνη αν το κάνουμε στο φροντιστήριο το θέμα, που τά ‘χει πιο πρόσφατα... Yeah right, when it comes to school, έχουμε να κάνουμε με μια άλλη αριθμητική.... 7 χρόνια = 2 χρόνια, καμιά μας δε θυμόταν τίποτα... Τις επόμενες 2 ώρες δεν είχα ησυχία στην καρέκλα μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να γράψω ούτε μια πρόταση στην εργασία, κοίταζα συνέχεια το κινητό μου λες και υπήρχε περίπτωση να εξαϋλωθεί από στιγμή σε στιγμή, άνοιγα και το πορτάκι του μην τυχόν χτύπησε και δεν το άκουσα. Έπαιρνα βαθειές ανάσες και σκεφτόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, οπότε καλύτερα ας ηρεμούσα. Άκουσα τη δόνηση, το σήκωσα και κράτησα την αναπνοή μου.

«Έλα»

«Μπλα, μπλα, μπλα....» - κλασσική περίπτωση sis A., δε λέει πώς ακριβώς έγραψε, αλλά χαρούμενη την άκουσα κι αυτό μου αρκεί, οπότε έκλεισα το τηλέφωνο και ανάσανα ξανά. Μέχρι την Πέμπτη που θα έχουμε πάλι τα ίδια (όχι, υπόσχομαι, δε θα ξαναγράψω post με αφορμή τις πανελλήνιες – τι μου φταίτε κι εσείς?!)

Τώρα που ηρέμησα – και ενώ συνεχίζω να μη μπορώ να γράψω λέξη στην εργασία μου, μα τι θα γίνει, όλο για άσχετα πράγματα έχω έμπνευση!!! – σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. H sis A. τριγυρνούσε πολύ στο μυαλό μου. Για ευνόητους λόγους. Ήθελα να είμαι εκεί. Όχι για τίποτα σπουδαίο. Για ένα φιλί στην πόρτα. Για το κλασσικό «Κακή Αποτυχία». Και συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει – πάλι – τα κοριτσάκια μου.

Να λέω βλακείες στη sis A. και να γελάει.

Να την παίρνω αγκαλιά όταν στεναχωριέται.

Να με φωνάζει στο δωμάτιό της όπου έχει βάλει στη διαπασών το τελευταίο τραγούδι με το οποίο έχει φάει κόλλημα για να χορέψουμε.

Να φτιάχνουμε γλυκά στην κουζίνα και μετά να αισθανόμαστε τύψεις που θα τα φάμε.

Να βλέπω το προσωπάκι της κάθε φορά που τελειώνει ένα καινούριο εξώφυλλο cd ή ένα καινούριο σχέδιο ή το καινούριο collage στον τοίχο της.

Να χαμογελάει σαν pokemon.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Να πηγαίνω για καφέ με τη sis C. να λέμε τα χαζά μας νέα.

Να κάνουμε μαζί τη μακέτα της και να βρίζουμε σαν νταλικέρηδες και ο μπαμπάς Π. να απορεί «Τώρα εγώ έχω κοριτσάκια??».

Να μου χτυπάει την πόρτα του δωματίου στις 5 η ώρα το πρωί για να μου πει «πώς πέρασε» και «τι έγινε».

Να με φωνάζει από το δωμάτιό της το βράδυ κι όταν πηγαίνω εκεί να δω τι θέλει, να μου απαντάει «Τίποτα, ήθελα απλά να δω αν μ’ ακούς».

Να διαβάζουμε η κάθε μία στο δωμάτιό της ακούγοντας δυνατά μουσική και άρα μετατρέποντας το μισό σπίτι σε party.

Να ακούω το συνθηματικό οικογενειακό μας σφύριγμα την ώρα που ξεκλειδώνω την εξώπορτα και να γυρίζω για να τη δω να μου χαμογελάει.

Να την κρατάω από το χέρι. Να με κρατάει από το χέρι.

Όταν έφυγα από την Αθήνα πριν από 8½ (uh-oh, τώρα που τους μέτρησα τρόμαξα) μήνες, είχα πει ότι περισσότερο απ’ όλους θα μου έλειπαν τα κοριτσάκια μου. Δε διαψεύστηκα ούτε λεπτό. Γιατί πολύ απλά έχω μάθει να μοιράζομαι μαζί τους όλη μου τη ζωή. Η ζωή μου εδώ μ’ αρέσει τόσο ώστε να σκέφτομαι να μείνω κι άλλο, όσο κι αν τρώω πακέτα και φλασιές. Κι όσο κι αν φαίνεται χαζό και παιδιάστικο, θα ήθελα να τη μοιράζομαι κι αυτή μαζί τους.

Εντάξει, ξέρω, κάνω σαν κακομαθημένο, τα θέλω όλα δικά μου. Όχι. Θέλω μόνο να είναι καλά. Απλά είναι ότι, όσο κι αν μ’ αρέσουν οι αλλαγές, στην αρχή φοβάμαι πάντα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η χρονιά (σημ: οι χρονιές μετριούνται πάντα και μόνο με καλοκαίρια, όπως οι σχολικές :p) σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Η sis C. μετακόμισε, η sis A. τελειώνει το σχολείο κι εγώ έχω ξενιτευτεί. Δεν ανησυχώ για το αν θα αλλάξουν κάποια πράγματα. Γιατί το ξέρω ότι θα αλλάξουν. Όπως ξέρω ότι υπάρχουν και κάποια άλλα που θα μείνουν ίδια. Βλέμματα. Χαμόγελα. Στιγμές. Τρία κοριτσάκια να κοιμούνται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τρία κοριτσάκια να κοιτάζονται και να σκάνε στα γέλια. Τρία κοριτσάκια πιασμένα χέρι χέρι.

dancing gal

ps: Δε σκόπευα να ανεβάσω στα καπάκια κι άλλο νοσταλγικό-«ξέρεις-εσύ» post. Άλλο ετοίμαζα να ανεβάσω, άλλο μου βγήκε. Αλλά οι τελευταίες μέρες είναι λίγο too much to handle από μακριά. Και θα έσκαγα. Οπότε είπα να σκάσω εσάς με τις βλακείες που κατεβάζει το κεφαλάκι μου :p

*PJ Harvey - A place called home


Παρασκευή 16 Μαΐου 2008

My own private υπέροχα πλάσματα

Είδα χθες τα δύο πρώτα επεισόδια από τα «Υπέροχα Πλάσματα» της Μυρτώς Κοντοβά. Μήνες μετά από τότε που με έπρηζε η φίλη μου η C., και ενώ στο μεταξύ τα έβρισκα συνέχεια μπροστά μου αποφάσισα να τα δω κι εγώ. Δε θα σταθώ στη σειρά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα σταθώ στον τίτλο της. Για να σκεφτώ τα δικά μου υπέροχα πλάσματα....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Δεν το ξανάγραψα γιατί είμαι χαζή. Ούτε για να κάνει εφέ. Το ξανάγραψα για να αρχίσω μια καινούρια πρόταση την οποία δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Αρχίζω να τους σκέφτομαι για να βρω τι να γράψω και οι εικόνες τους διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα που δεν τις προλαβαίνω.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με πέτυχαν το καθένα σε μια τελείως διαφορετική φάση της ζωής μου. Άλλοι στην περίεργη εφηβεία μου, με τους καλούς βαθμούς, την κοτσίδα στα μαλλιά και τις pointes στην τσάντα και την καρδιά. Άλλοι στα αθώα καλοκαίρια μου. Άλλοι στα χρόνια του δικού μου Πολυτεχνείου. Άλλοι στα χρόνια της αθωότητας της πάνας Pampers και του παιδικού πάρκου. Άλλοι στα χρόνια της υποτιθέμενης ωριμότητας στο μεταπτυχιακό. Άλλοι στα πρώτα μου βήματα στο δημοτικό.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα με ξετρύπωσαν το καθένα σε μια διαφορετική πινέζα πάνω στο χάρτη μου. Στο πίσω θρανίο. Στο παγκάκι δίπλα από τις τουαλέτες. Σ’ εκείνο το γνωστό μέρος με τις κουκέτες που θυμίζουν στρατό αλλά συμβολίζουν ό,τι κοντινότερο στην απόλυτη ελευθερία για αυτήν την ηλικία. Στα τραπεζάκια στους διαδρόμους της σχολής – ή μήπως σε καμιά αίθουσα? Είπαμε, δε θυμάμαι. Σε μια καφετέρια δίπλα στο σπίτι. Μέσα στο παιδικό πάρκο – καλά, μπορεί να ήταν και έξω από αυτό, αλλά είναι κάτι που ειλικρινά είναι αδύνατο να θυμάμαι και αμφιβάλλω αν θα θυμάται και η μαμά Χ. Εδώ που μένω τώρα. Στο ίδιο μου το σπίτι.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι το καθένα υπέροχο με έναν δικό του υπέροχο τρόπο. Το ένα γιατί είναι η αιτία που έχω σκάψει αυλάκια στο σπίτι μου, πηγαίνοντας πάνω κάτω από το σαλόνι στο δωμάτιο μου, προσπαθώντας μάλλον – πάλι – να σπάσω κάποιο προσωπικό ρεκόρ, μιλώντας του στο τηλέφωνο, τότε που δε μιλούσαμε στο msn, ούτε στα κινητά και αφήναμε περιουσίες στον ΟΤΕ. Το άλλο γιατί καταφέρνει να διαβάσει πάντα ανάμεσα από τις γραμμές του μυαλού μου, αποκωδικοποιεί τα πιο δύσκολα μηνύματα και με παίρνει από το χέρι να με περάσει απέναντι στο δρόμο – και όλα αυτά ενώ βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Το τρίτο γιατί με έμαθε να εξερευνώ σπηλιές στη θάλασσα χωρίς να φοβάμαι και γιατί μαζί έχουμε κάνει τόσα όνειρα σ’εκείνες τις κουκέτες. Το παράλλο γιατί γελάει στην Αθήνα και το ακούω εδώ. Ένα άλλο γιατί σιγά σιγά κατέκτησε μια μοναδική θέση στη ζωή μου – με τις μουσικές του, τις ταινίες του και τις στιγμές του έγινε ό,τι κοντινότερο θα μπορούσα να έχω σε παιδικό φίλο. Ή σε ασπίδα. Και έκανε εμένα ό,τι κοντινότερο σε ένα ορθάνοιχτο ψυγείο. Ένα τέταρτο – πέμπτο – δε θυμαμαι το νούμερο, γιατί εμένα δε μου έφταναν οι δύο αδερφές, ήθελα και τρίτη, και δε θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερη.... Άλλα γιατί βρέθηκαν στο δρόμο μου όταν ζούσα σε μόνιμη εύθραυστη και αδύναμη συναισθηματική κατάσταση και με έκαναν να χαμογελάσω. Το προτελευταίο γιατί έκανε τη συμβίωση μας στο μισό μας σπίτι απλά επεισοδιακή. Και το τελευταίο γιατί είναι η χαρά του σπιτιού....

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι διαφόρων ηλικιών, κάνουν τελείως διαφορετικά πράγματα στις ζωές τους, πιστεύουν άλλα τα ίδια και άλλα τελείως διαφορετικά πράγματα, αγαπάνε δυνατά και πολύ, γελάνε με την καρδιά τους, συγχωρούν και ξεχνούν, συγχωρούν αλλά δεν ξεχνούν, δεν ξεχνούν, διαγράφουν και δε συγχωρούν ποτέ. Όλα με δύναμη. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα δεν ξέρουν τι θα πει flat, εκτός αν πρόκειται για παπούτσια. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα αφήνουν το καθένα τις δικές του μουσικές να το συνοδέψουν στο χάος. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα σκοπεύουν να γίνουν «εκστατικά ευτυχισμένα»*. Χαμογελάνε σε κάθε καινούρια μέρα, ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, κάνουν autostop στη μέση του πουθενά, πηγαίνουν για ρεπορτάζ στην άλλη άκρη του κόσμου, μετακομίζουν, τρώνε millefeuilles, πηγαίνουν σχολείο και δίνουν πανελλήνιες, προσπαθούν να πάρουν πτυχίο, θέλουν να γίνουν πιλότοι, είναι διχασμένες – και τριχασμένες (sic) μη σου πω – προσωπικότητες που δεν ξέρουν τι στο καλό θέλουν, μένουν εδώ. Ή έστω μένουν ακόμα εδώ. Γαμώτο.

Με τα δικά μου υπέροχα πλάσματα μας δένουν στιγμές, μουσικές, εικόνες, μέρη, αλήθειες, μέρες, αγκαλιές, νύχτες, παραμύθια, όνειρα, ξενύχτια, πρωινά, τραπέζια, χέρια που κρατιούνται, ξημερώματα, χτυπήματα σε πόρτες, δάκρυα, κραυγές, απογεύματα, βόλτες, τσιγάρα (όχι όλους και όχι εμένα), ξύδια (σχεδόν όλους και λίγο εμένα), εκδρομές, γέλια, συναυλίες, βουτιές σε λιμανάκια, βουτιές σε πισίνες, χρόνια και χρόνια οικογενειακών διακοπών, θάλασσες, ποτάμια, παραλίες, ταξίδια, καναπέδες ξενοδοχείων, ποδήλατα, χαμόγελα, σφαλιάρες, πειράγματα, φωτογραφίες στο χαρτί, φωτογραφίες στο κεφάλι, κι άλλες μουσικές, κι άλλα γέλια, κι άλλες στιγμές.

Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι από το puzzle της ζωής μου. Που χωρίς εκείνα δεν μπορεί ποτέ να συμπληρωθεί. Γιατί είναι δικό τους. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα κρατάνε το καθένα σφιχτά ένα κομμάτι του εαυτού μου. Που τους το χάρισα σε ανύποπτο χρόνο. Και τώρα είναι δικό τους. Και μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από αυτούς. Τα δικά μου υπέροχα πλάσματα είναι μοναδικά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους στον κόσμο όλο, αλλά γιατί είναι δικά μου. Γιατί γι’ αυτά θα ήθελα να είμαι χταπόδι να μπορώ να τα κρατάω όλα από το χέρι. Γιατί τόση ώρα που γράφω δεν έχω σταματήσει να βλέπω να περνάνε από μπροστά μου όλες μας οι στιγμές και να χαμογελάω. Γιατί χωρίς αυτά, ο τοίχος με τις φωτογραφίες στα αριστερά μου θα ήταν άδειος. Γιατί..... Δε χρειάζεται άλλο γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί εγώ αυτά θέλω να είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί μπορώ. Γιατί μόνο έτσι μπορώ.

dancing gal

(240208)

ps: Διάβασα πριν λίγες μέρες αυτό, και θυμήθηκα αυτή μου την «επιστροφή». Μετά ήταν θέμα χρόνου να ψαχουλέψω στο laptopάκι για να τη βρω και να την ανεβάσω... ;)

*φράση δανεισμένη από το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης» της Σώτης Τριανταφύλλου

Τρίτη 13 Μαΐου 2008

Just a mirror for the sun...*

ΠΠΣΚΔ λοιπόν......... Και τώρα, πριν τη χαζο-Τρίτη που όλα θα επιστρέψουν στους κανονικούς τους ρυθμούς, προσπαθώ να προλάβω να κάνω έναν απολογισμό των 5 ημερών που πέρασαν – στη φάση που είμαι αυτή τη στιγμή, και απολογισμό ολόκληρης της χρονιάς θα μπορούσα να κάνω, αλλά δεν είναι της παρούσης. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Αυτές τις 5 μέρες:

- δεν έβαλα ούτε μία φορά ξυπνητήρι. Να σημειωθεί ότι εδώ στα ξένα η σχέση μου με τα ξυπνητήρια πάει από το κακό στο χειρότερο. Μιλάμε βάζω 3 ξυπνητήρια, το πρώτο μία ώρα πριν από την ώρα που πρέπει να ξυπνήσω και παίζει να πατάω snooze και δέκα φορές!

- πήρα το TGV. Για δεύτερη φορά, αλλά η ταχύτητα τώρα με εντυπωσίασε γιατί την πρώτη φορά ήταν βράδυ και δεν έβλεπα την τύφλα μου έξω. Μετά από αυτό, ποιο INTERCITY και αηδίες... Sorry κιόλας δηλαδή αγαπητό INTERCITY, που ξέρεις πόσο σε αγαπώ αφού με πας στην όόόόόό – όμορφη Θεσσαλονίκη, αλλά μπροστά στο TGVάκι δεν πιάνεις μία...

- πήγα ένα διήμερο στο Montpellier, που μου θύμισε διακοπές σε ελληνικό νησί. Τραπεζάκια έξω, απίστευτος ήλιος και μια πόλη με γιαγιαδίστικες (sic) συνήθειες: το μεσημέρι τα μαγαζιά κλείνουν και νεκρώνουν όλα. Όταν λέμε όλα εννοούμε όλα. Δεν κυκλοφορεί ψυχή στο δρόμο – το απόγευμα πάλι, γίνεται της μουρλής.

- πήγα για ψώνια. Όοοοχι, δεν ψώνισα όσο και όσα ήθελα, αλλά προτεραιότητες είναι αυτές κι εμένα φέτος την περιουσία (τρομάρα μου) μου την έχουν φάει οι συναυλίες και οι παραστάσεις.

- κοιμήθηκα. Πολύ. Σχετίζεται άμεσα και με την πρώτη παύλα. Να το θυμηθώ αυτό σε 6 ώρες που θα χτυπάει το ξυπνητήρι μου...

- παρά τις χαμένες-με-τον-ύπνο-της-προηγούμενης-παύλας ώρες, έκανα πολλές βόλτες στον ήλιο. Συνειδητοποίησα ότι μου έχει λείψει πολύ πολύ το καλοκαίρι και να φοράω φορέματα και σαγιονάρες και όλα μου τα ρούχα να μυρίζουν αντιηλιακό και να φοράω γυαλιά ηλίου στο μετρό (γιατί βαριέμαι να τα βγάλω) χωρίς να με κοιτάζουν σα να είμαι από τον Άρη, όπως συμβαίνει εδώ και να πίνω malibu anana (σημ: δε φημίζομαι για τις επιδόσεις μου στο ποτό και πίνω σχεδόν μόνο τέτοιες κοριτσίστικες αηδίες – για τους άλλους αηδίες, εμένα μ’αρέσει) και να κάνω βόλτες ξυπόλητη στην παραλία χαζεύοντας τη θάλασσα και και και.... Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες, αλλά νομίζω κατέστησα αρκετά σαφές ότι μου έχει λείψει πολύ πολύ το καλοκαίρι. :p

- last, but not least, βρήκα την ατάκα που έλειπε από το top 3 των ατακών (sic) που μου έχουν πει και που θα τις θυμάμαι για καιρό...

Εγώ (σε παραλήρημα γκρίνιας για το αν μπορώ να κάνω το πρώτο βήμα μπλα μπλα μπλα...): Μα εγώ χρειάζομαι ένα πάτημα πάντα για να κάνω το κομμάτι μου!!!

Ε.: ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ ΕΙΣΑΙ, ΚΑΝΤΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ!

Και κάπου εδώ θα σταματήσω αυτό το παντελώς τραλαλά post, μπας και εμπεδώσω την ατάκα επιτέλους. Επίσης μπας και κοιμηθώ γιατί έτσι όπως πάω την Τρίτη θα ξυπνήσω .... Τετάρτη και αυτό δε θα είναι καθόλου μα καθόλου καλό!!!

dancing gal

*RHCP – Road trippin’

Τρίτη 6 Μαΐου 2008

We're two parties, two parties ending...*

(Κάθε φορά που ηρεμώ. Κάθε φορά που κάτι απασχολεί το μυαλό μου περισσότερο. Κάθε φορά που χαμογελάω. Κάθε φορά έρχεται. Απρόσκλητη και διεκδικητική. Απαιτητική και εγωίστρια. Ξεχασμένη αλλά πάντα παρούσα. Με αναστατώνει και φέρνει τα πάνω κάτω. Με κάνει να θυμηθώ αυτήν και να ξεχάσω όλα τα άλλα. Σβήνει το παρόν και ξαναγράφει το παρελθόν. Με κόκκινη ανεξίτηλη μπογιά. Που βλέπω πάντα τα σημάδια της πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο του παρόντος. Που αισθάνομαι πάντα τα σημάδια της στο κορμί μου. Δεν αρκεί να κλείνω εκείνον σε παρένθεση. Πρέπει να κλείσω και τη μυρωδιά του.

Κάθε φορά που ησυχάζω. Κάθε φορά που αισθάνομαι ασφαλής μακριά σου. Κάθε φορά που κάνω σκέψεις που δεν σε περιλαμβάνουν. Κάθε φορά που η θύμηση σου με αφήνει παγερά αδιάφορη. Κάθε φορά έρχεσαι (Come on in now, wipe your feet on my dreams...1). Απρόσκλητος και διεκδικητικός. Απαιτητικός και εγωιστής. Σα να έχεις ξεχάσει όλα όσα έχουν γίνει (What part of your memory is selective and tends to forget?...2). Σα να μπορείς όλα να τα φτιάξεις με μια κουβέντα (You said we could start over, try and make it all okay...3). Περισσότερο απ’ όλα με φοβίζει όταν καταφέρνεις να με κάνεις να γελάσω. Είχα διαβάσει κάποτε, κάπου, ότι όταν γελάς ξεπερνάς τα όρια, ρίχνεις τις άμυνές σου απέναντι στους άλλους. Ή τελοσπάντων αυτό ήταν το νόημα. Αλλά ούτε αυτό είναι το ίδιο πια. Το γέλιο μου είναι πικρό και κόβεται από τον κόμπο στο λαιμό μου. Πότε γίναμε έτσι? Κάποτε αναποδογύριζες τον κόσμο μου κι έφερνες τα πάνω κάτω (My little tornado, my little hurricano...4). Κάποτε με έκανες να ξεχνάω τα πάντα. Κάποτε με έκανες να γελάω. Κάποτε με έκανες να ξεπερνάω τα όριά μου. Κάποτε με έκανες να σε θέλω τόσο πολύ, που ο κόσμος όλος ήταν εσύ κι εγώ (You and me together baby, speaking without words... You and me together darling, it’s like a curse...5). Αλλά όχι πια. Ό,τι και να γίνει από ‘δω και πέρα, πάντα θα υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει μέσα μου. Κάτι που έχει σπάσει. Ένα κομμάτι μου που δεν μπορείς πια να το βρεις και να το ξυπνήσεις (Σου την έχω στημένη. Αν διαλέξεις το δρόμο αυτό, ούτε εκεί, ούτε εδώ θα με βρεις. Θα είσαι πάντοτε ανάμεσα. Κι εγώ πάντοτε ξένη.6). Και το έχω μάθει πια καλά το μάθημά μου (Hold your breath and count to ten, and fall apart and start again...7). Θα ξεθωριάζω (And fade out again...8), θα περιμένω τον ήλιο να ξαναβγει (I’m always looking for the sun, I’m always looking for the sun to shine...9) και θα με αφήνω να ονειρευτώ ξανά (Haven’t had a dream in a long time...10). Κι εσένα θα σε αφήνω κλεισμένο στην παρένθεσή σου.)

dancing gal

1 Pulp – Like a friend

2 Alanis Morissette – Hands Clean

3 R.E.M. – Make it all okay

4 The Kills – Last day of magic

5 Magenta – All over

6 Τάνια Τσανακλίδου - Άσφαλτος

7 Placebo – English summer rain

8 Radiohead – Street spirit (Fade out)

9 The gentle waves – Falling from grace

10 The Smiths – Please please please let me get what I want

Τρομάρα μου, top 10 τό ‘κανα το post… Αλλά δεν πειράζει. Η μουσική με βοηθάει να ξορκίζω τους δαίμονές μου, οπότε, so be it…

* The Kills – Last day of magic

Κυριακή 4 Μαΐου 2008

Ησύχασε καρδούλα μου, όνειρο ήτανε...

Ξύπνησα από κακό όνειρο. Το ήξερα ότι θα συνέβαινε, το περίμενα. Πήρα τηλέφωνο, άκουσα, ησύχασα. Δε θέλω να τα γράψω όλα αυτά εδώ. Να μην τα σκέφτομαι θέλω. Οι χαζοί, παράλογοι φόβοι που διογκώνονται με την απόσταση. Που άμα τους προσθέσεις μια αφορμή και τους πολλαπλασιάσεις με την απόσταση, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον τρομακτικό.

Σήμερα είχε από το πρωί έναν υπέροχο ήλιο. Οι σκέψεις μου μόλις ξύπνησα δε μ’ άρεσαν. Με φόβιζαν και με στεναχωρούσαν. Γι’ αυτό πήρα τα μπογαλάκια μου, βιβλίο και iPod και κατέβηκα να λιαστώ, σαν καλό σαλιγκάρι κι εγώ. Είχε πάρα πολύ κόσμο στο πάρκο. Αλλά εγώ αισθανόμουν σα να ήμουν μόνη μου στο δωμάτιό μου. Μόνο που το δωμάτιό μου είχε ψηλά δέντρα, καταπράσινο γρασίδι και μικρές μικρές μαργαρίτες. Α, κι έναν τεράστιο ήλιο κι έναν καταγάλανο, καθαρό ουρανό. Μόνη μου λοιπόν. Με καμιά εκατοστή και βάλε ανθρώπους γύρω μου. Η μαμά Χ. με κορόιδευε πάντα που μπορούσα να απομονώνομαι μέσα στον κόσμο. «Μη της μιλάτε, έχει κατεβάσει διακόπτες», έλεγε. Η sis C. εφαρμόζει πια το γνωστό τεστ: όταν μου λέει κάτι κι εγώ απαντώ αφηρημένα ναι, με ρωτάει τι είπε.... Και φυσικά ποτέ δεν έχω ακούσει τι έχει πει.

Βγήκα, έστρωσα την πετσετούλα μου, ξάπλωσα, έβαλα τα ακουστικά μου και άφησα τους ήχους του πάρκου να γίνουν μουσικό background στους Radiohead. Τι τους ήθελες, θα μου πεις κι εσύ, τους Radiohead με τα χάλια που είχες το πρωί? Είχα ανάγκη να ξεθωριάσω λίγο. Έβαλα το The Bends να παίξει - με μοναδική παρέμβαση τις δεν-μέτρησα-πόσες φορές που έπαιξε το “Fade out” - και άφησα το μυαλουδάκι μου να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να κάψει φλάντζα από τους αλυσιδωτούς συνειρμούς. Αλλά δεν έκαψε. Σα να μην ήθελε. Σα να μη μπορούσε. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Το απόλυτο κενό. Απόλυτα ήρεμη και κυρίως ήσυχη. Ασφαλής και παράλογα σίγουρη για όλα.

Το μόνο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν πεταλούδες, ροζ ελέφαντες και γουρούνια που πετάνε. Και μετά χαμογελούσα γιατί θυμόμουν ένα άλλο χαμόγελο. Ναι, αυτό που σχετίζεται με τα παραπάνω. Και που δεν έχει – ακόμα – καμία παραπάνω αξία, αλλά μόνο και μόνο που κατάφερε να μου θυμίσει τις πεταλούδες, τους ροζ ελέφαντες και τα γουρούνια που πετάνε του αξίζουν 12 points!

Είναι αστείο πως μπορεί λίγος ήλιος, λίγος καθαρός ουρανός και καθόλου διάβασμα να μου φτιάξουν μια μέρα που ξεκίνησε στραβά και στενάχωρα. Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι αν σήμερα έβρεχε, αν έκανε γκρι κι αν είχα διάβασμα αυτό το post θα ήταν τελείως μα τελείως διαφορετικό.

dancing gal

ps: Αλλά δε βρέχει, δεν κάνει γκρι και δεν έχω διάβασμα! ;)