Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

Φώτα αναμμένα.

«Άμα σκοτεινιάσεις κι εσύ, ποιός θα μας κρατάει τα φώτα αναμμένα;»*

Φώτα αναμμένα. Πάντα έτσι ήμουν. Δυνατή όταν οι άλλοι δείλιαζαν. Χαμογελαστή όταν οι γύρω μου σκοτείνιαζαν.

Φώτα αναμμένα. Ακόμα έτσι είμαι. Κι όταν βρέχει – μέσα – σφίγγω τα δόντια και περιμένω να βγει ο ήλιος. Πάντα βγαίνει στο τέλος. Μετά από μια ώρα, μια μέρα, δυο-μήνες-και-κάτι, λίγα-χρόνια-παρά-κάτι-μέρες, δεν έχει σημασία, πάντως βγαίνει.

Φώτα αναμμένα. Σου φαίνεται εύκολο ε? Δεν είναι καθόλου. Βαρύ κι ασήκωτο είναι. Να ξέρεις ότι όλοι περιμένουν από σένα να κρατήσεις τα φώτα αναμμένα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που με έχουν δει όσες φορές δεν άντεξα και τ’άφησα να σβήσουν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η αγκαλιά της sis C., το μικρό χεράκι της sis A., οι φωνές της Kay, τα μεταμεσονύκτια mail του Μ., τα τραγούδια της C. εκείνα τα μεσημέρια στο δώμα. Και κάπως έτσι έβρισκα το κουράγιο να ξανανάψω τα φώτα. Και να τα κρατήσω έτσι.

Φώτα αναμμένα.

Για μένα. Για να περνάω απέναντι στην επόμενη μέρα χωρίς να σκοντάφτω.

Φώτα αναμμένα.

Για τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Γιατί καμιά φορά σκοτεινιάζει στο σύμπαν τους και φοβάμαι μη χαθούν και πέσουν.

Φώτα αναμμένα.

Για σένα. Γιατί ταιριάζεις, γιατί χωράω, γιατί γελάς, γιατί είμαι μικρή, πολύ μικρή, γιατί λες πως –cut-, γιατί –cut-, γιατί –cut-, γιατί ησυχάζω. Γιατί έτσι.

Φώτα αναμμένα. Και χρωματιστός ουρανός. «Κόκκινος, κίτρινος, ροζ (πολύ ροζ!) και μπλε, πράσινος και μωβ με στρασάκια. ...απλώς μονότονα μπλε. Αλλά ποτέ μαύρος. Ναι;»* Ναι. :)

dancing gal

ps: Μην τα ξαναλέμε. Για την έλλειψη γαλλικών υστερόγραφων και την πληθώρα ψαλιδισμένων λέξεων φταίνε o M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και τα pink ribbon stars/scars :p

*Ατάκες της Β. σκορπισμένες κάπου εδώ μέσα. Που σε ανύποπτο χρόνο έκαναν διάνα στο πώς σκέφτεται το μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις.

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Play - Stop - Fast Forward - Play

Play

Εφηβικό δωμάτιο. Κοριτσίστικο. Στο μεγάλο τοίχο κρεμασμένος ένας πίνακας με γαλάζια κορνίζα. Μια μπαλαρίνα να δένει τα παπούτσια της. Γύρω γύρω βιβλία πολλά. Και επιτραπέζια παιχνίδια. Αλλά πιο πολλά βιβλία. Ρούχα πεταμένα σε μια καρέκλα στη γωνία. Ένα κορίτσι καθισμένο στο γραφείο. Τα πόδια της ανεβασμένα στην καρέκλα, παίζει με την κοτσίδα της, προσπαθεί να συγκεντρωθεί να λύσει την άσκηση της γεωμετρίας και παράλληλα σιγομουρμουρίζει αυτό. Είναι 15 χρονών, της αρέσει να χορεύει, να διαβάζει βιβλία και να χαμογελάει και όλα όσα της συμβαίνουν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου. Κυρίως το αν εκείνος της χαμογελάει ή όχι. Πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Πρέπει να μάθει κολύμπι.

Stop
Fast Forward
Play

Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο δωμάτιο, χειμώνας. Δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Κι όμως. Το κορίτσι δε χορεύει, γιατί διαβάζει. Δηλαδή χορεύει, μόνο του στο σπίτι, καθώς διαβάζει ιστορία. Περπατάει πάνω κάτω στο διάδρομο, κάνει port-des-bras και επαναλαμβάνει δυνατά κατεβατά για τους βενιζελικούς που «διώκονταν απηνώς» και για το Θανάση Κλάρα το γεωπόνο από τη Λαμία. Αυτά όταν δε λύνει ασκήσεις μαθηματικών – η «κυρία» άλγεβρα και η «πουτάνα» ανάλυση, έτσι τις λέει ο καθηγητής της… Αλλά το κορίτσι χαμογελάει. Χαμογελάει γιατί είναι Δευτέρα ή Τετάρτη και θα κάνει πάλι μια ώρα να βρει τι θα βάλει στο φροντιστήριο και θα φτάσει και μισή ώρα νωρίτερα, όταν στο σχολείο πάει με τη φόρμα και με ένα λεπτό καθυστέρηση... Ανοίγει τη ντουλάπα της. Στη μέσα μεριά κολλημένη μια σκισμένη σελίδα τετραδίου με τέσσερις στίχους που επαναλαμβάνει 2 χρόνια μέσα στο κεφάλι της σαν ξόρκι...

Stop
Fast Forward
Play

Καλοκαίρι. Ξημερώματα 19ης Ιουνίου. Σε κάποιο club της παραλιακής. Όλοι οι φίλοι της είναι εκεί, γιορτάζουν το τέλος της σχολικής τους ζωής. Κρατάει τα ψηλοτάκουνα στο χέρι και ξυπόλητη χαζεύει τη θάλασσα και σκέφτεται ότι έμαθε τελικά να κολυμπάει. The hard way, αλλά ξέρει ήδη ότι δεν υπάρχει κι άλλος... Δυο γνώριμα χέρια την αγκαλιάζουν. Ησυχάζει στην αγκαλιά του καλύτερού της φίλου και τον ακούει να της λέει ότι «Όλα εδώ αρχίζουν»...

Fast Forward

Χαμόγελα, μουσικές, χορός, γέλια, φίλοι, «φίλοι», εκδρομές, θάλασσα, κατασκήνωση, ταξίδια, καλοκαίρια, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, μαθήματα, Πολυτεχνείο, αμφιθέατρα, παιχνίδια, καινούριοι φίλοι, κι άλλες μουσικές, χειμώνες, κομμένες ανάσες, βροχές, κλάματα, πολλά κλάματα, αλλά πώς αλλιώς, και μετά ξανά γέλια. Πρόσωπα που επαναλαμβάνονται, πρόσωπα που χάνονται, φθινόπωρα, χαμόγελα που ξεθωριάζουν, άλλα που ξαναζωντανεύουν και άλλα που είναι πάντα εκεί, σίγουρα χαρτιά, συναυλίες, φωνές, ψίθυροι, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, λέξεις που ποτέ δε θα μπορέσουν να πάρουν πίσω, άνοιξη. Μία. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία... Πέντε μέτρα.

Play

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο δωμάτιό του. Άλλο δωμάτιο. Πιο μικρό. Ασφυκτικά γεμάτο από τα βιβλία, αλλά η μπαλαρίνα πάντα στη θέση της στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι, και απέναντι από την πόρτα, ένα παράθυρο από τον ένα τοίχο ως τον άλλο. Για να «φεύγει». Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεββάτι της, την ενοχλεί το μπιζέλι κάτω από τα στρώματα. Στα πόδια της απλωμένες οι σημειώσεις ενός μαθήματος που το έχει περάσει πριν 4 χρόνια, αλλά δίνει εξετάσεις για μια υποτροφία και πρέπει να το ξαναδιαβάσει. Τίποτα δε θυμάται. Θυμάται όμως που ήταν 19 χρονών και ονειρευόταν και περίμενε και ανυπομονούσε. Θυμάται και που ήταν 17 και πίστευε ότι «Όλα εδώ αρχίζουν». Κάνει απολογισμούς μέσα στο κεφάλι της. Τους τσαλακώνει και τους πετάει. Όλα όσα έζησε, έκανε, αγάπησε, προσπέρασε, κράτησε, ξέχασε, πόνεσε, προσπάθησε, κατάφερε, διάλεξε, άφησε, όλα αυτά στα οποία πνίγηκε και κολύμπησε, είναι όλα δικά της. Κι ούτε καν εκείνη δε μπορεί να τα χωρέσει σε λίστες.

Stop

Fast Forward

Play

Παρίσι, χειμώνας 2009.

Το κορίτσι είναι καθισμένο στο διπλό κρεββάτι, στο βασίλειο των 25 τ.μ. Στα πόδια της το laptopάκι, και εκείνη πληκτρολογεί σαν τρελή...

mercredi 11 février 2009

Κοίτα να δεις που δε μπορώ να γράψω ούτε μία από τις χιλιάδες σκέψεις που κάνω όλη μέρα. Η καλύτερη καταχώρηση που θα μπορούσα να γράψω θα μείνει για πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Σκέψεις που δεν έγραψα. Στιγμές που έζησα. Συνενοχή που κρύβεται σε μικρές λέξεις. Λέξεις υπεράνω υποψίας. Που είναι όμως δικές σου. Και δικές μου. Μαζί. Γελάς. Με κρατάς.

Θέλω να -cut. Να μου χαμογελάς, να κάνεις γκρίνιες, να με κοροϊδεύεις, να ρωτάς αν μπορείς να πιεις κι άλλη coca-cola -cut-, να κάνω μιαμ και να γελάς, -cut- και να μου λες “c’est moi”, λες και δε θα ήξερα ότι ήσουν εσύ, -cut-, να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι -cut-, να λες “incroyable” και να γελάς, να λέω “trop trop bien” και να γελάς και μετά να γελάω κι εγώ. Οι μέρες μου χωράνε στο γέλιο σου. Εγώ χωράω στην παλάμη σου. Και να μη θέλω να μάθω πώς είναι οι μέρες μου να γίνουν πιο μεγάλες από το γέλιο σου. Να μη θέλω να μάθω πώς είναι να γίνω πιο μεγάλη από την παλάμη σου. Να μη θέλω να μάθω αν “μακριά σου όλα είναι λιγότερο ωραία”.

................................... η ταινία σταματάει, κόβεται, λογοκρίνεται ;)

dancing gal

ps: Δεν ξέρω γιατί αυτό. Ίσως για εκείνη την ανατολή του 2001, που είναι ο λόγος που θέλω να γυρίζω σπίτι μου μετά το ξημέρωμα... Ίσως απλά γιατί όλα αυτά τα χρόνια, θυμάμαι αυτή τη φωνή να ακούγεται κάπου στο βάθος...

Τα Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009

Σουαχίλι

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο 2 ώρες. Έξω.

Μόλις ξύπνησα. Νομίζω πως κοιμόμουν 100 χρόνια, ενώ κοιμόμουν μόνο μερικά χρόνια παρά κάτι μέρες. Μέσα.

Έγραφα όσο κοιμόμουν. Πολύ. Και παραδόξως, στα ελληνικά. Και τώρα που λύθηκαν τα μάγια της σύνδεσης internet στο σπίτι, θα τα πω όλα μαζεμένα. Ή και όχι.

Αν τα παρακάτω ήταν τυπωμένα σε χαρτί θα ήταν ψαλιδισμένα, σα λογοκριμένα γράμματα...

All is quiet on New Year’s Day…

…I want to be with you

Be with you night and day…

…Oh… Maybe tonight…

I will be with you again…

play

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Με πυροτεχνήματα μάλλον. Και με μπουκάλια σαμπάνιας. Πίνω αστέρια λοιπόν, όπως έλεγε και στον Τρυποκάρυδο, και χαζεύω τα πυροτεχνήματα...

Υπέροχες διακοπές στο σπίτι. Sis C., Sis A., Kay, Α., C., Μ. – αυτός που τρώει πολύ millefeuilles, Β., Δ., X., Ε. και όλοι οι άλλοι, ξενύχτια, παιχνίδια, χαμόγελα, αγκαλιές, βλέμματα, κλάματα, εκπλήξεις, γέλια, μαγειρέματα και τραπεζώματα, και μια τούρτα έκπληξη εκεί που δεν την περίμενα για να ξανακάνω την ευχή μου κι αυτή τη φορά να είναι όλοι εκεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι, αλλά ο Μ. κι εγώ έχουμε κάνει το «εκεί» να μοιάζει τόσο με το εκεί, που καμιά φορά ξεχνιέμαι και αναρωτιέμαι πού είναι και γιατί έχει αργήσει κι αν θα προλάβει να έρθει πριν σβήσω τα κεράκια...

Διακοπές που φέτος δεν είχαν στιγμές που να χρειάζεται να μπούνε σε παρένθεση...

Τουρουρούν... Όχι ένα οποιοδήποτε τουρουρούν... Το τουρουρούν που με ξύπνησε κατά τις 11h30 το πρωί της πρωτοχρονιάς. Μόλις 4 ώρες πριν έπεφτα για ύπνο και ευχόμουν να με ξυπνήσει αυτό το ίδιο τουρουρούν... Χαμογελάω όταν ξυπνάω και βρίσκω μηνύματα στο κινητό, γιατί πάει να πει ότι κάποιος με σκεφτόταν όσο κοιμόμουν... Ο Mr S. πιθανότατα..

(080109)

I’ve watched the stars fall silent from your eyes…

…Why cant we pantomime, just close our eyes
And sleep sweet dreams
Being here with wings on our feet…

…I want the hummingbirds, the dancing bears
Sweetest dreams of you
Look into the stars
Look into the moon…

play

Ο Μr S. ο οποίος με κρατάει από το χέρι από την αρχή αυτής της χρονιάς και κάνει να συμβούν όσα δεν έχω τολμήσει καν να ευχηθώ δυνατά. Ακούει τις άρρητες ευχές μου, τις πραγματοποιεί και με κάνει να απορώ πώς δεν το έβλεπα πιο πριν... Ψάχνω τη λογική συνέχεια ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και δεν τη βρίσκω... Φαίνεται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά όλα είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά...

You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna keep you so

play

Και παντού γύρω μου έχω γεμίσει αστεράκια... Είναι τόσα πολλά που ανοίγω τα παράθυρα και τ’αφήνω να βγαίνουν στην αυλή και γελάω με τους περαστικούς που αναρωτιούνται πού βρέθηκαν τόσα αστέρια μέρα μεσημέρι να κόβουν βόλτες σε παρισινές αυλές... Υπέροχα pink ribbon scars/stars that I’ll never forget, όπως τόσο εύστοχα τα είχε πει η maskou στο post των γενεθλίων μου, parce qu’en fait ils s’agissent de toi. Et moi. Regards complices, mains insatiables, sourires secrets…

Ακούς το κλιπ-κλοπ-κλιπ-κλοπ? Είμαι εγώ που καλπάζω πανηγυρικά προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Καταστροφική καταστροφή. Υπέροχη καταστροφή. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου δε με νοιάζει...

(150109)

Κι ότι το κορίτσι στη φωτογραφία υπάρχει...

Ότι είναι ωραίο το πρόσωπό της έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει...

play

Νομίζω πως είμαι το κορίτσι στη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν το πρόσωπό μου είναι ωραίο έτσι όπως φαίνεται κάθε φορά που αστράφτει, ξέρω όμως ότι φοβάται όταν βροντάει... Γέλασες τη μέρα που σου είπα ότι φοβάμαι τις βροντές. -cut.

-cut-... Και νομίζω ότι όλα τα τραγούδια -cut. Κι ύστερα είναι κι εκείνα τα άλλα τραγούδια -cut- και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και με τα χέρια μου τ’ αυτιά μου και μουρμουρίζω «λαλαλα» μέχρι τα τραγούδια να σταματήσουν να ακούγονται -cut.

Why dont you just take me
Where Ive never been before
I know you want to hear me
Catch my breath…

play

Ισορροπώ ανάμεσα στο σαν να και στο δεν... Κι είναι υπέροχο αυτό το σαν να, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στο δεν και το επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω. Αλλά μετά -cut- Αχ και να ‘ξερες τι είπες τώρα. Kαι πώς το είπες...

Εγώ μαγειρεύω κι εσύ χαζεύεις το μισοτελειωμένο puzzle στο τραπέζι. Απορείς με την υπομονή μου και λες ότι θα σου είχαν σπάσει τα νεύρα, γελάω και προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι έτσι είναι τα puzzle, ή σ’ αρέσουν ή όχι, με κοροϊδεύεις για το αυτονόητο της διαπίστωσής μου κι εγώ γελάω ξανά κι εσύ με κοιτάς χαμογελώντας πονηρά και με ρωτάς «Άμα δεν ταιριάζει το κομμάτι μπορούμε να το πιέσουμε για να ταιριάξει?» κι εγώ σου λέω πως όχι και χαμογελάω – μέσα – μ’ αυτό που έχεις πει χωρίς να ξέρεις ότι το έχεις πει και σκέφτομαι ότι θέλω να σου πω ότι εσύ ταιριάζεις, αλλά χαμογελάω – έξω – και δε λέω τίποτα...

This won't get any easier now
…Make a mess of me…
play

-cut- Koh-Lanta -cut.

-cut.

-cut.

-cut.

(270109)

Τρέχουμε. Κάπου στο βάθος ακούγεται το “Lovers in Japan”

-Lovers, keep on the road you're on…

Tonight maybe we're gonna run
Dreaming of the Osaka sun…

But I have no doubt
One day the sun will come out…
-

play

κι εμείς τρέχουμε. Δεν ξέρω που πάμε. Ούτε εσύ φαίνεται να ξέρεις. Νομίζω ότι με κρατάς από το χέρι. Δεν ξέρω γιατί, αφού είχες πει ότι δε θα το έκανες... Κι όμως, νομίζω με κρατάς από το χέρι και τρέχουμε. Χαμογελάς και με κάνεις να γελάω. Γελάς με τ’ αστεία μου. Δε με νοιάζει που δεν ξέρω που πάμε. Δε με νοιάζει που μπορεί τελικά να μη μου κρατάς το χέρι. Με νοιάζει που είσαι εδώ δίπλα μου. Τώρα.

(290109)

Χόρευα το πρωί και με αλλεπάλληλους συνειρμούς θυμήθηκα αυτό το post και το σχόλιο της Β. Και σκέφτηκα ότι πάνω από δυο μήνες μετά μπορώ επιτέλους να της απαντήσω:

Χορεύω. Χαμογελάω. Χωράω.

dancing gal

ps: «Εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μονάχα να δω όλες τις χώρες του κόσμου και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη μαζί και δίπλα και απέναντι σε ένα αγόρι. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να είναι πλούσιος – ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τα αγαπημένα μου τραγούδια και να φιλάει ωραία και να θέλει κι αυτός να δει όλο τον κόσμο...»

Σώτη Τριανταφύλλου, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης

-cut.

pps: Δεν έχει γαλλικό υστερόγραφο αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους. Έχει όμως ένα ακόμα τραγούδι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους...

The Smashing Pumpkins – Bodies

(μετά απ’ αυτό θα βρείτε και όσα από τα τραγούδια δεν είχαν link σε video! :) )

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2008

25

  1. Μετράω ακόμα αντίστροφα. Θα γίνω πάλι η υπερπαραγωγή των διεθνών αεροδρομίων. Και στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις. Μεγάλη επιτυχία λέμε.
  2. Μετακόμισα. Στο βασίλειο των 25 τ.μ. Μπορεί να μην έχει 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά είναι δικό μου και το αγαπώ xD
  3. Κοιτάζω δίπλα από το κρεβάτι μου την κορνίζα που μου έχει χαρίσει ο Α. Με το παιδικό σκίτσο του και το σπασμένο τζάμι, αλλά πάντα στη θέση της, δίπλα μου. Την έβαλα εκεί από το πρώτο βράδυ. Για να γίνει το σπίτι «σπίτι μου».
  4. Κόλλησα και τις φωτογραφίες μου στον τοίχο. Ξυπνάω το πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Να γελάνε, να ποζάρουν, να χορεύουν, να στριμώχνονται μαζί μου σε XXL t-shirt, να γελάνε ξανά...
  5. Κοιτάζω από το παράθυρο την παιδική χαρά και γελάω με τα πιτσιρίκια που σκαρφαλώνουν στα παιχνίδια και κρεμιούνται στο κενό χωρίς να φοβούνται. Άγνοια κινδύνου. Υπέροχη, αναντικατάστατη, χαμένη άγνοια κινδύνου.
  6. Ο Μr S. Έτσι απλά. Μπορεί να ήταν εκεί και να κατέβαινε στις πορείες κάθε μέρα, αλλά ερχόταν που και που να δει τι κάνω και αν τα βγάζω πέρα... Η αλήθεια είναι ότι δεν την πάλευα και πολύ. Λιποτάκτης... Αυτό αισθανόμουν. Σα να έχω αφήσει πίσω μου όλα όσα έχουν σημασία. Και τώρα να κινδυνεύουν. Κι εγώ να είμαι εδώ, μακριά, ήσυχη, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα... Έπιανα τον εαυτό μου να αποστρέφει τα μάτια του από τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. «Τσακισμένη χαρά»... Ο M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – ερχόταν από το δίπλα γραφείο να με δει. Με τρόμαζε με τσαλακωμένα χαρτιά, μου έλεγε αστεία, ξαφνικά γελούσα. Και το ίδιο ξαφνικά σκοτείνιαζα...
  7. *
  8. Τελικά οι Smashing Pumpkins θα ενώνουν πάντα κομμάτια της ζωής μου...
  9. 300+ mails ανάμεσα σε 6 φίλους σε 4 διαφορετικές χώρες γεμάτα γέλια και σπόντες και φυσικά χωρίς ίχνος σοβαρότητας... Νομίζω ότι αισθανόμαστε όλοι όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, που τέτοιες μέρες πλησίαζαν οι διακοπές των Χριστουγέννων και δεν αντέχαμε άλλο και το κανιβαλίζαμε τελείως...
  10. “Mais je serai toute seule le 24!...” “Arrête ! Toi, tu seras seule pour un jour, moi je serai tout seul pour 10 jours…”
  11. Kinder Schokobons
  12. *
  13. How I Met Your Mother
  14. Σε μια γωνιά του σπιτιού στοιβαγμένα τα δώρα... Πάλι θα κατέβω με μια βαλίτσα 800 τόνους και θα τη γυρίσω άδεια... Τέλεια. :)
  15. Η διαφορά. Είχε δίκιο ο alex1910, η διαφορά είναι που μετράει. Je compte tes petites différences et je souris. Je compte les miennes aussi. Elles sont nombreuses, tu sais ? Je crois que les tiennes aussi…
  16. *
  17. Κάλεσα τους φίλους μου για φαγητό. Έχει πλάκα να το λέω αυτό χωρίς να είμαι στην Ελλάδα. Εκεί που τα τραπεζώματα των φίλων μου είναι πλέον θεσμός καθώς επίσης και μόνιμο αστείο – η sis C. μου λέει πάντα ότι κερδίζω τους φίλους μου με το φαγητό. Η μικροσκοπική μου κουζίνα είναι ένα χάος, παλεύω με το κρέας για το φαγητό και με τα μπισκότα για το γλυκό και χαμογελάω μόνη μου σαν τη χαζή...
  18. Μου τραγούδησαν τα Χρόνια Πολλά σε 3 διαφορετικές γλώσσες. Τα κεράκια έλιωναν, αλλά εγώ γελούσα καθώς άκουγα το ελληνικό, το γαλλικό και το πορτογαλικό τραγουδάκι το ένα μετά το άλλο και ετοιμαζόμουν να κάνω την ευχή μου και έπαιρνα βαθειά ανάσα για να κάνω «φου»...
  19. Και ξέρεις κάτι? Ήταν όλοι εκεί. Δηλαδή όχι εκεί, αλλά «εκεί». Κι αυτό είναι που μετράει...
  20. Άκουγα ασταμάτητα τουρουρούν. Σαν το κινητό μου να προσπαθούσε να αναπληρώσει για όλα τα τουρουρούν που δεν ήταν εκεί... Στις 00h10 ο Α., λίγο μετά η Δ. και ο Μ. – αυτός που τρώει πολύ millesfeuilles – στις 07h00 η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π., λίγο μετά που ξύπνησα ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και μετά τα κοριτσάκια μου και μετά έχασα το λογαριασμό από τη χαρά μου και πάει...
  21. *
  22. Είναι ωραία να έχεις γενέθλια, να είναι Κυριακή πρωί και να κάνει κρύο αλλά να μη θες να μείνεις μέσα, γιατί έχει τέλεια μέρα... Ξυπνήσαμε με τη Χ. και πήγαμε με τα πόδια μέχρι το Champs-de-Mars και τον Πύργο. Με γάντια και κασκόλ και την ανάσα μας να παγώνει, περπατούσαμε και μιλούσαμε και γελούσαμε...
  23. La princesse au petit-pois et le cascadeur…
  24. *
  25. Φτιάχνω ξανά puzzle. Πάνω στο πιο μικρό τραπέζι που έχω φτιάξει ποτέ puzzle στριμώχνονται τα κομμάτια, περιμένοντας να τα βάλω στη θέση τους. Κι εγώ τη στιγμή που βρίσκω δύο κομμάτια που ταιριάζουν, χαμογελάω καθώς σκέφτομαι το μικρό κορίτσι που όταν ήταν 21 φορούσε στο λαιμό ένα κομμάτι puzzle και χαμογελούσε αμήχανα όταν τη ρωτούσαν αν ψάχνει το άλλο της μισό και που σήμερα κλείνει τα 25 και φοράει στο λαιμό μια πεταλούδα για να μπορεί να πετάει και να ψάχνει καλύτερα...

dancing gal



* Μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Που αν τις έγραφα θα τις έγραφα στα γαλλικά, αλλά ούτε αυτό δε θα κάνω. Γιατί είναι τόσο μικροσκοπικές που άμα τις αφήσω να φύγουν μακριά μου μπορεί να τις χάσω. Γιατί είναι τόσο ασήμαντες που φαίνονται σημαντικές μόνο στο μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις. Αλλά είπαμε, εκεί χωράνε οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...

Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008

Like bugs when they break through the cocoon...**

Αύριο δε θα μπορώ να κουνηθώ. Τέλεια. Σήμερα έκανα 3 ώρες μπαλέτο εκ των οποίων η μία pointes και άμα σκεφτείς ότι είχα να βάλω pointes από τον Ιούνιο του 2007 καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν την παλεύω και πολύ. Όταν άνοιξα τα μάτια μου από τον απογευματινό πριγκηπικό λήθαργο χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να πάει από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα το μήνυμα ότι θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θυμήθηκα τον καλό μου το μπαμπά που όταν γύριζα χώμα από το χορό και σωριαζόμουν στον καναπέ και έκανα 5 λεπτά να φτάσω μέχρι το δωμάτιό μου – όχι, δε μένουμε σε μέγαρο – με ρωτούσε όλο απορία: «Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου??». Νομίζω η απορία του απαντήθηκε την πρώτη φορά που με είδε να χορεύω πάνω στη σκηνή...*

Διαβάζω τον Τρυποκάρυδο του Tom Robbins και γελάω μόνη μου στο μετρό. Γελάω και με τον Μ. στο γραφείο, που βλέπει το εξώφυλλο και με ρωτάει τι λέει ο τίτλος και μου μαθαίνει πώς λέγεται ο τρυποκάρυδος στα γαλλικά (pivert, έτσι, για να μαθαίνεις κι εσύ) και μετά αναρωτιέται γιατί ο τρυποκάρυδος κρατάει ένα σπίρτο με το ράμφος και δυναμίτη με τα πόδια του και άντε να του εξηγήσεις και μετά κάνει ότι διαβάζει στα ελληνικά κι εγώ γελάω. Πού να του πω κιόλας ότι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η πριγκήπισσα Leigh-Cheri. Όπως όταν αναρωτιέται αν όλος ο κόσμος είναι τελικά το μπιζέλι που την ενοχλεί κάτω από το στρώμα της. Ή η πριγκήπισσα Leigh-Cheri είναι εγώ, δεδομένου ότι εγώ είμαι η πριγκήπισσα με το μπιζέλι? Δεν ξέρω, μπερδεύομαι.

Χθες, αργά το απόγευμα. Η sis A. μου έχει στείλει κάπου 30 σελίδες για να της τις μεταφράσω κι εγώ καθώς μεταφράζω γκρινιάζω στον Α. στο msn:

dancing gal: Ρε είναι βαρετό το κείμενο... Και ακαταλαβίστικο. Όχι από άποψη αγγλικών, από άποψη περιεχομένου

Α: Κι εσύ είσαι βαρετή και ακαταλαβίστικη αλλά προσπαθούμε να σε μεταφράσουμε

dancing gal: Αχαχαχαχαχαχαχααααααααααααα

1) Εσύ δεν προσπαθείς, το έχεις καταφέρει ήδη

2) ΒΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΗ??????

Παλιορεμάλι...

Α: 1) I speak you fluently

2)΄Ντάξει, το «βαρετή» το δέχομαι με κεφαλαία (διαμαρτυρία)..... το «ακαταλαβίστικη» όχι, who are you kidding???

Priceless… Γέλαγα μια ώρα. Κι είχε και δίκιο...

Ο Mr S. δεν μπορώ να πω ότι έκανε και το καλύτερό του αυτό το σουκού, αλλά τουλάχιστον ήταν εδώ. Όταν την Παρασκευή το βράδυ κατά τη 01h00, πάνω από ένα κουτί corn flakes και ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό, προσπαθώντας να φτιάξει τη βαλίτσα της μπας και προλάβει το αεροπλάνο, η Δ. με ρωτούσε τι θα κάνει στη ζωή της... Ήταν εδώ κι όταν χαμογελούσα χωρίς λόγο καθώς σκεφτόμουν τα γαλλικά μου υστερόγραφα και αναρωτιόμουν μήπως τελικά έχω λόγο να χαμογελάω...

Η sis A. μου είπε ότι μου ετοιμάζει ήδη το δώρο των γενεθλίων μου. Η ξαδέρφη μου μου στέλνει επικές φωτογραφίες του ανηψιού μου (ετών σχεδόν-2). Η sis C. μου φωνάζει από μακριά όπως κάνει και από κοντά και μετά μου μιλάει γλυκά και μου λέει να μη στεναχωριέμαι κι ότι μ’ αγαπάει. Ο Μ. – ο Αργεντίνος – μου χαρίζει τις ατάκες της εβδομάδας, κάνει διάνα στους μεγαλύτερούς μου φόβους και τους χειρότερούς μου εφιάλτες και μου δίνει τροφή για σκέψη πολλών ημερών. Ο Α. με κάνει να γελάω. Με την Kay χτίζουμε για άλλη μια φορά τις διεθνείς τηλεπικοινωνίες. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά... International υπέροχα πλάσματα...

dancing gal

*Φυσικά και δε χορεύω έτσι πάνω στη σκηνή, αλλά κάθε φορά που βλέπω αυτό το video – που το είχε ανεβάσει κάποτε μια κοπέλα εδώ – θυμάμαι γιατί χορεύω. Θυμάμαι γιατί έχω σπάσει τα μούτρα μου προσπαθώντας να στρίψω στις pointes. Θυμάμαι γιατί η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς το χορό. Και νομίζω αυτή είναι και η απάντηση στην απορία του μπαμπά Π.

**Ο Mr S. μου θύμισε αυτό το τραγουδάκι που μου το είχε στείλει πριν από κανα μήνα ο Ν. και ξανάφαγα κόλλημα και είδα το video άπειρες φορές. Χαζοχαρούμενο τελείως λέμε. Κι αυτό κι εγώ. Κυρίως εγώ. xD

Herman Dune – I wish that I could see you soon

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2008

Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω...*


Ψάχνω εδώ και ένα τέταρτο να βρω την πρώτη λέξη. Με παρακολουθώ να κοιτάζω την οθόνη με σφιγμένα χείλη και να προσπαθώ να βρω τρόπο να πω όλα αυτά που γυρνοβολάνε στο κεφάλι μου. Κάθομαι στον καναπέ. Σηκώνομαι και κόβω βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα χέρια σταυρωμένα. Εντάξει, τό ‘σκαψες το αυλάκι, μόνο κοίτα να θυμηθείς να προσέξεις μην πέσεις μετά, ναι? Ναι. Ξανακάθομαι, ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ, τα διπλώνω και τα αγκαλιάζω με τα χέρια μου και γίνομαι μια σταλιά. Μικρό κορίτσι με μεγάλες λέξεις... Τόσο μικρό που νομίζω πως χωράω στην παλάμη σου... Λέξεις μεγάλες και τρομακτικές που δε χωράνε πουθενά...

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Κάνοντας ότι δεν ακούω τον ήχο του κινητού που δε χτυπάει. Με βάζω για ύπνο. Καμιά φορά ξυπνάω και γράφω υστερόγραφα στα γαλλικά κι ύστερα ξανακοιμάμαι. Με κοιτάζω που χαμογελάω στον ύπνο μου. Ένα χαμόγελο εύθραυστο και αβέβαιο. Κι όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη στα μάτια μου διαβάζω όσα δεν τολμάω να πω...

Πρόσθεσα ένα ακόμα τραγούδι στον κατάλογο αυτών που είναι χορογραφημένα στο κεφάλι μου. Το άκουγα και αισθανόμουν ότι χόρευα πάνω στις λέξεις. Και κάθε φορά που το άκουγα, πονούσε και λίγο περισσότερο... Συνειδητοποιώ ότι αν κάνω playlist τα τραγούδια αυτά, καλύτερα να την ονομάσω “6 degrees to depression”... Όπως λέει και η αγαπητή maskou, τα ξυράφια προσφορά του καταστήματος...

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και νομίζω ότι βρήκε ευκαιρία να κάνει τουρισμό στην Αθήνα. Ξημερώματα Παρασκευής προς Σάββατο πάντως, έκοβε σίγουρα βόλτες πάνω από το κεφάλι του Α. Τον πήρε και τηλέφωνο. Δεμπαμεκαλά.

Ξέρεις τι είναι σήμερα? Χα! Εγώ ξέρω και εγκαινιάζω μια ακόμα αντίστροφη μέτρηση! xD

Είχα στείλει το Mr S. στη Β. για το σουκού και κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Έριξα πόρτα στον κυνισμό που μου έστειλε η sis C. για παρέα, γιατί δεν ταιριάζουμε, λέμε, πώς να το κάνουμε δηλαδή, και τα έβγαλα πέρα. Βόλτες με την Δ. και την Κ., για να θυμηθούμε τις παλιές καλές μέρες, καινούριοι άνθρωποι, η Δ. να γελάει χαμένη σε αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και να φτιάχνει καινούριες. Όπως όταν ο Ο. που είναι γάλλος και είχε να τον δει κανα χρόνο της είπε: «Σε θυμάμαι εσένα! Είσαι εσύ που γελάς συνέχεια!» Βρεγμένοι δρόμοι, γκρι Παρίσι, παγωμένα χέρια, ζεστά χαμόγελα, γάντια με κομμένα δάχτυλα, θύμησες από κομμένες ανάσες.

Κυριακή πρωί, μάθημα μπαλέτου. Στέκομαι στην αγαπημένη μου θέση στη μπάρα, δίπλα στο παράθυρο, και χαμογελάω συνειδητοποιώντας ότι σε όλες τις αίθουσες χορού πάντα έψαχνα να βρω τη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ισορροπώ με το ένα πόδι στη μπάρα και το άλλο στις μύτες του ποδιού. Κοιτάζω έξω. Χιονίζει... Κατεβαίνω από την ισορροπία και βάζω το άλλο πόδι στη μπάρα και σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένη στη μικρή στιγμή με τα τρία χ. Χιονίζει. Χορεύω. Χαμογελάω.

dancing gal

ps:

*Συνήθεις Ύποπτοι - Ημερολόγιο

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008

Tick... Tock... Tick... Tock... Tick... Tock...

Το σαββατοκύριακο μετράω το χρόνο με το τηλέφωνο που δε χτυπάει. Καμιά φορά μου συμβαίνει και τα βράδια των καθημερινών αλλά, ειδικά τα σαββατοκύριακα, ο χρόνος μετριέται με τα τουρουρούν που δεν ακούω...

Καμιά φορά μετράω το χρόνο με τις φορές που ακούω ένα τραγούδι ή ένα δίσκο. Το καλοκαίρι μετρούσα τις μέρες με ώρες ύπνου. Όταν ήμουν πιο μικρή μετρούσα το χρόνο με λάθος συναγερμούς. Υποσυνείδητα μπορεί να το κάνω ακόμα, δεν ξέρω...

Το αγαπημένο μου όμως είναι οι αντίστροφες μετρήσεις. Βάζω μπροστά μου ημερομηνίες ορόσημα και τις κυνηγώ. Μεγάλες ή μικρές, εύκολες ή δύσκολες, δεν έχει σημασία. Ο μηδενισμός των δύσκολων με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στις εύκολες, κι έτσι πορεύομαι... Η ζωή σαν ωρολογιακή βόμβα. Ο switterz το είχε πει έτσι. Και ο alex1910 με είχε ρωτήσει αν τα βράδια κάνω μηδενισμό χρονομέτρων. Και του είχα απαντήσει πως ναι. Κάθε βράδυ. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, το βράδυ μηδενίζω και την άλλη μέρα αρχίζω από την αρχή. Δεν ξεχνάω τι έχει γίνει, απλά μηδενίζω για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω...

Στο S.I. η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι το 1 second. Στο μυαλό μου μονάδες μέτρησης του χρόνου έχουν υπάρξει σχεδόν τα πάντα... Σελίδες ιστορίας, ώρες πρόβας, καλοκαιρινά μπάνια, φορές που έφαγα τα μούτρα μου πριν στρίψω για πρώτη φορά στις pointes, ασκήσεις γεωμετρίας και άλγεβρας και αργότερα ασκήσεις στατικής και εδαφομηχανικής, αφίξεις και αναχωρήσεις από την κατασκήνωση, μετακομίσεις, Πέμπτες που τις περνούσα με την ξαδέρφη μου και το νεογέννητο τότε ανηψιό μου, οχτάρια στις ασκήσεις χορού, ασκήσεις για τους προσαγωγούς και το en-dehors, «5 λεπτά ακόμη» ύπνου το πρωί, χαμόγελα, στεναχώριες, συναυλίες και παραστάσεις χορού, μέρες, μήνες και τώρα πια χρόνια που περνάνε ανάμεσα στις φορές που βλέπω το Μ. από κοντά – άτιμο BsAs, γιατί πήγες και χώθηκες στην άλλη άκρη του κόσμου?? – επιστροφές στο σπίτι, τρίμηνα στο γυμνάσιο, τετράμηνα στο λύκειο, εξάμηνα στο Πολυτεχνείο και στην Ecole, ο εικονικός χρόνος ενός παιχνιδιού που έπαιζε στο internet ο Α. και με έβαζε να τον ξυπνάω αξημέρωτα, που εγώ είχα ήδη ξυπνήσει, για να παίξει, κλεμμένες ανάσες, όνειρα, τηλέφωνα που δε χτυπούσαν ποτέ όταν τα περίμενα, τηλέφωνα που χτύπησαν όταν δεν το περίμενα καθόλου και έκαναν το χρόνο να παγώσει, στιγμές που έκαναν το χρόνο να σταματήσει*...

Είμαι στο τραμ και ακούω μουσική και αντί να συνεχίσω να γράφω μουντζουρώνω αφηρημένα το χαρτί... Υποτίθεται ότι αυτό το ποστ θα ήταν για το χρόνο, αλλά φτάνοντας στις στιγμές που είναι ικανές να σταματήσουν το χρόνο έκαψα φλάντζα και το μυαλό μου έγινε Βιτάμ-Soft και σκέφτομαι μόνο υστερόγραφα στα γαλλικά...

dancing gal

ps: Tu me laisses pas jurer en grec, je te deteste pas, tu le sais déjà, j’ai pas envie de travailler, tu me dis de ne pas faire la tête et de ne pas froncer les sourcils, je te fais sourire, tu me dis de te faire confiance, je me demande si je peux mais je dis rien, tu souris et j’oublie tout… Je t’apprends des gestes grècques que tu comprends pas et tu ris, tu me dis que c’est comme si je jète des boules de feu comme Dragonball et je ris, tu me regardes faire mes affaires et j’ai pas envie de partir sur chantier parce que tu ne seras pas là… Dans la journée je mésure le temps avec les bouts de papier. Avec tes sourires et tes regards. Avec les miens. Avec mes petits moments. Ou nos petits moments? Dis-moi qu'ils sont à toi aussi...

*Όπως λέει και σ’ αυτήν την ταινία που αγαπώ:

“They say when you meet the love of your life, time stops, and that's true. What they don't tell you is that when it starts again, it moves extra fast to catch up.”

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008

You could have it all by knocking on my door...*

Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Από το τέλος νομίζω. Και στο τέλος θα καταλήξω κιόλας. Μάλλον γιατί δεν έχω αρχή. Έχω τόσα πολλά πράγματα μες στο κεφάλι μου και δε μπορώ να βάλω δύο λέξεις στη σειρά.

Γιατί εκεί που περπατούσα χθες το πρωί και σκεφτόμουν το σουρρεαλισμό και αν τελικά θα εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή μου, συγκρούστηκα μετωπικά με την πραγματικότητα. Και πόνεσε. Πολύ.

Δάγκωσα τα χείλη μου, έβαλα τα RayBan κι ας είχε συννεφιά και συνέχισα να περπατάω. Ούτε που ήξερα πού πήγαινα. Μετά από ώρα έβγαλα από την τσάντα μου το χάρτη μπας και βρεθώ πριν φτάσω στη Βρετάνη με τα πόδια. Πήρα τηλέφωνο τα κοριτσάκια μου να τα ακούσω. Κάτι τέτοιες στιγμές ήθελα να μπορούσα να διακτινίζομαι. Να στριφογυρίζω γρήγορα γρήγορα γρήγορα γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ζαλιστώ και να χάσω τον κόσμο από τα μάτια μου, όχι γιατί λιποθυμάω αλλά γιατί απλά διακτινίζομαι...

Σε μια παραλία που να βλέπεις θάλασσα μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι σου. Με μουσική στ’ αυτιά να κάθομαι απλά να την κοιτάζω. Ή μάλλον όχι, χωρίς μουσική, για ν’ ακούω τον ήχο του κύματος που σκάει... Να πάρω το κινητό μου στα χέρια, να ανοιγοκλείσω το πορτάκι για 4758η και τελευταία φορά και να το εκσφενδονίσω στο νερό, να το δω να κάνει μπουρμπουλήθρες και την πραγματικότητα που τόλμησε να συγκρουστεί μαζί μου μετωπικά να χάνεται στον πάτο της θάλασσας... Και μετά να περπατήσω ξυπόλυτη στην άμμο, να φτιάξω σχέδια με τα πόδια κι ο αέρας να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να στεγνώνει τα δάκρυα που κυλάνε. Κι ύστερα να νυχτώσει και να κρυώνω και να φορέσω το άσπρο φούτερ μου με τα ιρλανδέζικα πράσινα πουά και να ξαπλώσω ανάσκελα και να κοιτάζω τ’ αστέρια. Και μετά να με περιμένει κάπου ένα διπλό κρεββάτι με 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα και να κοιμηθώ για μέρες. Να πέσω σε πριγκηπικό λήθαργο. Να μη σκέφτομαι, να μην αισθάνομαι. Κι όταν ξυπνήσω να είναι εκεί τα κοριτσάκια μου...

(Funny, όλη αυτή η σκέψη λειτούργησε κάπως σαν αυτό μέσα στο κεφάλι μου)

Όταν είμαι έτσι δε με χωράει ο τόπος. Όλα μου είναι ξένα. Κοιτάζω γύρω μου σα χαμένη και προσπαθώ να βρω κάτι να μου φαίνεται οικείο. Ψάχνοντας έφτασα μέχρι το πάρκο απέναντι από το σπίτι και μπήκα να πάρω τη δόση μου από φθινόπωρο, δέντρα, πράσινο και κίτρινα φύλλα που τσακίζουν στο πέρασμά μου. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στο μάθημα ζωής της ημέρας: κοριτσάκι γύρω στα 10 που μαθαίνει να κάνει rollers. Ισορροπούσε, με τα χέρια ανοιχτά, σα να ήθελε να μάθει να πετάει, κοίταζε την άλλη άκρη του δρόμου και ξεκινούσε. Μια, δυο, τρεις, έπαιρνε φόρα και πήγαινε και πήγαινε και πήγαινε και πάρτην κάτω, φαρδιά πλατιά... Και γελούσε και σηκωνόταν και ξανάρχιζε. Για να ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί. Κι η αδερφούλα της, που δε θα ‘ταν 4 χρονών, γελούσε και της άπλωνε το χέρι της για να βοηθήσει να ισορροπήσει...

Καθώς έγραφα καθισμένη στο παγκάκι, ένας κυριούλης γύρω στα 70 στάθηκε μπροστά μου και χαμογέλασε:

Κυριούλης: Ils vous ont laissée toute seule? Mais c’est pas gentil !!!

dancing gal (γελώντας): Non, non, non!!!

(Πεστακαλέμουάνθρωπεπέστατηντρέλαμουμέσακαιτοσουρρεαλισμόμουμαζί)

Αν οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις χωράνε σε μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες, τότε οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι χειρότεροί μου εφιάλτες κρύβονται σε μεγάλες τρομακτικές λέξεις και στην εικόνα ενός κοριτσιού με σφιγμένα χείλη και χέρια σταυρωμένα...

dancing gal

ps: αντί γαλλικού υστερόγραφου...

Where’s that day?

Time has covered it with dust

Far away, as far away as I can run

I’ll be expecting you, expecting you

to fill me with a hug

I’ll be remembering your eyes, remembering

the greatest things they swear

Hide the sun, hide the sun

Before I cry

‘Cause I don’t dare

Never dare to do the right

Whenever memories rebuilt the faith

You’ll be calling feeling in the air

And I’ll be waiting day and night

I’ll be waiting day and night

I’ll be waiting for you every day and night

I’ll be waiting every day and night

You’re in the air

Everywhere I go I need your side

Monika – To no avail

*Monika – Pretend

Το album της Monika ήταν το soundtrack του πουσουκού. Το άκουγα από την Παρασκευή, σχεδόν non-stop, το άκουγα τη στιγμή της σύγκρουσης, το άκουγα και μετά. Μέχρι που αποφάσισα να ακούσω λίγο Radiohead και έβαλα το The Bends και αφού έπαιξαν τα πρώτα 11 τραγούδια έφτασα στο 12 και μόλις τελείωσε το έβαλα να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει. Και να ξαναπαίξει...