25

1. Μετράω ακόμα αντίστροφα. Θα γίνω πάλι η υπερπαραγωγή των διεθνών αεροδρομίων. Και στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις. Μεγάλη επιτυχία λέμε.
2. Μετακόμισα. Στο βασίλειο των 25 τ.μ. Μπορεί να μην έχει 20 στρώματα και 20 πουπουλένια παπλώματα, αλλά είναι δικό μου και το αγαπώ xD
3. Κοιτάζω δίπλα από το κρεβάτι μου την κορνίζα που μου έχει χαρίσει ο Α. Με το παιδικό σκίτσο του και το σπασμένο τζάμι, αλλά πάντα στη θέση της, δίπλα μου. Την έβαλα εκεί από το πρώτο βράδυ. Για να γίνει το σπίτι «σπίτι μου».
4. Κόλλησα και τις φωτογραφίες μου στον τοίχο. Ξυπνάω το πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι τα δικά μου υπέροχα πλάσματα. Να γελάνε, να ποζάρουν, να χορεύουν, να στριμώχνονται μαζί μου σε XXL t-shirt, να γελάνε ξανά...
5. Κοιτάζω από το παράθυρο την παιδική χαρά και γελάω με τα πιτσιρίκια που σκαρφαλώνουν στα παιχνίδια και κρεμιούνται στο κενό χωρίς να φοβούνται. Άγνοια κινδύνου. Υπέροχη, αναντικατάστατη, χαμένη άγνοια κινδύνου.
6. Ο Μr S. Έτσι απλά. Μπορεί να ήταν εκεί και να κατέβαινε στις πορείες κάθε μέρα, αλλά ερχόταν που και που να δει τι κάνω και αν τα βγάζω πέρα... Η αλήθεια είναι ότι δεν την πάλευα και πολύ. Λιποτάκτης... Αυτό αισθανόμουν. Σα να έχω αφήσει πίσω μου όλα όσα έχουν σημασία. Και τώρα να κινδυνεύουν. Κι εγώ να είμαι εδώ, μακριά, ήσυχη, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα... Έπιανα τον εαυτό μου να αποστρέφει τα μάτια του από τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. «Τσακισμένη χαρά»... Ο M. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – ερχόταν από το δίπλα γραφείο να με δει. Με τρόμαζε με τσαλακωμένα χαρτιά, μου έλεγε αστεία, ξαφνικά γελούσα. Και το ίδιο ξαφνικά σκοτείνιαζα...
7. *
8. Τελικά οι Smashing Pumpkins θα ενώνουν πάντα κομμάτια της ζωής μου...
9. 300+ mails ανάμεσα σε 6 φίλους σε 4 διαφορετικές χώρες γεμάτα γέλια και σπόντες και φυσικά χωρίς ίχνος σοβαρότητας... Νομίζω ότι αισθανόμαστε όλοι όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, που τέτοιες μέρες πλησίαζαν οι διακοπές των Χριστουγέννων και δεν αντέχαμε άλλο και το κανιβαλίζαμε τελείως...
10. “Mais je serai toute seule le 24!...” “Arrête ! Toi, tu seras seule pour un jour, moi je serai tout seul pour 10 jours…”
11. Kinder Schokobons
12. *
    
13. How I Met Your Mother
14. Σε μια γωνιά του σπιτιού στοιβαγμένα τα δώρα... Πάλι θα κατέβω με μια βαλίτσα 800 τόνους και θα τη γυρίσω άδεια... Τέλεια. :)
15. Η διαφορά. Είχε δίκιο ο alex1910, η διαφορά είναι που μετράει. Je compte tes petites différences et je souris. Je compte les miennes aussi. Elles sont nombreuses, tu sais ? Je crois que les tiennes aussi…
16. *
    
17. Κάλεσα τους φίλους μου για φαγητό. Έχει πλάκα να το λέω αυτό χωρίς να είμαι στην Ελλάδα. Εκεί που τα τραπεζώματα των φίλων μου είναι πλέον θεσμός καθώς επίσης και μόνιμο αστείο – η sis C. μου λέει πάντα ότι κερδίζω τους φίλους μου με το φαγητό. Η μικροσκοπική μου κουζίνα είναι ένα χάος, παλεύω με το κρέας για το φαγητό και με τα μπισκότα για το γλυκό και χαμογελάω μόνη μου σαν τη χαζή...
18. Μου τραγούδησαν τα Χρόνια Πολλά σε 3 διαφορετικές γλώσσες. Τα κεράκια έλιωναν, αλλά εγώ γελούσα καθώς άκουγα το ελληνικό, το γαλλικό και το πορτογαλικό τραγουδάκι το ένα μετά το άλλο και ετοιμαζόμουν να κάνω την ευχή μου και έπαιρνα βαθειά ανάσα για να κάνω «φου»...
19. Και ξέρεις κάτι? Ήταν όλοι εκεί. Δηλαδή όχι εκεί, αλλά «εκεί». Κι αυτό είναι που μετράει...
20. Άκουγα ασταμάτητα τουρουρούν. Σαν το κινητό μου να προσπαθούσε να αναπληρώσει για όλα τα τουρουρούν που δεν ήταν εκεί... Στις 00h10 ο Α., λίγο μετά η Δ. και ο Μ. – αυτός που τρώει πολύ millesfeuilles – στις 07h00 η μαμά Χ. και ο μπαμπάς Π., λίγο μετά που ξύπνησα ο Μ. – αυτός που μιλάει γαλλικά και όχι σουαχίλι ;) – και μετά τα κοριτσάκια μου και μετά έχασα το λογαριασμό από τη χαρά μου και πάει...
21. *
22. Είναι ωραία να έχεις γενέθλια, να είναι Κυριακή πρωί και να κάνει κρύο αλλά να μη θες να μείνεις μέσα, γιατί έχει τέλεια μέρα... Ξυπνήσαμε με τη Χ. και πήγαμε με τα πόδια μέχρι το Champs-de-Mars και τον Πύργο. Με γάντια και κασκόλ και την ανάσα μας να παγώνει, περπατούσαμε και μιλούσαμε και γελούσαμε...
23. La princesse au petit-pois et le cascadeur…
24. *
    
25. Φτιάχνω ξανά puzzle. Πάνω στο πιο μικρό τραπέζι που έχω φτιάξει ποτέ puzzle στριμώχνονται τα κομμάτια, περιμένοντας να τα βάλω στη θέση τους. Κι εγώ τη στιγμή που βρίσκω δύο κομμάτια που ταιριάζουν, χαμογελάω καθώς σκέφτομαι το μικρό κορίτσι που όταν ήταν 21 φορούσε στο λαιμό ένα κομμάτι puzzle και χαμογελούσε αμήχανα όταν τη ρωτούσαν αν ψάχνει το άλλο της μισό και που σήμερα κλείνει τα 25 και φοράει στο λαιμό μια πεταλούδα για να μπορεί να πετάει και να ψάχνει καλύτερα...

dancing gal

* Μικροσκοπικές στιγμές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Που αν τις έγραφα θα τις έγραφα στα γαλλικά, αλλά ούτε αυτό δε θα κάνω. Γιατί είναι τόσο μικροσκοπικές που άμα τις αφήσω να φύγουν μακριά μου μπορεί να τις χάσω. Γιατί είναι τόσο ασήμαντες που φαίνονται σημαντικές μόνο στο μικρό κορίτσι με τις μεγάλες λέξεις. Αλλά είπαμε, εκεί χωράνε οι πιο μεγάλες μου επιθυμίες και οι πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις...